പളുങ്ക്

 ...

*************

ഒരു വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി എന്റെ പെങ്ങള്ക്കുട്ടിയുടെ ശരീരം മോർച്ചറിയിൽ നിന്നും ഈ കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നില്ല, എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചിരുന്നില്ല, ചങ്കിടിപ്പിന്റെ താളം ഒരല്പം പോലും പിഴച്ചിരുന്നില്ല...

മനസ്സിൽ ഒരു ആശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു തോന്നിയത്. ഇനി...ഇനി..ആ മുഖം ഞാൻ കാണേണ്ടല്ലോ..ഇനി ആ കണ്ണുനീർ ഞാൻ കാണേണ്ട ..ഇനി ഈ ലോകത്തിന്റെ വികൃതികൾക്കു എന്റെ കുട്ടി ഇരയാകേണ്ട ...

നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചത് ശരിയാണ് ഞാൻ ...ഞാനൊരു ക്രൂരനാണ്. സ്വന്തം പെങ്ങളുടെ മരണം ആസ്വദിക്കുന്ന ക്രൂരനായ ഏട്ടൻ...

ഒരു 15 വര്ഷം മുൻപ് എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു ഒരു ജീവിതം അച്ഛനും അമ്മയും ഞാനും എന്റെ ചന്തുവും (ചാന്ദിനി).സന്തോഷവും സുഖങ്ങളും മാത്രം നിറഞ്ഞ ജീവിതം.ആ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു ഇടിത്തീ വീണ പോലെ ഉണ്ടായ ഒരു അപകടം അതിൽ അമ്മയേം എന്നേം ചന്തുവിനെയും ബാക്കി വച്ച് അച്ഛൻ പോയപ്പോൾ.അന്നുമുതൽ ക്രൂരമാക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ് ഈ മനസ്സ്...

ഒരു ഫിനാൻസ് സ്ഥാപനം നടത്തിയിരുന്ന അച്ഛന്റെ മരണം ആ നാട്ടിലെ ഒരുപാടു പേരുടെ ജീവിതം കൊണ്ടാണ് പോയത്. പക്ഷെ ആ അച്ഛന് പേര് കിട്ടാതിരിക്കാൻ അന്നത്തെ ആ 15 വയസ്സുകാരൻ ക്രൂരമാക്കിയതാണ് ഇ മനസ്സിനെ.വീടും , പൊന്നും എല്ലാം വിറ്റു ഒരു നയാ പൈസയുടെ പോലും ബാധ്യത ആ അച്ഛന്റെ പേരിൽ ബാക്കിയാക്കിയില്ല.

അന്ന് അമ്മയുടേം കുഞ്ഞുപെങ്ങളുടേം കയ്യിൽ പിടിച്ചു ആ വീടിന്റെ പടി ഇറങ്ങി...നേരെ പോയത് വല്യച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്. ആട്ടും തുപ്പും കുറയെ സഹിച്ചു എങ്കിലും പിടിച്ചു നിൽക്കേണ്ടി വന്നു.ഒരു 15 വയസ്സുകാരൻ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന എല്ലാ ജോലികളും ചെയ്തു.എങ്ങനേം ചന്തുവിനെ പഠിപ്പിക്കണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ.ഒരു ദിവസം ഇസ്തിരിയിട്ട ഉടുപ്പു അല്പം കരിഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ എന്റെ ചന്തുവിന്റെ കൈകൾ പൊള്ളിച്ചപ്പോൾ അവിടുന്നിറങ്ങി.

ഒരു വാടക വീടിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു അന്തവും ഇല്ലായിരുന്നു. ചന്തുവിനെ വീണ്ടും ഒരു സ്കൂളിൽ ചേർത്തു.ഒരുപാടു കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു.പക്ഷെ നിങ്ങൾ കണ്ടു പഴകിയ സിനിമകളിലെ നായകനെ പോലെ ഒരു ഹീറോ അകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.ഇന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന എല്ലാ പണികളും ചെയ്തു തന്നെയാണ് ജീവിതം.

ഞാൻ കുറയെ കഷ്ടപെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെ കാലം മാറി അല്പം സന്തോഷവും സുഖവും തിരികെ കിട്ടി തുടങ്ങി. അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം സ്കൂളിലേക്ക് പോയ എന്റെ പെങ്ങള്ക്കുട്ടി വീട്ടിലെത്താൻ വൈകി. അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിച്ചിട്ടു ഞാൻ അവളെ തിരക്കിയിറങ്ങി.സ്കൂളിൽ പോയി അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ എല്ലാരുടേം കൂടെ അവിടുന്നിറങ്ങി എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഞാൻ നേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയി ഒരു പരാതി നൽകി.

അവർ അന്വേഷണം തുടങ്ങി.അപ്പോഴാണ് എനിക്കൊരു ഫോൺ വന്നത് അവളുടെ കൂട്ടുകാരി മീനുവിനെയും കാണുന്നില്ല. എന്തുപറ്റിയെന്നറിയാതെ ഞാൻ തകർന്നു.'അമ്മ കുഴഞ്ഞു വീണു.ദൈവം വീണ്ടും എന്നെ പരീക്ഷിക്കുകയാണ്....

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും എനിക്കൊരു ഫോൺ വന്നു. അബോധാവസ്ഥയിൽ രണ്ടു പെൺകുട്ടികളെ തമിഴ്നാട്ടിൽ നാഗർകോവിൽ എന്ന സ്ഥലത്തു കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ആശുപത്രിയിലാണ് അവർ. ഞാനും മീനുവിന്റെ അച്ഛനും പോലീസുകാരോടൊപ്പം അങ്ങോട്ടേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അവിടെ എത്തിയ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച എനിക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. എന്റെ പെങ്ങള് കുട്ടി ...അവളുടെ കൺപോളകൾ വെന്തിരിക്കുന്നു...കുഞ്ഞുനാളിൽ ഞാനൊരുപാട് കടിച്ചു രസിച്ച ആ കവിളുകൾ വികൃതമായിരിക്കുന്നു..ഒരു വെള്ളത്തുണി കൊണ്ട് എന്റെ കുട്ടിയുടെ ശരീരം മറച്ചിരിക്കയാണ്..

മീനുവിന്റെ അവസ്ഥയും അത് തന്നെ..പക്ഷെ മീനു കണ്ണ് തുറന്നിട്ടുണ്ട്.അവൾക്കു ചെറുതായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നു.എന്നെ ഇൻസ്‌പെക്ടർ സാറ് ഡോക്ടറുടെ റൂമിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒരു ജഡമായി ഇരുന്നു കേട്ടു ഞാൻ.

എന്റെ കുട്ടി ആരുടെയോ കാമത്തിന് ഇരയായിയിരിക്കുന്നു. കാമം മാത്രമല്ല ആ നികൃഷ്ടജീവി എന്റെ കുട്ടിയോട് കാണിച്ചത്... ഒരു ...ഒരു...ഇല്ല അത് എനിക്ക് നിങ്ങളോടു പറയാൻ സാധിക്കില്ല..ഞാനൊരു ഏട്ടനാണ്..

എന്റെകുട്ടി ഇനിയൊരിക്കലും സംസാരിക്കില്ല ഏട്ടാ എന്ന് വിളിക്കില്ല..അത് ഇനി വെറുമൊരു ശരീരം മാത്രമാണ്. എന്റെ കുട്ടിയുടെ ശരീരം തളർന്നുപോയി.പോലീസുകാർ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.പ്രതികളെ ഉടനെ പിടികൂടാമെന്നു...

ആ ഇൻസ്പെക്ടർ സാറിനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു ..''വേണ്ട സാർ...ഞാൻ എന്റെ പരാതി പിൻവലിക്കുകയാണ്...ഇനി ഇ ലോകത്തിനു ആഘോഷിക്കാൻ എന്റെ കുട്ടിയെ ഞാൻ വിട്ടു തരില്ല..''

''സാറിന് പറ്റുമോ എന്റെ കുട്ടിയുടെ ചലനശേഷി തിരിച്ചു നല്കാൻ...ഇല്ല...സാറ് ഇപ്പോൾ അന്വേഷണം തുടങ്ങും..അതൊരു വാർത്തയാകും ..എന്റെ കുട്ടി ആർക്കൊക്കെയോ കാശുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു വസ്തുവാകും..''

''ചിലർക്ക് വോട്ട് ഉറപ്പിക്കാൻ...ചിലർക്ക് മത്സരിക്കാൻ...ചിലർക്ക് ചിലരെ പഴിചാരാൻ....വേണ്ട സാർ...സാറിന് പറ്റുമെങ്കിൽ എനിക്കൊരു വാക്ക് നൽകു...ഇനി ..ഇനി...ഒരിക്കലും ഒരു പെൺകുട്ടിക്കും ഈ അവസ്ഥ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന്...''' മറുപടി നല്കാൻ ആകാതെ ആ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ തല കുനിച്ചു....

ഞാനെന്റെ കുട്ടിയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് അവളെ പതിയെ തലോടി..അപ്പോൾ മീനുവിന്റെ അച്ഛൻ പുറത്തു വന്നു നിന്ന് കരയുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ആ മനുഷ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ഞാൻ ചെന്നപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു കരഞ്ഞു പാവം. മീനു നടന്നതൊക്കെ പൊലിസുകാരോട് പറയുന്നത് കേട്ട് സഹിക്കാതെ തളർന്നു ആ മനുഷ്യൻ.

എന്നോടും എന്തൊക്കെയോ ആ പാവം പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ തടഞ്ഞു ..വേണ്ട എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല...അവൾ ഇനി ഒരിക്കലും സംസാരിക്കില്ല..അതുകൊണ്ടുതന്നെ നടന്നതൊന്നും എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട.

ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ നാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി.ഇടയ്ക്കു അമ്മയെ വിളിച്ചു അവൾ സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇല്ലെങ്കിൽ പാവം ഒറ്റയ്ക്ക്... തകർന്നു പോകും...അടുത്ത ദിവസം തന്നെ നാട്ടിലെ ഒരു ആശുപത്രിയിലേക്ക് കുട്ടികളെ മാറ്റി.

ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു എത്തി അമ്മയെ കൂടെ കൂട്ടി.'അമ്മ കരയുകയാണ് എത്ര ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും സാധിക്കുന്നില്ല. ആശുപത്രിയിൽ എത്തി ചന്തുനെ കണ്ട 'അമ്മ അകെ തകർന്നു തളർന്നു വീണു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞാൻ ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു അവർ അമ്മയെ ICU ലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.ഒരു 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും ഡോക്ടർ വന്നു പറഞ്ഞു 'അമ്മ പോയെന്നു..ഹാർട്ട് അറ്റാക്ക് ആയിരുന്നത്രേ..

എനിക്ക് മുന്നിൽ കെട്ടിയാടുന്ന വിധികളെ ഞാൻ പഴിച്ചില്ല.ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ ഞാൻ പൊഴിച്ചില്ല...അങ്ങിനെ എന്നെ തോല്പിക്കാം എന്ന് ദൈവം കരുതേണ്ട..ഈ ജന്മം കൊണ്ട് ഞാൻ പകരം വീട്ടും... ചന്തുവിനെ അവിടെ മീനുവിന്റെ അമ്മയെ ഏല്പിച്ചു.അമ്മയുടെ ശരീരം ആംബുലൻസിലേക്കു കയറ്റി വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി..അറിയിക്കാനും വരാനും ആരുമില്ല...ചില അയലോക്കർ എത്തി.അതികം താമസിയാതെ തന്നെ അമ്മയെ അടക്കം ചെയ്തു ഞാൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

..ഒരു ദിവസം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു ഇനി ചന്തുവിനെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാമെന്ന്.ചില മരുന്നുകൾ തുടർന്നാൽ മതി. ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും മടങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു നേഴ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞു ഉടൻ തന്നെ ഒരു വിവാഹം കഴിക്കണമെന്നു ..അത് അവരുടെ ഭ്രാന്തായി കണ്ടു ഞാൻ ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ച് മടങ്ങി...

പക്ഷെ അതികം വൈകാതെ തന്നെ നേഴ്സ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളുടെ പൊരുൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. സ്വന്തം പെങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു ചേട്ടന്റെ അവസ്ഥ..., മാസമുറകളുടെ വേദന ഒഴികെ ബാക്കിയെല്ലാം പാലിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു ഏട്ടന്റെ അവസ്ഥ...ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുമോ നിങ്ങള്ക്ക്...

സ്വന്തം ഏട്ടൻ തന്റെ നഗ്നത കാണുന്നതിനുള്ള വിഷമമോ അതോ ഏട്ടനെക്കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ ചെയ്യിക്കേണ്ടി വരുന്നതിനുള്ള സങ്കടമോ...എനിക്കറിയില്ല പലപ്പോഴും എന്റെ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും അതൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു ഒരു ക്രൂരനെപോലെ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ വലിച്ചഴിക്കും...ഇനിയൊരു ചേട്ടനും...ഇനിയൊരു പെങ്ങൾക്കും ഇങ്ങിനെയൊരു അവസ്ഥ വരരുതേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് .

കുറയെ നാളുകൾ അങ്ങിനെ പോയി .എന്റെ ചന്തുവിന്റെ കണ്ണ് നിറയാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല. പണിക്കു പോകുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ചന്തുവിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികൾ കളിച്ചു രസിച്ചു നടക്കുന്ന കാണുമ്പോൾ എന്റെ ചങ്കു കീറും.എന്റെ കുട്ടിയും അതുപോലെ തുള്ളിച്ചാടി നടക്കേണ്ട സമയമാണ്,

ഒരു ദിവസം പണി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ സ്കൂൾ വിട്ടുപോയ ഒരു കുട്ടി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പട്ടുപാവാട കണ്ടു.എന്റെ ചന്തുവിനു നന്നായി ചേരും അത്. അങ്ങിനെ കൊതി തോന്നീട്ടു നേരെ കവലയിലെ തുണിക്കടയിൽ നിന്നും ഒരു പട്ടുപാവാട വാങ്ങി ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി.

വീട്ടിൽ എത്തിയ ഞാൻ കണ്ടത് പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വാതിലും , നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന എന്റെ ചന്തുവിനെയുമാണ്...ഓടി ചെന്ന് ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്തു...

അവിടെ...അവിടെ... എന്റെ ഹൃദയതാളം പിഴച്ചു...എന്റെ കുട്ടിക്ക് അനക്കമില്ല..അവൾക്കു ജീവനുണ്ടെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്ന ആ ശ്വാസോച്ഛാസം അവളിലില്ല ... എന്റെകുട്ടിയും എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കി യാത്രയായിരിക്കുന്നു ...

എന്നാലും ലോകമേ ഞാനൊന്നു ചോദിച്ചോട്ടെ ...നെഞ്ചു പൊട്ടി ചോദിക്കയാണ് ഞാൻ... ഒരു ശവം പോലെ കിടന്നതല്ലേ എന്റെ കുഞ്ഞു...ആ ശരീരത്തെ പോലും കാമം തീർക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച് കളഞ്ഞല്ലോ ....നികൃഷ്ട ജീവികൾ..മിണ്ടാൻപോലും കഴിയില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ കുട്ടി ഉണ്ടെന്നുള്ള സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു അതും നുള്ളിക്കളഞ്ഞല്ലോ ദൈവമേ ഈ ചെകുത്താന്മാർ...

കിരൺ കൃഷ്ണൻ ...
08 / 16