ചക്രവാളത്തിനപ്പുറത്ത് പടിഞ്ഞാറെ ആഴിയില് മുങ്ങിത്താഴുന്നതിനു മുമ്പ് വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ സൂര്യന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഭൂമിയെത്ര കരിഞ്ഞു തളര്ന്നിരിയ്ക്കുന്നു!! കടല്ത്തീരത്ത് അസ്തമയം കാണാനെത്തിയവര് ഉത്സാഹത്തിലാണ്. അല്ലെങ്കിലും ഭൂമിയുടെ വേദന അവരെ അലട്ടുന്നില്ലല്ലോ! കടലിലൂടെ മുങ്ങാംകുളിയിട്ടു നീങ്ങവേ സൂര്യനോര്ത്തു... എത്ര പ്രസന്നവതിയായിരുന്നു അവള്! നീഹാരപുഷ്പങ്ങളണിഞ്ഞ് ഉദയവേളയില് വ്രീളാവതിയായി ആദ്യചുംബനത്തിനായി കാത്തുനിന്നിരുന്നവള്. സൂര്യകാന്തിയായി തനിയ്ക്കൊപ്പം കണ്ണാലനുയാത്ര ചെയ്യുന്നവള്. ഉഷ്ണകിരണങ്ങളെ മന്ദസ്മിതത്താല് ഊതിയൊതുക്കുന്നവള്.. വിടപറയാന് മടിയോടെ യാത്രാമംഗളമേകുന്നവള്. വസുധേ എന്നാണ് നീ മാറിത്തുടങ്ങിയത്? പച്ചപ്പട്ടുചേല പിഞ്ഞിത്തുടങ്ങിയതറിഞ്ഞോ? തീരാഭാരം നിന്റെ തലകുനിച്ചോ? എന്റെ ആലിംഗനത്തില് നിന്ന് കുതറി മാറുന്നോ? പുതയ്ക്കാനുള്ള ഓസോണ് രക്ഷാപാളികളിലും വിള്ളല് വീണെന്നോ! സര്വ്വംസഹയായ നിന്റെ കണ്ണിലും നോവുറയുന്നോ? സൂര്യന് നിസ്സഹായനായി യാത്ര തുടര്ന്നു. രാവേറെയായിട്ടും ഭൂമി ഉറങ്ങിക്കാണില്ല. ഉഷ്ണവാതങ്ങളിലെരിഞ്ഞങ്ങിനെ തപിച്ചു കിടക്കുകയായിരിയ്ക്കും. കിഴക്കുണരേണ്ട സമയമടുക്കുന്നോ? നിന്റെ ക്ഷീണിച്ച മുഖമാണോ കണികാണേണ്ടത്? നില്ക്കാനോ തിരിച്ചു നടക്കാനോ ആവുന്നില്ല. വസുധേ മാപ്പ് !!
രാധാസുകുമാരന്
No comments
Post a Comment
ഈ രചന വായിച്ചതിനു നന്ദി - താങ്കളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം രചയിതാവിനെ അറിയിക്കുക