കവിത പ്രാണസഖി

ഇന്നലെയവൾ വന്നുവെന്നോർത്തു
ഞാനെന്നുമ്മറപ്പടിയിലേക്കോടിയെത്തി;
എങ്കിലും കണ്ടതില്ലവളെയെങ്ങും
എങ്കിലും കണ്ടതില്ലവളെയെങ്ങും!

നീർമിഴി തുളുമ്പി ഞാനെന്നേകാന്ത വാസത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയി;
അവളുടെ കാലൊച്ച വീണ്ടും കേട്ടു ഞാൻ;
സന്തോഷ ലഹരിയിലവളെ കാണുവാൻ
പൂമര ചോട്ടിലേക്കോടിയെത്തി;

ഒരിക്കൽ സുഗന്ധം പേറിയ പൂവുകൾ വാടിക്കരിഞ്ഞെന്നെ നോക്കി നിന്നു;
അവയുടെ സൗന്ദര്യമവളുടെ കൈകളാൽ
തഴുകിയ നാളോർത്തു പോയി ഞാനും!

കുങ്കുമ നിറം പേറിയെന്നും ചിരിക്കണ
ചെമ്പരത്തി പൂവും മൗനിയായി!
പച്ചില ചാർത്തിനിടയ്ക്കിടയ്ക്ക്
വെള്ളച്ചിരിയൊളിപ്പിക്കുന്ന മുല്ലവള്ളി
അവളെ നീയും കണ്ടതില്ലേ?!

കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കനത്ത മുഖം കാട്ടി വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്ന നേരമായി;
ദേഷ്യമണ പൊട്ടി തൂമഴ തുള്ളിയായ്
താഴെ പതിക്കുന്ന നേരമായി!

ചുട്ടു പഴുത്തയീ ഭൂമി തൻ മാറിലായ്
ലാസ്യനടനം നടത്തി മഴ;
എന്നിട്ടുമെന്തേ നീയണഞ്ഞതില്ല,
മഴയിൽ കുതിർന്നൊന്നു പാടുവാനായ്!

പണ്ടൊരു മഴയത്തു നിൻ കരം
ചേർത്തു ഞാൻ
പാടി ചിരിച്ചതിന്നോർത്തു പോയി!
ദു:ഖ സന്തോഷങ്ങളെന്തുമെന്നും
നീയുമായ് ചേർന്നേയറിഞ്ഞതുള്ളൂ!

വരിക നീ വരികയെൻ നാവിലായി,
ഒഴുകിയൊലിക്കുകെൻ വിരലിലായ്,
പിണങ്ങിയൊളിക്കുവാൻ കഴിയുകില്ല,
നീയെന്നുമെന്നുമെൻ പ്രാണസഖി,
കവിതയാമെൻ പ്രിയ പ്രാണസഖി!

ഇന്ദു പ്രവീൺ