അപരിഹാര്യം

അപരിഹാര്യം

പിറക്കാതിരിക്കുക, മകളേ നീ -
യെൻ ശ്വാസം നിലയ്ക്കും വരേക്കും.
കണ്ണാലെളുതല്ല നോക്കുവാൻ,
കൈകൾക്കാവില്ല പോറ്റുവാൻ.
മനനേരിന്നറയ്ക്കുള്ളിലെങ്കിലും നിൻ
മാനം കാർന്നുതിന്നുന്നു, ചിതലുകൾ.

വർഷം കുളിരാതെ പോകവെ, നിന്നു -
ച്ചിയിൽ സൂര്യൻ തപം ചെയ്തീടവെ,
വിടരാതെ കൊഴിയാൻ വിധിക്കയാണീ -
കെട്ട കാലത്തിൻ ഗ്രീഷ്മം വിഴുങ്ങുവോർ.

പുലരാത്ത രാത്രിയിൽ ബാല്യങ്ങൾ
വാർദ്ധക്യമുണ്ടു പിടയവെ,
ഒരുനാളുമുറങ്ങുവാനാവി,ല്ലെനിക്കിനി
കറുത്തു വിങ്ങുമിരുളിൻ കനങ്ങളിൽ.

ചിരിച്ചുടയുന്ന ചുണ്ടുകളൊപ്പുന്നു,
ചിതറി വീഴുന്ന കണ്ണുനീർച്ചൂടിനെ.
ജ്വലന രേതസ്സിൻ ശമത്തിനായ് വണ്ടുകൾ
കടിച്ചെറിയുന്നു, മൃദുലമാം മൊട്ടിനെ.

ഉരിയാടാനാകാ,യൊരു വാക്കുമിന്നി-
രവിൽ നാവുറഞ്ഞു പോയ് ഭീതിയാൽ.
പകുത്തേകാനാകാ, വാൽസല്യവും
ചിതയൊരുക്കി സ്വയമടങ്ങുന്നു ഞാൻ.

പിറക്കാതിരിക്കുകെൻ മകളേ നീ
ഈ കെട്ട കാലം കഴിയും വരേക്കും.
കരളിലഗ്നിസ്ഫുടം ചെയ്തു നിർത്തുക
ഹരിച്ചു മാറ്റുവാൻ,തമസ്സിൻ തിളപ്പിനെ.

By

Deva Manohar