ശാലോം ലോഡ്ജ്-ഡോക്ടര്‍ മൈക്കിളിന്റെ കഥ


****************************************************
സാവൂള്‍ വേഷം മാറി രണ്ടു പേരെ കൂട്ടി രാത്രിയില്‍ അവളുടെ അടുത്ത് എത്തി പറഞ്ഞു.നിന്റെ മന്ത്ര ശക്തി കൊണ്ട് ഞാന്‍ ആവശ്യപെടുന്നവനെ എന്‍റെ അടുക്കല്‍ കൊണ്ട് വരിക.(1 സാമുവല്‍,28 :8 )
*************************************************************************
ശാലോം ലോഡ്ജ്-ഡോക്ടര്‍ മൈക്കിളിന്റെ കഥ
***************************************************************************
തന്റെ മകന്‍ മരിച്ചു ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് ഡോക്ടര്‍ മൈക്കിള്‍ എന്ന മധ്യവയസ്ക്കന് അവനുമായി സംസാരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹം തോന്നിയത്.ജനുവരിയിലെ ആ രാത്രിയില്‍ ,പുറത്തു തണുത്ത കാറ്റ് മരക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ വീശി കടന്നു പോകുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്,ഉറങ്ങാതെ തന്‍റെ ലോഡ്ജ് മുറിയില്‍ ,വെളുപ്പിന് രണ്ടു മണിക്ക് നിശ്ചലം ഇരിക്കവേ ആ ചിന്ത ഒരു വെളിപാട് പോലെ അയാളിലുണ്ടായി.
മൈക്കിള്‍ എന്ന വൃദ്ധന്‍ താമസിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് ശാലോം ലോഡ്ജിലായിരുന്നു.നഗരത്തില്‍ നിന്ന് കുറച്ചു അകന്നുമാറിയായിരുന്നു അത് സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്.ലോഡ്ജിനു അരികില്‍ തന്നെ പ്രശസ്തമായ ആശുപത്രിയും,ഒരു പള്ളിയും ഉണ്ട്.
അയാള്‍ അവിടെ താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് ഏകദേശം ആറുമാസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അന്യൂറിസം എന്ന ഹൃദയ രോഗം ഉള്ളതിനാലാണ് ഡോക്ടര്‍ തന്റെ സ്വത്തുക്കള്‍ വിറ്റ്‌ തുക ബാങ്കില്‍ ഇട്ടു ആ ലോഡ്ജില്‍ മാസ വാടകക്ക് താമസം തുടങ്ങിയത്. തന്റെ രോഗത്തെ കുറിച്ച് നല്ല നിശ്ചയം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് അയാള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.അധികം നാള്‍ ജീവിതം ബാക്കി ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ,ശിഷ്ട നാളുകള്‍ സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാന്‍ അതാണ് നല്ലത് എന്ന് ഡോക്ടര്‍ക്ക് തോന്നി.അയാള്ക്ക് മറ്റു ബന്ധുക്കള്‍ ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഫ്ലാറ്റില്‍ താമസിക്കുന്നതിനെക്കാള്‍,കൂടുതല്‍ നല്ലത് ആ ലോഡ്ജ് ആണെന്ന് ഡോക്ടര്‍ക്ക് തോന്നാന്‍ പല കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.നഗരത്തിലെ തന്നെ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്പ് പഠിച്ച കാലത്തും ആ ലോഡ്ജ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഡോക്ടര്‍ അവിടെ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഫ്ലാറ്റില്‍ ഒറ്റക്ക് ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ ,മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുന്നത് ലോഡ്ജിലാണ്.എന്നാല്‍ നമ്മുടെ സ്വകാര്യത കാക്കുകയും ചെയ്യാം.
വൃദ്ധന്‍ ആയതു കൊണ്ടാണോ എന്തോ അവിടെ ഡോക്ടര്ക്ക് വലിയ ബന്ധങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.ജോലിക്കാരായ യുവാക്കളും ,എഞ്ചിനീയറിംഗ് പോലെ പ്രഫഷണല്‍ കോഴ്‌സ്‌കളില്‍ ,പഠനം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷവും പരീക്ഷകള്‍ മുഴുവന്‍ പാസാകാത്തതിനാല്‍ ,പരീക്ഷാ സമയം ,മുറിയെടുത്തു താമസിക്കുന്നവരും ഒക്കെ ആയിരുന്നു കൂടുതലും.മക്കളുമായി ഒത്തു പോകാത്തതിനാല്‍ വന്നു ഒറ്റക്ക് താമസിക്കുന്ന ഒന്ന് രണ്ടു വൃദ്ധന്മായരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.എങ്കിലും എല്ലാവരും ഡോക്ടര്‍ മൈക്കിളിന് ശല്യം ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാതെ ഒരു ആദരപൂര്‍വ്വമായ അകലം അയാളുമായി പാലിച്ചു പോന്നു.
ലോഡ്ജില്‍ രണ്ടു മാനേജര്‍മാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.രാത്രി അനില്‍ എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനും. പകല്‍ ദിവാകരന്‍ എന്ന മധ്യവയസ്ക്കനും.ദിവാകരന്‍ കൂടുതല്‍ നേരം മദ്യത്തില്‍ ആയതിനാല്‍ ഡോക്ടര്‍ക്ക് കമ്പനി അനിലുമായിട്ടാണ്.അനില്‍ രാവിലെ പോകും.അല്പം കഴിഞ്ഞു ദിവാകരന്‍ വരും.ദിവാകരന്‍ ഉച്ച തിരിഞ്ഞു നാല്മണി ആവുമ്പോള്‍ തിരിച്ചു പോകുമ്പോ അനില്‍ എത്തും.
ഡോക്ടര്‍ ആറുമണി ആവുമ്പോള്‍ ഉണരും.മറ്റ് ഹൈ സൊസൈറ്റി വൃദ്ധര്‍ ചെയ്യുന്നത് പോലെ ടീ ഷര്‍ട്ടും ഇട്ടു കൊണ്ടുള്ള രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും ഉള്ള നടപ്പ് ഡോക്ടര്‍ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു.റോഡില്‍ ഉള്ള മുറുക്കാന്‍ കടയില്‍ പോയി ഒരു കാലിച്ചായ കുടിച്ച ശേഷം ഡോക്ടര്‍ തിരിച്ചു വരും.അപ്പോഴേക്കും മാനേജരുടെ മുറിയില്‍ പത്രങ്ങള്‍ എത്തും.തിരികെ വന്നു കുളിച്ചതിനു ശേഷം ഡോക്ടര്‍ മാനേജരുടെ മുറിയില്‍ ചെല്ലും.അനിലുമായി പത്രങ്ങള്‍ വായിച്ചു കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ അനിലിനു പോകാന്‍ നേരമാകും.രണ്ടു പേരും ഒന്നിച്ചു ബസ് സ്റൊപ്പിലെക്ക് നടക്കും.സ്റ്റോപ്പില്‍ തന്നെയുള്ള സ്വാഗത് ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് പുട്ടും കടലക്കറിയും മുട്ട പുഴുങ്ങിയതും കഴിക്കും.തിരികെ ലോഡ്ജില്‍ എത്തും.
അപ്പോഴേക്കും മിക്കവാറും നിവാസികള്‍ ജോലിക്ക് പുരപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും.ഒരു നിശബ്തയില്‍ ലോഡ്ജ് മുങ്ങിക്കിടക്കും.ഡോക്ടര്‍ മാനേജരുടെ മുറിയില്‍ എത്തി അന്നത്തെ 'ദി ഹിന്ദു' എന്ന ഇംഗ്ലിഷു പത്രവുമായി മുറിയിലേക്ക് പോകും.അതിലെ ക്രോസ് വേര്‍ഡ്എന്ന പദപ്രശ്നം പൂരിപ്പിക്കും.ഉച്ച വരെ വീണ്ടും സമയം ഉണ്ടെങ്കില്‍ പുസ്തകം വായിക്കും..കാഫ്ക്കയുടെ മുഴുവന്‍ കഥകളും എന്ന പുസ്തകവും ബൈബിളും മാത്രമാണ് ഡോക്ടരുടെ മുറിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്.ചില ദിവസം പദപ്രശ്നം പൂരിപ്പിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ കിടന്നുറങ്ങും.
ഒരു മണി ആവുമ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ വീണ്ടും മുറി തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങും.പൂരിപ്പിച്ച പദപ്രശ്നം അടങ്ങിയ പത്രം മാനേജരുടെ ടേബിളില്‍ വയ്ക്കും.ഈ സമയത്രയും മറ്റു കസ്റ്റമേഴ്സ് വന്നില്ലെങ്കില്‍ ദിവാകരന്‍ ഉറക്കമായിരിക്കും.വീണ്ടും സ്വാഗത് ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകും.കഞ്ഞി കുടിക്കും.തിരികെ വന്നു നാല് മണി വരെ ഉറങ്ങും.വീണ്ടും ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍.സ്വാഗത് ഹോട്ടലില്‍ അനിലിനെ കാത്തിരിക്കും.
.എം.സി റോഡിലൂടെ തിരക്കിട്ട് പോകുന്ന വാഹനങ്ങള്‍,മനുഷ്യര്‍ ,ബസ്സ്റൊപ്പിനു പുറകിലെ വലിയ പാടശേഖരത്തില്‍ മേയുന്ന പശുക്കള്ക്ക് അരികില്‍ ധ്യാനത്തില്‍ നില്ക്കുന്ന വെളുത്ത കൊക്കുകള്‍..ഇവയൊക്കെ നോക്കി നിശബ്ദനായി ഡോക്ടര്‍ ചിന്തകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ ഏറെ നേരം വെറുതെ ഇരിക്കും.അനില്‍ വന്നു കഴിയുമ്പോള്‍ രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ചു ചായ കുടിച്ചു തിരികെ വരും.അപ്പോഴേക്കും ലോഡ്ജില്‍ നിവാസികള്‍ തിരികെ എത്തി തുടങ്ങും.കൂടണയുന്ന പക്ഷികള്‍ പോലെ.
മാനേജരുടെ മുറിയില്‍ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും.ചെറിയ വെടിവട്ടങ്ങള്‍.രാത്രിയില്‍ മുറിയില്‍ കരുതിയ ഏതെങ്കിലും പഴവര്‍ഗങ്ങള്‍ കഴിച്ചു ഡോക്ടര്‍ നേരത്തെ കിടന്നുറങ്ങും.
ആഴ്ചയില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകും.ചെക്കപ്പിനു.ഡോക്ടര്‍ ആയതു കൊണ്ട് അയാള്ക്ക് സ്വന്തം അസുഖത്തെ ക്കുറിച്ചും ആരോഗ്യത്തെ കുറിച്ചും നല്ല നിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങള്‍ പെണ്ടുലത്തിന്റെ കൃത്യതയോടെ ആവര്‍ത്തിച്ചു..അന്ന് രാത്രി വരെ.
ആ രാത്രിയില്‍ പതിവ് പോലെ ഡോക്ടര്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു.അതിനു മുന്പ് ബൈബിള്‍ വായിച്ചിട്ടാണ് കിടന്നത്.
പഴയ നിയമത്തിലെ ആ ഭാഗം ഡോക്ടര്‍ക്ക് അറിയാവുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.യുദ്ധത്തില്‍ പരാജിതനാകുന്ന സാവൂള്‍ രാജാവ് ഒരു മന്ത്രവാദിനിയുടെ അടുത്ത് പോകുന്നു.യുദ്ധത്തിന്റെ ഫലം പ്രവചിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി മരിച്ചു പോയ സാമൂവല്‍ എന്ന പ്രവാചകന്റെ ആതമാവിനെ ആ മന്ത്രവാദിനി വിളിച്ചു വരുത്തുന്നതുമായിരുന്നു ആ ഭാഗം.
ഉറക്കത്തില്‍ ഡോക്ടര്‍ മൈക്കില്‍ ഒരു മുഖം കണ്ടു.മരിച്ചു പോയ തന്റെ ഏക മകന്‍ പോളിന്റെ മുഖം.പോള്‍ ഒരു കാര്‍ അപകടത്തില്പെട്ടായിരുനു മരിച്ചത്.
നിശബ്ദമായ ലോഡ്ജ് കെട്ടിടത്തില്‍ ,ആ അര്‍ദ്ധ രാത്രിയില്‍ വച്ച് ഒരു വെളിപാട് പോലെയാണ് ആ ചിന്ത ഡോക്ടര്‍ മൈക്കിളില്‍ ഉണ്ടായത്.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ,ഡോക്ടര്‍ ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു.
"അങ്ങിനെ ഒരാള്‍ ഉണ്ട്.ദൂരെ ഒന്നും പോകണ്ട.നിങ്ങളുടെ നഗരത്തില്‍ തന്നെ.നിങ്ങളെ പോലെ വിരമിച്ച ഒരു എഞ്ചിനീയര്‍.അയാള്ക്ക് ഇതിലും ജ്യോതിഷത്തിലും ഒക്കെ കഴിവുണ്ട്.കാണാന്‍ ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടാണ്..അയാള്ക്ക് സ്ഥിരം കസ്റ്റമേഴ്സ് ഉണ്ട്.ഞാന്‍ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കട്ടെ."
അതിനു പിറ്റേന്നു സുഹൃത്ത് വിളിച്ചു.
"ഇന്ന് ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ചെല്ലണം.കൃത്യം നാല് മണിക്ക്."
ഡോക്ടര്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞ അഡ്രസില്‍ ഒരു ടാക്സി പിടിച്ചു ചെന്നു.
ഒരു ഹൗസിംഗ് കോളനിയിലെ വില്ലയായിരുന്നു അത്.വീടിന്റെ വരാന്തയില്‍ ഒന്ന് രണ്ടു പേര്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ കയറി .മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അകത്തു നിന്ന് ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു.
ഒരു മേശയും രണ്ടു കസേരയും മാത്രമേ ആ മുറിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.മറ്റ് ഫര്‍ണിച്ചറുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.മേശയില്‍ രണ്ടു ബാലരമ ചിത്രകഥ പുസ്തകങ്ങള്‍ കിടന്നു.ഒരു കസേരയില്‍ പാന്റ്സും ബനിയനും ധരിച്ച ഒരു കുടവയറന്‍ മധ്യവയസ്ക്കന്‍ കാലിന്മേഒല്‍ കാലു വച്ച് മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ എന്തോ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.മൂന്ന് ദിവസമായി വടിക്കാത്ത താടിയും അലസമായി കിടന്നിരുന്ന മുടിയിഴകളും.
"എനിക്ക് ബാലരമ ഇഷ്ടമാണ്.ഇത് പേരക്കുട്ടിയുടെയാണ്." ഡോക്ടര്‍ നോക്കുന്നത് കണ്ടു അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
"ഡോക്ടര്‍ മൈക്കില്‍ അല്ലെ...ഞാന്‍ ബാലചന്ദ്രന്‍ നായര്‍.വാട്ടര്‍ അതോറിറ്റിയില്‍ എക്സിക്യൂട്ടിവ് എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരൂനൂ.പിരിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി .." അയാള്‍ സ്വയം പരിചയപെടുത്തി.
അല്പ്പ നേരം കൂടി മൊബൈല്‍ നോക്കിയതിനു ശേഷം അയാള്‍ നിവര്ന്നിരുനു.
"മകനും ഫാമിലിയും അമേരിക്കയിലാണ്.അവര്‍ ഈയിടെ ഒരു ടൂര്‍ പോയി.വാട്സാപില്‍ പേരക്കുട്ടി അയച്ച അതിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കുകയായിരുന്നു.സോറി."
രണ്ടു പേരും ചിരിച്ചു.
"പോള്‍ എന്നാണു മകന്റെ പേര്‍ അല്ലെ..."മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് നോക്കി പെട്ടെന്ന് ബാലചന്ദ്രന്‍ നായര്‍ ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടര്‍ ഞെട്ടി.
"അതെ."
"മരണ സമയത്ത് അവന്‍ ധരിച്ചത് വരയുള്ള ഒരു ക്രീം കളര്‍ ഷര്‍ട്ടും പാന്റ്സുമാണ്‌ അല്ലെ..."?മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും അയാള്‍ ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടര്‍ക്ക് മിണ്ടാനായില്ല.
മുറിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിനു മാറ്റം വരുന്നത് പോലെ ഡോക്ടര്‍ക്ക് തോന്നി.മുറിയില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഗന്ധം ഉയരാന്‍ തുടങ്ങി.അതി പരിചിതമായ ,ഒരു ഗന്ധം.ആക്സ് പെര്‍ഫ്യൂമിന്റെ്യും സിഗരറ്റിന്റെയും ഗന്ധം.ഇടുക്കിയിലെ തന്‍റെ പഴയ ബംഗ്ലാവിലെ പോളിന്റെ മുറിയിലെ ഗന്ധം.
ബാലചന്ദ്രന്‍ നായര്‍ ഒരു നിമിഷം കസേര ഇത്തിരി പുറകോട്ടു വലിച്ചിട്ടു.പിന്നെ മേശയില്‍ കിടന്ന ഒരു ബാലരമ എടുത്തു തുറന്നു കാലുകള്‍ മേശയിലേക്ക്‌ നീട്ടി വച്ച് മടക്കി വച്ച ഏതോ കഥ വായിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.
ഡോക്ടര്‍ അസ്ത്രപ്രജ്ഞനായി ഇരിക്കുകയാണ്.പുറത്തു നിശബ്തയില്‍ ,മരങ്ങളില്‍ നിന്ന് ചുള്ളി വിറകുകള്‍ ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്ന സ്വരം.
ഒന്ന് രണ്ടു പേജ് വായിച്ചതിനു ശേഷം ബാലചന്ദ്രന്‍ നായര്‍ കഥ പുസ്തകം മേശയിലേക്ക്‌ തിരികെ ഇട്ടു കസേരയില്‍ ചാരി ഇരുന്നു ഡോക്ടറെ നോക്കി.
"പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ മുറിയിലുണ്ട് ഡോക്ടര്‍ മൈക്കില്‍.."
ഡോക്ടര്‍ ബാലചന്ദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.നിശബ്ദനായി.ബാലചന്ദ്രന്‍ മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കിയിരുന്നു.
മുറിയിലെ ഗന്ധം കുറഞ്ഞു വന്നു.പിന്നെ അതില്ലാതായി..
"നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ അവന്‍ മരിക്കുന്നതിനു ഒരു വര്‍ഷം മുന്പേ സംസാരിക്കില്ലായിരുന്നു അല്ലെ..?"
"അതെ."
"ഡോക്ടര്‍ മൈക്കില്‍, പോളിനോട് സംസാരിക്കാന്‍ മറ്റൊരാള്‍ കൂടി ഇവിടെ വരാറുണ്ട്.ഒരു പെണ്കുട്ടി"
ഡോക്ടര്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
"നിങ്ങള്ക്ക്റ അവനോടു സംസാരിക്കാന്‍ ഇപ്പോള്‍ കഴിയില്ല ഡോക്ടര്‍.കാരണം നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും അവനോടു ക്ഷമിച്ചിട്ടില്ല.നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഉണ്ടായ പ്രശ്നം എന്താണ് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.എങ്കിലും നിങ്ങള്ക്ക്മനസ്സിനു ശാന്തത കൈവരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അവനോടു നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് കൊണ്ട് തന്നെ സംസാരിക്കാം.പൂര്‍ണ്ണമായി ക്ഷമിക്കുക.മനസ്സ് പൂര്‍ണ്ണമായി നിശബ്ധമാക്കിയാല്‍ ദൂരെ മരങ്ങളില്‍ നിന്ന് ചുള്ളി വിറകുകള്‍ ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്നതു പോലെ ശബ്ദം കേള്ക്കാം .അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു രാപ്പാടി ഒറ്റക്ക് പാടുന്ന സ്വരം.അത് നിങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയും.അപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ അരികില്‍ അവന്റെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാകുംസമാധാനമായി പോകു."
ഡോക്ടര്‍ തിരികെ ലോഡ്ജിലേക്ക് പോന്നു.വരുന്ന വഴിക്ക് ഡോക്ടറുടെ മനസ്സ് പഴയ നാളുകളിലേക്ക് വീണ്ടും തിരികെ പറന്നു.
ഡോക്ടറുടെ ഏക മകനായിരുന്നു പോള്‍.അയാളുടെ ഭാര്യ നേരത്തെ മരിച്ചു പോയിരുന്നു.അതിനു ശേഷം പോളിനെ ഡോക്ടര്‍ തന്നെയാണ് വളര്‍ത്തിയത് .പ്ലസ് ടൂവില്‍ വച്ച് അവന്‍ ഗായത്രി എന്ന പെണ്കു ട്ടിയുമായി ഇഷ്ടത്തിലായി.ആ ബന്ധം ഡോക്ടര്ക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.പിണക്കത്തിന്റെ തുടക്കം അവിടെയാണ്.പിന്നെ ഡോക്ടറുടെ ഇഷ്ടത്തിനു എതിര് നിന്ന് കൊണ്ട് അവന്‍ എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനു ചേര്‍ന്നു.ഡോക്ടര്‍ക്ക് മകന്‍ മെഡിസിന് പോകുന്നതായിരുന്നു താല്പര്യം..കോഴ്‌സ്‌ കഴിഞ്ഞു ആ പെണ്കു്ട്ടിയും പോളും രഹസ്യമായി വിവാഹിതരായി.അവര്‍ മെട്രോ നഗരത്തില്‍ ഒരുമിച്ചു താമസം തുടങ്ങി.അതോടെ പിതാവും മകനും തമ്മില്‍ ഉള്ള ബന്ധം പൂര്‍ണ്ണമായി നിലച്ചു.ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ,ഗായത്രിയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തില്‍ പോള്‍ പിതാവിനെ കാണാന്‍ വരുന്നതിനിടെയാണ് അപകടം സംഭവിച്ചു മരിച്ചു പോയത്.
ബാലചന്ദ്രനെ കണ്ടതിന്റെ പിറ്റേന്ന് സന്ധ്യക്ക് ഡോക്ടര്‍ പള്ളിയില്‍ പോയി.മെഴുകു തിരികള്‍ ജ്വലിക്കുന്ന ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ അള്‍ത്താരയുടെ മുന്നില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ഏറെ നാള് കൂടി ഒരു ശാന്തത അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.
പോള്‍,മകനെ നിന്നോട് ഞാന്‍ ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു.പകരം നീയും എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക.
ലോഡ്ജില്‍ തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ മൊബൈലില്‍ ഒരു മെസേജ് വന്നു.
"ഇത് ഗായത്രിയാണ്.ഞാന്‍ ഇന്ന് ബാലചന്ദ്രന്‍ നായരേ കാണാന്‍ പോയിരുന്നു.പോളിന്റെ അച്ഛനെ എനിക്ക് നേരിട്ട് കാണണമേന്നുണ്ട്.ഫോണില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ എന്തോ...എനിക്ക് കഴിയില്ല.നാളെ പബ്ലിക്ക് ലൈബ്രറിയുടെ അടുത്തുള്ള കഫെയില്‍ വരാന്‍ കഴിയുമോ..ആ ലോഡ്ജില്‍ നിന്ന് അധികം ദൂരമില്ല."
"നാളെ വൈകുന്നേരം നാല് മണിക്ക് " എന്ന് ഡോക്ടര്‍ മറുപടി മെസേജ് കൊടുത്തു.
താന്‍ പോളിനോട് ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു.ആ പെണ്കു‍ട്ടിയോടും.
രാത്രിയായി.ലോഡ്ജിനു പുറകിലെ വലിയ പാടവും അതിനരികിലെ മരക്കൂട്ടങ്ങളും നിലാവില്‍ മുങ്ങി ക്കിടക്കുന്നത് ഡോക്ടര്‍ കണ്ടു.അത് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ ആയിരുന്നു.
ഡോക്ടര്‍ മുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ചു.ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു തണുപ്പ് അനുഭവപെടുന്നു.അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു.മനസ്സ് ശാന്തമാണ്‌.ദൂരെ എവിടെയോ ഞാങ്ങണകള്‍ ഒടിയുന്ന സ്വരം.ഏതോ രാപ്പാടിയുടെ സാന്ദ്രമായ സംഗീതം.ഹൃദയത്തിലെ തണുപ്പ് ആത്മാവിലാകെ പടരുന്നത്‌ ഡോക്ടര്‍ അറിഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് പകലും ദിവാകരന്‍ ആയിരുന്നു ഡ്യൂട്ടി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അനില്‍ നാലു മണിക്ക് ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി സ്വാഗത് ഹോട്ടലിലേക്ക് നടന്നു.ഡോക്ടറെ അവിടെ കണ്ടില്ല.അനില്‍ ശാലോം ലോഡ്ജില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അന്നത്തെ ഹിന്ദു പേപ്പര്‍ ചുളിവുകള്‍ വീഴാതെ പുത്തന്‍ പോലെ മാനേജരുടെ ടേബിളില്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അന്ന് ആ പദപ്രശ്നത്തിന്റെ കള്ളികള്‍ പൂരിപ്പിക്കാതെ ശൂന്യമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു
ദൂരെ പബ്ലിക്ക് ലൈബ്രറിക്ക് അടുത്തുള്ള കഫെയില്‍ ഗായത്രി ഡോക്ടര്‍ മൈക്കിളിനെ കാത്തിരുന്നു.
(അവസാനിച്ചു)

By
Anish Francis

കനിവിന്റെ ഓർമ്മ


കനിവിന്റെ ഓർമ്മ
==============
അന്നും പതിവ് പോലെ നഗരത്തിലെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞൊരു ഹോട്ടലിനു മുന്നില്‍ അവന്‍ കാത്ത് നിന്നു ...
അകത്തു നിന്നും ണിം ണോം എന്ന്‌ 10 വട്ടം അടിച്ചു നിന്നു ..... .
കടയടക്കാനുള്ള നേരമായി....
അവന്റെ കഥ അവനില്‍ നിന്ന് തന്നെ കേൾക്കാം.... .
ചേട്ടൻമാരേ ചേച്ചിമാരേ എന്റെ പേര് വേണു എനിക്ക് ഏകദേശം 9 വയസ്സ് പ്രായമുണ്ട് വേണു എന്നാണ് പേരെങ്കിലും അതാകെ വിളിക്കുന്നത് ആ പേരിട്ട അപ്പാപ്പൻ മാത്രമാണ് ...
ബാക്കിയുള്ളവരൊക്കെ ടാ തെണ്ടിചെക്കാ എന്നാണ് വിളിക്കാറ്....
ആദ്യമൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോ വിഷമം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാല്‍ തെണ്ടി നിന്റപ്പനാടാ എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ ആശ്വസിക്കാറ്....
ഇപ്പോഴും അപ്പനും അമ്മയും ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ " ആ " എന്ന് ഈണത്തില്‍ പാടാനേ എനിക്കറിയൂ....
കടത്തിണ്ണയാണെന്റെ വീട്....
അവിടെ കൂട്ടുകുടുംബത്തിനേക്കാളും വമ്പന്‍ ഫ്ളാറ്റുകളേക്കാളും വലിയ തിരക്കാണ് ....
ഒാരോരുത്തരും അവരവർക്കു പറ്റിയവരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് സ്ഥലവും പങ്കിട്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്.... എനിക്കു കിട്ടിയ സ്ഥലത്ത് കൂട്ടിനുള്ളത് ഒരപ്പാപ്പനും ഒരനിയനും മാത്രമാണ് ....
ശരിക്കും അപ്പാപ്പനും അനിയനുമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ എനിക്കറിയില്ല എങ്കിലും അവര്‍ എന്റെ അപ്പാപ്പനും അനിയനും ആണ്....
അപ്പാപ്പനും അനിയനും എണീറ്റു നടക്കാന്‍ വയ്യ ....
പ്രായവും പോളിയോയും അവരുടെ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വിലങ്ങിട്ടിരിക്കുകയാണ്... .
രാവിലെ മുതല്‍ ഞാന്‍ തെണ്ടാൻ പോകും ചിലദിവസം വല്ലതും കിട്ടും ചിലദിവസം ഒരു നേരത്തിനുള്ളത് കിട്ടും....
വല്ല പണിക്കോ മറ്റോ പോകാമെന്നു വെച്ചാല്‍ ഇവിടെ ബാലവേല നിരോധിച്ചിരിക്കുകയാണത്രേ....
പിള്ളേരൊക്കെ സ്കൂളില്‍ പോകണമെന്നാണ് സർക്കാർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.....
ഇടാനൊരു ഡ്രസ്സ് പോലുമില്ലാതെ എങ്ങിനെയാ സ്കൂളില്‍ പോകുക....
അനാഥാലയങ്ങളിലൊക്കെ no admission ബോര്‍ഡ് തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു ....
ഉറകൾക്കൊന്നും ഉറപ്പ് പോരാന്ന് അപ്പാപ്പൻ പറയുന്ന കേട്ടു .....
മാത്രമല്ല വല്ല പണിയും എടുക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചാല്‍ മുതലാളി മുതല്‍ അടിയാൻ വരെ എല്ലാവരും പറയും കള്ളക്കൂട്ടങ്ങളാ വിശ്വസിക്കരുത് കണ്ണു തെറ്റിയാ കട്ടോണ്ടു പോകും....
നേരിന് മുകളില്‍ വിശപ്പു നൃത്തമാടുമ്പോൾ ആരും കള്ളനാകും.....
അല്ലേലും കോടികള്‍ കക്കുന്നവർ കൊടിവെച്ച കാറില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അവരെ സല്യൂട്ട് ചെയ്യുന്നവരാണ് വല്ല അരമുറി തേങ്ങയോ ഒരു പഴത്തിന്റെ പകുതിയോ എടുക്കുന്ന എന്നെ കള്ളനെന്നു വിളിക്കുന്നത്.....
കോടികള്‍ മോഷണത്തിന്റെ പരിധിക്കു പുറത്തായിരിക്കും....
എനിക്ക് കിട്ടിയ തല്ലിന്റെ പാതിയേലും അവര്‍ക്ക് കിട്ടിയിരുന്നേൽ അവരൊക്കെ എന്നേ പുണ്യാളൻമാരായേനെ....
എന്റെ മുഖത്ത് കള്ള ലക്ഷണം ആണത്രേ.....
അതെങ്ങെനെയാ വന്നതെന്നോ എന്താണെന്നോ എനിക്കറിയില്ല ......
എന്റെ മുന്നില്‍ കാണുന്ന ആളുകളുടെ മുഖത്ത് കാണുന്നതല്ലേ എന്റെ മുഖത്തും ഉണ്ടാകൂ.....
എന്റെ സംസാരം മുതിർന്ന ഒരാളെ പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടല്ലേ....
ഉണ്ടാവും അതീ തെരുവിൽ വളരുന്നതിന്റെയാ....
ചിലപ്പോ നിങ്ങൾക്കുള്ളതിനേക്കാളും അനുഭവത്തിന്റെ അറിവ് എനിക്കുണ്ടാകും....
എന്നും വൈകീട്ട് ഞാൻ ഈ ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നില്‍ വരും ഒരുപാട് തപ്പിയിട്ടാ ഇത് കണ്ട് പിടിച്ചത്.....
വല്യ കച്ചവടമൊന്നുമില്ല അത് കാരണം 10 മണിയാകുമ്പോ പൂട്ടും മിക്കവാറും സാധനങ്ങള്‍ ബാക്കിയുണ്ടാകും എന്നാലും ഇന്നാടാ കൊണ്ട് പോയി തിന്നോ എന്ന് പറഞ്ഞ് തരില്ല .......
കൊണ്ട് പോയി വേസ്റ്റ് കൊട്ടയിൽ ഇടും...... അവരെല്ലാം പോയി എന്ന് ഉറപ്പാകുമ്പോൾ പോയി എടുക്കും അപ്പാപ്പനും അനിയനും എനിക്കും ഉള്ളത് .....
അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം എടുക്കുമ്പോളാണ് ഒരു കൈ വന്ന് പിടിച്ചത്....
കിടുങ്ങിപ്പോയി തല്ല് ഉറപ്പാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു കണ്ണടച്ചു തയ്യാറായി നിന്നു ....
" എന്താടാ ഈ കാണിക്കുന്നത് " ഗൌരവത്തിലാണ് ചോദ്യം അത്യാവശ്യം നല്ല രീതിയില്‍ വെള്ളമടിച്ചിട്ടും ഉണ്ട് ....
പെട്ടു എന്നുറപ്പിച്ചു വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു " വിശന്നിട്ടാ..... "
"വിശന്നാൽ വേസ്റ്റ് കുട്ടയിൽ നിന്നാണോ തിന്നുന്നത് "അടുത്ത ചോദ്യം ......
ആദ്യം തോന്നി കളിയാക്കുകയാണെന്ന് ഇത് തന്നെ കണ്ട് പിടിച്ചത് ഭാഗ്യം എന്ന് ആശ്വസിച്ചിരിക്കുമ്പോളാ ഒാരോ കുടിയന്‍മാർ മണ്ടൻ ചോദ്യവുമായി വരുന്നത് .....
"നിന്നോടാ ചോദിച്ചത് .... "
" ഞാനിവിടുന്നാ കഴിക്കാറ് " ഉത്തരം പറഞ്ഞു .....
" കടയില്‍ പോയി കഴിക്കണം ...." ദേ പിന്നേം .....
" കാശില്ല........ "
"കാശ് കുട്ടപ്പന്‍ തരും കുട്ടപ്പനു കാശ് പുല്ലാ...."
ആദ്യം ഒന്നും പിടിത്തം കിട്ടിയില്ല ....
ഇനി ദൈവം കള്ള് കുടിയന്റെ രൂപത്തില്‍ വന്നതാണോ....
എന്തായാലും കുടിച്ചാൽ ആളുകള്‍ക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന അറിവിനേറ്റ ആദ്യത്തെ ശക്തമായ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു അത് .... .
പോയി അക്കൂടെ.....
തട്ടുകടയിൽ നിന്നും ഭക്ഷണം വയറു നിറച്ചു കഴിച്ചു അന്തസ്സോടെ .......
മടിച്ചു മടിച്ചു ചോദിച്ചു "അപ്പാപ്പനും അനിയനും ...... "
"മേടിച്ചോണ്ടു പോടാ....." അലർച്ച ..... വാങ്ങി .....
പോകാന്‍ നേരം അടുത്ത കൽപ്പന " നാളെ മുതല്‍ നിനക്ക് എന്തു വേണമെങ്കിലും കഴിക്കണമെങ്കിൽ ഇവിടെ വന്ന് കഴിച്ചോ.... ഇനി ആ വേസ്റ്റ് കുട്ടയുടെ അടുത്തെങ്ങാനും നിന്നെ കണ്ടാല്‍ കൊന്നു കളയും മനസ്സിലായോടാ......"
തലയാട്ടി ലോകാവസാനം ആകാറായോ എന്നായിരുന്നു തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ ചിന്ത ....
അന്ന് മുതല്‍ കഴിഞ്ഞാഴ്ച വരെ കുശാലായിരുന്നു ....
കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍ ടൌണിലെ യൂണിയന്‍കാരനായിരുന്നു മക്കളെ പഠിപ്പിച്ചു വലുതാക്കി നല്ല ജോലിക്കാരുമായി......
അപ്പോ ഈ മക്കൾക്കൊക്കെ തോന്നുന്ന ഈഗോ മക്കള്‍ക്കും തോന്നി .......
മക്കള്‍ കൽപ്പന തുടങ്ങി അച്ഛനിനി പണിക്കു പോകണ്ട..... .
ആ പണിക്ക് സ്റ്റാറ്റസ് കുറവാണത്രേ.....
കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടന്റെ വായില്‍ വന്നത് മുഴുത്ത തെറിയാണ് അത് വിഴുങ്ങി ഒരു കഷണം പുറത്തേക്ക് വന്നു മലരുകളേ ഇതേ പണി കൊണ്ടാ നീയൊക്കെ മൂത്തത് കുട്ടപ്പനു ആവതുള്ളിടത്തോളം കാലം കുട്ടപ്പന്‍ പണിക്കു പോകും അഭിമാനകുറവുള്ളവർക്ക് ഇറങ്ങി പോകാം .......
അത് തന്നെ ......
കെട്ടിയവൾ ചാകുന്ന വരെ വീട്ടിലായിരുന്നു അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ വീട്ടില്‍ പോകാറില്ല ചെന്നെത്തുന്നിടത്തു കിടക്കും രാവിലെ പണിക്കു കയറും......
കഴിഞ്ഞാഴ്ച ആണ് അതുണ്ടായത് ചാക്കും തോളത്തേറ്റി പോകുമ്പോള്‍ ഒരു വണ്ടി തട്ടി നട്ടെല്ലിനു പരിക്കു പറ്റി ഇനി എഴുന്നേറ്റു നടക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാണത്രേ.....
സ്റ്റാറ്റസ്കാരായ മക്കള്‍ പാഞ്ഞു വന്നു ചൂടാറും മുമ്പേ വൃദ്ധസദനത്തിൽ കൊണ്ടാക്കി....
അച്ഛന്‍ വൃദ്ധസദനത്തിൽ ആണ് എന്ന് പറയുന്നത് ആണത്രേ ഇപ്പോ സ്റ്റാറ്റസ് ...
ദൈവം റിട്ടയർ ആയെന്ന് തോന്നുന്നു .....
ഇപ്പോഴത്തെ ദൈവം നന്മ ചെയ്യുന്നവരെ ആണ് ശിക്ഷിക്കുന്നത്......
എന്റെ ഒക്കെ ജീവിതം ദൈവത്തിനു നേരം പോക്കിനു വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കുന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു ....
അന്ന് മുതല്‍ വീണ്ടും വേസ്റ്റ് കുട്ടയുടെ മുന്നില്‍ തന്നെ കാത്തിരിപ്പ്......
എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.....
അതാ ഞങ്ങളുടെ അത്താഴം വരുന്നു ഇന്ന് അനിയൻ പറഞ്ഞത് ചിക്കന്‍ ബിരിയാണി വേണംന്നാ...
ചിക്കന്‍റെ ചാറും കുറച്ച് ചോറും കിട്ടിയാല്‍ ഞങ്ങളുടെ ചിക്കന്‍ ബിരിയാണി ആയി.....
അപ്പോ ശരി ചേട്ടൻമാരേ ചേച്ചിമാരേ ഞാന്‍ പോയി അത്താഴം കഴിക്കട്ടെ.....
നിങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഇത് വായിച്ചല്ലോ അല്ലേ ......
നാളെ നിങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ എന്നെയും എന്റെ ബന്ധുക്കാരെയും പുറത്ത് കാണാം ......
ഒന്നും വാങ്ങിച്ചു തന്നില്ലേലും ചുമ്മാ ഒന്നു പുഞ്ചിരിചേക്കണേ .....
കനിവുള്ള മനസ്സ് ഈശ്വരന്‍റെ കയ്യില്‍ സ്റ്റോക്ക് കുറവാണത്രേ ......
നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ നിങ്ങള്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ കനിവ് നിറയ്ക്കാനായി പറ്റും ട്ടോ.....
അല്ല ഞാന്‍ ചുമ്മാ പറഞ്ഞെന്നു മാത്രം ....
എന്റെ ഗതി ആർക്കും വരാം....
ആർക്കും വരാതിരിക്കട്ടെ........
സ്നേഹത്തോടെ ജയ്സൻ ജോർജ്ജ്
02/02/2016

രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ.


രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ.
......................................
രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെ എനിക്കറിയാം ഒരാൾ കവിത എഴുതുന്നവളായിരുന്നു. മറ്റൊരാൾ......
ഒരു ഡയറി വായിച്ച് തുടങ്ങിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവളോട്.. കവിത എഴുതുന്ന പെൺകുട്ടി.. മനോഹരമായ കവിതകളും വ്യക്തമായ ആശയങ്ങളും. ഇഷ്ടം തുറന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ പ്രണയവും കവിത പോൽ ഒഴുകി.പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞ ആശയങ്ങളും വലിയ വലിയ ചിന്തകളുമായിരുന്നു ആ പെൺകുട്ടിക്ക്... അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.. അത്തരം ചിന്തകളിലേക്ക് മാറാൻ ഞാനും മന:പൂർവ്വം ശ്രമിച്ചിരിക്കണം. മൃദുല വികാരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത സംസാരങ്ങൾ.. അതാണ് പ്രണയമെന്ന് വിശ്വസിച്ച നാളുകൾ. പിന്നീടറിഞ്ഞു അങ്ങനെയല്ലെന്ന്. പ്രണയത്തിനപ്പുറം മറ്റ് ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സാവാം എന്ന് കരുതി. എങ്കിലും മനസ്സിലെ വിഗ്രഹം ഉടയുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നറിഞ്ഞു. തെളിവുകൾ സഹിതമാണെങ്കിലും അങ്ങനെയല്ലെന്ന് വെറുതെ കരുതാനാണ് ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടം.
ഗൗരവപരമായ ഒരു പ്രൊഫഷനിൽ പഠിക്കുമ്പോഴും തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു മനസ്സ് സൂക്ഷിക്കുന്നവളായിരുന്നു രണ്ടാമത്തെ പെൺകുട്ടി. കഥകളേയും കവിതകളേയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ മയങ്ങുന്ന മിഴികളുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി.. എല്ലാ പ്രയാസങ്ങളും അറിഞ്ഞ് വന്ന വ്യക്തമായ ജീവിത കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ഉള്ളവൾ.വികാരങ്ങളോട് പച്ചയായി പ്രതികരിക്കുന്നവൾ. പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഉള്ളത് തന്നെയാണ് പ്രണയം എന്നെന്നെ പഠിപ്പിച്ചവൾ.. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ പതറി നിന്ന് പോയ എന്നെ കൈപിടിച്ച് കൂട്ടി മനസ്സ് തുറന്ന് കാണിച്ചവൾ. അവൾ കവിത എഴുതില്ലായിരുന്നു.. പക്ഷേ അവളേക്കാൾ മനോഹരമായി മറ്റൊരു കവിത ഇല്ലായിരുന്നു!
ജീവിതം അങ്ങനെയാണല്ലോ... പ്രവചിക്കാൻ കഴിയാത്തത്... ചില സ്വപ്നങ്ങൾ തകരുമ്പോൾ അതിലും മനോഹരമായ ഒന്നാവും നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നത്... രണ്ടാമത്തെ പെൺകുട്ടിയെ പോലെ.....
രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെ എനിക്കറിയാം ...ഒരാൾ കവിത എഴുതുന്നവളായിരുന്നു. മറ്റൊരാൾ കവിത തന്നെയും !!
- യൂനുസ് മുഹമ്മദ്.

അതൊക്കെ മതി ജീവിതം മാറിമറിയാൻ......


കുറെ നേരമായി ഷവറിന് കീഴെ ഈ നിർത്തം തുടങ്ങിയിട്ട്. ശരീരത്തിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങുന്ന വെള്ളത്തിനൊന്നും മനസ്സിന്റെ ചൂടിനെ ശമിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എത്ര ഉരച്ച് കഴുകിയിട്ടും വൃത്തി വരാത്ത പോലെ... അല്ലെങ്കിലും എത്ര കഴുകിയാലും ശരീരത്തിന്റെ തൊലിക്ക് പുറത്തുള്ള അഴുക്ക് അല്ലേ പോകൂ... തന്റെ ശരീരത്തിന് എറ്റ തീരാത്ത കളങ്കം എത്ര തേച്ചാലും മായ്ച്ചാലും മാറില്ലല്ലോ... മാസങ്ങളായി താൻ ഏറ്റ് വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ കാമത്തിന്റെ മാലിന്യം..
അതെ.. മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നെഴ്സിംഗ് വിസയിൽ റിക്രൂട്ടിംഗ് ഏജൻസിയുടെ തട്ടിപ്പിന് ഇരയായി ദുബായ് ദെയ്റയിലെ ഈ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തപ്പെട്ടതാണ് ഞാൻ. ചതിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.... ആദ്യമൊക്കെ എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടണമെന്ന് വല്ലാതെ മനസ്സ് വെമ്പിയിരുന്നു.പിന്നെ പിന്നെ .യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു... വിസക്ക് വേണ്ടി നൽകിയ ഭാരിച്ച തുകയുടെ ബാധ്യതകൾ.. വീട് പണയം വെച്ച് എടുത്ത ബേങ്ക് ലോൺ.. എന്നാലും രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു കുറെ തവണ.. ഏതായാലും ഞാൻ അമൂല്യമായി കണ്ട് കാത്തു സൂക്ഷിച്ച തൊക്കെയും നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.. ഇനി ബാക്കിയുള്ള ബാധ്യതകൾ കൂടി വീട്ടുന്ന വരെ കാത്തിരിക്കാം..
ആയിടക്കാണ് ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. എന്നെ തേടിവന്ന ആരിൽ നിന്നോ ഏതോ ഓർമ്മയില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷത്തിൽ വേണ്ട മുൻകരുതൽ എടുക്കാത്തതിന്റെ ഫലമായി ആ മഹാരോഗം എന്നെ പിടിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു... അതറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ വല്ലാത്തൊരു പകയായിരുന്നു എന്നെ തേടിവരുന്നവരോടൊക്കെ. എന്തിന് ദൈവത്തിനോട് പോലും.. ഇത് അറിഞ്ഞ ആ ദിവസം തന്നെ എന്നെ ഇവിടെ കൊടുന്ന് തള്ളിയ ആ ഏജന്റിനെ ഞാൻ വിളിച്ചു വരുത്തുകയായിരുന്നു.. യാതൊരു സുരക്ഷ മുൻകരുതലുമില്ലാതെ അവനുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തൃപ്തിയായിരുന്നു മനസ്സിന്.. പകയുടെ കനൽ നീറിപ്പുകയുകയായിരുന്നു.. അവന് ഈ മഹാരോഗം പകർന്ന് കൊടുക്കുമ്പോൾ... അവനിൽ തുടങ്ങി ഒരു പാട് പേർക്ക്.. എന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി യാതൊരു മുൻകരുതലും സ്വീകരിക്കാതെ എന്നെ തേടി വരുന്നവർക്കെല്ലാം...
ഇന്നും രണ്ട് പേർക്ക് വല്ലാത്ത ഒരു ക്രൂരമായ ആനന്ദത്തോടെ നൽകി കഴിഞ്ഞു... മൂന്നാമത്തെ ആൾ പുറത്തുണ്ട് .. റൂമിൽ.
കുറെ കാലത്തിന് ശേഷമാണ് അവനെ പോലെ ഒരാളുമായി... ഒരു ഇരുപത്തി അഞ്ച് വയസ്സുണ്ടാകുമായിരിക്കം.പോരാത്തതിന് മലയാളിയും.... എത്രയോ മുഖങ്ങൾ.. ഈ മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ.. അച്ഛന്റെ പ്രായമുള്ളവർ, സമപ്രായക്കാർ, മുതിർന്നവർ, എന്നേക്കാൾ ഇളയവർ.. മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ച് വരുന്ന ബംഗാളികൾ, പാകിസ്താനികൾ, വലിയ സദാചാരം വിളമ്പുന്ന മലയാളികൾ... വ്യത്യസ്ഥ ദേശക്കാർ.. പല തരം വേഷം ധരിച്ചവർ, വ്യത്യസ്ഥ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവർ... നാനാ മതത്തിലും പെട്ടവർ.. അല്ലെങ്കിലും ജാതിയും മതവും ഒന്നും നോക്കാത്ത ചുരുക്കം ചില ഏർപ്പാടുകളിൽ ഒന്നാണല്ലോ ആണല്ലോ ഈ വിഷയം..
അവനെ കണ്ട മാത്രയിൽ എന്റെ മനസ്സും ഒന്നു ഇളകിയോ.. കുറെ കാലത്തിന് ശേഷം മനസ്സിന് പിടിച്ച ഒരാളെ കിട്ടിയതിൽ..
ഏയ്... തോന്നിയതായിരിക്കും.. മനസ്സ് എന്നോ മൃതിയടഞ്ഞ എനിക്ക് എന്ത് വികാരവിചാരങ്ങൾ.. കുറച്ച് നിമിഴങ്ങൾ മുമ്പ് വരെ അവനും കൂടി ഇത് പകർന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ.. പക്ഷെ.. എന്റെ തീരുമാനം മാറ്റേണ്ടി വന്നു.... ഇല്ലാ.... അവൻക്കും കൂടി.... വയ്യ....
വന്ന പാടെ അവന്റെ പരുങ്ങൽ കണ്ട മാത്രയിൽ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. ആദ്യ അനുഭവത്തിന് വന്നതാണെന്ന്... എന്നാലും ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൻ ചോദിച്ചു...
എന്താ പേര്?
എന്റെ പേരും നാടും അറിയാൻ വന്നതാണോ നീ?...
അല്ല.. ചുമ്മാ.... എന്റെ ആദ്യത്തെ അനുഭവമാണ്മാണ്. കുറെ കാലമായി ആഗ്രഹം കൊണ്ട് നടക്കുന്നു.... എന്താണ് എന്നറിയാനുള്ള ഒരു ജിജ്ഞാസ....
,,അറിയാൻ വന്നതാണെങ്കിൽ അറിഞ്ഞിട്ട് പോണം.... ചുമ്മാ.. എന്റെ വായിൽ കിടക്കുന്നത് കേൾക്കണ്ട..(ഞാനിപ്പോൾ ഇങ്ങനെയാ.. എരിവും പുളിയുമുള്ള വാക്കുകളെ നാവെടുത്താൽ വരൂ.... പണ്ടൊക്കെ ഒരാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഞാൻ... ഇതും ഈ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി നാവിൽ കയറി കൂടിയതാവാം..)
,,എന്നാൽ ശരി ഞാനൊന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല... നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം,, എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കവറിനുള്ളിലെ പൊതിയെടുത്തു....
,,നാട്ടിൽ നിന്ന് കൊടുത്തയച്ചതാ.. കുറച്ച് പത്തിരിയും ബീഫും... നല്ല ഒന്നാന്തരം അച്ചാറും ഉണ്ട്.....
ഇവനെന്താ ഭ്രാന്തോ?.... വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊടുത്തയച്ച സാധനങ്ങളുമായി അവൻ വന്ന സ്ഥലം.... എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടിട്ടാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു അവൻ പറഞ്ഞു...
,,എന്റെ ആദ്യാനുഭവം ആണ്..അത് നിന്റെ പൂർണ്ണമായ തൃപ്തിയിൽ വേണം.. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് കഴിച്ച്...... ഞാൻ നിനക്ക് ഉരുട്ടി തരാം... നമുക്ക് പരസ്പരം ഊട്ടാം... എന്നിട്ട് അവസാനം പൂർണ തൃപ്തിയോടെ തുടങ്ങാം.. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ കഴിക്കൽ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിച്ച് പോയ്ക്കോളാം.. എന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞ്....
അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ട ഞാനും ഒന്ന് പതറി.. ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരാൾ ഇങ്ങനെ... എല്ലാവർക്കും വേണ്ടത് എന്റെ ശരീരം മാത്രമായിരുന്നു.. ഇവനും വേണം .... എന്നാലും....
ഇല്ലാ.... എനിക്ക് കഴിയില്ല..... ഇവനെ കൂടി ചതിക്കാൻ...സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ആ ഒറ്റ സംസാരം എന്റെ ചിന്തകളെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നുക്കുന്നു..
ഞാൻ ഒന്നു കൂടെ വൃത്തിയായി വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് വന്ന് ബാത്ത് റൂമിൽ കയറിയതാണ്.. വേണ്ട.. അവന്റെ ജീവിതം കൂടി... ഇത്രയും കാലം കൊണ്ട് ഊതി തിളക്കം വരുത്തിയ പകയുടെ കനൽ ഇവൻ കാരണം കെട്ടടങ്ങിയോ?..... അതും ഈ നിസാര കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ?...
കുറച്ച് സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അവന്ന് അനുവദിച്ച സമയം തീരും.. സമയം കഴിഞ്ഞാൽ അവനെ പിടിച്ച് പുറത്താക്കുമായിരിക്കും.. പാവം. പോയി രക്ഷപ്പെടട്ടേ......
ഇതിന് മുമ്പ് എന്നെ തേടി വന്നവരാരെങ്കിലും ഇത്തരം സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു അംശമെങ്കിലും എന്നോട് കാണിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?.... സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അല്ലാതെ എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒരു നോട്ടം എങ്കിലും..എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാനും ഈ കോലത്തിൽ ആകില്ലായിരിക്കാം.... ഞാൻ മൂലം ഒരു പാട് ജീവിതങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരിക്കാം....
ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു നോട്ടം. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി അതൊക്കെ മതി ജീവിതം മാറിമറിയാൻ......
മൻസൂർ...

പ്രണയ കാഴ്ചകൾ !! (മിനിക്കഥ )


പ്രണയ കാഴ്ചകൾ !! (മിനിക്കഥ )
================
''മുല്ലപ്പൂ ചൂടി വന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ
പറഞ്ഞു,
'' പ്രിയേ, എന്റെ പ്രണയത്തെ നീ കൊന്ന് കുഴിച്ച് മൂടി അല്ലേ,??
അതെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്, ??
നീ തലയിൽ ചൂടിയ ഈ മുല്ലപ്പൂ അതിന്റെ തെളിവാണ് !! നമ്മുടെ പ്രണയാർദ്രമാം ഓർമ്മകളെ കൊന്ന് ശവക്കല്ലറയിലാക്കി അതിനു മുകളിൽ നീ വച്ച പൂവല്ലേ ഈ മുല്ലപ്പൂ,''*
എനിക്കും അറിയേണ്ടത് അതാണ്,
എന്റെ പ്രണയത്തെ നിങ്ങളും കൊന്നില്ലേ ??
ഇല്ല, അതെന്റെ നെഞ്ചിനുളളിൽ ഞാൻ കാത്ത് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട് !!!
ഇല്ല,
എന്റെ പ്രണയത്തെ ചുട്ടെരിച്ച് നിങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ നിങ്ങളതിന് ചിതയൊരുക്കി, നിങ്ങളുടെ ചുണ്ടിലെരിയുന്ന സിഗരറ്റ് അതിന്റെ തെളിവാണ്, !! ആ ചിതയിലെ തീയാണ് ഈ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നത് !!!!
ഞാനിനി സിഗരറ്റ് വലിക്കില്ല, ചുണ്ടിലെരിയുന്ന സിഗരറ്റ് മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു അയാൾ,
മുറിയുടെ വാതിലടഞ്ഞു,
ഞാനിനി മുല്ലപ്പൂവും ചൂടില്ല, വാടിയ മുല്ലപ്പൂ പിഴുതെടുത്ത് അവളും വലിച്ചെറിഞ്ഞു മുറിയുടെ മൂലയിലേക്ക്,
മുറിയുടെ ജനലുകളുമടഞ്ഞു,!!
മുല്ലപ്പൂ ഇല്ലാത്ത തലമുടിയിൽ അയാൾ തഴുകി, ചുംമ്പിച്ചു,
ലെെറ്റും അണഞ്ഞു, !!
സിഗരറ്റില്ലാത്ത അധരങ്ങളിൽ അവളും തഴുകി ചുംമ്പിച്ചു,,
ആ ഇരുട്ടിൽ
നിഴലുകൾ ഒന്നായി,
.അപ്പോൾ,
മുറിയുടെ മൂലയിൽ
''എരിയുന്ന സീഗരറ്റ് കുറ്റിയിലെ തീ യിലേക്ക് മുല്ലപ്പൂ പതിയെ എരിഞ്ഞ് കയറുകയായിരുന്നു, '''!!!!!!
==================
ഷൗക്കത്ത് മെെതീൻ,
കുവെെത്ത്,!!

അവിവാഹിതയായൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ്.

അവിവാഹിതയായൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ്.
** ** **
വിവാഹം കഴിക്കുന്നുണ്ടേൽ അതു ഫേസ്‌ബുക്കിൽ ആക്ടീവായ ചെറുക്കനെ പോലൊരാളെയാവണം..
എന്നും അതിരാവിലെ ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റനിക്കു വിഷ് ചെയ്യുന്നവൻ..
സ്നേഹത്തോടെ ചായ കുടിച്ചോന്നു അന്വേഷിക്കുന്നവൻ..
പത്തുമണി നേരത്തും ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്തും എന്നെ കഴിപ്പിക്കാനായി ഓടിയെത്തുന്നവൻ..
മുഖമൊന്നു വാടിയെന്നറിഞ്ഞാൽ മണിക്കൂറൂകളോളം അടുത്തിരുന്നു ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവൻ..
തലവേദനയാണെന്നറിഞ്ഞാൽ ഒറ്റമൂലിയുൾപ്പെടെ ചികിത്സാവിധികൾ
പലതും ഗൂഗിളിൽ തിരയുന്നവൻ..
"ഇന്നിനി ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാതെ റെസ്റ്റെടുക്കു" എന്നുപറഞ്ഞു സ്നേഹത്തോടെ ശാസിക്കുന്നവൻ..
കുങ്കുമച്ചാർത്തണിഞ്ഞ സന്ധ്യയുടെ കുസൃതികളേ പറ്റി വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നവൻ..
നിലാവിനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും കാണിക്കാൻ കൈപിടിച്ചു നടത്തുന്നവൻ..
കുതിരപ്പുറത്തേറി വന്നു രാജകുമാരിയെ രക്ഷിക്കുന്ന രാജകുമാരന്റെ കഥപറയുന്നവൻ..
നീളക്കുറവുള്ള മുടി നിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിനു മാറ്റേകുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞു സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ..
എന്റെ കണ്ണഴകിനെ പറ്റി കവിതയെഴുതുന്നവൻ..
എന്റെ ചിരിയിലാണ് നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലും നാണിച്ചു പോവുന്നതെന്ന് ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നവൻ..
ഏത് വേഷത്തിലും നിന്നെ കാണാൻ എന്തു ഭംഗിയാണെന്നു പ്രശംസിക്കുന്നവൻ..
അസമയത്തു തനിച്ചു ഓൺലൈനിൽ ഇരിക്കരുതെന്നു ഉപദേശിച്ചാലും ഞാൻ തനിച്ചാണെന്നറിയുമ്പൊ കൂട്ടിരിക്കുന്നവൻ..
ദിവസത്തിൽ ഏറിയ പങ്കും എനിക്കായ് ചിലവഴിക്കുന്നവൻ..
എന്റെ മുഖമൊന്നു വാടിയാൽ തളർന്നു പോവുമെന്നുള്ള വാക്കുകളാൽ എനിക്കു ശക്തിയേകുന്നവൻ..
ഞാനുറങ്ങിയെന്നു ഉറപ്പുവരുത്തി മാത്രം ഫേസ്ബുക്ക് ലോഗൗട്ട് ചെയ്യുന്നവൻ..
കരുതലിന്റെ സാന്ത്വനത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ പര്യായമാണവൻ..
ഏതൊരുപെണ്ണും കൊതിച്ചു പോവുന്ന ആൺകരുത്തായി മാറുന്നവൻ..
കല്യാണം കഴിക്കുന്നുണ്ടെൽ അവനെപ്പോലൊരുത്തനെയാവണം..
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പെണ്ണിന് മാത്രം കരുതലും സ്നേഹവും വാരിക്കോരി നൽകുന്നൊരു സ്നേഹനിധിയെ.

പറയിയുടെ പരമ്പര


പറയിയുടെ പരമ്പര
കഥ
പടുതോള്‍
''കുഞ്ഞിനെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുക'', കണിശക്കാരനായ വരരുചിയുടെ നിര്‍ദ്ദേശം പാലിക്കാന്‍ ,പക്ഷെ ,പതിവുപോലെ ഇത്തവണ അവള്‍ തയ്യാറിയില്ല. പെറ്റു മുലയൂട്ടി വളര്‍ത്തിയ കുട്ടികളെയെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി കാട്ടില്‍ ഉപേക്ഷിച്ച് പുറകോട്ടു നോക്കാതെ അയാളുടെ ഒപ്പം നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറെയായി. അയാളുടെ നിര്‍ദ്ദേശം തള്ളിക്കളയാനുള്ള മനക്കരുത്ത് ഇന്നോളം കാളിക്കുട്ടിയ്ക്കില്ലായിരുന്നു.
കൂടെ ഇറങ്ങിതിരിയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിര്‍ബന്ധങ്ങളെ കുറിച്ച് അവള്‍ക്ക് ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. ആയിരം കറികൊണ്ട് ഭക്ഷണവും നാലു പേര്‍ ചുവക്കുന്ന മഞ്ചത്തിലെ ഉറക്കവും തനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമാണെന്ന് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞുകേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുക്കുന്ന രസം കൊണ്ടു മാത്രമാണ ചോറിനൊപ്പം ഇഞ്ചിത്തയിര്‍ ഉപദംശം വിളമ്പിയ സദൃയൊരുക്കിയതും നാലുകാലുള്ള മഞ്ചത്തില്‍ അയാള്‍ക്കായി മെത്ത വിരീച്ചതും.അത് യാതനാഭരിതമായ ഒരു ജീവിതയാത്രയുടെ തുടക്കം കുറിയ്ക്കലാണെന്ന് പക്ഷെ അവള്‍ ഊഹിച്ചില്ല.
'ഇനി വയ്യ' ,അവള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു. കുട്ടി നഷട്പ്പെടുന്ന പെറ്റമ്മയുടെ മനസ്സിന്റെ നോവ് പ്രസവവേദയെനെക്കാളും പതിന്മടങ്ങാണെന്ന് അയാളെ അറിയിക്കണം
''ഇത്രകാലം അങ്ങു പറഞ്ഞതു മറുചോദൃമില്ലാതെ അനുസരിച്ചു പോന്നു. എന്റെ പശ്ചാത്താപവും വൃഥയും ഞാന്‍ അങ്ങയെ അറിയിച്ചില്ല. എനിക്ക് ഇനിയൊരു കുട്ടിയുണ്ടാവാനുള്ള പ്രായം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അങ്ങു ധരിക്കണം. അതുകൊണ്ട് അവസാനത്തെ പ്രസവത്തിലെ ഈ കുട്ടിയെ കൂടെ കൊണ്ടുപോവാനും അവന്റെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കാനും എന്നെ അനുവദിക്കുക. ''
''കാളീ, ചോദൃങ്ങള്‍ കൂടാതെ എന്നെ പിന്‍ തുടരണമെന്ന എന്റെ നിര്‍ദ്ദേശം നീ ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇവിടെവെച്ച പിരിയാം. കുട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുകയോ ശരി എന്ന് നീ തന്നെ തുരുമാനിക്കുക. '' ഒന്നു നിര്‍ത്തി അയാള്‍ അവളുടെ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുമ്പിച്ചു. '' പക്ഷെ നീ ചെയ്യുന്നതിന്റെ തിക്ത ഫലം എന്തെന്ന് നീ അറിയണമെന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കുട്ടിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന വേദനയേക്കാള്‍ എത്രയോ മടങ്ങായിരിക്കും അവന്‍ നിന്നെ വാര്‍ദ്ധകൃത്തിന്റെ വല്ലായ്മകാലത്ത് വിട്ട് പോകുമ്പോള്‍ നിനക്കനുഭവപ്പെടുക. മൃഗങ്ങളെ നോക്ക്. അവര്‍ മുലയൂട്ടുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ കുഞ്ഞിനെ കൊത്തിമാറ്റുന്നു. മാതാപിതാക്കളെ ശുഷ്രീഷിക്കുക എന്നത് പ്രക്രുതിനിയമമല്ല. പ്രായമായ മക്കളെ കുത്തിയകറ്റുവാനാണ് പ്രക്രുതി ജന്തുക്കളെ ശീലിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനു വിപരീതം പ്രവര്‍ത്തിച്ചാലുള്ള വേദന അനുഭവച്ചറിയണമെങ്കില്‍ അങ്ങനെയാവട്ടെ''
അന്ന് കെെക്കുഞ്ഞിനെ കെെവിടാന്‍ കഴിയാതെ മാറോടടുപ്പിച്ച് നിന്ന തന്റെ ചിത്രം വ്രുദ്ധസദനത്തിന്റെ കിളിവാതിലില്‍ കൂടെ മകന്റെ വരവു നോക്കി കഴിയുന്ന കാളി വേദനയോടെ ഓര്‍ത്തു.

പരാജയം കുഞ്ഞാപ്പു.( ചെറുകഥ)


പരാജയം കുഞ്ഞാപ്പു.( ചെറുകഥ)
കുഞ്ഞാപ്പുവിനെ അറിയില്ലേ. പേര് പോലെ തന്നെ ഒരു പരാജയമാണ് കുഞ്ഞാപ്പു. കുഞ്ഞാപ്പു ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഏത് പദ്ധതിയും പരാജയത്തിലാണ് കലാശിക്കുക. അത് കൊണ്ടാണ് കുഞ്ഞാപ്പുവിനെ പരാജയം കുഞ്ഞാപ്പു എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
കുഞ്ഞാപ്പു ഒരു പരാജയമാണെന്ന് കുഞ്ഞാപ്പുവിന് തന്നെ അറിയാമെന്നതിനാൽ പേരും പ്രശസ്തിയും അതുപോലെ പണവും ലഭിക്കുന്ന ഏത് ഏടാ കൂടത്തിലും ചെന്ന് ചാടാൻ കുഞ്ഞാപ്പുവിന് ഒരു മടിയുമില്ല. തന്നെ കൊണ്ട് കഴിയില്ലാ എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഏത് കാര്യത്തിലും കഴിയും എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞാപ്പു പല ഭീകരമായ അവസ്ഥകളെയും നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അത്തരം ഒരു കഥയാണ് ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്..
ഭാഗം 2: പോത്ത്
നേരം പുലർന്നിരിക്കുന്നു. പതിവ് വെടിപറച്ചിലിനായി കുഞ്ഞാപ്പു അദ്ദേഹം അങ്ങാടിയിലേക്ക് എഴുന്നള്ളുകയാണ്. നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ശരീര പ്രകൃതിയുള്ള കുഞ്ഞാപ്പു കാക്കകൾ കാഷ്ടം കൊണ്ട് അഭിഷേകം നടത്താതിരിക്കാൻ തലയിൽ ഒരു തോർത്തുമുണ്ട് കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. ഇന്ന് കാര്യമായി എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ഒത്തുവരണമെ എന്നാണ് കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ പ്രാർത്ഥന. പേര് പ്രശസ്തി പണം ഇതാണ് കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ രാവിലത്തെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഉള്ളടക്കം.
കുഞ്ഞാപ്പു അങ്ങാടിയിലെത്തി ആദ്യത്തെ പിടികക്കോലായിൽ കയറി നിന്നതും കടക്ക് മുന്നിലൂടെ ഒരു പോത്ത് ഓടിപ്പോയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഭാഗ്യം!.. കോലായിലേക്ക് കയറി നിന്നത് നന്നായി. അല്ലെങ്കിൽ അത് തന്നെയും കൊണ്ട് പോകുമായിരുന്നു. കുഞ്ഞാപ്പു ആത്മഗതം ചെയ്തു.
പക്ഷെ പിന്നെയാണ് കുഞ്ഞാപ്പുവിന് തോന്നിയത് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ മേഞ്ഞുനടക്കുന്ന പോത്തുകളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ എന്ന്. പിന്നെ ഇതാരപ്പാ?.കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ ചിന്ത ആകാശം കാണാൻ തുടങ്ങി.പോത്തിനെ കണ്ടിട്ട് ആകെ ഭയന്നു വിറച്ചിരിക്കുന്നു. അക്രമാസക്തനുമാണ്. താൻ പോത്തിനെ വളർത്തുന്ന ആളായതിനാൽ തനിക്കെല്ലാം അറിയാമല്ലൊ. എവിടെ എങ്കിലും അറക്കാൻ കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ കെട്ടഴിഞ്ഞ് ഓടിയതായിരിക്കും. ഇതിനെ പിടിച്ചുകെട്ടിയാൽ പേരും പ്രശസ്തിയും താനെ വരും. പോരാത്തതിന് പണവും. കുഞ്ഞാപ്പു അര മുറുക്കിക്കുത്തി പോത്തിന്റെ പിന്നാലെ വിട്ടു.
അപ്പോഴേക്കും പോത്തിന്റെ പിന്നാലെ ആളുകൾ കൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. നല്ല വലിപ്പമുള്ള പോത്തിനെ നേരിടാനും പിടിച്ചുകെട്ടാനും ആളുകൾക്ക് ഭയം. അവർ ഒച്ചയിട്ടു കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുക്കുകയാണ്. ഒച്ചയും ആർപ്പുവിളിയും കേൾക്കുമ്പോൾ പോത്ത് കൂടുതൽ പരിഭ്രാന്തനാവുകയാണ്.
അപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ ഇറക്കം. കുഞ്ഞാപ്പുവല്ലഭന്മാരെ പോലെ ആളുകളോട് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആൾക്കാരുണ്ടോ കുഞ്ഞാപ്പുവിനെ ഗൗനിക്കുന്നു. ആളുകൾ പോത്തിന്റെ പിന്നാലെത്തന്നെയാണ്.
ചേരയെ തിന്നുന്ന നാട്ടിൽ പോയാൽ നടുക്കണ്ടം തന്നെ തിന്നണമല്ലൊ. ആ നയം തന്നെ കുഞ്ഞാപ്പു സ്വീകരിച്ചു. ആളുകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കുഞ്ഞാപ്പു മുന്നോട്ടേക്ക് കുതിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും പോത്ത് അൽപം അകലെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തൊട്ടടുത്ത ഒരു വീട്ടിൽ കയറി ഒരു കഷണം കയറ് ഒപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് പോത്തിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി.പിന്നാലെ നാട്ടുകാരും.
അപ്പോഴേക്കും പോത്ത് പാടത്തേക്കിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുട്ടോളം വെള്ളമുള്ള പാടമാണ്. പിന്നാലെ കുഞ്ഞാപ്പുവും.
പോത്ത് പാടത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ എത്തി അവിടെ നിന്നു.ഇത് തന്നെ തക്കം.പോത്ത് തളർന്നിരിക്കുന്നു. കെട്ടിയിട്ട് വളർത്തുന്നതല്ലെ കൂടുതൽ ഓടാൻ കഴിയില്ല. വേഗം പോത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിയാൽ കയർ എറിഞ്ഞു കുരുക്കിടാം. ഇതായിരുന്നു കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ പ്ളാൻ. പാടത്തേക്കിറങ്ങിയ കുഞ്ഞാപ്പു ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വെള്ളത്തിലൂടെ നീങ്ങി.ഭാഗ്യം പോത്ത് അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയാണ്.
കുഞ്ഞാപ്പു കയറി ന്റെ കുരുക്ക് ഒന്ന് കൂടി ശരിയല്ലെ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി. എന്നിട്ട് രണ്ടടി കൂടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് പോത്ത് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി രൂക്ഷമായനോട്ടം. അത് കണ്ട് കുഞ്ഞാപ്പു തന്റെ പിന്നിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.ആളുകളൊക്കെ കരയിൽ നിൽക്കുന്നു.ഇപ്പോൾ പാടത്ത് കുഞ്ഞാപ്പുവും പോത്തും മാത്രം.
കുഞ്ഞാപ്പു മനസിൽ ഓർത്തു.ആരെങ്കിലും ഈ രംഗം വീഡിയോയിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, തന്റെ പ്രശസ്തി വാനോളം ഉയരുമായിരുന്നു.
പിന്നെ അമാന്തിച്ചില്ല പോത്തിന്റെ തല ലക്ഷ്യമാക്കി കുഞ്ഞാപ്പുകയർ ചുഴറ്റി എറിഞ്ഞു.കയർ പോത്തിന്റെ തലയിൽ കുടുങ്ങിയോ എന്നറിയില്ല, പോത്ത് തന്റെ നേർക്ക് വരുന്നതാണ് കുഞ്ഞാപ്പുകണ്ടത്.
പിന്നെ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നതിനെ പറ്റി ഒരു പിടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ഏതോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഏതോ ഐസിയുവിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് മനസിലായി.അപ്പോൾ കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ പരാജയത്തിന്റെ കഥകളിൽ ഒരടയാളം കൂടി അവന്റെ കാലുകളിൽ തുന്നിച്ചേർക്കുകയായിരുന്നു ഡോക്ടർമാർ.
ഹുസൈൻ എം കെ

* * * * * സ്വപ്നങ്ങൾ * * * * *


* * * * * സ്വപ്നങ്ങൾ * * * * *
സ്വപ്നങ്ങൾ മുളപൊട്ടും മനസ്സിന്റെയുള്ളിൽ
മിഴിവാർന്ന അഴകാർന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ വിടരും
ജീവിതയാത്ര തൻ മാർഗ്ഗത്തിലെല്ലാം
തിരി തെളിയ്ക്കുന്നതും സ്വപ്നങ്ങളല്ലോ
കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ നീർക്കുമിളകൾ പോലെ
പൊട്ടിത്തകർന്നതും ദുഃഖം വിതയ്ക്കും
സ്വപ്നത്തിന്നർത്ഥം ഗ്രഹിയ്ക്കുവാൻ വേണ്ടി നാം
സ്വപ്നസഞ്ചാരിയായ് തീരുന്നുവോ
കണ്ണാടിയിൽക്കാണും നിധികുംഭം പോലെ
സ്വപ്നങ്ങൾ നമ്മളെ മാടി വിളിയ്ക്കും
ചില്ലുതകർത്തത് വാരിയെടുക്കുവാൻ
സ്വപ്നങ്ങൾ കാൺമ്മതും മർത്യരല്ലോ
സ്വപ്നത്തിൻ ചുമലേറി ഒരു മാത്ര കൊണ്ട് നാം
രാജാവും റാണിയും മന്ത്രിയാവുന്നതും
മലർപൊടിക്കാരന്റെ കനവെന്നറിഞ്ഞാലും
കാണുന്ന സ്വപ്നത്തിൻ സുഖമൊന്നു വേറേ
മക്കളെക്കണ്ടും മാംപൂക്കൾ കണ്ടും
സ്വപ്നങ്ങൾ കാണരുതെന്നാരോ പറഞ്ഞാലും
സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്ത ലോകത്തിലേയ്ക്കു നാം
പോകുന്ന നാൾ വരെ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണും
ബെന്നി ടി ജെ
O2 /O 2/2017

പിറവി


പിറവി
സൂര്യകിരണങ്ങളോരോ പുൽക്കൊടിത്തുമ്പിലും
തഴുകിത്തലോടും പുലർകാലമേ
ശരത്കാലരാത്രിതൻ
മിഴിനീർകണങ്ങളടരാതെ
കാത്തിടാൻ അവരെന്റെ മിത്രമെന്നോ ?
ദുഷ്ടനാം കാലത്തിൽ ശിഷ്ടം നയിക്കുവാൻ
ഇനിയുമിയൂഴിയിലെനിക്കൊരു
ജന്മം ബാക്കിയെന്നോ ?
ഇന്നിവിടെയീ നാടിന്റെ നൻമകൾ
പാണന്റെ പഴംപാട്ടുപോൽ
മറഞ്ഞുപോയറിഞ്ഞീലയോ ?
ഇനിയുമൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ
ഞാനിവിടെയൊരു ശിലയായ് പിറവികൊള്ളും.
ബന്ധങ്ങളില്ലാതെ, ബന്ധനമില്ലാതെ,
സ്വന്തമെന്നില്ലാതെ, സ്വാന്തനമില്ലാതെ
ഞാനൊരു ശിലയായ് പിറവികൊള്ളും.
അനിലൻ

എല്ലാ അമ്മമാർക്കും നാളെ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നവർക്കും വേണ്ടി സമർപ്പണം


നേഴ്സറി കുട്ടികളെ കൊണ്ടുപോകുന്ന സ്ക്കൂൾ ബസ്സിൻ്റെ പുറകിൽ ആ ഇടുങ്ങിയ റോഡിലൂടെ ബൈക്കിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഞാൻ..
പല സ്ഥലത്തും അമ്മമാർ കുഞ്ഞുങ്ങളെ യാത്രയാക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.. ചിലരുടെയൊക്കെ മുഖം കാണണ്ടേ.. ശ്ശോ പാവം തോന്നും..ബസ്സ് കണ്ണിൽ നിന്നും മറയുന്നതുവരെ കൈ വീശി കൊണ്ടേയിരിക്കും. ചിലരുടെ കണ്ണൊക്കെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. ഈ കാഴ്ചകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻ എന്തോ ഒരു കൊതി. അല്ലെങ്കിലും അമ്മയും മക്കളുടെയും സ്നേഹം എവിടെ കണ്ടാലും അതിപ്പോ സിനിമയിലായാലും ജീവിതത്തിലായാലും ഞാനിങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കും.. ആ കുട്ടിയായി സ്വയം സങ്കൽപ്പിക്കും ആ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മറ്റൊരു ലോകത്താവും.. ഉണ്ടക്കണ്ണൊക്കെ നിറഞ്ഞു കവിയും.. കുറെ നേരം ൻ്റെ അമ്മക്കുട്ടിയെ ഓർത്തിരിക്കും.. ആകാശത്തിരുന്ന് ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രമായി അമ്മ പുഞ്ചിരി തൂവും... ശ്ശോ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ഞാൻ കാടുകയറി ല്ലേ... സോറി ട്ടോ..
പറഞ്ഞുവന്നത് കുഞ്ഞുകുട്ടികളുള്ള അമ്മമാരെകുറിച്ചാണ്..അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു അടുക്കളയിൽ കയറിയാൽ പിന്നെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളുള്ള അമ്മമാരുടെ ഒരവസ്ഥയേ... ശരിക്കും ഒരു യുദ്ധസമാനമായ അന്തരീക്ഷമായിരിക്കും... തലേന്നാൾ മുഴുമിപ്പിക്കാത്ത ഹോംവർക്കിൻ്റെ അവസാന മിനുക്കുപണികൾ നോക്കണം. യൂണിഫോം ഇസ്തിരിയിടണം ഷൂ പോളിഷ് ചെയ്യണം. രാവിലത്തെ ആഹാരം കൊടുക്കണം ഇളയ കുഞ്ഞുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ നോക്കണം അതിനിടയിൽ ഭർത്താവിൻ്റെ ഓരോ ശീലങ്ങൾ..
ഉച്ചക്കു കൊടുത്തു വിടുന്ന കറി ഇതു വേണ്ടമ്മേ എന്നുള്ള കുട്ടികളുടെ പരാതിയൊക്കെ ആ കണ്ണുരുട്ടലിൽ തീർന്നോളും. ഒടുവിൽ കണ്ണെഴുതി പൊട്ടു തൊട്ട് പൗഡറിട്ട് മുടി കെട്ടികൊടുത്ത് യൂണിഫോം ഇടുന്നതോടുകൂടി ആളാകെ മാറും.. എൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ എന്തൊരു ചേലാണെന്ന് സ്വയം കണ്ണുവെക്കും... ബാഗും ലഞ്ച് ബോക്സുമെടുത്ത് ഓടികിതച്ച് റോഡിൽ എത്തുമ്പോഴായിരിക്കും എന്തേലും മറന്നിട്ടുണ്ടാവുക. വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക്... എന്നിട്ടും മനസ്സു പതറും എന്തെങ്കിലും മറന്നോ എന്നോർത്ത്.. വല്ലാത്തൊരാധിയാണ് അപ്പോൾ..
ഇതിനിടയിൽ ഒരായിരം ചീത്ത പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും ആഹാരം കഴിക്കാത്തതിന് ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാത്തതിന് അങ്ങനെ എന്തിനൊക്കെയോ...
ഒടുവിൽ ആ ബസ്സു വരുമ്പോൾ കുഞ്ഞിളം കൈകൾ വീശി അവനോ അവളോ റ്റാറ്റ പറഞ്ഞുപോവുമ്പോൾ അറിയാതെ മനസ്സൊന്നു പിടയും. കണ്ണുകൾ ഈറനാവും. വേണ്ടിയിരുന്നില്ല വെറുതെ ചീത്ത പറഞ്ഞു എൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്നോർത്ത് പശ്ചാത്തപിക്കും. വികൃതി കാട്ടിയിട്ടല്ലേ പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കാഞ്ഞിട്ടല്ലേ എന്നൊക്കെ സ്വയം ആശ്വാസം കൊള്ളും..
കുട്ടിയെ പറഞ്ഞയച്ച് വീടെത്തുമ്പോഴേക്കും ഒരാൾ കയറും പൊട്ടിച്ച് നിൽപ്പുണ്ടാവും. പിന്നെ പുള്ളിക്കാരനെ അയച്ചു വിട്ടിട്ടുവേണം ഒന്നു നടു നിവർത്താൻ...
നാലുമണിക്ക് ബസ്സ് വരാൻ കുറച്ചു വൈകിയാൽ വേവലാതിയാണ്. ബസ്സു വന്നാലോ എന്താ ഒരു സന്തോഷം വർഷങ്ങളോളം പിരിഞ്ഞിരുന്നവരാണെന്നു തോന്നും. ഒരു കെട്ടിപ്പിടുത്തോം ഉമ്മയും കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഗോദയിലേക്ക്... ഡിഷ്യും ഡിഷ്യും !!
എല്ലാ അമ്മമാർക്കും നാളെ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നവർക്കും വേണ്ടി സമർപ്പണം...
ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ തച്ചമ്പാറ

മില്യണയർ


മില്യണയർ
* * * * * * * *
ഞങ്ങൾ റൂമിൽ അഞ്ച് പേരാണ്. നാളെ വെള്ളിയാഴ്ച ലീവായതിനാൽ അതിൽ ഒരാൾ അതായത് ത്രിശൂർക്കാരൻ ആസിഫ് ദുബായിലുള്ള തന്റെ സുഹൃത്തിനെ കാണാൻ പോകാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. കുളിസീനും കാണാം മണലും വരാം എന്ന മട്ടിൽ സുഹൃത്തിനെ സന്ദർശിക്കുന്നതോടൊപ്പം കൂടെ ദുബായ് ഷോപ്പിംഗ് ഫെസ്റ്റിവലും കാണാമെന്ന മനസോടെയാണ് അവൻ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് എട്ട് മണിക്ക് ഷെയർ ടാക്സിയിൽ ഫുജൈറയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടത്.
റൂമിലുള്ളവരിൽ ഞാനൊഴികെ ആരും ഇതുവരെ ദുബായ് കണ്ടിട്ടില്ല. എല്ലാവരും ഗൾഫിൽ കന്യകൻമാരാണ്. വന്നിട്ട് രണ്ട് മാസം ആകുന്നതേയുള്ളൂ.
ഇതിന് മുൻപ് മൂന്ന് വർഷം ദേരയിലുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ദുബായിയെക്കുറിച്ച് അത്യാവശ്യം അറിയുമായിരുന്ന ഞാൻ ,അവൻ കാണാൻ പോകുന്ന പൂരത്തിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് അതിന്റെ പകിട്ട് ആവുംവിധം കുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുവിലവൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ വഴിയിലെവിടെയെങ്കിലും പണ്ടാരമടങ്ങി കുടുങ്ങി ദുബായ് കാണാനുള്ള സാഹചര്യം ഇല്ലാതാക്കണേയെന്ന് എന്നെപ്പോലെ തന്നെ എല്ലാ സഹമുറിയൻമാരും മനസിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കി.
പക്ഷേ ദൈവം അവന്റെ ഭാഗത്തായിരുന്നു.വിചാരിച്ചതിലും വേഗത്തിൽ അവൻ ദുബായിലെത്തിപ്പെട്ടു. പിറ്റേന്ന് ഫേസ് ബുക്കിലും വാട്സപ്പിലുമൊക്കെ ദുബായ് ഫോട്ടോകളുടെ കുത്തൊഴുക്കായിരുന്നു. ബുർജ് ഖലീഫയുടെയും ദുബൈ മാളിന്റെയുമൊക്കെ മുന്നിൽ ഇളിച്ചു കാട്ടിയുള്ള അവന്റെ സെൽഫികൾ ഞങ്ങളുടെ സമാധാനം കെടുത്തിയെന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.
രാത്രി വളരെ വൈകി അവൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ എന്നെപ്പോലെ തന്നെ മൊബൈലിൽ ഞെക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന റംഷാദും തലയിലൂടെ പുതപ്പ് വലിച്ചുമൂടി കൃത്രിമ കൂർക്കം വലിയിലൂടെ ഉറക്കഭിനയം കെങ്കേമമാക്കി.
പിറ്റേന്ന് നേരം വെളുത്തതും , എന്നും എട്ടു മണിക്കെഴുനേൽക്കുന്ന ആസിഫ് ആറു മണിക്ക് തന്നെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.ദുബായ് കഥകൾ പങ്കുവെക്കാനുള്ള തിരക്കാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസിലായി. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ അതിലേറെ തിരക്കിലായിരുന്നു. അതായത് അവന്റെ ദുബായ് കഥകൾ കേൾക്കാൻ ആർക്കും സമയമില്ലെന്ന മട്ടിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടിനടന്ന് തിരക്കഭിനയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു എല്ലാവരും.എന്ത് ദുഫായ് എന്നൊരു പുഛ ഭാവം ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
വിശാലമായ ഒരു കഥ പറച്ചിലിന് സാഹചര്യം കിട്ടാത്തതിലുള്ള നിരാശ അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രത്യേകം കാണുന്നുണ്ട്.
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് റൂമിലെത്തിയപ്പോഴാണ് ആസിഫിന്റെ ഫോൺ നിർത്താതെ ശബ്ദിക്കുന്നത് കേട്ടത്.അടുക്കളയിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്ന അവൻ ഓടി വന്ന് ഫോണെടുത്തു. ഹലോ പറഞ്ഞ അവന് പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ നിലത്തേക്കിരിക്കുന്നതാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടത്. എല്ലാവരും ഓടിയെത്തി അവനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപിച്ചു. എന്തായിരിക്കും ഫോണിലൂടെ അവൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവുക.ഞങ്ങളോരോരുത്തരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി. അൽപ നേരത്തിന് ശേഷം അവനോട് കാര്യം തിരക്കി..
വിക്കി വിക്കി അവനൊടുവിൽ സങ്ങതി പറഞ്ഞു.
"ഞാൻ ദുബൈ ഷോപ്പിംഗ് ഫെസ്റ്റിവലിൽ നിന്നെടുത്ത ടിക്കറ്റിൽ മില്യൻ ദിർഹംസിന്റെ ലോട്ടറിയടിച്ചത്രേ.. "
ഇത്തവണ ഞെട്ടിയത് ഞങ്ങളാണ്. ലോട്ടറി കിട്ടിയ അവന് സന്തോഷം കൊണ്ട് കുഴഞ്ഞു വീണു. അത് കേട്ട ഞങ്ങൾ അസൂയയും സങ്കടവും സഹിക്കാനാവാതെ കുഴഞ്ഞു വീഴുമെന്ന അവസ്ഥയിലായി. എന്തിന് ഞങ്ങളെയിങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന ഭാവമായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്.
അവന് സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുക്കാൻ കുറെ സമയമെടുത്തു. കട്ടിലിൽ എണീറ്റിരുന്ന അവൻ പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞാണ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
" എന്നോട് നാളെ ദുബൈയിലെ ഒരു ബാങ്കിലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. "
" അതിന് ഞങ്ങളൊക്കെയില്ലേ. നമുക്ക് രാവിലെത്തന്നെ പോകാം.. "
" അപ്പൊ നാളെ ഡ്യൂട്ടിയില്ലേ.. "
"നാളെ നമുക്കെല്ലാർക്കും ലീവെടുക്കാം"
പിന്നെ എല്ലാവരും അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായി നിൽപ്.
"നിനക്ക് വെള്ളം വല്ലതും വേണോ..."
ഞാനവനോട് ചോദിച്ചു. വില്ലയുടെ മുറ്റത്തിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടയിലെന്തെങ്കിലും കുടുങ്ങി വെള്ളം വെള്ളമെന്ന് ആഗ്യം കാണിച്ച് കഥകളി കാണിക്കുമ്പോഴും കാണാത്ത പോലെ തിരിച്ചു നടക്കുന്ന ഞാൻ വെള്ളം വേണോയെന്ന് അങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചത് കേട്ട് അവൻ നന്നായൊന്ന് ഞെട്ടിയത് ഞാൻ കണ്ടു.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഓരോരുത്തരായിട്ട് അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു.ഇതിനിടയിൽ ഡ്യൂട്ടിയുടെ സമയമായത് പോലും മറന്നു പോയി.ലക്ഷക്കണക്കിന് ദിർഹംസ് കൈയിലെത്തുമ്പോൾ പിന്നെയെന്ത് ഡ്യൂട്ടി.
ഒരുമില്യൺ എന്നത് എത്ര ലക്ഷമുണ്ടാകുമെന്ന ചർച്ചയും ഇടക്ക് പുരോഗമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ലക്ഷങ്ങളെ പതിനെട്ടു കൊണ്ട് ഗുണിക്കാൻ പാടുപെടുന്നുണ്ട് ചിലർ.
ഒരിക്കലും അവന് ലോട്ടറി കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകരുതേയെന്നാണ് ഓരോരുത്തരും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതെന്ന് മുഖം കണ്ടാലറിയാം. പക്ഷേ ഇനിയെങ്ങാനും അവന് ലോട്ടറിയടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ...
എനിക്ക് പക്ഷേ ആക്രാന്തമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന്റെ പകുതിയെങ്കിലും അവനെ സോപ്പിട്ട് എങ്ങിനെയെങ്കിലും കൈക്കലാക്കണമെന്ന ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അൽപസമയത്തിനകം മറ്റൊരു ഫോൺ കൂടി അവന് വന്നു. എല്ലാവരും മൂക്കും ചെവിയും പല്ലും നഖവുമൊക്കെ കൂർപ്പിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. നേരത്തെ വന്ന അതേ നമ്പറിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ്. അവൻ പച്ച ബട്ടണിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്ത് വെച്ചു. പക്ഷേ അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ഇങ്ങോട്ടെന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാം.പക്ഷേ പറയുന്നതെന്താണെന്ന് വ്യക്തമാവുന്നില്ല. സെക്കന്റുകൾക്കകം ഫോണും പിടിച്ച് അവൻ പിന്നെയും വാഴ വെട്ടിയിട്ടതു പോലെ കിടക്കയിലേക്ക് വീണു.
ഇത്തവണ എല്ലാവരും അങ്ങേയറ്റത്തെ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ മുഖത്ത് വെള്ളം കുടഞ്ഞും അണ്ണാക്കിലേക്കൊഴിച്ചുമൊക്കെ പതിയെ ഉണർത്തി.
ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൂടി വരികയാണ്. ലോട്ടറിയടിച്ചത് രണ്ട് മില്യനാണെന്നെങ്ങാനുമാണോ അവർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക. അങ്ങിനെയെങ്ങാനുമാണെങ്കിൽ ഞാനിവിടെ നിന്നിടത്ത് വീഴും. ഒരിക്കലും അങ്ങനെയാവാതിരിക്കട്ടെയെന്ന് മനസ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഏതായാലും അവനോട് തന്നെ പതിയെ ചോദിച്ചു നോക്കാം..
പക്ഷേ,അവൻ തൊള്ള തുറക്കാൻ കുറച്ച് സമയമെടുത്തു. വാക്കുകൾ അണ്ണാക്കിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റിയപ്പോഴാണ് എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിത്തുടങ്ങിയത് തന്നെ.
ഇപ്പോൾ വിളിച്ചത് അവന്റയൊരു സുഹൃത്താണത്രെ. അപ്പോ നേരത്തേ ഇതേ നമ്പറിൽ നിന്ന് ലോട്ടറിയടിച്ചെന്നും ദുബായിലെ ബാങ്കിലേക്ക് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞതും..?
അതും ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നത്രെ.ദുബായിൽ കറങ്ങാൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് ചങ്ങായിമാർക്ക് ഇവൻ എട്ടിന്റെയൊരു പണി കൊടുത്തിരുന്നത്രെ. അത് പതിനാറാക്കി അവർ തിരിച്ചു കൊടുത്തതാണത്രെ ഈ ലോട്ടറിയടി.
ഹാവൂ. ഇപ്പോഴാ ശ്വാസം നേരെ വീണത്. ഒരുമിച്ച് ഗൾഫിലെത്തിയിട്ട് അവൻ മാത്രം മില്യൺ ദിർഹവുമായി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് ഒരിക്കലും സങ്കൽപിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവന് ലോട്ടറി കിട്ടിയിട്ടില്ലയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം ഹൊ... അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇനി സമാധാനമായി ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകാം..
_________________________
എം.പി സക്കീർ ഹുസൈൻ

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo