കവിത

എന്നാൽ ഞാനിപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നു
നിങ്ങൾ തട്ടി കളഞ്ഞ
എന്റെ അപ്പത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ്?

എവിടെ എന്റെ വയലുകൾ ?
ധാന്യങ്ങൾ പ്രതീക്ഷകൾ
മനുഷ്യരുടെ രാപ്പകലുകളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ,
ആശങ്കകളില്ലാത്ത
സ്നേഹത്തിന്റെ അഭിവാദ്യങ്ങൾ
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരികൾ
അമ്മമാരുടെ ആമോദങ്ങൾ
എന്റെ നഗരത്തിന്റെ വിയർപ്പുപ്പുകൾ ?

ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ
തോക്കിൻകുഴലിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക്
പറിച്ചെറിയപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്
പ്രഭാതങ്ങളിൽ പാടാറുണ്ടായിരുന്നു.

നിങ്ങൾ ബോംബെറിഞ്ഞ്
മരിക്കുകയോ അംഗഭംഗം
വരികയോ ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ്,
ഞങ്ങളുടെ സ്ത്രീകൾ
ഒരായിരം ചെടികളും
മോഹങളും നട്ടിരുന്നു.
അവരുടെ വീടുകളിൽ
എന്നും പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്ന
കുഞ്ഞു കണ്ണുകൾ പോലെ,
പൂക്കളും കിളികളും മോഹങ്ങളും
വിരുന്ന് വന്നിരുന്നു.
അവരും ജീവിതത്തിൻ-
സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തിരുന്നു.

നിങ്ങൾ വന്നെത്തി,
ഞങ്ങൾക്കന്യമായ
ഇരുട്ടിന്റെ ഭാഷയിൽ
നിങ്ങൾ രാജ്യമെന്നും
ദൈവമെന്നും പറയുന്നു.

വീടും നാടുമില്ലാതെ
പ്രിയപ്പെട്ടവരില്ലാതെ
ആർത്തനാദങ്ങളുടെ,
പ്രയാണങ്ങളുടെ,
തുടർക്കഥകളിൽ
ഒരായിരം തോക്കിൻ
കുഴലുകളിലൂടെ
ഞങളനാഥരാകുന്നു.

കര വിട്ടോടി
കടൽ കുടിച്ച്
മരിക്കുന്നവർ.

അതിർത്തികളിൽ
തടയപ്പെടുന്ന
മുദ്രവെക്കപ്പെടുന്ന രൂപങ്ങൾ.

മനുഷ്യനെന്ന് വിളിക്കപ്പെടാൻ
ഭാഗ്യം ലഭിക്കാതെ പോയവർ.

രോഗം കൊണ്ടും
പട്ടിണി കൊണ്ടും
അതിശൈത്യം കൊണ്ടും
പിന്നെയും പിന്നെയും
കൊല്ലപ്പെടുന്നവർ.

ഭൂമിയിലാകെ നിങ്ങൾ സമാധാനത്തെക്കുറിച്ചു
ഉച്ചത്തിൽ പറയുന്നു,
നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ
കൊന്നൊടുക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഞാനിപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നു,
നിങ്ങൾ തട്ടിക്കളഞ്ഞ
എന്റെ അപ്പത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ് ?

_ആഗ_