കവിത നിന്റെ ഓർമ്മകൾ

കവിത

നിന്റെ ഓർമ്മകൾ

തണുത്തുമരവിച്ചെൻ 
മനസിൻ മടിത്തട്ടിൽ
ഉറഞ്ഞുകട്ടിയായ
ശിലപോൽ നിന്നോർമ്മകൾ

മറക്കാൻ വിധിച്ചിട്ടും
കാരാഗൃഹത്തിലടച്ചിട്ടും
ഉളിഞ്ഞുനോക്കാറുണ്ടിട -
വേളയിൽ നിന്നോർമ്മകൾ

കറുത്തും കരിവാളിച്ചും
മുഖത്തു ചായംതേച്ചും
ഭയപ്പെടുത്തും രൂപംപോലെ
തെളിയും നിന്നോർമ്മകൾ

അകലെ വിഹായസ്സിൽ
പറന്നുമറഞ്ഞൊരാ
ചിറകിൻശബ്ദംപോലെ
പ്രതിധ്വനിക്കും നിന്നോർമ്മകൾ

മറവി എന്നകട്ടി
പുതപ്പുപുതച്ചിട്ടും
ഉറക്കംകെടുത്താറുണ്ടീ
നനുനനുത്ത നിന്നോർമ്മകൾ

മതിയായ് ജീവിതമെന്നു -
റക്കെ കരഞ്ഞപ്പോൾ
പുനർജനിക്കാൻ കാത്തിരുന്നു
നിഴൽപോൽ നിന്നോർമ്മകൾ

കത്തിച്ചുചാമ്പലാക്കി
വർഷങ്ങൾകഴിഞ്ഞിട്ടും
അസ്ഥിത്തറതൻ ദീപംപോലെ
ജ്വലിക്കും നിന്നോർമ്മകൾ

നിലവിളക്കിൻ തട്ടമില്ല
ജ്വലിക്കാൻ എണ്ണയില്ല
കത്തിപ്പടരുന്നെന്റെയുള്ളിൽ
എങ്ങിനെ നിന്നോർമ്മകൾ ?

Jaya.