കൂട്ടുകാരി

തോഴീ നീയില്ലെന്ന
സത്യമുൾകൊള്ളാനാവാതെ,
കണ്ണുനീർ വറ്റാതെ,
നിനക്കേറ്റവും പ്രിയങ്കരമാം
പുസ്തകക്കൂട്ടത്തിൻ ചാരെയാ
ജനലഴിക്കരികിൽ നിൽക്കവേ
ഓർമ്മകൾ പായുന്നു,
പള്ളിക്കൂട വരാന്ത തൻ
തണുത്ത ഇടനാഴിയിലേക്ക്...

ഒരു കുഞ്ഞു വളപ്പൊട്ടു പോലും
നീ എനിക്കായി കരുതിവെച്ചപ്പോൾ
പ്രിയസൗഹൃദമേ
നിൻ നിസ്വാർത്ഥ സ്നേഹം
ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു..
ഹൃദയം നിന്റേതെങ്കിൽ
മിടിപ്പന്റേതായി...!
മിഴി നിന്റേതെങ്കിൽ
മിഴിനീരെന്റേതായി...!

ഉറ്റവരില്ലാതെയുലയുന്ന വേളയിൽ
നീ തന്ന കൈ മാത്രമായിരുന്നെൻ
അഭയയമാശ്വാസവും
വേരുകൾ കൊണ്ടെന്നെ
താങ്ങിയും തടഞ്ഞും നീ
എന്റെ മരുമുറ്റത്തെ
നന്മമരമായി..!

മുമ്പോട്ടു പോവുക,
ഞാനുണ്ട് കൂടെയെന്നുള്ള
നിൻ വാക്കായിരുന്നെൻ
ആത്മധൈര്യം...!
മഴയത്തു കുടയായും
വെയിലിൽ തണലായും
ഇരുളിലെൻ നിഴലായും
സൗഹൃദകണമായും
നീ എന്റെ ജീവനദിയിൽ
ചേർന്നൊഴുകുമ്പോൾ
ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല,
ഏകാന്തത എന്തെന്ന്!!!

കണ്ണു തുറക്കുക
ഒന്നിങ്ങു നോക്കുക,
ഈ വളപ്പൊട്ടുകൾ
ഒന്നു സ്വീകരിക്കുക...!
ഒരു മാത്ര,
നീയൊന്നുണർന്നീടുകിൽ
നെഞ്ചോടു ചേർത്തു ഞാൻ
ഉറപ്പിച്ചു ചൊന്നിടാം

നീ കൂട്ടായ് കൂടെയില്ലാത്ത ജീവനിൽ
ഇനിയില്ലെനിക്കൊരു തേജസ്സ്..

നീ വഴികാട്ടാത്ത പാതയിൽ
ഇനിയില്ലൊരുതരി ഓജസ്സ്‌..

ഇല്ലാ വസന്തവും ഇനിയില്ല ഗ്രീഷ്മവും..

നീയില്ലാതെയെന്നുടെ
പകലിനും സന്ധ്യയ്ക്കും
ഇനിയില്ല സൗഹൃദ
മാരിവിൽ വർണ്ണങ്ങൾ...

ഇനിയെത്ര ജന്മങ്ങൾ
പിറവിയുണ്ടെങ്കിലും
നീയെനിക്കരികിലായ്‌
ഉണ്ടായിരിക്കണം
ആത്മാവിൻ പാതിയായ്,
എന്റെ പാഥേയത്തെ
പങ്കുവെയ്ക്കാനുള്ളിൽ
ഒത്തിരി സ്നേഹത്തിൻ
നനവുള്ള കൂട്ടുകാരിയായ്...!!

സെയ്‌റ