പുണ്യം

ഞാൻ 2009 ൽ ബി.എഡ് കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സമയം.പഠനമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഇനിയെന്ത് എന്ന ചോദ്യ ചിഹ്നമായി നിൽക്കുവാണ്.ആ സമയത്താണ് ഫിസിക്സ് പഠിപ്പിക്കാൻ ഒഴിവുണ്ട് എന്ന് കാണിച്ച് നാട്ടിലെ ഒരു പബ്ലിക് സ്കൂളിൽ നിന്നു വിളി വന്നത്.അഭിമുഖത്തിന് പോയി.എന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തു. ആഴ്ചയിൽ മുപ്പത് പിരീയഡ് പഠിപ്പിക്കണം.മാസശമ്പളം 3500 രൂപ.മനസ്സിൽ നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും ഒരു പരിചയം ആയിക്കോട്ടെ എന്നു കരുതി ജോലി സ്വീകരിച്ചു.രാവിലെ 9 ന് സ്കൂളിൽ കയറിയാൽ വൈകുന്നേരം 3:45 ആവുന്നത് അറിയില്ല...അത്ര ജോലി....ഒരു ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഇടതടവില്ലാതെ കൂടുമാറ്റം
സ്കൂളിലെ കുറഞ്ഞ ശമ്പളവും ചുറ്റുപാടും ഉള്ള കുട്ടികളുടെ ആവശ്യവും ഒത്തു ചേ൪ന്നപ്പോൾ ഞാൻ വീട്ടിൽ ട്യൂഷൻ തുടങ്ങി.മൊത്തം നാൽപ്പത് കുട്ടികൾ....ഇരുപത് കുട്ടികൾക്ക് രാവിലെ 6:30 മുതൽ 8:00 വരെയും ബാക്കി ഇരുപത് പേ൪ക്ക് വൈകുന്നേരം 5:00 മുതൽ 6:45 വരെയും. രാത്രി ആയാൽ നല്ല ക്ഷീണമായിരുന്നു.എങ്കിലും വീട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നടത്തുവാൻ എനിക്ക് കിട്ടുന്ന ഈ വരുമാനം മാത്രം ഉള്ളൂ എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഒന്നും പ്രശ്നമാക്കിയില്ല.

ആ സമയത്താണ് കുറച്ചു കൂട്ടുകാ൪ ചേ൪ന്ന് ഒരു ചാരിറ്റി പ്രവ൪ത്തനത്തെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചത്..കഷ്ടപ്പെടുന്ന ആളുകൾക്ക് നമ്മെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന സഹായം ചെയ്യുക,അത്രേ ആലോചിച്ചുള്ളൂ.അതിനായി ഞങ്ങൾ കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തിൻറെ ഒരംശം മാറ്റി വച്ചു.അസുഖ ബാധിതരായവ൪ക്ക് വീട്ടിൽ കൊണ്ടു പോയി സഹായം ചെയ്തു

അങ്ങനെയിരിക്കെ കിഴക്കമ്പലത്തിനടുത്ത് ഒരു വീട്ടിൽ ഒരു ഒന്നര വയസ്സുള്ള കുട്ടിക്ക് സഹായം ചെയ്യാൻ പോയി.അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ കരളുരുകുന്ന കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്.ഓട് പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വീണു പോയേക്കാവുന്ന ഒരു പുര.തേയ്ക്കാത്ത ഭിത്തി വിണ്ടു കീറിയിരിക്കുന്നു.മഴ പെയ്താൽ മൊത്തം ചോരുന്ന വീട്.അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ തടികട്ടിലിൽ കാറി കരയുന്ന മാലാഖയെ പ്പോലൊരു പെൺകുഞ്ഞ്.ആ കുഞ്ഞിന് ക്യാൻസ൪ ആയിരുന്നു.തുട൪ച്ചയായ ചികിത്സയും അമിത വേദന മൂലവും കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് ഒരു പരിവമായിരുന്നു.അവൾ കരയുമ്പോൾ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ ചേ൪ത്ത് പിടിച്ചു കൂടെ കരയും.എനിക്കവിടുത്തെ കാഴ്ച വല്ലാത്ത ആഘാതം ഉണ്ടാക്കി.അവിടെ നിന്നു തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ ഒക്കെ ആ കുട്ടിയുടെ വേദന മൂലമുള്ള കരച്ചിൽ ഓ൪മ്മയിൽ തികട്ടി നിന്നു.അന്നത്തെ രാത്രി അത്താഴം കഴിച്ചില്ല
രാത്രി കിടന്നിട്ടു ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട പോലെ....ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തിയ പോലെ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ ലൈറ്റ് ഇട്ടു.ബാഗ് തുറന്നു പേഴ്സ് എടുത്തു നോക്കി.മൊത്തം ആറായിരത്തി അഞ്ഞൂറു രൂപാ...സ്കൂളിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ശമ്പളവും ട്യൂഷൻ വരുമാനവും ചേ൪ത്ത് എടുത്തു വച്ച പൈസ...അത് കൈയിൽ തിരിച്ചും മറിച്ചും പിടിച്ചു നോക്കി ഞാൻ വീണ്ടും പലതും ആലോചിച്ചു. ചിട്ടി,പോസ്റ്റ് ഓഫീസിൽ അടയ്ക്കേണ്ട പൈസ,ഫോൺ,വൈദ്യുതി ബിൽ അങ്ങനെ ആവശ്യങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ട്.എങ്കിലും സാരമില്ല,നമുക്ക് നഷ്ടം വരുന്നത് ഈ ഒരു മാസമാണ്.പക്ഷെ ഒരൽപ്പം പണം കൂടുതൽ കിട്ടിയാൽ ആ പിന്ചു കുഞ്ഞിന് അത്രയെങ്കിലും ആയില്ലെ......
സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ യാദനയോടെ നിൽക്കുന്ന അവരെ സഹായിച്ചിലെങ്കിൽ പിന്നെന്ത് മനുഷ്യൻ!
പിറ്റെ ദിവസം ഞങ്ങൾ അംഗങ്ങൾ സമാഹരിച്ച തുകയുടെ കൂടെ ഒരു ആറായിരത്തി അഞ്ഞൂറും ഞാൻ നൽകി....സാധാരണ മുന്നൂറ് രൂപ നൽകാറുള്ള ഞാൻ അത്രയും തുക നൽകിയപ്പോൾ അവ൪ അമ്പരന്നു. "ദീപൂനെന്നാന്നെ കുഴപ്പം,ഇഷ്ടം പോലല്ലെ പൈസ " എന്ന ഒരു സുഹൃത്തിൻറെ കളിയാക്കൽ ചിരിയോടെ നിസ്സാരവൽകരിച്ചു. ആ മാസത്തെ എൻറെ ചിലവ് ഞാൻ കടം വാങ്ങിയും മറ്റും ഒപ്പിച്ചു.കുറച്ചു നാൾ എടുത്താണ് അതൊന്നു ശരിയായ ദിശയിൽ വന്നത്
ഇന്ന് ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞത് കുട്ടിയ്ക്ക് വലിയ കുഴപ്പം ഇല്ലാ എന്ന്. സ്കൂളിലൊക്കെ പോയി തുടങ്ങി അവൾ. മരുന്ന് ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്...
ജീവിതത്തിൽ നാം പല തരം മനുഷ്യരേയും കണ്ടെത്തും.അതിൽ ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനു പോലും നിവ൪ത്തിയില്ലാത്തവ൪ ഉണ്ട്.കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കരുത്.നമുക്ക് ഉണ്ടായിട്ടു ചെയ്യാം എന്ന മനോചിന്ത നമ്മളിൽ ഒരു പുണ്യക൪മ്മവും ഉണ്ടാക്കില്ല.ഉള്ളതു പോലെ നൽകുക എന്നുള്ളതാണ് പ്രാധാന്യം.ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ സഹായിക്കാനായാൽ അത് വലിയൊരു പുണ്യം തന്നെ ആണ്

by: Deepu narayanan