ഗുരു
ഒരു ബ്രഹ്മചാരി. ഗുരുകുലവിദ്യാഭ്യാസമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാലം. പഠിച്ചത് പോര, ഇനിയും കൂടുതല് അറിയണമെന്ന ആഗ്രഹം. (അല്പം അഹങ്കാരവുമുണ്ട്) അതിനായി പൂര്ണനായ ഒരു ഗുരുവിനെ കിട്ടണം അതിനുള്ള അന്വേഷണത്തിലാണ്. പല ദേശങ്ങളിലും യാത്ര ചെയ്തു, പലരെയും കണ്ടുമുട്ടി. പക്ഷേ അവരെയൊന്നും അയാള്ക്ക് ബോധിച്ചില്ല. തന്റെപോലെ അത്രയും പ്രഗത്ഭനായ ഒരു ആളെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള അവഗാഹം ഒന്നും ആരിലും അയാള് കണ്ടില്ല. അങ്ങിനെ കുറെ വര്ഷഅങ്ങള് അയാള് അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു.
ഒരിക്കല് ഹിമാലയസാനുക്കളില് സഞ്ചരിക്കുമ്പോള് അയാള് ഒരു യോഗിയെ കണ്ടുമുട്ടി – കഠിനതപം ചെയ്ത് ദേഹമൊക്കെ ശോഷിച്ചതാണെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് നല്ല തേജസ്. ഒരു തരം മാസ്മരികത അയാള്ക്ക്അ നുഭവപ്പെട്ടു. ഇദ്ദേഹം തന്നെ പറ്റിയ ഗുരു എന്ന് ഉറച്ചുകൊണ്ട് ആ യോഗിയെ വണങ്ങിനിന്നു. ധ്യാനത്തില് നിന്നും ഉണര്ന്ന യോഗി അയാളോട് വരവിന്റെ ഉദ്ദേശത്തെ പറ്റി ചോദിച്ചു. അയാള് വിവരമെല്ലാം പറഞ്ഞു: പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കൂടുതല് പഠിക്കുവാനായി പറ്റിയ ഒരു ഗുരുവിനെ തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, കഴിഞ്ഞ മുപ്പതോളം വര്ഷങ്ങളായി. താങ്കളെ കണ്ടപ്പോള് എനിക്ക് ആശ്വാസമായി. ദയവായി എന്നെ അങ്ങയുടെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കണം.”
“ശരി, ഞാന് ഒന്ന് നോക്കട്ടെ” യോഗി പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം കുറെ ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു – മിക്കതിനും അയാള് മറുപടി പറഞ്ഞു. അത് കഴിഞ്ഞു യോഗി വീണ്ടും ധ്യാനത്തില് മുഴുകി. “തന്നെ സ്വീകരിക്കും, തീര്ച്ച” അയാള് തീരുമാനിച്ചു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞു ധ്യാനത്തില് നിന്നുണര്ന്ന യോഗി . അയാളോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങള് എല്ലാത്തിനും മറുപടി പറഞ്ഞു, അതില് ഞാന് സംതൃപ്തനാണ്. പക്ഷെ, നിങ്ങളെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കാന് എനിക്ക് നിവൃത്തിയില്ല. എന്റെ അറിവെല്ലാം പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന് യോഗ്യനായ ഒരു ശിഷ്യനെ കുറെക്കാലമായി ഞാന് അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ യോഗ്യത ഞാന് താങ്കളില് കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് വേറെ എവിടെയെങ്കിലും അന്വേഷിച്ചുകൊള്ളൂ”
ശിവദാസ് കെ വി
No comments
Post a Comment
ഈ രചന വായിച്ചതിനു നന്ദി - താങ്കളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം രചയിതാവിനെ അറിയിക്കുക