പടവുകൾ .

പടവുകൾ പറയുന്നത് കവിതകളുടെ കഥയല്ല ..
പടവുകൾ കഥ പറയുന്ന കവിതയാണ് .
പടവുകളിൽ ചോരത്തുള്ളികൾ
വീണുകിടക്കുന്നുണ്ട് ,
ക്ഷുഭിത യൗവ്വനത്തിന്റെ .
ആഗാ.... നീ എവിടെയാണ് ..?
ഒരു ശരമുനയായി ...

പടവുകളിൽ ഉറഞ്ഞ കണ്ണീർത്തുള്ളികളുണ്ട് .
ഒരിയ്ക്കലും ഉണങ്ങാനാവാതെ ,
മായ്ച്ചാലുംമായാതെ ..

പടവുകൾ സാന്ത്വനമായിരുന്നു .
പടവുകൾ .... സ്വപ്നമായിരുന്നു .
പടവുകൾ എന്തൊക്കെയോ ആയിരുന്നു .
പടവുകൾ ....
എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നു .

കൊഴിഞ്ഞ സൗഹൃദത്താളുകളിൽ,
ഇപ്പോഴും ....
തിളയ്ക്കുന്ന വാക്കുകൾ
തമ്മിൽക്കൊരുത്ത് കിടക്കുന്നുണ്ട് .
പിരിയാനാവാതെ .

മുട്ടിവിളിച്ച വാതിലുകൾ
അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുമ്പോൾ
നെഞ്ചിൽ ചേക്കേറിയകവിതകൾ
നൊന്തു പിടയുമ്പോൾ
മാനവികതയുടെ തീരത്തു നിന്നും
പറന്നുവന്ന ഒരു പിടിവാക്കുകൾ
എള്ളും പൂവും വിതയ്ക്കുമെന്നാരറിഞ്ഞു ..?

ചിത്രങ്ങൾ എഴുതപ്പെടുകയാണ് ..
ആരും വരയ്ക്കാതെതന്നെ .
ശൂന്യതയുടെ കൊടുമുടികൾ
വരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ
ശൂന്യമായ തൂലികയിൽ
കണ്ണീർ നിറച്ച് കാത്തിരിയ്ക്കാം ..
വെറുതെയെന്നുറപ്പായിട്ടും ...

വെറുതെ .

By : Sumod Parumala