ജീവിതായനം

ജീവിതായനം
................

ഉമ്മറകോലായിൽ പത്രം വായിക്കുന്ന ദിവാകരന്റെ അടുത്ത് ചായ ഗ്ലാസ് വച്ചുകൊണ്ട് രമ ചെറിയ പരിഭ്രമത്തോടെ തന്റെ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.
" നോക്കു എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട് "
ഇതു കേട്ട ദിവാകരൻ മൂളി,
"മ് എന്തേ ?"
അദ്ദേഹം വീണ്ടും വായനയിൽ മുഴുകി.
അൽപ്പം ദേഷ്യത്തോടെ,
"ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?,
എന്തുപറഞ്ഞാലും നിങ്ങൾക്ക് തമാശയാണല്ലോ?''
അവൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ചു,
"എന്താടോ രാവിലെ തന്നെ?''
പത്രം മടക്കി വെച്ചു കൊണ്ട് ദിവാകരൻ
കാര്യം തിരക്കി.

രമ തുടർന്നു
"ഇങ്ങനെ ആയാൽ ഞാനിവിടെ നിൽക്കുകയില്ല, ഞാനെന്റെ വീട്ടിൽ പോകും"
ഇതു കേട്ട ദിവാകരൻ എന്തെന്നറിയാതെ അമ്പരന്നു .
"എന്തുപറ്റി പെട്ടെന്ന്?"
കുറച്ച് ശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് രമ തുടർന്നു,
"എനിക്കും മക്കൾക്കും ഇവിടെ നിൽക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ അസുഖം ദിവസംതോറും കൂടി വരികയാണെന്നല്ലാതെ കുറവൊന്നും കാണുന്നില്ല, ഇവിടെ കുട്ടികളുള്ളതാ എനിക്കിനി പറ്റില്ല ".
ഇതു കേട്ടതും ദിവാകരൻ വീടിന്റെ അകത്തേക്കു നോക്കി.
"ഒന്നു മെല്ലെ പറയ് എന്റെ രമേ, അമ്മ കേൾക്കും" .
ഇതു കേട്ട രമ ഇരുന്ന സ്ഥലത്തു നിന്ന് എഴുന്നേറ്റുകൊണ്ട്,
"ആരു കേട്ടാലും വിരോധമില്ല ഞാൻ പറഞതു പറഞ്ഞു, ബാക്കി തീരുമാനം ഏട്ടന്റേത്."
കുട്ടികളാണെങ്കിൽ അവരുടെ അടുത്തീന്ന് പോന്നനേരോം ഇല്ല" .
ഈ സമയത്ത് അകത്തുനിന്ന് എന്തോ തട്ടി വീണു.
"നാശം പിടിച്ച പൂച്ച, എല്ലാം തട്ടി മറയ്ക്കും മനുഷ്യന് പണിയെടുത്ത് നടുവൊടിഞ്ഞു "
ശബ്ദം കേട്ട രമ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു .

താടിയ്ക്ക് കൈകൊടുത്ത് എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ദിവാകരനും
നിസ്സഹായവസ്ഥയിലായി.
"ഡാ വിനു, സൂര്യ ഇവിടെ വാ ഞാൻ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട് അവരുടെ അടുത്ത് പോകല്ലെ പോകല്ലെന്ന് ,രണ്ടും കേൾക്കണ്ട
വാ ഇവിടെ ".
രമ ദേഷ്യത്തോടെ ദേവകിയമ്മയുടെ മടിയിലിരുന്ന മക്കളെ പിടിച്ചു വലിച്ചു.
"എന്താ മോളെ ഇത്, എനിക്ക് ഒന്നുമില്ലന്നേ
ദേവകിയമ്മ ശക്തിയായി ചുമച്ചു " .
ഇതു കണ്ട രമ തന്റെ മക്കളേ അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു.
മുഖത്തു അറപ്പു പ്രകടിപ്പിച്ച് ദേവകിയമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
"ഓ ഒന്നുമില്ല പോലും, ഈശ്വരാ ഞാനും എന്റെ മക്കളും എന്തൊക്കെ ഇവിടെ അനുഭവിക്കുമോ എന്തോ, എല്ലാം തലവിധി"
കുട്ടികളെ വിളിച്ചവൾ പുറത്തേയ്ക്കു നടന്നു.
നെഞ്ചു തടവിക്കൊണ്ട് ദേവകിയമ്മ അവരെ നോക്കി ,അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു.

റൂമിൽവയ്ച്ച കുടുംബഫോട്ടോയിലേക്ക് ദേവകിയമ്മ നോക്കിക്കൊണ്ട് വിതുമ്പി.
ദേവകിയമ്മയുടെ ഭർത്താവ് അവർക്ക് 50 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് മരിക്കുന്നത് .അദ്ദേഹമുള്ളവരെ ദേവകിയമ്മ ഒരു മുഷിഞ്ഞ വാക്കു പോലും കേട്ടിട്ടില്ല, കഷ്ട്ടപ്പാട് എന്തെന്നറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ വേർപാടിന്റെ ദു:ഖവും എല്ലാം ദേവകിയമ്മയെ തളർത്തി.

കലശലായ ശ്വാസംമുട്ടലിനെ തുടർന്നാണ്
ഡോക്റ്ററെ കാണുന്നതും സംഭവമെന്താണെന്ന് അറിയുന്നതും, ശ്വാസകോശത്തിലെ ക്യാൻസറാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും വീടുഭാഗം വയ്ക്കും വരെ നല്ലപോലെ നോക്കിയ മക്കൾ ഇന്ന് ആരുനോക്കുമെന്ന് മത്സരം.
ദേവകിയമ്മയുടെ 3 മക്കളുടെ ഫോട്ടോ കൈയ്യിലെടുത്തു; കൈ നന്നായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
വൈകുന്നേരം കഞ്ഞികുടിച്ച് പതിവുപോലെ
ദേവകിയമ്മ കിടന്നു,
പതിയെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു പേര കുട്ടികൾ കടക്കുന്ന റൂമിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
പതിയെ വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി മകനേയും കുട്ടികളേയും മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അൽപ്പനേരം നോക്കി നിന്നു.

സമയം രാവിലെ 7 മണി
ദിവാകരന്റെയും രമയുടെയും ആദ്യ മകനായ വിനു പത്രം വായ്ക്കുന്ന ദിവാകരന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
"മുത്തശ്ശിയെ കാണുന്നില്ല അച്ഛാ, എവിടെ പോയി?"
പത്രം വായന നിർത്തിക്കൊണ്ട് ദിവാകരൻ മറുപടി നൽകി,
"കാണുന്നില്ലന്നോ അകത്തു കാണും പോയി നോക്കു "
പത്രം മടക്കി വെച്ച് തന്റെ പത്നിയെ ഉച്ചത്തിൽ
വിളിച്ചു.
"രമേ രമേ...''
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വിളി കേട്ട രമ ഉടൻ അവിടെയെത്തി.
"എന്താ ഏട്ടാ ചായ ഇപ്പോ എടുക്കാം ".
രമയുടെ വാക്കുകൾ മുറിച്ചു കൊണ്ട്
ദിവാകരൻ തുടർന്നു.
"നീ ഇന്നലെ കതക് പൂട്ടിയില്ലായിരുന്നോ?, രാവിലെ നോക്കുമ്പോൾ ചാരിവെച്ചിരിക്കുന്നു,
അതിനെങ്ങനാ സീരിയൽ അല്ലെ സീരിയൽ " .
ദിവാകരൻ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഇതു കേട്ട രമ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ അനുഗമിച്ചു.
"ഞാൻ ഇന്നലെ കതക് അടച്ചതാണല്ലോ, ആരു തുറന്നു അത് ?ഈശ്വരാ ഇനി കള്ളന്മാരെങ്ങാനും "അവൾ ആവലാതി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ഇതു കേട്ട ദിവാകരൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി
ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ
പറഞ്ഞു.
"കള്ളൻ കൊണ്ടുപോയെങ്കിൽ നന്നായി പോയി "അല്ല അമ്മ എവിടെ?. വിനു രാവിലെ റൂമിൽ കണ്ടില്ല എന്നു പറഞ്ഞു " .
"ഓ അവിടെയെങ്ങാനും കാണും "
അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ രമ റൂമിലേക്ക്
ഓടി മോഷണം നടന്നോ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുകയാണ് രമയുടെ ലക്ഷ്യം.
"അലമാറയിൽ 4 പവന്റെ ചെയിനുള്ളതാ 2 വളയും ഈശ്വരാ "
അവൾ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് പോയി.

ഈ സമയം ദിവാകരൻ അമ്മയുടെ മുറിയിൽ പോയി, പഴയ കട്ടിലിൽ ചുരുട്ടിവെച്ച പായ അതിനരികിൽ അഴുക്കുപുരണ്ട തലയണ
ഇരുളടഞ്ഞ നാലു ചുവരുകൾ, ദിവാകരൻ ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും കാണുന്നില്ല, ദിവാകരന് അൽപ്പം കാര്യം പിടികിട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു ,ഈ സമയത്താണ് കട്ടിലിൽ ഒരു തുണ്ട് കടലാസ് അയാളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നത് .

അതിൽ അവ്യക്തമായി എഴുതിയത് ദിവാകരൻ വായിച്ചു.
"മോൻ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുക അമ്മയാത്രയാവുന്നു, എന്നെ തിരയേണ്ടതില്ല എന്നും കൂടെയുണ്ട്, മക്കൾക്ക് ശല്യമാകില്ല ഈ അമ്മ പോകുന്നു."
മക്കളെ ശ്രദ്ധിക്കണം റെയിൽവേ ട്രാക്ക് ഉള്ളതാണ്, ചെറിയ മോൻ വന്നാ പറയണം"

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ദിവാകരനെ
അസ്വസ്ഥനാക്കി,
ആ തുണ്ട് കടലാസ് കഷ്ണമെടുത്ത് പൂമുഖ കോലായിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങീ.
"അച്ഛാ, അച്ഛാ മുത്തശ്ശി എവിടെ "
വിനു വാശി പിടിച്ചു.
നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ദിവാകരൻ
പറഞ്ഞു .
"മുത്തശ്ശി വരും മോനേ,
കൈയ്യിലെ കടലാസ്സുകഷണം ദിവാകരൻ മാറോട് ചേർത്തു.
ഈ സംഭവമറിഞ്ഞ രമയ്ക്ക് യാതൊരു ദു:ഖവും ഉണ്ടായില്ല.

ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി
അമ്മയെ കുറിച്ച് ആരും പിന്നെ അവിടെ പറഞ്ഞതില്ല,
അങ്ങനെ ഒരുദിവസം വിനുവിനെ സ്ക്കൂളിൽ പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം രമ തന്റെ അയൽക്കാരിയായ വിജിയോട് പൊങ്ങച്ചം
വിളമ്പുന്ന സമയം..
കാര്യമായ ചർച്ചയ്ക്കിടയിൽ പരിസരം മറന്ന് അവൾ ചർച്ചയിൽ മുഴുകി.
ഈ സമയം ഒടുവിലത്തെമോൻ സൂര്യ പടികടന്ന് റെയിൽവേ ട്രോക്കിൽ എത്തിയത്
അവർ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
"ഈശ്വരാ എന്തൊരു ഉഷ്ണം, വീട്ടിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി അല്ലേ ഉള്ളു എന്നൊരു സമാധാനം" മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിന്റെ തുമ്പു കൊണ്ട് ദേവകിയമ്മ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു ,കൈയ്യിൽ ഒരു പൊതിയിൽ പേരക്കുട്ടികൾക്കായ് വാങ്ങിയ പലഹാരവും മുറുകേ അരയിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് യാത്ര തുടർന്നു.
നീണ്ട രണ്ടുമാസ കാലയളവിൽ ദേവകിയമ്മ വല്ലാതെ ആയിരിക്കുന്നു, കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാത്ത വിധം മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ദിനരാത്രങ്ങൾ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അസുഖം വല്ലാതെ കൂടും,
ചിലർ ദേവകിയമ്മയുടെ നിസ്സഹായതാവസ്ഥ കണ്ട് ഭക്ഷണവും ചില്ലറ പൈസയും നൽകും.
പക്ഷേ മക്കളുടെ നന്മയ്ക്കായ് അവർ നിറകണ്ണുകളോടെ പ്രാർത്ഥിക്കും.
"ഈ അമ്മ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടോ എന്നു തിരക്കുവാൻ പോലും ആരുമില്ലാതായ് കഴിഞ്ഞ മാസം വരണമെന്ന് കരുതിയതാ കഴിഞ്ഞില്ല പിന്നെ പേരക്കുട്ടികളെ കാണാതിരിക്കാൻ വയ്യ എന്താ ചെയ്യാ ഈ പാവിയായ വൃദ്ധ.
,ഈശ്വരൻ അങ്ങു വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ " .നെഞ്ച് തടവിക്കൊണ്ട് യാത്രയ്ക്കിടെ പിറുപിറുത്തു.

സമയം രാവിലെ 10.20, അടുത്തൊന്നും സ്റ്റോപ്പില്ലാത്തതിനാൽ അധികം വണ്ടികളും
ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോകുന്ന ഭാഗമായതിനാൽ അപകടങ്ങൾ പതിവാണ്.
സൂര്യ റെയിൽവേ ട്രോക്കിൽ ഇരുന്ന് കല്ലുകൾ പെറുക്കി കാര്യമായ കളിയിലാണ്, ദൂരെ നിന്നും അടുത്തു വരുന്ന തീവണ്ടി ശബ്ദം ആ പ്രദേശത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"ഏതാ ആ കുട്ടി?"
ദേവകി അമ്മ പ്രായത്തെ വകവയ്ക്കാതെ ആ ബാലനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിയടുത്തു.
"അയ്യോ സൂര്യമോനേ "
ചെരുപ്പ് ഇടാത്ത കാൽപ്പാദങ്ങൾ മെറ്റൽ കല്ലുകളെ താണ്ടിക്കൊണ്ട് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് അടുത്തു.
സംസാരത്തിനിടയിലാണ് രയുടെ ശ്രദ്ധ മോനിലേക്ക് തിരിയുന്നത് .
"മോനേ സൂര്യാ "
രമ ഉറക്കെനിലവിളിച്ചു, എങ്കിലും കാര്യമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പാഞ്ഞടുക്കുന്ന
തീവണ്ടിയും മോനേയും അവൾ ഓടിയടുക്കുമ്പോൾ മാറി മാറി നോക്കി .
ഇതേ സമയം ഒരു മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീ മറുവശത്തു നിന്ന് ഓടി അടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ രമയുടെ കണ്ണിൽ അതൊന്നും കാണുന്നില്ലായിരുന്നു.
തന്റെ മകന്റെ നേരെ രമ ഓടി, തീവണ്ടി അടുത്തെത്തി പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
"മോനേ "
രമ ഉറക്കേ നിലവിളിച്ചു ഭീമമായ ശബ്ദത്തോടെ തീവണ്ടി കടന്നു പോയി.അൽപ്പനേരം എല്ലാം നിശബ്ദമായി.
ട്രോക്കിനു താഴെ നിന്ന് കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.
രമ അവിടേക്ക് ഓടിയടുത്തു,

"മോനേ, മോനേ,
തന്റെ മോനേ വാരിയെടുത്തു.
കൈയ്യിൽ ചെറിയ പോറൽ അല്ലാതെ കുഴപ്പമൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല, പക്ഷേ ദേഹത്തും ട്രോക്കിലുമായി രക്തംവും, ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പലഹാരവും ശരീരഭാഗങ്ങളുംരമയെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി .
അറ്റുപോയ കൈ സൂര്യമോന്റെ അടുത്ത് കിടന്ന് പിടയ്ക്കുന്നുണ്ട്, മോന് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നു ചോദിക്കുപോലെ. രമ മോനേ മാറോടണച്ചു.
അയൽവാസി രമയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
തന്റെ ആലയത്തിൽ നിന്ന് അയനം ചെയ്ത മാതാവ് തന്നെയാണ് പേരക്കുട്ടിയെ സുരക്ഷിതമാക്കിയേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മരണത്തിലേക്ക് അയനം ചെയ്യപ്പെട്ടത് എന്നറിയാതെ അവർ ആ നിമിഷം അവരുടെ ആത്മാവിനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ജീവിതായനം അവസാനിക്കും വരെ തന്റെ മക്കളെയും കുടുംബത്തിനേയും സ്നേഹിച്ച അമ്മ തന്നെ ആയിരുന്നു എന്ന് പിറ്റേന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
" അയ്യോ ഈ പാപിയായ മരുമകളോട് ക്ഷമിക്കു അമ്മേ, ഒരിക്കലും ഞാൻ മാപ്പ് അർഹിക്കുന്നില്ല, ഉള്ളകാലമത്രയും ഞാൻ ദ്രോഹിച്ചിട്ടെ ഉള്ളു, അമ്മേ" .
ദേവകിയമ്മയുടെ ശരീര ഭാഗങ്ങൾ തുന്നിച്ചേർത്ത രൂപത്തിനു മുന്നിലിരുന്നു അവൾ അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു.ഇനി ഒരിക്കലെങ്കിലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ആ പുണ്യത്തിനു മുൻപിൽ.....

ശൈലേഷ് പട്ടാമ്പി