പുഴയുടെ
അപ്പുറത്താണവളുടെ വീട്
വിളിച്ചാൽ
കേൾക്കാവുന്ന ദൂരം
വിളി കേട്ടതേയില്ല
ശരീരം നിറയെ
നദികളുമായൊരുവൾ
കുറ്റബോധത്തിന്റെ
നീർച്ചാലുകൾ
ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ
പുഴയിലൊഴുക്കി
എന്റെ കടത്തുതോണി
ഞാനാ നീർച്ചാലിലൂടെ
ഇറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു
എന്നിട്ടും
നമുക്കിടയിൽ
ഒരു
കാറ്റുവീശിയതേയില്ല
ഒരു പൂപോലും
പൊഴിഞ്ഞതുമില്ല
പുഴയ്ക്കക്കരെ കടക്കാൻ
പലവട്ടം ശ്രമിച്ചിട്ടും
കഴിയുന്നുമില്ല
അലകളും ചുഴികളും കൊണ്ട്
അവൾ
അതിനെ
ബന്ധിച്ചിരുന്നു
കവിത തുളുമ്പുന്ന
നോട്ടങ്ങളാൽ
നിറച്ചിരുന്നു.
ഞാനതിൽ
അന്തർദ്ധാനം ചെയ്യാൻ
കൊതിച്ചു പോയ്
By MeeraBen
No comments
Post a Comment
ഈ രചന വായിച്ചതിനു നന്ദി - താങ്കളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം രചയിതാവിനെ അറിയിക്കുക