യാന്ത്രികമായ ജീവിതം

വണ്ടി വരാൻ ഇനിയും പത്തു മിനിറ്റെടുക്കും. 
ചുറ്റും നോക്കി എല്ലാം പതിവ് കാഴ്ച്ചകൾ, ഉറക്കച്ചുവയോടെ എല്ലാവരും, തിക്കിതിരക്കി തങ്ങളുടെ ഭാഗം അഭിനയിച്ച് കാണിക്കാൻ അവരവരുടെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക്. സൂര്യൻ ഇതുവരെയും ഉറങ്ങി എഴുന്നേറ്റില്ല. എന്നാലും വെളിച്ചം നൽകുന്നുണ്ട്. അന്തരീക്ഷത്തിൽ മഞ്ഞു കണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും നാട്ടിലെ പോലെ അത്ര ആസ്വാദകമല്ല അതിന്റെ ഭംഗി. കാരണം ഇവിടെ അതിനെ ഹ്യൂമിഡിറ്റി എന്ന് പറയും. ചൂട് കൂടിയാൽ സഹിക്കാം പക് ഷെ ഹ്യൂമിഡിറ്റി അസഹനീയമാണ് ഗൾഫിൽ.
കഥയിലേക്ക് വരാം
. തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയങ്ങൾ.നാൽപ്പതും, അമ്പതും നിലയുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ. വെറുതേ ഞാൻ അതിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. കുറച്ച് ദൂരെ ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ ഒരു കൊച്ചു പയ്യൻ, ഏഴോ എട്ടോ വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കും. ചുവന്ന ബനിയൻ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. കൈകൾ ബാൽക്കണിയിലെ വിലങ്ങനെയുള്ള കമ്പികളിൽ കുത്തി പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയാണ്. ആകാശത്തിലൂടെ അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്ന വിമാനങ്ങൾ നോക്കി നെടുവീർപ്പെടുംപോലെ തോന്നി. കുട്ടികൾ അത്രയും നേരത്തെ ഇവിടെ എഴുന്നേൽക്കാറില്ല പ്രത്യേകിച്ച് സ്ക്കൂൾ അവധിക്കാലത്ത്.
ഞാൻ വെറുതേ ആ കുട്ടിയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
എന്തായിരിക്കും ആ കുഞ്ഞ് മനസ്സിൽ?
എല്ലാവരും സ്ക്കൂൾ അടച്ചാൽ നാട്ടിൽ പോകും
അവിടെയുള്ള കൂട്ടുകാരും, ബന്ധുക്കളും, കളിയും, ചിരിയും ഒക്കെയായി ആഘോഷിക്കും.ഇവിടെ ആണെങ്കിൽ ബാല തടവറയാണ്. യാന്ത്രികമായ ജീവിതം. എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും കൂടിയ തടവറ.
നാലു ചുവരിനുമപ്പറത്തെ കാര്യങ്ങൾ അറിയാതെ അങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു. എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച്, പ്രാതൽ കഴിച്ചെന്നാക്കി, ബാഗും എടുത്ത് സ്ക്കൂൾ ബസ്സ്, പിന്നെ സ്ക്കൂൾ, അത് കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും നാലു ചുമരുള്ള തടവറയിലേക്ക്.
ഇതാണ് ഒട്ടുമിക്ക ഗൾഫ് കുട്ടികളുടെ ജീവിത ചക്രം.
അതൊക്കെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ നാം എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാർ അല്ലേ.?.
നമ്മൾ ആസ്വദിച്ച ബാല്യകൗമാരജീവിതം
നമ്മൾ ആസ്വദിച്ച ഉത്സവങ്ങൾ ,ആഘോഷങ്ങൾ
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നാട്ടിലെ കുട്ടികളെ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥ സ്വർഗ്ഗലോകത്താണ്. നിങ്ങൾക്കത് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാവില്ല. എന്നെങ്കിലും പുറംനാട്ടിൽ ചെല്ലണം, അവിടെ ജീവിക്കണം. അന്ന് മനസിലാവും പിറന്ന മണ്ണിന്റെ മാധുര്യം.


By: JamesVinodTK