കുഞ്ഞനുജത്തിക്കായ് ……………………..

കുഞ്ഞനുജത്തിക്കായ് ……………………..
.
വിറയാർന്ന കൈകളാൽ മാറോട് ചേർത്ത്,
ഇറുകെ പുണർന്നെന്റെ കുഞ്ഞനുജത്തിയെ.
പാറി പറന്ന മുടിയിഴകളെ,
പതിയെ, പതിയെ തഴുകി ഞാൻ നിന്നു.
മിഴിനീർ തുളുമ്പി ഒഴുകി കണ്ണുനീർ,
പുഴപോലെ അവളുടെ കവിളിണകളിലൂടെ.
വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകൾ ,
പറയാതെ പറഞ്ഞു നീറുന്ന വേദന .
മിഴിയൊന്നു ഉയർത്തി നോക്കാൻ മടിച്ചവൾ ,
മണ്ണിൽ എന്തോ തിരയുന്ന പോൽ നിന്നു .

കൈയ്യോ വളരുന്നു , കാലോ വളരുന്നു,
നോക്കി വളർത്തുവാൻ , അച്ഛനും, അമ്മയും
ഇല്ലാതെ പോയ അനാഥ ജന്മങ്ങൾ ഞങ്ങൾ.
ഇന്നലെ വരെ എൻറെ കൂടപിറപ്പു പോൽ,
എന്നോടൊപ്പം നടന്ന കൂട്ടുകാരൻ.
ഇവളെൻറെയും കുഞ്ഞു പെങ്ങളെന്ന്,
ഇടവിട്ട്, ഇടവിട്ട് ഒരുവിട്ടിരുന്നവൻ.
പട്ടുപാവാടയും, പൊട്ടും, വളകളും ,
പാദസരവും വാങ്ങി കൊടുത്തവൻ.

ഏട്ടനും, ഏട്ടന്റെ കൂട്ടകാരും കൂടി ,
ഒരുപാട് എട്ടന്മാർ വീമ്പു പറഞ്ഞവൾ.
കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലെ,
ഞാൻ കാത്ത കണ്മണി കുഞ്ഞിനെ,
കണ്ണൊന്നു തെറ്റിയ നേരം , നരാധമൻ
പിച്ചി ചീന്തി എറിഞ്ഞു നിഷ്ക്കരുണം.
ചെകുത്താന്റെ മനസ്സായിരുന്നു അവനെന്ന്,
ഇവളെ ചുറ്റി നടന്നപ്പോൾ അറിഞ്ഞില്ല.

ജീവെൻറെ ജീവനായ് ഇവളെ വളർത്തുമ്പോൾ,
ലക്ഷ്മണ രേഖ വരയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കോപവും, താപവും കണ്ണിലും, മനസ്സിലും,
ഇരുൾ വീഴ്ത്തിയപോൾ , കാപലികന്റെ ,
ജീവനെടുത്തു ഇവളുടെ മാനത്തിൻ വിലയായി .

പല വേഷത്തിലും, പല ഭാവത്തിലും ,
കഴുകന്മാർ ചുറ്റി പറക്കുന്ന ലോകത്തെ,
ഈ വഴിയോരത്ത്, ഇവളെ തനിച്ചാക്കി ,
നെഞ്ചിൽ നെരിപ്പോടുമായ് ഞാൻ പോകുമ്പോൾ,
നാളെ, ഇവളുടെ ജന്മവും നിർഭയമാരെപോൽ,
ഈ പെരുവഴിയിൽ ഒടുങ്ങാതിരുന്നെങ്കിൽ!!!
പ്രാർത്ഥന മാത്രം!!! മോഹം മാത്രം.!!!

രാധാ ജയചന്ദ്രൻ ,വൈക്കം
03.02.2017.