വിഷം

ഞാൻ ദീപ.,,എൻ്റെ യും മോഹനേട്ടൻ്റെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഏകദേശം 9 വർഷം കഴിഞ്ഞു ..പക്ഷെ ഇത്രയും നാളായിട്ടും ദൈവം കുഞ്ഞ് എന്നൊരു ഭാഗ്യം ഞങ്ങൾക്ക് തന്നില്ല.. കാണിക്കാത്ത ഡോക്ടർമാരില്ല .. പോകാത്ത അമ്പലങ്ങളില്ല .. നേരാത്ത നേർച്ചയും ഇല്ല..

ഞങ്ങൾ അദ്ധ്യാപകരാണ്. ഒരു പക്ഷേ കുട്ടികളില്ലാത്ത ദുഃഖം ഒരു പരിധി വരെ സ്കൂളിൽ ചിലവഴിക്കുമ്പോൾ ഇല്ലാതാകുന്നു.വീട്ടിലെ ഏകാന്തത പലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ തളർത്തിയിരുന്നു.... ജീവിതം തന്നെ മടുത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഒരു പുതിയ ഗൈനക്കോളജി ഡോക്ടർ എത്തിയത്... .. ഡോക്ടർമാരെ കണ്ടും, ട്രീറ്റ്മെൻ്റ് ചെയ്തും മടുത്തു എങ്കിലും ... ഒരു കുഞ്ഞ് എന്ന സ്വപ്നം ഞങ്ങളെ ഡോക്ടറുടെ അരികിൽ എത്തിച്ചു... 4 മാസത്തെ ചികിത്സക്കൊടുവിൽ ആ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. ഞാൻ ഗർഭിണിയായി.ഡോക്ടറുടെ കൈപ്പുണ്യമാണോ അതോ ദൈവം പരീക്ഷണമവസാനിപ്പിച്ചതാണോ എന്നറിയില്ല.. ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്. മാസങ്ങൾ വളരെ പെട്ടന്ന് കടന്നു പോയി. ആകാംക്ഷയോടെ ഞങ്ങൾ ദിവസങ്ങൾ തള്ളി നീക്കി....
അങ്ങനെ എട്ടാം മാസത്തിൽ ഞാൻ പ്രസവിച്ചു. ഒരു പൊന്നു മോൻ... വലിയ തൂക്കകുറവൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പ്രസവം നേരത്തേ ആയതിനാൽ ഏകദേശം മൂന്നാഴ്ചയോളം കുട്ടി 'എൻ ഐ സി യു വിൽ ആയിരുന്നു... ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ച് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞാണ് വീട്ടിൽ എത്തിയത്...
വീട്ടിലെത്തിയതിൽ പിന്നെ കാണികളുടെ തിരക്കായിരുന്നു. അതിൽ ഞങ്ങക്ക് സന്തോഷവുമായിരുന്നു.... വീട്ടിലെത്തി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് മോഹനേട്ടൻ സ്കൂളിൽ പോയി തുടങ്ങി.. എനിക്കു കൂട്ടായി മോഹനേട്ടൻ്റെ അമ്മയുണ്ടായിരുന്നു ഇരുപത്തെട്ടാം ദിവസം പാലു കൊടുക്കൽ ചടങ്ങ് കെങ്കേമമായി ആഘോഷിച്ചു... ഞങ്ങളെ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവർ എന്നു പറഞ്ഞവർ തന്നെ ഞങ്ങളെ ഭാഗ്യവാൻമാർ എന്നു വിളിച്ചു... പേരും വിളിച്ചു 'മനു' മോനൂ എന്ന് വിളിക്കാനും തുടങ്ങി..
എൻ്റെ .6 മാസത്തെ അവധി കഴിയാൻ ഇനി ഒരാഴ്ച കൂടിയെ ബാക്കിയുള്ളു...
മോനെ ഒരു നേരം പോലും പിരിയാൻ എനിക്കിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അമ്മയുള്ള സമാധാനത്തിൽ ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോയി തുടങ്ങി.ഞാൻ സ്കൂളിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ അമ്മ മോനു നെം കൊണ്ട് വാതിക്കൽ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടാവും.. എന്നെ കാണുമ്പോൾ അവൻ്റെ ചിരി കാണണം...അമ്മമാരെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണല്ലോ മക്കളുടെ ചിരി...
വൈകി കിട്ടിയ കൺമണിയായതുകൊണ്ട് ഏറെ ലാളിച്ചു ഞങ്ങൾ മോനൂനെ .. വാശിയും കുറുമ്പും അവനിത്തിരി കൂടുതലായിരുന്നു... ആ വാശി ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു...
അവൻ്റ ശാഠ്യങ്ങൾക്കൊക്കെ ഞങ്ങൾ വഴങ്ങിക്കൊടുത്തു...ഒറ്റ മോൻ അല്ലേ.. എല്ലാ അച്ഛനമ്മമാരും അങ്ങനെയാണല്ലോ,,?
വർഷങ്ങൾ പെട്ടന്നാണ് കടന്നുപോയത്. മനുവിന് 6 വയസ്.ഞങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്കൂളിൽ തന്നെ അവനേയും ചേർത്തു.
ഭക്ഷണപ്രിയനായിരുന്നു മോനു.... അതു കൊണ്ട് അവനു വേണ്ടതൊക്കെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുമായിരുന്നു.. എണ്ണ പലഹാരങ്ങൾ അവനു ജീവനായിരുന്നു... അവൻ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടിരിക്കാൻ എന്തു രസമാണെന്നോ... ആഴ്ചകളിൽ ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾക്ക് ഹോട്ടലുകളിൽ പോയി ഭക്ഷണം
കഴിക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു.. അന്ന് മോനു പറയുന്നതൊക്കെ വാങ്ങിക്കൊടുക്കും ..... ബർഗറും പിസയും ന്യൂഡിൽസും ബിരിയാണീം ഒക്കെ അവൻ്റെ ഇഷ്ട ഭക്ഷണമാണ്..
. വളരും തോറും അവൻ്റെ ഭക്ഷണത്തിലും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു... അവനിഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയും ഹോട്ടലിൽ നിന്നും വാങ്ങി ക്കൊടുത്തും അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.... അവൻ്റെ സന്തോഷത്തിനായി വേണ്ടതൊക്കെ ഞാനും മോഹനേട്ടനും ചെയ്തു. അത്രയ്ക്ക് ഞങ്ങളവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
മനുവിനെ ഞങ്ങൾ വർക്ക് ചെയ്യുന്ന സ്കൂളിൽ തന്നെ ചേർത്തപ്പോൾ എനിക്കും മോഹനേട്ടനും ആശ്വാസമായി... ഇനി സ്കൂളിൽ വരുന്ന സമയത്ത് അവനെ പിരിഞ്ഞിരിക്കണ്ടല്ലോ... ഞങ്ങടെ കൂടെ തന്നുണ്ടല്ലോ.....
ചിത്രം വരക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവന്. വീട്ടിലെ ചുമര് മുഴുവൻ മനുവിൻ്റെ ചിത്രങ്ങളാണ്.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ ചിത്ര രചന മത്സരം നടത്തി... ആ ദിവസം അന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങൾ അവസാനിച്ച ദിവസം..
. ചിത്രരചനയിൽ മനുവിനായിരുന്നു ഒന്നാം സമ്മാനം... അത് പറയാൻ. എൻ്റടുക്കലേക്ക് ഓടി വന്നതായിരുന്നു അവൻ... പടി കയറി വരുന്നതിനിടയിൽ അവൻ കുഴഞ്ഞു വീണു.... അമിതമായി ഓടിയതുകൊണ്ടാവാം എന്നാണ് ഞങ്ങൾ കരുതിയത്... ആശുപത്രിയിൽ ചെന്നതും (ഡിപ്പിട്ടു ... എന്നിട്ടും അവന് ബോധം വന്നില്ല.ഡോക്ടർ മോനെ ഐ സി യു വി ലാക്കണമെന്നും... കുറച്ച് ടെസ്റ്റുകൾ നടത്തിയാലെ എന്താണെന്ന് പറയാൻ പറ്റൂ എന്നും പറഞ്ഞു...
ഞങ്ങൾ ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ പാതി മരിച്ചവരെ പോലിരുന്നു.....
ഒടുവിൽ ടെസ്റ്റ് റിസൾട്ട് വന്നു...... .ഡോക്ടർ ഞങ്ങളെ മുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു
"ഇരിക്കൂ"
"വേണ്ട ഡോക്ടർ ഞങ്ങളിവിടെ നിന്നോളാം... ഞങ്ങടെ മോനെന്തു പറ്റിയെന്ന് പറയൂ "
"തുറന്നു പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. രോഗവിവരം കൃത്യമായി പറയുക എന്നത് ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിൽ എൻ്റെ കടമയാണ്....കുട്ടിക്കിപ്പോൾ ബോധം വീണിട്ടുണ്ട്... പക്ഷെ നില വളരെ മോശമാണ്. കുട്ടിയുടെ ധമനികളിൽ കൊഴുപ്പടിഞ്ഞു കൂടിയിരിക്കുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് കുഴഞ്ഞു വീണത്.കൂടാതെ വൃക്കകൾക്കും തകരാറ് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് "
"എന്താണ് ഡോക്ടർ പറയുന്നത്.. അവൻ ചെറിയ കുട്ടി അല്ലേ"

''സാധാരണയായി പ്രായമായവരിലാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള കുഴപ്പങ്ങൾ കാണുക.. കുട്ടി പുറത്തു നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാറുണ്ടോ?"
"ഉണ്ട് ഡോക്ടർ ന്യൂഡിൽസ് ബർഗർ പിസ ബിരിയാണി ഇവയൊക്കെ അവൻ്റെ ഇഷ്ട ഭക്ഷണമാണ്... എണ്ണ പലഹാരങ്ങളും ഇഷ്ടമാണ്... ഞങ്ങളുടെ ഏറെ നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ കിട്ടിയ മോനാണ് ഡോക്ടർ ... ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് അവന് വേണ്ടിയാണ്. എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കണം.. ഞങ്ങളെ കൈവിടരുത്."

"ഈ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങൾ തന്നാണ് വില്ലൻ... പുറത്തു നിന്നുള്ള ഭക്ഷണങ്ങളിൽ കളറുകളും.. രുചി കൂട്ടാനുള്ള കെമിക്കലുകളുo മറ്റും ചേർക്കുന്നു നിങ്ങൾ കുട്ടിക്ക് ചെറുപ്പം മുതൽ നൽകിയ കൊഴുപ്പടങ്ങി യ ഭക്ഷണമാണ് കുട്ടിയുടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഞങ്ങളുടെ പരമാവധി ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കാം.. ബാക്കിയൊക്കെ ദൈവത്തിൻ്റെ കയ്യിലാണ്.."
ഡോക്ടറുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഞങ്ങളുടെ മോൻ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാൻ 100 ൽ 1% മാത്രമേ ചാൻസുള്ളു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായി .ഞങ്ങളുടെ ഇടനെഞ്ച്കുത്തിക്കീറുന്ന പോലാണ് തോന്നിയത്, ഒരു നിമിഷം നിന്ന നിൽപിൽ ഭൂമി പിളർന്ന് താഴ്ന്ന് പോ യാ മതി എന്നു തോന്നി....
ചെറുപ്പം മുതൽ ഞങ്ങൾ അവനു നൽകിയ ഭക്ഷണം അതാണ് മോനെ ഈ നിലയിലാക്കിയത്.... ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ ഊട്ടിയത് വിഷമാണോ?അവൻ വാശി പിടിക്കുമ്പോൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തത് വിഷമാണോ?
അവൻ്റെ ആരോഗ്യത്തിനു വേണ്ടി ഞാൻ നൽകിയത് ...വിഷമാണോ ?

നിറകണ്ണുകളോടെ എൻ്റെ മകൻ്റടുത്തേക്ക് ചെന്നു.... എന്നെ കണ്ടതും അവൻ ഇതുവരെ എനിക്ക് നൽകാത്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി എനിക്ക് തന്നു.......
ഒന്നു കരയാൻ പോലുമാകാതെ ഞാൻ അവൻ്റെ മുന്നിൽ നിന്നു ഒരു കുറ്റവാളിയെ പോലെ ....

ഇതുപോലെ ഒരുപാട് രക്ഷിതാക്കളുണ്ടാകും.. മക്കളുടെ ശാഠ്യത്തിന് വഴങ്ങി ഒക്കെ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നവർ... മക്കളുടെ സന്തോഷം മാത്രം കണക്കിലെടുത്ത് അവരുടെ വാശികൾ നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ അറിയുക നിങ്ങൾ മക്കളോട് തെറ്റ് ചെയ്യുകയാണ്,.... പിസയും ബർഗറും മറ്റു ആഹാരസാധനങ്ങളും വാങ്ങി കൊടുക്കുമ്പോൾ അതിലsങ്ങിയിരിക്കുന്ന കെമിക്കലുകൾ നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവൻ തട്ടിയെടുത്തേക്കാം.....നിങ്ങളറിയാതെ നിങ്ങൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഊട്ടുന്നത് വിഷമാണ്.. തിരിച്ചറിയുക നിങ്ങളുടെ മക്കളുടെ സുരക്ഷ നിങ്ങളുടെ കയ്യിലാണ്.....
ജിഷ രതീഷ്
15/2/17