ജീവിതത്തിലെ രാഷ്ടീയം

അയാളുടെ വായിലേക്കൊഴിച്ചു കൊടുത്ത കഞ്ഞിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അവൾ സ്വന്തം കൈക്കൊണ്ട് നീക്കം ചെയ്തു...നനഞ്ഞ തുണിയെടുത്ത് അയാളുടെ ചുണ്ടും മുഖവും തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി....ശേഷം ഉയർത്തി വച്ചിരുന്ന തലയിണ പതുക്കെ എടുത്തു മാറ്റി തലനേരെയാക്കി കിടത്തി.....

ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത അയാളുടെ കാലുകൾ ഒതുക്കി വച്ച് പുതപ്പെടുത്ത് അര ഭാഗം വരെ മൂടിയശേഷം അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്ന് പോകുന്നത് നോക്കി അയാൾ കിടന്നു.....

വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ജാഥയിലെ
മുദ്രവാക്യങ്ങൾ അയാളുടെ ചെവികളിൽ വന്നലച്ചു...
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് താനും അവരിലൊരാളായിരുന്നു... താൻ വിളിച്ചു പറയുന്ന മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർ ഏറ്റ് പറയുമ്പോൾ തന്നിലെ ഉൻമേഷം വർധിക്കുകയായിരുന്നു....
രാപകലില്ലാതെ രഷ്ട്രീയത്തിനു വേണ്ടി പലയിടത്തും ഓടിനടന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു.....

വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ വരുന്ന വീഴ്ചകളോ, ഭാര്യയുടെ ആവശ്യങ്ങളൊ പരാതികളൊ ഒന്നും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.... മക്കളുടെ വളർച്ചയോ, പുഞ്ചിരിയോ കാണാൻ സമയവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.... രാജ്യത്തിനു വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നവന് ഇതിനൊന്നിനും പ്രാധാന്യമില്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.....
അവന്റെ ചിന്ത നാട്ടിലെ ദാരിദ്യത്തെ കുറിച്ചും, വിലക്കയറ്റത്തെ കുറിച്ചും, തന്റെപാർട്ടിയുടെ ഉയർച്ചയെ കുറിച്ചുമെല്ലാമുള്ള ഉൽകണ്ഠയായിരുന്നു..... നാളെ യോഗത്തിൽ സംസാരിക്കേണ്ട വിഷയത്തേക്കുറിച്ചായിരുന്നു...

പാർട്ടി യോഗത്തിൽ തന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിലയിരുത്തി നേതാവ് പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെ മുന്നേറാൻ അവന്റെ മനസും ശരീരവും സജ്ജമായി..... എല്ലാ അണികളും തന്നെ കണ്ടു പഠിക്കണമെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ആത്മനിർവ്യതി കണ്ടെത്തി......

തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ സമയം അടുത്ത് വരുന്തോറും തന്റെ തിരക്കു വർധിച്ചു.... ഓരോരോ നിർദ്ദേശങ്ങളുമായി എല്ലായിടത്തും ഓടിയെത്തി..
വീട്ടിലെത്തിയ തന്നോട്..... എനിക്ക് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞ് മുന്നിലെത്തിയ ഭാര്യയെ തട്ടിമാറ്റി പുറത്തേക്ക് നടന്നു...... തന്റെ തളളലിൽ അവൾ വീഴുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും... ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോയി..... കാരണം തന്റെ രാജ്യത്തിനും, പാർട്ടിക്കും മുൻപിൽ മറ്റൊന്നിനും സ്ഥാനമില്ല എന്നു താൻ ചിന്തിച്ചു..... അതൊരഹങ്കാരമായി തന്നിൽ വളർന്നിരുന്നു.....

ബാനറുകൾ വലിച്ചുകെട്ടാനും, പോസ്റ്റർ ഒട്ടിക്കാനുമെല്ലാം നിർദ്ദേശം നൽകിയും സഹായിച്ചും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ സമയം വൈകിയിരുന്നു... എല്ലാവരേയും പറഞ്ഞു വിട്ടു....ഈ പാതിരാവിലിനി ഏതായാലും വീട്ടിലേക്കില്ല.... അവളുടെ പരാതികൾ കേൾക്കാനും വയ്യ... പാർട്ടിയോഫിസിൽ തന്നെ തങ്ങാം എന്ന് ചിന്തിച്ച് നടന്ന അയാൾക്ക്..... പെട്ടെന്നെന്തോ ശക്തിയായി തന്റെ തലയിൽ.... വന്നടിച്ചതായി തോന്നി......

എന്തോ ഒരു തരം മരവിപ്പ്... പൊത്തിപ്പിടിച്ച കൈയിലൂടെ വഴുവഴുപ്പോടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയത് രക്തമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അടുത്ത വെട്ട് നടുവിനായിരുന്നു.... കൂടാതെ ഭാരമേറിയ എന്തോ വന്നടിച്ചതു പോലെയും.....
പിന്നീട് ഓർമ വന്നപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്ന് മനസിലായി... ആദ്യം കണ്ടത് അവളുടെ കണ്ണിർ വറ്റി കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളാണ്.... താൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി... മുഖത്ത് ഒരു പതിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും..... അവൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ തന്റെയരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി.... ആ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളിൽ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല..... എങ്ങനെയുണ്ടാകും.? താനവരെ ചേർത്ത് നിർത്തി ലാളിക്കുകയോ ഒരുമ്മ നൽകുകയോ ചെയ്തതായി ഓർക്കുന്നില്ല.

ശരീരമാകെ നുറുങ്ങുന്ന വേദന.. ചലിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല.... തന്റെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും പരതി... വേറെയാരേയും കാണുന്നില്ല.. തന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസിലാക്കിയ അവൾ പറഞ്ഞു..... ഒരു മാസമായി താനിവിടെ കിടക്കുന്നതെന്ന്..... ഈ സംഭവത്തിന്റെ പേരിൽ നാട്ടിൽ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടായെങ്കിലും... ഇതിന് പിന്നിലുള്ളവരെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ലത്രേ..... സാക്ഷികളൊ., തെളിവുകളോ ഇല്ലായിരുന്നു പോലും....... എന്തായാലും തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പാർട്ടി വൻഭൂരിപക്ഷത്തോടെ വിജയിച്ചുവെന്ന്........

പിന്നീട് സംസാരിക്കാമെന്നായപ്പോൾ ചോദിച്ചു.. നേതാവ്.. സുഹൃത്തുക്കൾ.?
അവളുടെ മുഖത്തൊരു പുച്ഛഭാവം നിറഞ്ഞു.. അവർ വന്നിരുന്നു... ക്യാമറക്കു മുൻപിൽ നിന്നെന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു..കുട്ടികളുടെ കാര്യം ചികിൽസയുടെ കാര്യം ഒന്നും പേടിക്കേണ്ടന്നും പറഞ്ഞു.... ഇത് കേട്ട തന്റെ മനസ് തണുത്തു... എന്തായാലും തന്റെ പാർട്ടി തന്നെ കൈവിട്ടില്ലല്ലോ..... അവൾ തുടർന്നു.... ജയിച്ച ശേഷം ഒന്നുകൂടി വന്നു..... ചാനൽ കാമറകൾ മിന്നുന്നതിനൊപ്പം അവളുടെ കയ്യിലൊരു പൊതിയും നൽകി... വീണ്ടും ആശ്വസിപ്പിക്കൽ..
അവിടെ തീർന്നു എല്ലാം... പിന്നീടാരും വന്നിട്ടില്ല....

നാട്ടുകാർ കുറച്ച് പണം പിരിച്ച് നൽകി... പിന്നെ ആകെയൊരാശ്വാസം.... ചേട്ടനോടൊപ്പം എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്ന ബാബുവേട്ടനാണ്.... എല്ലാറ്റിനും കൂടെ നിന്നു... അങ്ങോട്ട് വന്ന ബാബുവിനെ കണ്ടവൾ സംസാരം നിർത്തി....
താനവനെ നന്ദിയോടെ നോക്കി.... ശരിയാണ്.. എന്തിനും ഏതിനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവനാണ്... ഇത് സംഭവിച്ച അന്ന് അവൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല.... എന്തോ കാര്യത്തിന് പെങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു........

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഡിസ്ചാർജ് ആയി... ഡോക്ടർക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലത്രേ... എത്ര നാൾ കിടക്കുമെന്നും പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.
തന്റെ മലവും, മൂത്രവും നീക്കം ചെയ്യുന്ന അവളെ നോക്കി നിസ്സഹായതയോടെ കിടക്കാനെ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു....... താനറിയാതെ തന്നെ യൂറിൻ പാസ് ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് ഇടക്കിടെ വന്ന് നോക്കി നനഞ്ഞ തുണികൾ അവൾ നീക്കം ചെയ്തു... അതെല്ലാം കഴുകി വൃത്തിയാക്കി.....ഇപ്പോഴാണ് തന്റെ ഭാര്യയുടെ മഹത്വം താൻ തിരിച്ചറിയുന്നത്..

അവളുടെ ഒരു വാക്കിന് താൻ ചെവി കൊടുത്തിരുന്നില്ല..... സത്യത്തിൽ താനിവളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ? തനിക്കെല്ലാം തന്റെ പാർട്ടിയായിരുന്നു.... കുടുംബത്തിന്റെ മഹിമ എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല... കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കൊഞ്ചൽ കേട്ടിരുന്നില്ല..... താഴെയിരുന്ന് കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല..... ഈ ഒരു അവസ്ഥയിലേ തനിക്ക് തിരിച്ചറിവ് ലഭിച്ചുള്ളു എന്നതിലയാൾക്ക് തന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി.......

കുട്ടികളോട് തന്റെയടുത്തേക്ക് വരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ അവർ വന്നു.... ഒരുമ്മം നൽകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ നൽകിയ ഉമ്മക്ക് ഇത്രമാത്രം മാധുര്യമുണ്ടെന്ന് അന്നാദ്യമായയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.... മനസ്സ് തേങ്ങുന്നതിനൊപ്പം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി...... കുറ്റബോധത്തിന്റെ ചുടുകണ്ണീരിന് യാതൊന്നും തിരിച്ചുനൽകാനാവില്ലയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും .......

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളിലേക്കും മാസങ്ങളിലേക്കും കൂടുമാറി കൊണ്ടിരുന്നു...... ഇടക്ക് വല്ല സഹായവുമായെത്തുന്നത് ബാബു മാത്രമാണ്....അവൻ വരുമ്പോൾ കുട്ടികൾക്കും സന്തോഷമാണ്..കാരണം അവർക്ക് മിഠായിയും മറ്റും കിട്ടുന്നത് അവൻ വരുമ്പോഴാണല്ലോ.....
തന്നെ നോക്കുന്നതിനാൽ അവൾക്കും ഒരു ജോലിക്കും പോകാൻ കഴിയുന്നില്ല.... വീട്ടിലെ അവസ്ഥ എത്ര പരിതാപകരമെന്ന് കണ്ടറിയുകയായിരുന്നു........

അന്ന് ബാബു വന്നപ്പോൾ ഇരുട്ടിയിരുന്നു... മദ്യത്തിന്റെ മണം പരന്ന പോലെ........
മിഠായി കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ കുട്ടികൾ അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് പോയി... കയ്യിലിരുന്ന പൊതി അവളെ ഏൽപിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കുന്നത് താൻ കണ്ടു..... എഴുന്നേൽക്കുവാനോ ചലിക്കുവാനോ കഴിയാത്ത ഈ പാഴ്ജന്മത്തോട് അങ്ങേയറ്റം വെറുപ്പ് തോന്നി..... എല്ലാത്തിനും കഴിവുണ്ടായിരുന്ന സമയത്തും താനവളെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല...,.. വീട്ടിലേക്കെന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കൊടുത്താൽ തന്റെ കടമ അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതി.....എന്നാൽ ഇന്ന് ഒന്നിനും കഴിയാത്ത ഒരു മാംസപിണ്ഠം മാത്രമായി മാറി.......

അവൾ അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റിയതും കവർ താഴെ വീണു .... അവൻ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.... ഈ പാതി ചത്ത ശവത്തിന് കാവലിരുന്ന് നീ നിന്റെ യൗവ്വനം നശിപ്പിക്കരുത്...
ഞാൻ പറയുന്നതനുസരിച്ച് നിന്നാൽ പട്ടിണി കൂടാതെ നിങ്ങൾക്ക് ജീവിച്ചു പോകാം..... അല്ലാതെ ഒരുത്തനും നിന്നെയൊന്നും സഹായിക്കാനുണ്ടാവില്ല.... നീയൊക്കെ എത്ര നാൾ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകുമെന്ന് കാണണം?

അതും പറഞ്ഞവൻ പുറത്തേക്ക് eപായി.....
ഒരു കണക്കിന് അവൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ.... എത്ര നാൾ അവൾക്കീ ഭാരം ചുമക്കാൻ കഴിയും? തനിക്കൽപം പോലും പരിഗണന നൽകാതിരുന്ന ഭർത്താവിനെ ....ഭാര്യയായി പോയെന്ന പേരിൽ മാത്രം സ്വന്തം ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞ് വച്ച് എത്ര നാൾ ഇനിയും.........

കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്കോടിയ അവളെയൊന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും തനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.......തന്റെയീ ജീവിതം കൊണ്ട് താനെന്താണ് നേടിയത്? വീടിനും നാടിനും ഗുണമില്ലാത്തവനായതല്ലാതെ?

എല്ലാം എന്ന് കരുതിയ പാർട്ടി തന്നെ കൈവിട്ടു.....പാർട്ടി നന്നായതല്ലാതെ രാജ്യത്ത് ഒരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചില്ല..... നേടുന്നവർ നേടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...... സാധാരണക്കാർ നേരിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ അതുപോലെ തന്നെ തുടരുന്നു....... എന്തിനുമേതിനും വില കൂടുന്നതല്ലാതെ കുറയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയെ വേണ്ട.....

ഈ അവസ്ഥയിൽ തനിക്കൊന്നു മനസിലായി.....
സ്വന്തം വിഴ്ചകളിൽ കുടുംബം മാത്രമേ ഉണ്ടാകുകയുള്ളുവെന്ന്.......
സ്വന്തം കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ
അറിയാത്തവനെങ്ങനെ നാടിനെ സ്നേഹിക്കാനാകും?
വീട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ അറിയാത്തവനെങ്ങനെ നാട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാനാകും.....?
സ്വന്തം ഭാര്യയുടേയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടേയും
കണ്ണീരൊപ്പാത്തവനെങ്ങനെ അന്യന്റെ കണ്ണീരൊപ്പും?
അതു കൊണ്ട് ആദ്യം നല്ലൊരു മനുഷ്യനാകാൻ പഠിക്കുക...സ്നേഹവും നന്മയും ദയയുമുള്ള നല്ലൊരു മനുഷ്യൻ...
എന്നിട്ടാകാം നാടിനേയും നാട്ടുകാരേയും നന്നാക്കുന്നത്......
എന്നിട്ടാകാം നാടിന് വേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞ് വക്കുന്നത്.....
ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ അതാണ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്....

(Raziya Maju)