വീടും കരയും ഞാനും കടലും (ഗദ്യകവിത):

കൊക്കില് ജീവനുണ്ടേ
ചവിട്ടില്ല ഞാനീ പടി.

ഞാനിതെത്ര കേട്ടതാ
വീടപ്പോൾ മനസ്സിൽ
ചിരിച്ചിരിക്കണം.

ഈ വരവ്
എത്രാം വട്ടമാണെന്നറിയാമോ..?
പതിയെയാണ്
കടൽ ചോദിച്ചത്.

വീടിന്നോർമ്മ കാണും...
ഒന്നും മറക്കാറില്ല...

ഈ കരയുമതേ..
ഞാനെത്ര വട്ടം...
എല്ലാം കിറുകൃത്യം.
ഓരോ ചൊടിച്ചു പോക്കിലും
ഇവളൊഴുക്കുന്ന
കണ്ണീരാണത്രെ...
എന്നെ ഇത്ര
പുളിപ്പിച്ചത്.
ഇവള് തന്നെയാണതും
പറഞ്ഞത്.

ഒന്നുമറിയില്ലെനിക്ക്
കരയിപ്പിക്കാനല്ലാതെ...
എന്നിട്ടും
കണ്ടില്ലേ കാത്തിരിക്കുന്നത്
വാരിപ്പുണരാൻ...

നിന്റെയീയിരുപ്പിൽ തന്നെ
ഞാനെത്ര വട്ടം
പിണങ്ങിപ്പോയി
തിരികെ വന്നു.
********
തിരികെയെത്തുമ്പോൾ
ഒരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ചുണ്ടിൽ.

കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ
കണ്ണുകളുമായ്
കാത്തിരുന്ന വീട്
മുഖം വീർപ്പിച്ചു.

ചവിട്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞ
പടി ചവിട്ടിയതും
കണ്ണീരോടെ വീടെന്നെ
ഇറുകെ പുണർന്നു.
ഞാനാകെ കുളിർന്നു പോയി...
****************
ഷാനവാസ്.എൻ, കൊളത്തൂർ.