രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങളായില്ല പടിയിറക്കി വിട്ടിട്ട് എന്നിട്ട് ഒരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ, ചോദിക്കുകയൊ, പറയുകയൊ ചെയ്യാതെ ദോ വീണ്ടും കയറി വന്നിരിക്കുകയാ വീട്ടിലേക്ക്. പറഞ്ഞാല് വല്ല നാണമുളളവര് ആയിരുന്നു എക്ില് വല്ല ചീത്തയും പറയാമായിരുന്നു. ഉറക്കം തെളിഞ്ഞിട്ടുപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അപ്പൊഴേക്കും അമ്മ അടുക്കളയില് നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ''ടാ ഒന്നെഴുന്നേല്ക്ക്, ഇന്നെക്ിലും വല്ലോം നടക്കുമോ?''. കണ്ണും തിരുമ്മി
ആങ്ങി അനങ്ങി കുളിമുറിയില് കയറി. കട്ടിക്ക് പേശ്ററും തേച്ച ബ്രഷ് കടിച്ചു പിടിച്ചുംകൊണ്ട് 'ഭാണ്ഡത്തില്' പുസ്തകങ്ങള് അടുക്കി വയ്ക്കുവാനായി പഠനമുറിയില് ചെന്നപ്പൊഴുണ്ട് അവിടിരിക്കുന്നു നമ്മുടെ അതിഥികള്. എനിക്ക് അവരുടെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കുള്ള വരവൊ, വീട്ടിലെ താമസമൊ ഒന്നും ഒരു വിഷയമേ അല്ലായിരുന്നുവെക്ില്, അമ്മയ്ക്ക് അവരെ തീരേ പിടിക്കത്തില്ലായിരുന്നു. എനിക്കവരൊരു ശല്യമൊ, നഷ്ടമൊ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നില്ല, അതുമാത്രമല്ല ഉപദ്രവിക്കുവാന് വരുന്ന മററ് അതിഥികള്ക്കിട്ട് അവര് നല്ല 'പണി' കൊടുത്ത് എന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അങ്ങനെയുളളവരെ, എങ്ങനെയാ മനസാക്ഷി കുത്തില്ലാതെ ആട്ടി പുറത്താക്കുന്നത്? പിന്നെയൊരു ആശ്വാസം രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞ് അവര് ഇങ്ങു തിരിച്ചു വരുമല്ലോ എന്നുള്ളതാണ്. ഒരുപദ്രവുമില്ലാത്തവരെ പുറത്താക്കാന് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പൊഴും, ഇറക്കി വിട്ടവര് വീണ്ടും വലിഞ്ഞു കയറി വന്നത് കണ്ടതുകൊണ്ടും എനിക്കാകെ അങ്ങരിശമായി(സത്യത്തില് ഉറക്കം പോയതിലായിരുന്നു എനിക്കരിശം). അമ്മ പറയുന്നത് ഞാന് ഭയക്ര മടിയനാണെന്നാ, അതാ ഞാനവരെ പുറത്താക്കാത്തത് എന്ന്. ''എന്നാലും ഇവരിതെപ്പം, എങ്ങനെ വീട്ടില് കയറി''? വായില് ബ്രഷും തിരികി തലപുകഞ്ഞ് ഇതൊക്കെയും ആലോചിച്ച് അവരെ നോക്കിയിരിക്കുംബോള്, അമ്മ ബഹളം വയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് സഹിക്ക വയ്യാതെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി വന്ന അപ്പന് ഇടി വെട്ടുന്ന ശബ്ദത്തില് ഒററ പറച്ചില് ''ടാ, പൊട്ടാ പെട്ടെന്നെല്ലാം ചെയ്തിട്ട് പോടാ''. പിന്നൊന്നും നോക്കിയില്ല, ശീഘ്രം ചൂല് എടുത്തുകൊണ്ടു വന്ന് മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ചിലന്തികളെയും ചുക്കുലികളെയും അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കി, സ്ഥലം കാലിയാക്കി.
By:
No comments
Post a Comment
ഈ രചന വായിച്ചതിനു നന്ദി - താങ്കളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം രചയിതാവിനെ അറിയിക്കുക