ഫിർ മിലേംഗേ ഭായി

ഡൽഹിയുടെ തെരുവോരങ്ങളിൽ റിക്ഷ ചവിട്ടിയും ഢാബകളിൽ പാത്രം കഴുകിയും ജീവിച്ച എത്ര ബാല്യങ്ങൾ.. ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി മുതലാളിമാരുടെ ആട്ടും തുപ്പും പീഢനവുമേറ്റ് വാങ്ങുന്ന പാഴ്ജന്മങ്ങൾ..

ഞാൻ ഡൽഹിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന കാലം.. കമ്പനി ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പുറത്ത് പോയതാണ്... നല്ല ഉഷ്ണകാലം ... ഉച്ചയൂണിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... യാത്രാ ക്ഷീണവും വിശപ്പും ദാഹവും എന്നെ വല്ലാതെ വലച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.. കുറച്ചുകലെയായി ഒരു ഢാബ കാണാം ... ഞാൻ ബൈക്ക് നേരെ അതിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി വിട്ടു...

ബൈക്ക് സ്റ്റാന്റിൽ വെച്ച് മുഖവും കയ്യും കഴുകി നിമിഷം നേരം കൊണ്ട് ടേബിളിന് മുന്നിലായി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു....

ക്യാ ചാഹിയേ സാബ് ? ( എന്താണ് സാർ വേണ്ടത് ) പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞ് സ്വരം
ഞാൻ പറഞ്ഞു :- പെഹലേ മുഛേ ഏക് ഗ്ലാസ് പാനീ ദോ ( ആദ്യം എനിക്ക് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം തരൂ )
അവൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളവുമായ് വന്നു... ദാഹം കാരണം ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അത് വാങ്ങി കുടിച്ചു.. ( സത്യത്തിൽ വിശപ്പിന്റെയും ദാഹത്തിന്റേയും കാഠിന്യത്തിൽ ഞാൻ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം )

ക്യാ ഘാഓഗേ ആപ് ? ( താങ്കൾ എന്താണ് കഴിക്കുക ) അവൻ പിന്നെയും ചോദിച്ചു
ഇപ്പോഴാണ് ഞാൻ അവനെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നത്...

ഒരു 9-10 വയസ്സുണ്ടാകും അവന് ... വട്ട മുഖം, ചീകി ഒതുക്കിയില്ലെങ്കിലും നല്ല വൃത്തിയായി ഒതുങ്ങി കിടക്കുന്ന ചെമ്പൻ തലമുടി... വെളുത്ത മെലിഞ്ഞ ശരീരം .. ഢാബയുടെ ഉടമസ്ഥൻ ഇവനെക്കൊണ്ട് എല്ലു മുറിയെ പണിയെടുപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവനെ കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം.. പക്ഷെ അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കുവാൻ പറ്റാത്തതായിരുന്നു...
ഇവന് മാതാപിതാക്കൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമോ ? അവരായിരിക്കുമോ ഇവനെ ഈ ജോലിക്ക് പറഞ്ഞ് വിട്ടത് ? സഹോദരങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമോ ? അതോ ഇവൻ അനാഥനാണോ ? ഈശ്വരാ എന്റെ ഒരു അനുജന്റെ പ്രായമില്ലല്ലോ ഇവന്...? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇവനെ ഈ കഷ്ടപ്പാടിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടതാര്..?

സാബ് (സർ) പെട്ടെന്ന് അവന്റെ വിളി എന്നെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തി...
ആപ് കുച്ഛ് ബോലാ നഹി ( താങ്കൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല )

ഞാൻ :- ക്യാ ഹേ ഘാനേ കേ ലിയേ ? ( എന്താണ് കഴിക്കാൻ ഉള്ളത് ?
അവൻ :- രാജ്മചാവൽ, ഛോലെ ഭട്ടൂരെ , ബിരിയാണി, റൊട്ടി സബ്ജി....
ഞാൻ :- ഏക് രാജ്മ ചാവൽ ദോ (ഒരു രാജ്മ ചാവൽ തരൂ (രജ്മ എന്നത് ഒരു തരം വലിയ പയറാണ് ) രാജ്മയും ചോറും തരൂ...
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൻ അത് ടേബിളിൽ കൊണ്ട് വെച്ചു...

ഞാൻ കഴിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും എന്റെ ശ്രദ്ധ അവനിലായിരുന്നു..
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനും ഓർഡർ എടുക്കാനും ടേബിൾ വൃത്തിയാക്കാനും അവൻ ഓടി നടക്കുന്നത് എന്നെ അൽഭുതപ്പെടുത്തി.. മൂന്നാളുടെ ജോലി അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യുന്നു...

എനിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കൽ മുഴുമിപ്പിക്കാനായില്ല.. മനസ്സിൽ നിറയെ അവൻ മാത്രമാണ്.. ഞാനെഴുന്നേറ്റ് കൈ കഴുകി.... ഒരു സിഗററ്റും പുകച്ച് വെളിയിലായ് നിന്നു...
അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് കടയിൽ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു....

ഞാൻ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ബില്ലടച്ച് വെളിയിലേക്ക് വന്നു....
ഇപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണ് അവനിൽ തന്നെ.....
ഞാൻ അവനെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു....
ഞാൻ :- ക്യാ നാം ഹേ ആപ് കാ ? ( താങ്കളുടെ പേരെന്താണ് )
അവൻ :- ജീവൻ...
ഞാൻ :- ക്യാ ആപ് കാ മാ ബാപ് ഹേ ? ( താങ്കൾക്ക് അമ്മയും അച്ഛനുമുണ്ടോ.) '
അവൻ :- മാ ഹേ ( അമ്മയുണ്ട് )
ഞാൻ :- ആപ് ക്യോം സ്കൂൾ നഹി ജാത്തേ ? (താങ്കൾ എന്താണ് സ്കൂളിൽ പോകാത്തത്..)
അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല ( തല കുനിച്ച് നിന്നു )
ഞാൻ :- ആപ് മേരേ സാത്ത് ആഓഗേ... മേം ആപ് കോ സ്കൂൾ ഭേജേംഗേ... സബ് സമാലേംഗേ ...? ( താങ്കൾ എന്റെ കൂടെ വരുന്നോ ? ഞാൻ സ്കൂളിൽ വിടാം , എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കാം..)

അവൻ മുഖമുയർത്തി എന്നെ ഒന്നു നോക്കി എന്നിട്ട് ദൂരേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി എന്നോട് ചോദിച്ചു.. തോ ഉസ്കോ കോൻ ദേഖേഗാ...? (എങ്കിൽ അവളെ ആര് നോക്കും) അകലെയായി ഒരു അഞ്ചു വയസ്സുകാരി എന്നെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു.....

അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് രണ്ട് തുള്ളി കണ്ണീരല്ലാതെ എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.....

പോകാൻ നേരം, അവൻ വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും നൂറ് രൂപ ഞാൻ നാലായി മടക്കി അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ വെച്ച് കൊടുത്ത് .... കവിളിൽ മൃദുവായി തട്ടിയിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു

ഫിർ മിലേംഗേ ഭായി... ( വീണ്ടും കാണാം സഹോദരാ..)

കണ്ണീരിൽ അവന്റെ ചിരി മാഞ്ഞ് പോയിരുന്നു......

ഫഹദ് ലവ്ഷോർ...