കവിത

കാമമാണിന്നുഞാനെൻ മുന്നിൽ പിടയുന്ന
കാമിനി തന്നുടെ കണ്ണുനീർ കാണില്ല.
കാഷായവേഷമല്ലീശ്വരനുമല്ല ഞാൻ
കാമം മാത്രമാണീയുളളത്തിലെല്ലാം

കദനകഥയിലലിയില്ല ഹൃദയം
കന്യകയിന്നെനിക്കു മുഖ്യം
കരിമിഴിക്കോണിലെൻ കണ്ണുടക്കി
കരളിലൊരു തീക്കാറ്റാഞ്ഞു വീശി

കനകവർണ്ണമോലുമൊരുതളിർ മേനിയിൽ
കാല്നഖമാഴ്ത്തി ചോര നുണയണം.
കാലിനിടയിലൊരു തീ തുപ്പണം.

കാലമിനിയുമുരുളുമതിനിടയിലൊരായിരം
കാമിനിയുടലു ഞാൻ സ്വന്തമാക്കും.
കറുത്ത തുണിയാൽ കണ്ണുമൂടും
കരളുറച്ചുളള നീതിപീഠങ്ങളേ...

കരളുറപ്പുണ്ടോ ഇന്നെന്നെ പിടിച്ചുകെട്ടാൻ ?
കറുത്ത കോട്ടിലെ നീതിയെത്ര കണ്ടു ഞാൻ
കാരാഗൃഹത്തിൽ ചീർത്തില്ലേ ചാമിയും?
കണ്ണിലൊരു കാമം കത്തിയാലെന്നും
കൺചിമ്മുന്ന നേരത്തിലൊരു സുന്ദരി-
കണ്ഠത്തിലൊരു കൊക്കാഴ്ത്തി ചോരനുണയും.

കറുത്ത പേനയാൽ വെളളത്താളിലേ-
കളളിയിലേക്കമ്പത്തൊന്നക്ഷരമൊന്നൊഴു-
കിയിറങ്ങിയാലരിയാനാവില്ലെന്റെ ചിറകുകൾ.

കടലാസുപുലികളാം നിയമത്തിനേറെപ്പഴുത്
കനവിലെനിയുമിഴയുമൊരംഗന മെയ്യും
കരിമണലെരിയുമൊരറബിനാടല്ലിവിടെ
കണ്ഠം മുറിക്കും ശരീയത്തുനിയമവുമില്ല.

കണ്ണിനു കണ്ണായമ്മമാരേ
കൺമണികളെ നിങ്ങളൂട്ടി വളർത്തൂ
കളിചിരി പ്രായമായാലെനിക്കന്നമായ്
കഠാരമൂർച്ചയുളെളാരു കൊക്കുഞാനാഴ്ത്തും

കരിമഷി ചൂണ്ടുവിരലിൽ പുരളാൻ
കാപാലികക്കൂട്ടങ്ങതൊരു വോട്ടാക്കി മാറ്റും
കരയുവാനമ്മേ നിനക്കെന്നും വിധി
കരളലിവില്ലാത്ത കാമമാണിന്നു ഞാൻ.

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് .

‪#‎ ലിജീഷ്‬ പളളിക്കര