കഴിഞ്ഞദിവസം ഒരാൾ ഒരു പ്രശ്നവുമായി എന്റെ മുന്നിലെത്തി. രണ്ട് കൂട്ടുകാർ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നമാണ്. അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ. ഒന്നാമൻ എന്തോ കാര്യത്തിന് രണ്ടാമനോട് വളരെ രൂക്ഷമായി ദേഷ്യപ്പെട്ടു. രണ്ടാമൻ ഇതിൽ വളരെ മനോവിഷമത്തിലാണ് എന്നതാണ് പ്രശ്നം. ഈ കാര്യം പറയാനാണ് മൂന്നാമതൊരാൾ വന്നത്. അയാൾ സംഭവത്തിന് സാക്ഷിയായിരുന്നു.
കാര്യത്തിന്റെ സത്യാവസ്ഥയറിയാൻ ഞാൻ രണ്ടാമനെ വിളിച്ച് , ' ഇത്രയും വിഷമമുണ്ടായിട്ടും എന്താണ് പറയാതിരുന്നത് ' എന്ന് ചോദിച്ചു. അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞതിങ്ങനെയാണ്: '' അവൻ അങ്ങനെയൊക്കെപ്പറഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് വിഷമമുണ്ട്. പക്ഷെ ഞാൻ പരാതി പറഞ്ഞാൽ അവനത് വിഷമമാകേണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ്. എന്റെ വിഷമം രണ്ട് ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ ശരിയാകും''.
ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വാക്കുകളില്ലാതായിപ്പോയി. ''എനിക്ക് വിഷമമുണ്ടാക്കുന്നവർക്കുപോലും ഞാൻ കാരണം ഒരു വിഷമം ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല'' എന്ന ആ മനസിന്റെ വലിപ്പം!
ഇപ്പോഴെനിക്ക് തോന്നുന്നു ഇതാണ് നമ്മുടെയൊക്കെ ഗതികേടെന്ന്. നമ്മുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമറിയാൻ കഴിയാത്ത നമുക്കെങ്ങനെ മഹാത്മാക്കളുടെ വലിപ്പമറിയാൻ കഴിയുന്നത് ?
by:

No comments
Post a Comment
ഈ രചന വായിച്ചതിനു നന്ദി - താങ്കളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം രചയിതാവിനെ അറിയിക്കുക