കവിത

നക്ഷത്രങ്ങൾ മാഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ രാവിന്,
കാലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട നർത്തകിയുടെ മനസ്സ് ..

നിലാക്കച്ചയഴിച്ചു മാറ്റി ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പിനടിയിൽ
നിശ്ചലം ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നു ഭൂമിപ്പെണ്ണ് ..

തിരയടങ്ങും മുമ്പ് കടൽ നാവുകൾ തഴുകിയിരുന്ന തീരം മൈഥുനസ്മൃതിയേറ്റി,
തളർന്നുകിടക്കുന്നു ... ഉറങ്ങാതെ .

മലനിരകളുടെ ഇരുണ്ട അതിരുകൾ ഇരുട്ടിന്റെ
കട്ടിക്കറുപ്പിൽ മാഞ്ഞു പോവുന്നു.

ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ...
എവിടെയെന്നറിയാത്ത .....
ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരു രാക്കിളി,
ഉറങ്ങുവാനാവാതെ ....
പാടുവാനാവാതെ ....

By: 

Sumod Parumala