പ്രണയം

പ്രണയം

***********
പ്രാണവായുവില്ലാതെ 
മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന
നിന്റെ പ്രണയത്തെ
പുനർജ്ജീവിപ്പിക്കാനായുള്ള
ജീവശ്വാസത്തിനായി ഒരിക്കൽക്കൂടി
എന്നെയോ ,എന്റെ പ്രണയത്തെയോ ക്ഷണിക്കരുത് !!!
വാഗ്‌ശരങ്ങളാൽ നീ തീർത്ത
പത്മവ്യൂഹത്തിനകത്ത് നിന്നും
പുറത്തുകടക്കുവാനുള്ള വഴിയറിയാതെ
അവിശ്വാസത്തിന്റെ അസ്ത്രധാരയാൽ
ഹൃത്തിൽനിന്നും നിണം വാർന്നൊഴുകി
പ്രണയാഗ്നിയിൽ ആത്മാവ് വെന്തുരുകി
അകാലമൃത്യുവിനരികിലാണെന്റെ പ്രണയം !!!
സ്വയംവരിച്ച മൃത്യുവാകില്ലെങ്കിലും
എന്റെ പ്രണയത്തിനു ഇത് വീരമൃത്യു തന്നെ !!!
നിന്റെ പ്രണയം ആത്മഹത്യയും.

സൗമ്യ സച്ചിൻ

വിതച്ചതേ കൊയ്യാനാകു

പതിവുപോലെ രാവിലെ അമ്പലത്തിലേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് എന്റെ ഫോണിലേക്കു ഒരു അൺനോൺ നമ്പറിൽ നിന്ന് ഒരു കാൾ വന്നത് ...ഞാൻ അതെടുത്തു സംസാരിച്ചു ...ഫോണിന്റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ശബ്‍ദം എന്നോട് "ഹലോ എടി ഇത് ഞാനാണ് നിന്റെ കൂടെ പത്താം ക്ലാസ് വരെ പഠിച്ച ശ്രീജ "

അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വിളിയിൽ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി ....കാലങ്ങൾക്കു ശേഷവും ഞാൻ അവളെ മറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല ..കാരണം അത്ര ദയനീയമായ ദാരിദ്ര്യത്തിലുള്ള അവളുടെ ജീവിതത്തിനു ഞങ്ങൾ സാക്ഷികളായിരുന്നു ....ഞാനുമായി ഇപ്പോഴും നല്ല ബന്ധം പുലർത്തുന്ന ഒരു സുഹൃത്ത് വഴിയാണ് അവൾക്കെന്റെ നമ്പർ കിട്ടിയത്

അല്പനേരത്തെ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം അവൾ വളരെ നിർബന്ധപൂർവ്വം എന്നെ അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു ....അവൾ ഇപ്പോൾ ആലപ്പുഴയിലാണ് താമസം ...അവളുടെ വീടിന്റെ അഡ്രസ്സും വാങ്ങി ...ഒരു ദിവസം വരാമെന്ന വാക്കും കൊടുത്തു ആ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു ...

പിന്നീടൊരു ഒഴിവുദിവസത്തെ ഞാൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു ...വാക്ക് കൊടുത്തുപോയതാണ് ..പക്ഷെ ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം എന്റെ ഭർത്താവിന് കൂടെ വരാനായില്ല ...ഞാൻ മക്കളെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി പോയി

അവളുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ കണ്ടത് ...രണ്ടു വൃദ്ധദമ്പതികളെയായിരുന്നു ...വളരെ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു അവർ ...ശരിക്കും ആഹാരംപോലും കഴിക്കാനില്ലാത്തവരെ പോലെ ...അവർ ആ വീടിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള വലിയ ഭംഗിയുള്ള പൂന്തോട്ടം വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു ....ഞങ്ങളെ കണ്ടത് ആ ദമ്പതികളിൽ അച്ഛൻ വന്നു ഗേറ്റ് തുറന്നു തന്നു ....എന്നിട്ടു അവർ ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്ന് ....വീട്ടിലേക്കു വരുന്നവർ ആരാണെന്നു പോലും ചോദിക്കാൻ അവകാശമില്ലാത്തത്രയും ദൈന്യത അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടു

എന്റെ മനഃസാക്ഷിക്കതു ദഹിച്ചില്ല ...

ഞങ്ങൾ വീടിനകത്തേക്ക് കയറി ...പ്രൗഢ ഗംഭീരമായ ആഡംബരങ്ങളുടെ ഒരു കലവറ തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ വീട് ....പെട്ടെന്ന് അവൾ ഓടി വന്നെന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു വരവേറ്റു ....ഞാൻ ഒപ്പം അമ്മയെയും കുട്ടികളെയും കൂട്ടി ...അവൾക്കു 3 മക്കളാണ് ...വീട്ടിലെത്തിയ അതിഥികളെന്ന സാമാന്യ മര്യാദപോലുമില്ലാതെ അവർ മൊബൈലിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...

അപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ പുറത്തു കണ്ട ആ രണ്ടു വയോധികരുടെ ദയനീയതയായിരുന്നു ...

ജോലിക്കാരിലൊരാൾ ഞങ്ങൾക്ക് ചായയുമായി വന്നു
അവിടെ ഇരുന്നു ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു ...അപ്പോഴേക്കും അമ്മയും കുട്ടികളും ചായ കുടിച്ചു വീടിന്റെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ....അപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു ഏതാ നിന്റെ കൂടെ വന്ന സ്ത്രീ .....ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു "'അമ്മ ".....അപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഒന്ന് പോടീ നിന്റെ അമ്മയെ ഞാനറിയില്ലേ "....അപ്പോൾ ഞാൻ വിശദമായി ഞാൻ പറഞ്ഞു "അത് എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ 'അമ്മ ...ഇപ്പോൾ എന്റെയും"

"അപ്പോൾ നിന്റെ മക്കളെ കൂടാതെയുള്ള ആ രണ്ടു കുട്ടികൾ .?"അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു

ഞാൻ പറഞ്ഞു "അവർ എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ അനിയത്തിയുടെ മക്കൾ ,ഒരു ദുരന്തം പോലെ അവൾ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞുപോയി ..തിരിഞ്ഞുവരാനാകാത്ത ലോകത്തേക്ക് ..ഇപ്പോൾ ഇവർ എന്റെ കൂടെയാണ് ...എന്റെ മക്കളാണ് "....ഇത്രയും ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോഴേക്കും അവൾ ചിരി തുടങ്ങി ...അല്പനേരത്തെ ചിരിക്കു ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു "കണ്ട വയ്യാവേലികളിൽ ചെന്ന് ചാടുന്ന നിന്റെ സ്വഭാവം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല അല്ലെ ?"

ഇത് കേട്ടതോടെ എന്റെ മനസ്സിൽ അവളെ ആഞ്ഞൊരടി കൊടുക്കണമെന്ന ചിന്തയായി ...പക്ഷെ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു .....അവിടുന്ന് അവൾ അവളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ ഓരോന്നായി തുടങ്ങി ...ഭർത്താവിനെയും കുടുംബത്തെയും ഒരു നിലയ്ക്ക് നിർത്തണം ..അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ ത്യാഗങ്ങൾക്കൊന്നും ഒരു വിലയുമുണ്ടാവില്ല എന്നൊക്കെയാണ് പിന്നെ അവൾ പറഞ്ഞതൊന്നും എന്റെ ക്ഷമയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും അപ്പുറത്തായിരുന്നു എങ്കിലും ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു

വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സ് ആ വയോധികരുടെ കണ്ണിലെ ദയനീയതയിലേക്കു തന്നെ പോയി

അപ്പോഴാണ് അവിടേക്കു അവളുടെ ഭർത്താവ് കടന്നു വന്നത് ...വീട്ടിലേക്കു അച്ഛൻ കയറി വരുന്നത് കണ്ടു ആ മക്കളോ ..ഭർത്താവ് വരുന്നതുകൊണ്ട് അവളോ ഇരിക്കുന്ന നിലയിൽ നിന്ന് അനങ്ങിയത് പോലുമില്ല....പക്ഷെ ഞാൻ അറിയാതെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു...അതൊരു ശീലമാണ് ...

അദ്ദേഹം വളരെ ക്ഷീണിതനായാണ് വന്നിരിക്കുന്നത് ..എന്നോട് വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടരിക്കുമ്പോഴേക്കും ..പുറത്തു കണ്ട വൃദ്ധദമ്പതികളിലെ എ 'അമ്മ ഒരു കപ്പു ചായയുമായി ഓടി വന്നു ....അപ്പോൾ അവരിൽ പ്രായത്തിന്റെ അവശതയില്ലായിരുന്നു ...അവർ അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ...കാത്തിരുന്നു കാണാൻ കൊതിച്ച എന്തിനെയോ കൊതിതീരെ നോക്കുന്നവർ പോലെ തോന്നി എനിക്ക് ...

അവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി മുന്നോട്ടു നടന്നപ്പോൾ എവിടെയോ തട്ടി അവർ മറിഞ്ഞു വീണു .....ഉടനെ പിന്നിൽ നിന്ന് "അമ്മേ" എന്നൊരു വിളികേട്ടു ...നൊന്തുപെറ്റ ഏതൊരു സ്ത്രീയുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു തരാം മാസ്മരിസം വരുത്താൻ കഴിവുള്ളത്രയും തീവ്രതയുണ്ടായിരുന്നു ആ വിളിക്കു ....ആ വിളിയുടെ ഉറവിടം തേടി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ഭർത്താവു ഓടി വന്നു ആ അമ്മയെ താങ്ങിയെടുത്തു ...വീണ്ടും അമ്മേ എന്നൊരിക്കൽ കൂടി വിളിച്ചു

ഞാൻ അതിശയത്തോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ...അവൾക്കൊരു കൂസലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ....പിന്നീട് ഞാൻ ആ അമ്മയുടെയും അയാളുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ......അയാൾ ആ അമ്മയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ച് നിസ്സാഹായതയോടെ നോക്കുമ്പോൾ ആ 'അമ്മ പറഞ്ഞു "അമ്മയ്ക്കൊന്നും പറ്റിയില്ല മോനെ" എന്ന്

അതോടെ എനിക്ക് ആ സാഹചര്യത്തിലൊളിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലായി ....ആ വൃദ്ധദമ്പതികൾ അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാരാണ് .....അവരുടെ കണ്ണിലെ ദയനീയതയുടെ കാരണവും എനിക്ക് മനസ്സിലായി .....അപ്പോഴും ഇതൊന്നും സംഭവിക്കുന്നതറിയാതെ അവളുടെ മക്കൾ മൊബൈലിൽ കളിക്കുകയാണ് ....

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവളെനിക്ക് വെച്ച് നീട്ടിയ ചായ അവളുടെ കൈകളിൽ തന്നെ തിരിച്ചേൽപ്പിച്ചു .....അവളോടെനിക്ക് ഒന്നും പറയാന് തോന്നിയില്ല ...കാരണം അതിനു പോലും അവൾ അർഹയല്ലെന്നു എനിക്ക് തോന്നി ...

ഞാൻ രണ്ടടി മുന്നോട്ടു നടന്നു അവളുടെ ഭർത്താവിന്റടുത്തു പോയി ചോദിച്ചു "നിങ്ങൾ ഒരു മകനല്ലേ"

അയാൾ നിസ്സഹായനായി തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ അയാളോട് ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനുത്തരവുമായി വന്നത് അയാളുടെ അച്ഛനാണ് ...അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു "മോളെ അവനെ ഒന്നും പറയരുത് .....അവൻ ഒരു മകൻ ചെയ്യേണ്ട ...ഒരു സഹോദരൻ ചെയ്യേണ്ട എല്ലാ കടമകളും നിറവേറ്റിയവനാണ് ...അവൻ ഞങ്ങളെ വളരെ നല്ല സൗകര്യങ്ങളുള്ള ഒരു ആശ്രമത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി ...ഞങ്ങളെ എവിടുന്നു രക്ഷിക്കാൻ നോക്കിയതാണ് ...ഞങ്ങളാണ് വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത് .....കാരണം ഞങ്ങൾക്ക് ഇവന്റെ മുഖം കാണാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മറ്റെല്ലാ സങ്കടങ്ങളും സ്വീകാര്യമാണ്

അവനെ കണ്ടു മണ്മറയണമെന്ന മോഹത്തിന് മുൻപിൽ ഇതൊക്കെ നിസ്സാരമാണ് ...ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മകനോടുള്ള സ്നേഹം പോലെത്തന്നെയാണ് അവനു അവന്റെ മക്കളോടും ഉണ്ടാകൂ ...അതിനു വേണ്ടിയാണ് അവൻ എല്ലാം സഹിക്കുന്നത് ...

ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു ....."ഒരു മകന്റെ എല്ലാ കർത്തവ്യങ്ങളും നിങ്ങൾ നിറവേറ്റി ....പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കു ഒരു നല്ല മകനാകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല "

ഞാൻ അയാളോട് അതുപറയുന്നതു കേട്ട് എന്റെ കൂട്ടുകാരി( അല്ല ഇനി ആ വിശഷണത്തിനു അവൾ അർഹയല്ല ...)എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
അവളുടെ അടുത്ത് പോയി അവളോട് രണ്ടു വാക്ക് പറയാതെ അവിടുന്ന് പോന്നാൽ നാളെ എന്റെ മനസാക്ഷിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എനിക്ക് തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കേണ്ടി വരും ...അതിനാൽ ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു

"ഒരു മകനെ മകനായും ...സഹോദരനെ സഹോദരനായും ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത നിനക്ക് ഒരു അമ്മയാണ് ...സ്ത്രീയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കാൻ അർഹതയില്ല "

ഇത്രയും പറഞ്ഞു ഞാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ആക്രോശത്തോടെ പറഞ്ഞു "നിഷേധി "......ആ വാക്കു എനിക്ക് ലഭിച്ച അംഗീകാരമായി തോന്നി എനിക്ക്

അതെ ഞാൻ നിഷേധി തന്നെയാണ് ...എന്നും അങ്ങനെയായിരിക്കുകയും ചെയ്യും

എനിക്ക് സങ്കടവും ...പരിതാപവും തോന്നി ആ മക്കളോട് ...അവർ അങ്ങനെ വളർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരാണ് ...തനിയാവർത്തനം നടത്തേണ്ട അടുത്ത തലമുറയിലെ കണ്ണികൾ ....അവരുടെ 'അമ്മ വിതച്ചതിന്റെ പ്രതിഫലം അമ്മക്ക് തിരിച്ചു നൽകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവർ .....വിതച്ചതേ കൊയ്യാനാകൂ

ആ അച്ഛനമ്മമാരോട് യാത്രപറഞ്ഞു എന്റെ അമ്മയെയും മക്കളെയും കൂട്ടി അവിടുന്ന് പോന്നു..

N .B (സ്ത്രീകൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളെ കുറിച്ച് ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്ന സ്ത്രീപക്ഷ വാദികളോട് .....മാനസീകമായി ഒരു പാരായതിയും ..പരിഭവങ്ങളുമില്ലാതെ ..സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം പോലും മറന്നു .....കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനത്തിനും ...സംതൃപ്തിക്കും വേണ്ടി സ്വയമുരുകുന്ന എത്രയോ പുരുഷന്മാർ ഉണ്ട് നമുക്ക് ചുറ്റും .........എതിർക്കാൻ കഴിയാതെയോ ..കഴിവില്ലാതെയോ അല്ല അവർ മൗനമാകുന്നത് ....കുടുംബത്തിലെ ചെറിയ ചെറിയ വിഷയങ്ങൾ പോലും അങ്ങാടിപ്പാട്ടാക്കുന്ന ചില സ്ത്രീകളെ പോലെയല്ല പുരുഷന്മാർ ....സംവരണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് അവർ ആവ്യശ്യപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിലുള്ള സ്ഥാനം കൊടുക്കുന്നവരാണ് മിക്ക പുരുഷന്മാരും (ചിലരൊഴികെ ) ...പക്ഷേ ഒരു പുരുഷന്റെ തെറ്റുകൾ മാത്രമേ ചർച്ചചെയ്യപെടുള്ളൂ ...അത് അവരുടെ ശാപമാണ് ...അത് തന്നെയാണ് ചില തെറ്റായ സ്ത്രീകളുടെ ബലവും ...)

സൗമ്യ സച്ചിൻ

അച്ഛന്

തിരികെയേകുവാനാവില്ലൊരിക്കലും
എന്നച്ഛനെനിക്കേകിയോരാ സ്നേഹനിധി !!
മിഴിയോരമെന്നുടെ നീർകുമിളകണ്ടനാളൊക്കെയും
ഉള്ളിലെരിയുമെന്നച്ഛനെ കണ്ടുഞാൻ

അണയിടാനാകാത്ത വാത്സല്യകടലാണെന്നച്ഛൻ
അളക്കുവാനാകാത്ത നിധിയാണെന്നച്ഛൻ
ഞാൻ കണ്ട വലിയസത്യമാണെന്നച്ചൻ
ശരിയെന്ന വാക്കിനർത്ഥമാണെന്നച്ഛൻ

ഇനിയൊരുജന്മമെനിക്കുണ്ടെന്നാകിലെൻ
മകനായ് പിറക്കേണമെന്നച്ഛൻ
തിരികെയേകുവാൻ വഴിയില്ല വേറെ
എന്നച്ഛനെനിക്കേകിയോരാ സ്നേഹനിധി ...!!

സൗമ്യ സച്ചിൻ

വൈകല്യത്തെ വരമാക്കുന്നവർ

വൈകല്യത്തെ വരമാക്കുന്നവർ
*************************************
ഏകദേശം മൂന്ന് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഞാൻ അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് ....എന്റെ വീടിനടുത്തേക്കു താമസം മാറിവന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലൊരുവൻ ....അവനു വലതു കൈപത്തി ജന്മനാൽ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു ...പേര് അരവിന്ദ് ..അച്ഛനും അമ്മയും കൂലിപ്പണിയെടുത്താണ് അരവിന്ദ് നെ വളർത്തിയിരുന്നത് ....അന്ന് എന്റെ മോന് ഒരു വയസ്സ് ആയിട്ടേയുള്ളു ....അരവിന്ദിനെക്കാൾ രണ്ടു വയസ്സ് കുറവ്....ഇന്ന് അവനു പതിനഞ്ചു വയസ്സും മോന് 13 വയസ്സും ...രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളർന്നവരാണ് .....കാലം മുന്നോട്ടു പോകുംതോറും ഇന്നെന്റെ ഓർമ്മകൾ പുറകോട്ടു സഞ്ചരിക്കുകയാണ്

പണിക്കു പോകുന്ന അരവിന്ദിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അവനെ എന്നെ ഏല്പിച്ചിട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്റെ മകന്റെ കൂടെ അവനും വളർന്നു ....ഒരു അഞ്ചു വയസ്സ് മുതൽ അവന്റെ വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലിയും ആ ശാരീരിക വൈകല്യത്തോട് പൊരുതി തന്നെ അവൻ ചെയ്യും ....എന്നെ അതുഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ട് അവന്റെ പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞ പക്വത .....

വിദ്യാഭ്യാസം ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത അവന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് വളരെയേറെ അഭ്യർത്ഥിച്ചിട്ടും അവർ അവരുടെ മകനെ സ്കൂളിൽ അയക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു ....അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ ഒരു പരിഹാസ പാത്രമാവുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു അവർക്കു ....

പക്ഷെ അറിവിന് വേണ്ടി കേഴുന്ന ആ പിഞ്ചുമനസ്സിന്റെ പ്രതിബിംബം അവന്റെ മുഖത്ത് സ്പഷ്ടമായി വായിച്ചെടുത്ത ഞാൻ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളെ നിർബന്ധിച്ചും ,അപേക്ഷിച്ചു ഇവിടെ അടുത്തുള്ള ഒരു സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ചേർത്ത് വിട്ടു ....പഠിക്കാൻ മിടുക്കനാണ് അവൻ .....അതിനിടയിൽ അവനൊരു അനിയത്തിയും കൂട്ടായെത്തി ..

എന്റെ വൈകുന്നേരങ്ങൾ ഞാൻ അവനായി മാറ്റിവെച്ചു ....കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ മടിയിൽ കിടക്കുന്ന എന്റെ മകനോട് വഴക്കുണ്ടാക്കി എന്റെ മടിയിലൊരു സ്ഥാനം പിടിക്കുന്ന അവനു എന്റെ മനസ്സിലും ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു ....

വൈകല്യത്തെ തോൽപ്പിച്ചു ....നിസ്സാരവൽക്കരിച്ചു ജീവിച്ച അവൻ എല്ലാ മേഖലകളിലും സമർത്ഥനാണ്...കവിത ...ഡ്രോയിങ് ...അക്കാദമിക് ലെവൽ ...സ്പോർട്സ് എല്ലാത്തിലും മിടുക്കൻ ...ഇടതു കൈകൊണ്ട് ആണ് ഈ അഭ്യാസങ്ങളെല്ലാം ...
ആയിടക്ക് അവന്റെ അച്ഛന് കോൺക്രീറ്റ് മെഷീനിൽ നിന്ന് പറ്റിയ ഒരു അപകടത്തിൽ രണ്ടു കൈകളും നഷ്ടപെട്ട്ട് ...കുടുംബം പുലർത്താൻ ഒരു വഴിയും കാണാതെ വിഷമിക്കുന്ന അവനെ സഹായിക്കാൻ പലരും തയ്യാറായിരുന്നു പക്ഷെ ആ സഹായങ്ങളൊക്കെ അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം നിരസിക്കുകയാണ് ചെയ്തത് ...

വിഷമിച്ചിരുന്ന അവനോടു ഒരിക്കൽ ഞാൻ സഹായവാക്ദാനവുമായി ചെന്നു...അന്നവർ എന്നോട് പറഞ്ഞത്
"എനിക്ക് സ്കൂളിൽ പോകാതെ വീട്ടിലിരുന്നു പഠിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മാർഗ്ഗവും അതിന്റെ നിയമവശങ്ങളും മാത്രം സമയാസമയങ്ങളിൽ ഉപദേശിച്ചു എന്നെ അങ്ങനെ ആ രീതിയിൽ പഠിക്കാൻ സഹായിക്കണം"

അത് സാധ്യമാകുമോ എന്ന ചോദ്യവുമായി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്ന അവന്റെ കണ്ണിൽ ഞാൻ ശരിക്കും ഈശ്വരനെ കണ്ടു....ഒരുപക്ഷെ ആ അവസ്ഥയിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ ആത്മവിശ്വാസമായിരിക്കാം നമ്മൾ പലപ്പോഴും പലരൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു പ്രകൃതിശക്തികൾ

അവന്റെ ആഗ്രഹത്തെയും സ്വാഭിമാനത്തെയും മാനിച്ചു ഞാൻ അവനു വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി സ്കൂളിൽ പോകാതെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗാർമെൻറ് ഫാക്ടറിയിൽ ഒരു കയ്യിൽ ചെയ്യാവുന്ന ചെക്കിങ് ജോലികളും ക്ലീനിങ് ജോലികളും ചെയ്തു അവൻ അവന്റെ കുടുംബത്തെ പൊന്നു പോലെ നോക്കുകയാണ് ...സാമ്പത്തികമായി ഇന്ന് വരെ എന്റെ മുന്നിൽ പോലും കൈനീട്ടാത്ത അവനോടു എനിക്ക് പലപ്പോഴും ആരാധനയാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത് ...
എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്ന് അവൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് വൈകീട്ടത്തെ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം മാത്രമാണ് അതും എന്റെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് അവനു ശീലമായതാണ് ....അൽപനേരം എന്റെ മകനോടൊപ്പം എന്റെ മടിത്തട്ടിലൊരു സ്ഥാനവും

ചില നേരങ്ങളിൽ മുഖം താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് നല്ല ചൂടുള്ള നീർകണങ്ങൾ ഉതിരും .....അപ്പോൾ തന്നെ അവനിൽ നിന്ന് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വരും ...ആ ശ്വാസഗതിയാണെന്റെ തിരിച്ചറിയൽ സൂത്രം .....അത് കണ്ടയുടനെ ഞാൻ ഒരു കോമാളിയെപ്പോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ വളിച്ച തമാശകൾ പറയും ....ഒരുപാട് കോമാളിത്തരങ്ങൾക്കൊടുവിൽ എന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു അവൻ എന്നോട് നിർത്താൻ ചേച്ചിയൊരു കോമാളിയാവേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ഉറക്കെ ചിരിക്കും .....മനസുതുറന്നു ചിരിക്കും

ആ ചിരി കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നും .......ആ ചിരിക്കും സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി ഒരു നൂറുവട്ടം കോമാളിയായാലും വേണ്ടില്ലെന്നു

ഈ കഴിഞ്ഞ അക്കാദമിക് വർഷത്തിൽ അവൻ പത്താം ക്ലാസ്സിലായിരുന്നു ....വളരെ നിർബന്ധപൂർവം വീട്ടിൽതന്നെയിരുന്നാലും പലയിടങ്ങളിലായി ട്യൂഷനും ..ട്രൈനിങ്ങിനും അവസരമൊരുക്കി ...അവന്റെ വീട്ടിലെയും ...പഠിപ്പിന്റെയും എല്ലാ ചിലവുകളും ഏറ്റെടുക്കാൻ സുമനസ്സുകളുടെ ഒരു കൂട്ടായ്മയുണ്ടാക്കി ഞങ്ങൾ ഒരു വേവലാതിയും അറിയിക്കാതെ അവനെ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു എക്സാം എഴുതിപ്പിച്ചു

മാർച്ച് അവസാനത്തിൽ എല്ലാ പരീക്ഷയും എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു ...വളരെ നല്ലൊരു റിസൾട്ട് പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഞാൻ ...
പരീക്ഷയെല്ലാം തീർന്ന ദിവസം വൈകുന്നേരത്തെ എന്റെ മടിയിൽ മകനോടൊപ്പം അവൻ കിടക്കുന്ന സമയത്തു എന്റെ മടിത്തടത്തിലേക്കു അവന്റെ മിഴികളിൽ നിന്ന് നിലയ്ക്കാതെ നനവൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു ......എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴേക്കും എഴുന്നേറ്റു ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൻ വീട്ടിലേക്കു ഓടിപ്പോയി ...

രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ എന്നെ കാണാൻ വന്നു ....ജോലി ചെയ്തു ക്ഷീണിച്ചാണ്‌ വരവ് ...ഏതോ ഓർമ്മകളിൽ വഴുതി വീണു മൗനമായി വളരെ വേദനയോടെ ഞാനിരിക്കുന്ന ഒരു സമയമായിരുന്നു അത് ....എന്റെ ഭാവം കണ്ടിട്ടാവണം അവൻ ഒരു കോമാളിയെപ്പോലെ എന്റെ മുന്നിൽ നാടകം തുടങ്ങി ....എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിൽ അത് ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലല്ലായിരുന്നു ഞാൻ ....ഒടുവിൽ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും വിഫലമായപ്പോൾ ...വളരെ ഗൗരവത്തോടെ അവൻ എന്റെ അടുത്ത് മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന ...പറഞ്ഞു

"ഞാനൊരു സ്വകാര്യം പറയട്ടെ ഞാൻ വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോളൊക്കെ ചേച്ചിയെന്നോട് പറഞ്ഞ തമാശകൾ വളരെ ബോറായിരുന്നു....അതുസഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ വേഗം ചിരിതുടങ്ങാറുള്ളത് "......അതുകേട്ടപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് ചിരിവന്നു ...ഞാൻ എല്ലാം മറന്നു ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി ....പക്ഷെ ഞാൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുനിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ......സന്തോഷം കൊണ്ടുള്ള കണ്ണുനീർ .......

എന്റെ ചെറിയൊരു ദുഃഖം പോലും അവനെ സ്പർശിക്കുന്നു ...പലപ്പോഴും ചില ആത്മബന്ധങ്ങൾ രക്തബന്ധങ്ങളേക്കാൾ മുന്നിലെത്തും ..

ശാരീരിക വൈകല്യമുള്ളവരെല്ലാം വികലാംഗർ അല്ല ......വൈകല്യമില്ലാത്തൊരു മനസ്സാണ് മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടത് ....അങ്ങനെയുള്ള മനസ്സുകൾ കാണാതെ അവരെ വികലാംഗർ എന്ന് മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തുന്നവർ ആണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യന് ഏറ്റവും അനിവാര്യം ആയ മനസ്സ് എന്ന ഭാഗമില്ലാതെ സൃഷ്ടിയിൽ വൈകല്യമുള്ളവർ .....

വൈകല്യങ്ങളോട് പൊരുതി ജീവിക്കുന്നവരെ നമിക്കുന്നു ....

സസ്നേഹം
സൗമ്യ സച്ചിൻ

എന്റെ മകൻ

എന്റെ മകൻ
*****************

കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ സ്നേഹവും ,ഐക്യവും കരുതലും സ്വാതന്ത്ര്യവും അങ്ങേയറ്റം ആസ്വദിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിവാഹം ജീവിതം എന്നെ ഒരു അണുകുടുംബ വ്യവസ്ഥയിലേക്കു പറിച്ചു നട്ടത് ...

ആശ്വസിപ്പിക്കാനും ..പിണങ്ങാനും ഇണങ്ങാനും ഒരുപാട് പേരുള്ള ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഒറ്റത്തുരുത്തിൽ എത്തിപ്പെട്ടപോലൊരു അവസ്ഥ ....പിണങ്ങാനും ഇണങ്ങാനും ...സുഖങ്ങളും ദുഖങ്ങളും പങ്കുവെയ്ക്കാനും ആശ്വസിപ്പിക്കാനും പരസ്പരം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർ മാത്രം ....

പക്ഷെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തിക്ക് ഒരുപാട് വ്യക്തിത്വങ്ങളായി മാറാൻ കഴിയും എന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതു എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാണ് ..അമ്മയായും ,അച്ഛനായും ,സുഹൃത്തായും ,പ്രണയമായും ...അങ്ങനെ എല്ലാമായും മാറി താങ്ങായ ജീവിത പങ്കാളി

ആദ്യം വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്നെ പറിച്ചു നട്ട എന്റെ കഥയിലെ വില്ലൻ ..പിന്നീട് എന്നെക്കാള് കൂടുതൽ എന്റെ കുടുംബത്തെ സ്നേഹിച്ച എന്റെ ആദർശപുരുഷനായി ....താലിയെന്ന ഒരു വേലിക്കുള്ളിൽ എന്നെ തളച്ചിടാതെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചിറകുകൾ നൽകിയപ്പോൾ എനിക്ക് ആദരവ് തോന്നി .....എന്റെ ചെറിയ ചെറിയ കുസൃതികൾക്കു കൂട്ടുനിന്നപ്പോൾ തോളോട് ചേർന്ന് നിന്ന തോഴനായി...പിന്നീടെപ്പോഴോണ് മനസ്സിൽ തോന്നിയ ആദരവിലൂടെ ,,വിശ്വാസത്തിലൂടെ ..ഇഷ്ടത്തിലൂടെ ...സ്നേഹത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു പ്രണയമെന്ന സായൂജ്യത്തിലേക്കെത്തിയതെന്നോർമ്മയില്ല

പിന്നീടാണ് ഏതൊരു സ്ത്രീയുടെയും ജീവിതത്തിലെ അപൂര്വാമായൊരു അനുഭൂതിയായ 'അമ്മ എന്ന വാക്കിന്റെ ആഴവും ..വിലയും അറിയാനുള്ള ഭാഗ്യവുമായി ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കണ്മണിയെ ഞാൻ ഉദരത്തിലേന്തിയത് ...

സന്തോഷത്തിന്റെയും സുകൃതത്തിന്റെയും ആ ഗർഭാവസ്ഥയിലെ നാളുകളിൽ എന്നും എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു ഈ അണുകുടുംബമെന്ന വിരസത ...ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിൽ നമ്മൾ എത്രപേരാണ് നമ്മുടെ ഉറ്റവരെ പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നത് ...നമ്മുടെ തലമുറയ്ക്ക് ആ പഴയ നന്മയുടെ ഓർമ്മയെങ്കിലും ഉണ്ട് ..പക്ഷെ വരും തലമുറയിലെ എന്റെ മക്കൾക്ക് ആ സ്നേഹത്തിന്റെയും ...ഐക്യത്തിന്റെയും ആഴം അറിയാനാവുമോ എന്ന് ഞാൻ ശങ്കിച്ചു

ഒടുവിൽ ഞങ്ങളിരുവരും കൂടി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു ...കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെയും ..പഴമയുടെയും നന്മകൾ ആ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ വരാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന് പകർന്നുകൊടുക്കണമെന്നു ...കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഞങ്ങൾക്കൊരു മകൻ പിറന്നു ...

പഴമയുടെയും ..കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെയും നന്മയും സുകൃതവും എല്ലാം വിവരിച്ചു കൊടുത്താണ് അവനെ വളർത്തിയത് .....ഒരുമിച്ചു താമസിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നിട്ടും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ പരസ്പര സ്നേഹവും ഐക്യവും എല്ലാം ഞങ്ങൾ ഓർമകളിലൂടെ അവനെ അറിയിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു .....

പിന്നീടെപ്പോഴോ അവന്റെ ചില പ്രവൃത്തികളിലും ...ചിന്തയിലും .സംസാരത്തിലും ഞങ്ങൾ ആ വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു അവൻ ഇന്ന് ഞങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ അകലെയുള്ള ഞങ്ങളുടെ കുടുംബാങ്ങങ്ങളെയും ...നമ്മുടെ നാടിന്റെ പഴമയുടെ പെരുമയെയും സംസ്കാരത്തെയും സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

ഒരു ചെറിയ പെന്സില് വാങ്ങിയാൽ പോലും അതുപോലൊരെണ്ണം ചെറിയമ്മമാരുടെ മക്കൾക്കും കൂടി വാങ്ങണം എന്ന ബോധം അവനിൽ ഉണ്ടായി...അമ്മയേക്കാൾ കൂടുതൽ അമ്മമ്മയെയും ..ഇളയമ്മമാരെയും സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി ...എനിക്കൊരു സാരി വാങ്ങിയാൽ ഉടനെ പറയും "'അമ്മ മേമ്മമാർക്കും കൂടി വാങ്ങിക്കണം " എന്ന്

അവനു കൊടുത്ത ബാലപാഠങ്ങളാണ് ഇതൊക്കെ ....അച്ഛനെയും നമ്മുടെ ഇരു കുടുംബാംഗങ്ങളെയും ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കണമെന്നു പറഞ്ഞാണ് അവനെ വളർത്തിയത്...സത്യത്തിൽ അമ്മയെന്ന എന്നേക്കാൾ അവനു സ്നേഹം അച്ഛനോടും കുടുംബങ്ങളോടുമാണെന്നു ഞാൻ കരുതിയിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ..എന്റെ കരുതലിന്റെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചു ഈ സംഭവം നടന്നത്

മകൻ സ്കൂളിൽ നിന്നും ജില്ലാതലത്തിൽ ഒരു മത്സരത്തിനു പോവുകയാണ് ....20 ൽ പരം സ്കൂൾ വിദ്യാർഥികൾ പങ്കെടുക്കുന്നു ......ഓരോരോ മത്സരങ്ങളിലും മകൻ ഒന്നാമനായി ....
27 ൽ പരം കലാപരിപാടികളിലും ,ക്വിസ് മത്സരത്തിലും മകൻ വിജയിയായി മടങ്ങി ...

സ്കൂളിന്റെ അഭിമാനമായ അവനുവേണ്ടി ഒരു സ്വീകരണം ഒരുക്കുന്നു ......ഒരുപാട് അതിഥികളും വിദ്യാർഥികളും ...രക്ഷിതാക്കളും കൂടിനില്ക്കുന്ന വേദിയിൽ മകനോട്‌ വിജയത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ അവർ ആവശ്യപെട്ടു ......അവൻ പതുക്കെ പതുക്കെ സ്റ്റേജിൽ കയറി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.. എന്നിട്ട് നനുത്ത സ്വരത്തിൽ മെല്ലെ മെല്ലെ പ്രസംഗം തുടങ്ങി....

" എന്നെ അനുമോദിക്കാൻ ഇവിടെ എത്തി ചേര്ന്നിരിക്കുന്ന എല്ലാ വിശിഷ്ട അതിഥികൾക്കും ...എന്റെ സഹപാഠികൾക്കും ..എന്റെ ആദ്ധ്യാപകർക്കും നന്ദി .....എന്റെ ഈ വിജയം ഞാൻ എന്റെ അച്ഛൻ ,അമ്മൂമ ,മുത്തച്ഛൻ ,അച്ഛമ്മ എന്റെ അമ്മയുടെ സഹോദരിമാർ (എന്റെ പോറ്റമ്മമാർ ) ഇവർക്ക്‌ വേണ്ടി സമർപ്പിക്കുന്നു" ....

ഞാൻ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചതേയില്ല അവൻ പറഞ്ഞതിൽ "അമ്മ" എന്ന വാക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് .....അവന്റെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ....

ഒരു നീണ്ട നിശബ്ധതയ്ക്ക് ശേഷം വിശിഷ്ട അഥിതിയായ് വന്നവർ അവനോടു ചോദിച്ചു

"ഇത്രയും പേരുടെ പേരുകൾ പറഞ്ഞിട്ടും നീ എന്താണ് അമ്മയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല??? ".....ഒരു നീണ്ട നെടുവീർപ്പിനു ശേഷം അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു ,

"സർ ഞാൻ ഇവിടെ പറഞ്ഞ വ്യക്തികളിൽ എന്റെ അമ്മയുടെ പേര് ഇല്ലായിരുന്നു ,പക്ഷെ ഇവിടെ ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് .....എന്ത് പറഞ്ഞാലാണ് എന്റെ അമ്മ സന്തോഷപെടുന്നത് ആ വാക്കുകളാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. "

ദൂരെ മാറി നിന്ന് അത് കേട്ട എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.....ആ കണ്ണുനീരിന്റെ നിശബ്തത്യ്ക്ക് ഒരു വലിയ അർത്ഥവും ഉണ്ടായിരുന്നു .....

"ഇവൻ എന്റെ മകൻ...!!! ".

N .B.....ഒരു തലമുറയെ നേർവഴിക്കു നടത്താൻ ഒരു അമ്മയ്ക്കുള്ള വലിയ പങ്കിന്റെ കഥയാണിത് ..അമ്മയാണ് ആദ്യ ഗുരു .......എല്ലാ അമ്മമാരും നിസ്വാര്ഥമായ് തങ്ങളുടെ മക്കളെ വളർത്തി എടുത്താൽ മാത്രമേ ഒരു നല്ല പുതിയ തലമുറകെട്ടിപടുക്കാനകു...ഇത് ഒരു കഥയല്ല ...ഒരു ഉദാഹരണമാണ് ...ഇത് അമ്മയെ അഭിമാനത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിച്ച ഒരു പാട് നല്ല മക്കൾക്കായ്‌ സമർപ്പിക്കുന്നു .....

സൗമ്യ സച്ചിൻ

കുഞ്ഞു മനസ്സുകളിലെ നന്മകൾ

കുഞ്ഞു മനസ്സുകളിലെ നന്മകൾ
**********************************

കഴിഞ്ഞ ദിവസം സ്കൂളിൽ ക്ലാസ് നടക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ ..ഒരു അനുവാദം പോലും ചോദിക്കാതെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടി പുറത്തേക്കു പോയി ....എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാൻ ..എന്തിനാണ് ആ കുട്ടി പുറത്തേക്കോടിയതെന്നറിയാൻ ഞാനും ആ കുട്ടിയുടെ പിന്നിൽ പോയി .കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ സ്കൂളിലെ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ആ കുട്ടിയിരിക്കുന്നുണ്ട് അടുത്തൊരു പൂച്ചയും നിൽപ്പുണ്ട് ...ആ പൂച്ചയെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്തു ആട്ടിപായിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് ആ കുട്ടി ...ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു തരം വേദനയും ഭയവും ഒക്കെ വ്യക്തമായി കാണാനുണ്ട്

അപ്പോഴും എനിക്ക് കാര്യമെന്തെന്നു മനസിലായില്ല ...ഞാൻ കുറച്ചു കൂടി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ആ കുട്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി എന്താണ് കാര്യമെന്നന്വേഷിച്ചു ....അപ്പോൾ ആ കുട്ടി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവെച്ച ഒരു കുരുവിക്കൂട് എന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി ...അതിനുള്ളിൽ പറക്കമുറ്റാത്ത രണ്ടു കുരുവികുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ...എങ്ങനെയോ താഴെ വീണ ആ കുരുവിക്കൂട്ടിലെ കുരുവികുഞ്ഞുങ്ങളെ തിന്നാൻ വേണ്ടി വന്ന പൂച്ചയെ കണ്ടു ആ കുരുവികുഞ്ഞുങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ പരിസരം മറന്നു ഓടി വന്നതായിരുന്നു ആ കുട്ടി .....ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ഞാൻ അവളുടെ അരുകിൽ ചെന്ന് അവളെ എന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തി അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി അഭിനന്ദിച്ചു ......അപ്പോഴും ആ കുട്ടിയുടെ നടുക്കം മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല .....

ആ കുരുന്നു മനസ്സിലെ നന്മ എന്നെ അത്രത്തോളം അത്ഭുതപ്പെടുത്തി ....ആ കുരുവിക്കൂടിനെ അതിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് തന്നെ മരച്ചില്ലയിൽ തിരികെ വെച്ച് അവളെയും കൂട്ടി ഞാൻ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ദേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു പ്രിൻസിപ്പലും ...മാനേജരും ..ചെയർമാനും ....

അവർ എന്നെയും ആ കുട്ടിയേയും ഇനി പറയാൻ ബാക്കിയൊന്നുമില്ല ....കുറെ കേട്ട് നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു ....ഞങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റെന്താണെന്നു ...അപ്പോഴവർ പറഞ്ഞു അവരുടെ സ്കൂളിന്റെ ഡിസിപ്ലിൻ ബ്രേക്ക് ആയി ത്രേ...

അതുകേട്ടതോടെ എന്റെ കൺട്രോൾ മുഴുവൻ പോയി ...പിന്നെ ഞാൻ ലെക്ചർ കൊടുത്തതു കുട്ടികൾക്കല്ല ...അവിടെയുള്ള വിവരമില്ലാത്തവർക്കാണ് ...

സത്യത്തിൽ എന്താണ് വിദ്യാഭ്യാസം ...എന്താണ് വിദ്യാലയം എന്നറിയാതെയുള്ള ഒരു തരം കച്ചവടസ്ഥാപനങ്ങളായി മാറുകയാണ് ഇന്നത്തെ വിദ്യാലയങ്ങൾ ....ഒരു വിദ്യാലയത്തെ ആയിരം ദേവാലയങ്ങൾക്കു സമമാണെന്നു പറയും ...

അധ്യാപകർ തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച എന്ന് തത്തമ്മയെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കുന്ന പോലെ കുട്ടികളെ വാർത്തെടുക്കുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണ് ഇന്നത്തെ അധ്യാപനം ...

മനസ്സ് നിറയെ നന്മയുള്ള ആ പെൺകുട്ടിയെ ഒന്ന് അഭിനന്ദിക്കാൻ പോലും തയ്യാറാവാതെ ...ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയോടിയതിന്റെ പേരിൽ ആ കുട്ടിയോടും ...ആ കുട്ടിയെ അഭിനന്ദിച്ച എന്നോടും വിശദീകരണം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ വിദ്യാലയദിനങ്ങളിലേക്കു പോയി ...

ഞാൻ പഠിച്ച വിദ്യാലയത്തിന്റെ ഉയർന്ന മതിലിനു മുകളിൽ എങ്ങനെയോ വന്നു പെട്ട ഒരു മുയല്കുഞ്ഞു ....അതിനു കാലുകൊണ്ട് വയ്യ ...അത് ആ മതിലിൽ നിന്ന് വീഴും എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഒന്നും പറയ്യാതെ ഇറങ്ങിയോടി ഞാൻ അതിനരികിലേക്കു ചെന്നപ്പോഴേക്കും മതിലിനു മുകളിൽ നിന്ന് താഴെ വീണു പിടയുന്ന ആ മുയൽ കുഞ്ഞിനെ എടുക്കാൻ മതിലിന് മുകളിൽ നിന്നും ചാടി ആ മുയൽകുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കരഞ്ഞ എന്നെ കണ്ടു അന്നത്തെ ഹെഡ് മാസ്റ്റർ ചന്ദ്രശേഖരൻ മാസ്റ്റർ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിച്ചതും ....പിന്നീടൊരു അസ്സംബ്ലിയിൽ എന്നെ സ്റ്റേജിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി അഭിനന്ദിച്ചത് ഓർത്തുപോയി .... കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നറിയില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹം ഇന്നും എന്റെ മാതൃകാഅധ്യാപകനാണ്

നന്മകൾ അഭ്യസിപ്പിക്കേണ്ടതിനു പകരം സ്വാർത്ഥതയും ...കച്ചവടവുമാണ് ഇന്നത്തെ മിക്ക വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും പഠിപ്പിക്കുന്നത് ......

N .B(പ്രിയപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളോട് ....."എന്റെ മക്കൾ ഡോക്ടറാണ് എൻജിനീയറാണ്" എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ അഭിമാനമാണ് "എന്റെ മക്കൾ നന്മയുള്ളവരാണ് എന്ന് പറയുന്നതും ..അത് മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞു കേൾക്കുന്നതും ......മക്കളെ ഡോക്ടർ ആക്കാനും എൻജിനീയറാക്കാനും അല്ല മാതാപിതാക്കളും നല്ല അധ്യാപകരും മത്സരിക്കേണ്ടത് ...മറിച്ചു അവരെ നന്മയുള്ള വ്യക്തികളാക്കാനാണ് മത്സരിക്കേണ്ടത്)

സൗമ്യ സച്ചിൻ

ചില നഷ്ടനിമിഷങ്ങൾ

ചില നഷ്ടനിമിഷങ്ങൾ
****************************
കഴിഞ്ഞ അവധിദിവസത്തിൽ എന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിലൊന്നു പോയി ...കുറെ നാളുകൂടി കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ കുടുംബത്തോടെ ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു

....അതുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങടെ കെട്ട്യോന്മാരും പിള്ളേരും കൂടി പുറത്തേക്കു ഷോപ്പിംഗിനു പോയി ...ഞാനും അവളും മാത്രം പോയില്ല ...ഞങ്ങൾ കുറെ നേരം എന്നത്തേയും പോലെ ഇച്ചിരി പരദൂഷണവും ...നാട്ടുവർത്തമാനങ്ങളും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ...

പിന്നീടവൾ അവളുടെ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കു പറയാൻ തുടങ്ങി ....മ്യൂച്ചൽ ഫണ്ടിൽ ഇൻവെസ്റ്റ് ചെയ്ത വകയിലെ നഷ്ടം ....താല്പര്യം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും മക്കളെ ഹൈ സൊസൈറ്റി പിള്ളേരെപ്പോലെ ആക്കാൻ വേണ്ടി ഓരോരോ ക്ലാസ്സുകളിൽ ചേർത്ത് വിട്ടതിൽ നിന്നുണ്ടായ നഷ്ടം ....

നാലുപേർക്ക് താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യത്തിനും വളരെ കൂടുതലായി ആർഭാടത്തോടെ വീടുപണിതതിൽ ഉണ്ടായ നഷ്ടം ...എന്നിങ്ങനെ ജീവിതത്തിലെ ചില അബദ്ധങ്ങളിലൂടെയുണ്ടായ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകളുടെ നിര നീണ്ടുപോയ്ക്കൊണ്ടേയിരുന്നു

അവളുടെ വാതോരാത്ത നഷ്ടങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റുകൾ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ ചിന്തയിൽ ഒരു കണക്കെടുപ്പ് തുടങ്ങിയത് ....എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായ നഷ്ടങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ് ....മനസ്സ് വളരെ പുറകോട്ടു സഞ്ചരിച്ചു ഓരോരോ നഷ്ടങ്ങൾ എണ്ണാൻ തുടങ്ങി ...

നിഷ്ക്കളങ്കമായി ഏതു സാഹചര്യത്തിലും പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ...

ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ ഒരു മനോഭാരവും ഇല്ലാതെ ഒരു അപ്പൂപ്പൻതാടിപോലെ പറന്നുയർന്ന നിമിഷങ്ങൾ

അടുക്കളയിൽ പൊരിഞ്ഞ പണിയിലേർപ്പെട്ട അമ്മയുടെ പുറകിൽ ചെന്ന് " ഠോ" എന്നുറക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി അമ്മയെ പേടിപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ....

അതുകേട്ടപാടേ കയ്യിലുള്ള വിറകുകൊള്ളിയെടുത്തു എന്നെ അടിക്കാൻ വന്ന അമ്മയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടോടി അച്ഛന്റെ പുറകിൽ പോയി ഒളിച്ചുനിന്ന നിമിഷങ്ങൾ ...

അവധിദിവസങ്ങളിൽ വീടിനടുത്തുള്ള ചെറിയ പുഴയിൽ പോയി മണിക്കൂറുകളോളം നീന്തിക്കളിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ....

പാടത്തുപണിയെടുക്കാൻ വരുന്ന നീലിയുടെയും ...ചിരുതയുടെയും ദേഹത്തേക്ക് ചെളിതെറിപ്പിച്ചു ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടു നിമിഷങ്ങൾ ..

മഴക്കാലത്ത് സ്കൂളിലെത്തുവോളം എഴുതിയ ബുക്കിന്റെ ഓരോ പേജും എടുത്തു കടലാസുതോണിയുണ്ടാക്കി വിട്ട നിമിഷങ്ങൾ

മഴപെയ്തു ചെളിവെള്ളം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന റോഡിലെ ചെറിയ കുഴികളിൽ കൂട്ടുകാരോടൊത്തു ചാടി പരസ്പരം ചെളിതെറിപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ....

നേരമെത്ര ഇരുട്ടിയാലും അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ കൊണ്ടുവരുന്ന നാരങ്ങാമുട്ടായിക്ക് കാത്തിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ

വീട്ടുവളപ്പിലെ പ്ലാവിന്റെ താഴെയുള്ള ചില്ലയിൽ ആരുമറിയാതെ കയറി ചക്കയിടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ചക്കയ്ക്ക് മുന്നേ ഞാൻ താഴെവീണ നിമിഷങ്ങൾ

റോഡിലൂടെ ഓടുന്ന ഒരു ബസ്സിന്‌ കൈകാട്ടി നിർത്തിയതിനു ശേഷം കയറുന്നില്ലെന്നു പറഞ്ഞു കൂവിവിളിച്ചോടിയ നിമിഷങ്ങൾ..

ആൺപെൺവ്യത്യാസങ്ങളില്ലാതെ പൂട്ടിയിട്ട പാടശേഖരങ്ങളിൽ ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ...

ആരെയും പേടിക്കാതെ ...അസുഖം വരുമെന്ന ഭയമില്ലാതെ ...നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാതെ മഴപെയ്തൊഴിയും വരെ നനഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ..

കൂടപ്പിറപ്പുകളിൽ ഒരാളെ അച്ഛൻ വഴക്കുപറഞ്ഞതിനു എല്ലാവരും കൂടി അന്നത്തെ ദിവസം സങ്കടത്തോടെ പട്ടിണികിടന്ന നിമിഷങ്ങൾ
അനിയത്തിയെ നുള്ളിയ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ നെറ്റി കല്ലുകൊണ്ടെറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ച നിമിഷങ്ങൾ...

ഇല്ലായ്മകളിൽ ഉള്ള ചോറ് ഒരു കിണ്ണത്തിൽ വിളമ്പി ഓരോ ഉരുളയാക്കി 'അമ്മ വാരി തന്ന നിമിഷങ്ങൾ ...

ഓരോ പരീക്ഷകളിൽ വിജയിക്കുമ്പോഴും അച്ഛനെന്ന അത്ഭുതത്തിന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴികിയ നിമിഷങ്ങൾ..

ആഗ്രഹിച്ച വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴുത്തിലെ താലി ഊരി വിറ്റിട്ടും....എന്നെ നോക്കി പത്തരമാറ്റിന്റെ പകിട്ടോടെ 'അമ്മ ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ..

ആകെയുള്ള ഒരു ഷർട്ടിലുള്ള കീറിയ വശങ്ങൾ പലതവണ തുന്നിച്ചേർത്തു ഇടുമ്പോഴും ...ഞാൻ വായിക്കാനായി നന്മയുള്ള പുസ്തകങ്ങളുമായി അച്ഛൻ പടികടന്നുവരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ..

അഭിമാനിക്കും വിധത്തിലുള്ള നിലയിൽ എത്തിച്ചേർന്ന എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു അച്ഛൻ എന്റെ നിറുകയിൽ ചുംബിച്ച നിമിഷങ്ങൾ..

പ്രതിശ്രുതവരൻ ആദ്യമായി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വീട്ടുവളപ്പിലെ ഒരു മരച്ചില്ലയിൽ ഞങ്ങളൊരുക്കിയ മാട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ചാടിയോടിവന്ന നിമിഷങ്ങൾ..

ഇനിയുമെത്രയോ നിമിഷങ്ങൾ ഇതുപോലെ ...എഴുതിയാൽ തീരാത്ത സുന്ദരനിമിഷങ്ങൾ....

(N B.കുറുമ്പുകളുടെയും...സ്നേഹത്തിന്റെയും ...ഐക്യത്തിന്റെയും ...സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും എത്രയെത്ര നിമിഷങ്ങളാണ് നമ്മൾക്കോരോരുത്തർക്കും നഷ്ടമായത് .......ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അന്യം നിന്ന് പോകുന്ന പുണ്യ നിമിഷങ്ങൾ .........സത്യത്തിൽ ഇതൊക്കെയല്ലേ ശരിക്കും വീണ്ടെടുക്കാനാവാത്ത നഷ്ടനിമിഷങ്ങൾ ...)

സൗമ്യ സച്ചിൻ

നന്മയുടെ പ്രതിഫലം

നന്മയുടെ പ്രതിഫലം
*************************
പതിവായി ഞാൻ ജോലിക്കു പോകുന്ന വഴിയിലെന്നും ഞാൻ ആ മുഖം കാണാറുണ്ട് ....ഒട്ടിയ വയറുമായി ഒരു അനാഥാശ്രമത്തിന്റെ ഗേറ്റിൽ തൂങ്ങി അവശനായി നിൽക്കുന്ന ഒരു നാല് വയസ്സുകാരൻ ..
ഹൃദയം ചൂഴ്ന്നുപോകുന്ന കാഴ്ചയാണത് ....വീണ്ടുവിചാരമില്ലാത്ത ചിലരുടെ പ്രവൃത്തിദോഷം കൊണ്ട് നാഥനുണ്ടായിട്ടും അനാഥൻ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട അവനെ എന്നും എന്റെ മിഴികൾ ആ ആശ്രമത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ തിരഞ്ഞിരുന്നു ....കാണാതിരുന്നാൽ എന്തോ ഒരു വെപ്രാളം പോലെ ...

ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവന്റെ അരികിൽ ചെന്നു ..ഞാൻ അടുത്തെത്തി അവന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി ...ഉടനെ അവനെന്റെ കാലുകളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിപിടിച്ചു ...അവനോളം താഴ്ന്നു വന്നു അവന്റെ കൈകളെ ചേർത്ത്പിടിച്ചു ഞാൻ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു ...ഏകദേശം എത്ര നേരം ഞാൻ അങ്ങനെതന്നെ നിന്നെന്നു അറിയില്ല ....അപ്പോഴേക്കും ആ ആശ്രമത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരിൽ ഒരാൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു പറഞ്ഞു ..."മാഡം" നിങ്ങളിങ്ങനെ ഈ കുട്ടികൾക്ക് ഹോംലി ഫീലിംഗ് നൽകരുത് "...എന്ന്

അവർ പറഞ്ഞത് മനസിലാക്കിയെന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു ......അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ പോകുന്ന അതെ സമയം ആ കുട്ടി വീണ്ടും അവിടെ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു ...അവൻ അവിടെയുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിട്ടാവണം അന്ന് ഞാൻ എന്റെ കൈകളിൽ കുറച്ചു മധുരപലഹാരങ്ങൾ കരുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ....

അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു ഞാൻ അവനോടു അവന്റെ പേരെന്തെന്നു ചോദിച്ചു ....അതിനു മറുപടിയൊന്നുമില്ല ....അവൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ എന്തോ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന പോലെയൊരേ നിൽപ്പാണ്

ഞാൻ പലവട്ടം അവനോടു എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചപ്പോഴും മൗനമായി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണവൻ ...എന്റെ പരിശ്രമങ്ങൾ കണ്ടിട്ടാവണം അവിടുത്തെ ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു "മാഡം അവൻ സംസാരിക്കില്ല ...ചെവിയും കേൾക്കില്ല " എന്ന് ...

കേട്ടപ്പോൾ വളരെ സങ്കടം തോന്നിപ്പോയി ...എങ്കിലും ആ നിഷ്കളങ്ക മുഖത്തേക്ക് എന്റെ സങ്കടത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീഴരുതെന്ന് ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ ഞാൻ എന്റെ വികാരത്തെ വരുതിയിലാക്കി ....

പിന്നീട് എന്റെ കൈകളിൽ ഉള്ള മധുരപലഹാരത്തിന്റെ പൊതി ഞാൻ അവനു നേരെ നീട്ടി ....അവൻ തലയാട്ടി അത് സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു ....ഞാൻ എത്രയോ തവണ നിർബന്ധിച്ചു കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൻ ആ പൊതി സ്വീകരിച്ചതേയില്ല ......പക്ഷെ അവന്ടെ മുഖത്ത് എന്തോ പ്രതീക്ഷ നിഴലിച്ചിരുന്നു ...താഴെ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് ഞാൻ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആംഗ്യ ഭാഷയിൽ തന്നെ ചോദിച്ചു "നിനക്ക് വേറെ എന്താണ് വേണ്ടത് "എന്ന് .....ഉടനെ അവൻ എന്നെ മുറുക്കെ കെട്ടിപിടിച്ചു ....എന്റെ കൈകളും അറിയാതെ അവനെ ചേർത്ത് നിർത്തി .....

വാത്സല്യത്തോടെയുള്ള ഒരു കരവലയം മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടാണവൻ നിന്നതെന്നു അപ്പോഴാണെനിക്ക് മനസ്സിലായത് ....നന്മ മാത്രമുള്ള ആ നിഷ്കളങ്ക മുഖത്തെ എത്രനേരം അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നെന്നറിയില്ല
സ്നേഹവും ...ലാളനകളും കൊതിക്കുന്ന പ്രായത്തിൽ അനാഥൻ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നവന്റെ നിസ്സഹായത അവന്റെ മുഖത്തിൽ നിഴലിച്ചിരുന്നു ....

പിന്നീടെന്നും ഞാൻ ആ വഴിപോകുമ്പോൾ ....എന്നെ കാത്തു നില്കുന്ന അവന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിറയുകയിൽ ഒരു ചുംബനവും കൊടുക്കുന്നത് ഒരു പതിവായി ...........ഒരു സ്നേഹസ്പർശനം .... മാതൃത്വത്തിന്റെ ഒരു കാന്തികവലയം അത് മാത്രമാണവന്റെ ആവശ്യം ....

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ഒരു ദിവസം അവൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആശ്രമ പരിസരത്തു വെച്ച് എന്റെ വാഹനം ഒന്ന് മറിഞ്ഞു ....കാര്യമായിട്ടൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ...തനിയെ എഴുനേൽക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു അവസ്ഥയായിരുന്നു .....അധികം ആൾ സഞ്ചാരമില്ലാത്ത സ്ഥലം ....എങ്കിലും കുറച്ചു മനുഷ്യരുണ്ട് ...പക്ഷേ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോലും നേരമില്ലാത്തവർ ...രൂപം കൊണ്ട് മാത്രം വളർന്നവർ .....

ഒന്നെഴുനേൽക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അവശതയിൽ ഞാൻ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നേരെ രണ്ടു പിഞ്ചു കൈകൾ നീണ്ടു വരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു ....അതെ അത് അവനാണ് ആ അനാഥൻ എന്ന് സമൂഹം മുദ്രകുത്തിയ പിഞ്ചുബാലൻ ....എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടയുടനെ എന്നെ സഹായിക്കാനായി ഓടിയെത്തിയിരിക്കയാണ് അവൻ .......

അവന്റെ കൈകളിൽ ഞാൻ പിടിച്ചു ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു .....ആ കൈകൾക്കു സ്നേഹത്തിന്റെയും ആത്മാർത്ഥതയുടെയും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു .....സംസാരശേഷിയുണ്ടായിട്ടും മൗനമാകുന്ന മനുഷ്യരെ പോലെയല്ല .....കേൾവിയുണ്ടായിട്ടും വിളികേൾക്കാത്ത മനുഷ്യരെ പോലെയല്ല ......

രക്തബന്ധമോ ....മറ്റു ബന്ധമോ ഒന്നുമില്ലാഞ്ഞിട്ടും എന്നോ ഒരിക്കൽ അവനു ഞാൻ നൽകിയ സ്നേഹസ്പർശത്തിന്റെ ആത്മാർഥതയാണ് അന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ...ഇന്നും ഞാൻ പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒരു നിമിഷം എന്റെ കരവലയത്തിലൊതുങ്ങാൻ കൊതിച്ചു അവൻ നിൽക്കുന്നുണ്ട് ....

N B :(നിസ്സാരമെന്നു നമ്മൾ കരുതുന്ന ചില സംഭവങ്ങൾ .....നമ്മളറിയാതെ നമ്മളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ചില ചെറിയ നന്മകൾ ....അത് ചിലരുടെ ...മനസ്സിലും ജീവിതത്തിലും നന്മയുടെയും ,സ്നേഹത്തിന്റെയും ,പ്രതീക്ഷകളുടെയും വലിയ വലിയ കോളിളക്കങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും...)

***സൗമ്യ സച്ചിൻ****

പേരറിയാത്ത ചില ബന്ധങ്ങൾ

പേരറിയാത്ത ചില ബന്ധങ്ങൾ
**************************************
ഇന്നലെയും പതിവുപോലെ ഞാൻ അതിരാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് അമ്പലത്തിൽ പോകാനിറങ്ങി ........ഒരു മതത്തിന്റയോ ജാതിയുടെയോ ആചാരങ്ങളെ പാലിക്കലല്ല ഈ അമ്പലദർശനത്തിന്റെ ലക്‌ഷ്യം ....ഇത് എനിക്കൊരു ശീലം മാത്രമാണ് ...ചെറുപ്പം മുതൽക്കെ അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചൊരു ശീലം ...

വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി കുറച്ചു ദൂരം നടന്നെത്തിയപ്പോൾ അകലെ നിന്നും ഒരു പെൺകുട്ടി നടന്നു വരികയാണ് ..അവൾ അടുത്തെത്തുംതോറും എന്റെ ശ്വാസഗതിയിൽ വരുന്ന നേരിയ വ്യത്യാസം ഞാൻ മനസിലാക്കിയിരുന്നു ....ഉള്ളൊന്നുപിടഞ്ഞു ....മറച്ചു വെച്ചൊരു മഹാദുഃഖത്തിന്റെ ...നീറുന്ന വേദനയുടെ ഒരു നേർക്കാഴ്ച മുഖാമുഖം വന്നു നിൽക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണെന്നു തോന്നിപ്പോയി ..
മുൻപെവിടെയും ഈ പരിസരങ്ങളിൽ ഞാൻ കാണാത്തൊരു മുഖം

....പക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ ഒരു നോവാർന്ന അനുഭവമേകി എന്നിൽ നിന്നകന്നു പോയൊരു മാലാഖയുടെ മുഖത്തിനോട് സാമ്യമുള്ളൊരു മുഖം ....ആ പെൺകുട്ടി അടുത്തെത്തുമ്പോഴേക്കും എന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരുപാട് പുറകിലേക്ക് പോയി ...
ഏകദേശം നാലര വർഷം പഴക്കമുണ്ട് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് ...സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളും ചിന്തകളും പ്രതീക്ഷകളും ഭാവനകളും എല്ലാം വെറും കടലാസുകളിൽ എഴുതി ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞിരുന്നൊരു കാലം .....എന്നോ ഒരിക്കൽ ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞ കടാലാസു കഷ്ണത്തെ തുറന്നു വായിച്ച എന്റെ മകൻ എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ വാശിപിടിച്ചപ്പോഴാണ് മുഖപുസ്തകം എന്ന സാമൂഹ്യ മാധ്യമത്തിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയത് ...പലവട്ടം ഭർത്താവ് ശ്രമിച്ചിട്ടും നടക്കാതെപോയ ഒരു കാര്യം ...മകന്റെ ഒരു വാക്കിൽ ഞാൻ അനുസരിച്ചു ....അതെ സ്ത്രീകൾ അങ്ങിനെയാണ് ...അമ്മയെന്ന വാക്കിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നവർ ...

മുഖപുസ്തകത്തിൽ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ എന്റെ ചിന്തകളെയും ..ഭാവനകളെയും വളരെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് അനുവാചകരെ സ്വീകരിച്ചത് ...വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സ്ഥാനത്തിലെത്താനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി ...പല ഗ്രൂപ്പുകളിൽ പ്രിയപ്പെട്ട സൗഹൃദങ്ങൾ എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ടുപോയി ...സ്നേഹവും ,സാഹോദര്യവും ,അംഗീകാരവും ...സംരക്ഷണവും എല്ലാം നിറഞ്ഞു അനുഭവിച്ച സമയമായിരുന്നു അത് .....എല്ലായിടത്തും സജീവ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ വിരാജിച്ചു വന്ന സമയം ..

ആ ഇടയ്ക്കാണ് എന്റെ ഇൻബോക്സിൽ ഒരു ഹായ്,ഹെലോ ,ഗുഡ്മോർണിംഗ് ,ഗുഡ്‌നൈറ്റ് എന്ന പതിവ് രീതികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഒരു പെൺകുട്ടി "ചേച്ചി" എന്ന് മാത്രം നീട്ടി വിളിച്ചത്

.....ആ വ്യത്യസ്തതയിൽ തന്നെ ആ പെൺകുട്ടിയോട് എനിക്ക് മാനസികമായൊരു അടുപ്പം തോന്നിയിരുന്നു ....
ഞാൻ ഒരല്പം അവകാശത്തോടെ തന്നെ "എന്താ മോളെ " എന്ന് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു ......

അതിനു മറുപടി വന്നത് "ചേച്ചി സന്തോഷമായി ...ചേച്ചി എന്റെ വിളി കേട്ടല്ലോ "
ഞാൻ പറഞ്ഞു "ഞാനും മനുഷ്യവർഗ്ഗം തന്നെയാണ് ഒരു അത്ഭുതജീവിയൊന്നുമല്ല ട്ടോ മോളെ "
അറിയാം ചേച്ചി എന്റെ മനസ്സിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയെ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ ആണ് കാണുന്നത് ചേച്ചിയുടെ എഴുത്തുകൾ എല്ലാം ഞാൻ വായിക്കാറുണ്ട് ...ചേച്ചിയുടെ ചിന്തകളും ,ഭാവനകളും വായിച്ചറിഞ്ഞു ഇന്ന് ഞാൻ ആരാധനയിൽ നിന്നും ഒരുപടി മുകളിലെത്തി ചേച്ചിയെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നവൾ പറഞ്ഞു ...

സന്തോഷം മോളേ ഈ സ്നേഹത്തിനു എന്റെ നിറഞ്ഞ നന്ദി ....എന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു

ഒരു ചേച്ചിയെന്ന വിളിയിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ കയറിയ അവൾ പിന്നീടെന്റെ സൗഹൃദലിസ്റ്റിലേക്കും ....എന്റെ ആത്മാവിലേക്കും പടർന്നു കയറുകയായിരുന്നു ....പരസ്പരം ഫോൺനമ്പറുകൾ കൈമാറി ....ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ താളങ്ങളും അവളെന്നോട് പങ്കുവെച്ചു ...ബാല്യം മുതൽക്കേയുള്ള എല്ലാ വിവരങ്ങളും ...
അവളുടെ ശബ്ദവും മനോഹരമായ പൊട്ടിച്ചിരിയും എപ്പോഴാണെന്റെ ആത്മാവിനെ വരുതിയിലാക്കിയതെന്നു എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല ...

ആറു മാസത്തോളം തമ്മിൽ കാണാതെ ആ അമൂല്യനിധിയെ ..ആ സ്നേഹത്തെ ഞാൻ ആവോളം ആസ്വദിച്ചിരിക്കുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലും വളരെ അടുത്തിരുന്നു ....ആ ഇടയ്ക്കാണ് അവൾക്കു കല്യാണം ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഓരോ ഫോട്ടോയും എനിക്കയച്ചു തന്നു ചേച്ചി എങ്ങനെയുണ്ട് എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് അവൾക്കൊരു ശീലമായിരുന്നു

.....ആലോചനകൾക്കിടയിൽ ഒരു ആലോചന ഉറപ്പിച്ചു
കല്യാണത്തിന് ചേച്ചി ഉറപ്പായും കുടുംബത്തോടെ വരണമെന്ന അവളുടെ കൊഞ്ചലിലെ ,,സ്നേഹത്തെ നിരാകരിക്കാൻ എനിക്കായില്ല ....ഞാൻ സകുടുംബം പോയി ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞങ്ങളന്നു നേരിൽ കാണുന്നത് ...എന്നെ കണ്ടതും ഒരു കല്യാണപെണ്ണെന്ന എല്ലാ ബോധവും മറന്നു മണ്ഡപത്തിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയ അവളെ ഇന്നും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു ഒരു വേദനയോടെ ...

സന്തോഷത്തിന്റെയും ..ആത്മാർത്ഥതയുടെയും തിരയിളക്കം ഇതുവരെ മറ്റൊരു കണ്ണിലും ഞാൻ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ല....
വിവാഹച്ചടങ്ങുകളൊക്കെ പൂർത്തിയായതിനു ശേഷം അവളോട് യാത്രപറയാൻ ചെന്നപ്പോൾ ഒരു കല്യാണപെണ്ണെന്നതിന്റെ എല്ലാ പരിമിതികളെയും അവഗണിച്ചു അവളോടി വന്നെന്റെ കവിളിൽ അമർത്തിച്ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "സന്തോഷമായി ചേച്ചി "...എന്തോ ഒരു തരം നിര്വികാരതയിൽ നിലകൊണ്ട എന്റെ കാലുകളിൽ അവളുടെ കരസ്പർശം അനുഭവിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ വീണ്ടും യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയത് ....

മടങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കൈകളിൽ അവൾ ഏൽപ്പിച്ച ഒരു ചെറിയ സമ്മാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു .....വീട്ടിലെത്തിയതും ആ സമ്മാനം ഞാൻ തുറന്നു നോക്കി ...അതിൽ അതിമനോഹരമായ ഒരു ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ വിഗ്രഹം വളരെ ചെറുതാണ് എങ്കിലും ഒരുപാട് മൂല്യമുണ്ടായിരുന്നു അതിനു ....

പിന്നീട് രണ്ടുമാസത്തോളം വിവാഹജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളുടെ വർത്തമാനങ്ങൾ മാത്രമേ പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവൾക്കു .....രാജീവേട്ടൻ നല്ല ആളാണ് ചേച്ചി എന്നെ ശ്രീകുട്ടിയെന്നാണ് വിളിക്കുന്നത് എന്നെ നല്ല സ്നേഹമാണ് എന്നൊക്കെ എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങൾ
അതിനിടയിൽ ആണ് ഞാൻ വീണ്ടുമൊരമ്മയാവാൻ പോകുന്ന വിവരം ഞാനവളെ അറിയിച്ചത് ...സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു തിരയിളക്കം തന്നെയാണ് അന്ന് അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ചത്‌ .....മൊത്തത്തിൽ അവളുടെ ഒരു വിവരവുമില്ലാതെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഉദയവും അസ്തമനവും എല്ലാം വ്യർത്ഥമാണെന്നു വരെ തോന്നിയ ദിവസങ്ങൾ .......

പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മുതൽ അവളുടെ ഒരു വിവരവും ഇല്ലാതെയായി ...മെസേജില്ല ..വിളിയില്ല ...എന്റെ മെസേജുകൾക്കു മറുപടിയില്ല ...വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഫോൺ നമ്പർ വർക്ക് ചെയ്യുന്നില്ല ....അവളുടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നമ്പറുകളിലേക്കു മാറി മാറി വിളിച്ചിട്ടും ഒരു പ്രതികരണവുമില്ല ...നേരിട്ട് അന്വേഷിക്കാൻ ഞാൻ അവളുടെ വീടുള്ള മണ്ണൂത്തിയെന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി ...വീട് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു ...അയല്വക്കത്തു അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അവർ അവരുടെ മകളുടെ കൂടെപോയി എന്നായിരുന്നു മറുപടി ...

നിരാശയോടെ ഞാൻ മടങ്ങി ...അപ്പോഴേക്കും എന്റെ വയറ്റിൽ എന്റെ മകൾക്കു ഏഴു മാസം വളർച്ചയായി.......മനസ്സിനെ ഏകോപിപ്പിച്ചു സധൈര്യം മുന്നോട്ടു നീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു .....കാരണം എന്ത് ബന്ധമാണെന്ന് പോലുമറിയാതെ അവൾ എന്റെ എന്തൊക്കെയോ ആയി മാറിയിരുന്നു ..

കണ്ടെത്താൻ ഒരു വഴിയും ഇല്ലാതെ വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നു പോയ ദിവസങ്ങൾ

പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം എന്റെ ഫോണിലേക്കു അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ ഒരു കോൾ വന്നു ..."ഞാൻ രാജീവാണു ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവ് ...അവൾക്കു ചേച്ചിയെ ഒന്ന് കാണണമെന്നുണ്ട് ".....
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ വിളിയിൽ ഞാൻ ആകെ അമ്പരന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും ഫോൺ വാങ്ങി എന്റെ ഭർത്താവ് സംസാരിച്ചു ...അവർതമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ സ്വകാര്യമായി സംസാരിച്ചു ..

അതിനുശേഷം എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നോട് വന്നു പറഞ്ഞു നമുക്ക് തിരുവനന്തപുരം വരെ ഒന്ന് പോകാം ശ്രീലക്ഷ്മി ഇപ്പോൾ അവിടെയാണ് ...നിന്നെയൊന്നു കാണണമത്രേ വേഗം പുറപ്പെടൂ...ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ വേഗം ഒരുങ്ങാന് തുടങ്ങി ഗർഭാവസ്ഥയിലെ യാത്രയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ കുറിച്ചൊന്നും ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല ഞങ്ങൾ മകനെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടു
അവിടെ എത്തുന്ന വരെ ഞാൻ ഒരു നേരിയ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു ..യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കൊണ്ടായിരിക്കണം ...കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ വണ്ടി നിൽക്കുന്നത് ഒരു വീടിന്റെ മുന്നിലല്ല .ഒരു ആശുപത്രി പരിസരമാണത് ...മെല്ലെ തലയുയർത്തി ഞാൻ ആ ആശുപത്രിയുടെ പേര് വായിച്ചു ...ആർ.സി.സി ...എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കൊരു മിന്നൽപിണർ പാഞ്ഞത്പോലെ തോന്നി ....

രാജീവ് ഞങ്ങളെയും കൂട്ടി അതിനകത്തേക്കു പോയി ...അവിടെ ഒരുമുറിയിൽ ഒരു ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന ആ രൂപത്തെ ഞാൻ ശരിക്കുമോന്നു നോക്കി ...ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഒരു രൂപം ...പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ ...നല്ല ഭംഗിയുള്ള ആ രണ്ടു പൂച്ച കണ്ണുകൾ എന്നെ തളർത്തികളഞ്ഞു
ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു അത് എന്റെ ശ്രീലക്ഷ്മിയാണ് .....ശത്രുവിന് പോലും വരരുതാത്ത മാരകമായ കാൻസർ എന്ന അസുഖം അവളെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നത് വളരെ വൈകിയ സാഹചര്യത്തിലാണ് അറിഞ്ഞത് ...അവളുടെ ജീവിതത്തിനു ഡോക്ടർസ് പരിധി നിർണ്ണയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ..

ഞാൻ മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ...സംസാരിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു അവൾ ...എന്റെ ചലശേഷി നഷ്ടപെടുന്ന പോലെ തോന്നി എനിക്ക് ....അടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തി എന്റെ വയറ്റിൽ ഒന്ന് തലോടി ..."മേമടെ വാവ " എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എന്റെ കാലിനടിയിലെ ഭൂമി പിളർന്നു പോയെന്നു തോന്നി .....

പിന്നെ അവൾ അനങ്ങിയില്ല ...സംസാരിച്ചിട്ടില്ല ....അവളെയൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കൈകളി ചുരുട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കടലാസു തുണ്ടിലേക്കു എന്റെ ശ്രദ്ധപതിഞ്ഞു ..എന്റെ ഭർത്താവിനോട് ആംഗ്യഭാഷയിൽ അതൊന്നു എടുത്തു നൽകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു ...അവസാനമായി അവളുടെ നിറയുകയിൽ ഒരുമ്മകൊടുത്തു ഞാൻ അവിടുന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി ...കണ്ണീരുപോലും വരാത്തൊരു അവസ്ഥ ...അതിനെ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് പകർത്താനുള്ള അറിവെനിക്കില്ല ...

ആ കടലാസ് കഷ്ണം അതിലെന്തായിരിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിനിടയ്ക്കു ...രാജീവ് ആ കടലാസു തുണ്ടുമായി എന്റടുത്തേക്കു വന്നു "ചേച്ചി ഇത് ചേച്ചിക്കുള്ളതാണ് "
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കടലാസു തുണ്ടു വാങ്ങി നിവർത്തി വായിച്ചു ...

"ചേച്ചി എനിക്കൊരു ആഗ്രഹം ഉണ്ട് ....ചേച്ചിയുടെ വിരലിൽ നിന്നുതിരണമെന്നു "...ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് ആരായിരുന്നു എന്ന് ചേച്ചി എഴുതി അറിയണമെന്ന് "...ഒരുപക്ഷെ എന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഇല്ലാതായെന്നറിഞ്ഞാൽ ചേച്ചി എന്നെക്കുറിച്ചു എന്തെങ്കിലും എഴുതുമോ ?എഴുതിയാൽ എന്തെഴുതും ?"

ഇത്രയും വായിച്ചപ്പോൾ അണയിട്ട് നിർത്തിയ എന്റെ മിഴിപ്പുഴ അറിയാതെ ഒഴുക്ക് തുടങ്ങി ........എന്റെ ഉത്തരം അറിയാതെയാണവൾ പോയത് ...ഇതിനു മുൻപ് ജീവനോടെയുള്ളപ്പോൾ എന്നോട് പലതവണ ചോദിച്ച അതെ ചോദ്യം അന്നൊക്കെ ഞാൻ ആ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ മൗനം പാലിക്കുകയായിരുന്നു ...സത്യത്തിൽ എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു അവളെനിക്ക് ആരായിരുന്നു എന്ന്

അതിനുശേഷമാണ് എനിക്കൊരു മകൾ ജനിച്ചത് .. എന്നും അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്റെയുള്ളിലെത്തുമായിരുന്നു ....മകൾക്കു പേരിടാൻ ഗുരുവായൂർക്കു പോയി ഞങ്ങൾ ...കുടുംബങ്ങളെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു പേര് തിരഞ്ഞെടുത്തു വെച്ചിരുന്നു ....പക്ഷേ അവിടെ ആ കൃഷ്ണ സന്നിധിയിൽ പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കാൻ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത പേര് എന്റെ ഭർത്താവ് മകളുടെ ചെവിയിൽ വിളിക്കുന്നതിന്‌ മുൻപ് ...എന്നിൽ നിന്നും ഒരു പേര് പുറത്തുവന്നു ....ഞാൻ ഭ്രാന്തമായി പരിസരം മറന്നു പറഞ്ഞു പേര്----- "ശ്രീലക്ഷ്മി ".......

ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കു ശേഷം എന്റെ ഭർത്താവ് എന്നെ നോക്കിയൊന്നു ചിരിച്ചു ...ഞാൻ ഈ പേര് തന്നെ പറയും എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിട്ടെന്ന പോലെയുള്ളൊരു ചിരി ....

അതെ അന്നാണ് ഞാൻ മനസിലാക്കിയത് അവൾ എനിക്കാരായിരുന്നു എന്ന് ...അതെ മനസ്സിലെ ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക്‌ ഒരു പ്രത്യകസ്ഥാനം നിർണ്ണയിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് ..
ഇന്നും ആ ചോദ്യം എനിക്ക് മാനസീകമായി അടുപ്പമുള്ള ചിലരോട് എന്റെ തന്നെ ചോദ്യമായി ഞാൻ ചോദിക്കാറുണ്ട് ...വളരെ ചുരുക്കം ചിലരോട് ...പലരും പലവിധത്തിലാണ് ഉത്തരം നൽകുന്നത്
...ചിലർക്കത് വിഡ്ഢിത്തം ...ചിലർ മൗനമാകുന്നു ......
പക്ഷേ ആവർത്തിച്ചു ചോദിച്ചു ഒരാളോട് "പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഞാനില്ലെന്നറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം ".........അവളെന്നിൽ നിന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തേടിയുള്ള ഒരു യാത്ര ...ഒരുപക്ഷേ ഇനി ഒരവസരം ലഭിച്ചാൽ ഞാനെന്തു പറയും ..

അങ്ങനെ ചോദ്യങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാൻ ഈ ചോദ്യം എനിക്കേറ്റവും അടുപ്പമുള്ള ഒരാളോട് ചോദിച്ചു ......ഭഗവാനേ ഈ ഉത്തരമെങ്കിലും എന്റെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്ന ഞാൻ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉത്തരം ആകാൻ എന്ന് പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു ......അദ്ദേഹം എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകി

" നിന്റെ മക്കളിലൊരാൾ നിന്നോടിത് ചോദിച്ചാൽ നീ എന്ത് ഉത്തരം നൽകുമോ അത് തന്നെയാണ് എന്റെ ഉത്തരം" എന്ന് പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം നിർത്തി...

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിച്ചു ...അതെ ഒരുപക്ഷേ അവൾ ആ ചോദ്യം എന്നോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞതും അതായിരിക്കണം .........അത്ര തീവ്രമായിരുന്നു ആ ചോദ്യം ...

പ്രിയപ്പെട്ട മകളെ ....എന്നെ ചേച്ചിയായി കണ്ടു നീ സ്നേഹിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ നിനക്ക് മകളുടെ സ്ഥാനാമായിരുന്നെന്നു ഞാൻ മനസിലാക്കാനും ....നീ എനിക്കാരാണെന്ന ഉത്തരം നിനക്ക് നൽകാൻ കഴിയാതെ പോയതിലും ഞാൻ ഇന്ന് ഏറെ ദുഖിക്കുന്നു ....അങ്ങകലെ മാലാഖമാരുടെ ലോകത്തിരിന്നു നീ കാണണം നീ ആവശ്യപ്പെട്ട പോലെ നീ ഇന്നെന്റെ വിരലുകളിൽ വീണുതിർന്നിരിക്കുന്നു .....നിന്നെ ഞാൻ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു ...അക്ഷരങ്ങളിലും ...ആത്മാവിലും ...നൊന്തുപെറ്റ എന്റെ മകളുടെ നാമത്തിലും നിന്നെ ഞാൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്നു .....ഇത് നീ വായിക്കണം ....പകുതി വെച്ച് മുറിഞ്ഞ എന്റെ വാക്കുകളെ ഇന്ന് ഞാൻ മുഴുവനാക്കുന്നു .............

നിന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു "നീ എന്റെ മനസ്സിൽ പിറന്ന മകളാണ് ".................

**സൗമ്യ സച്ചിൻ**

ഞാൻ ഈശ്വരനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്

ഞാൻ ഈശ്വരനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്
***********************
അനാഥൻ എന്ന മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട്
തെരുവോരം അലഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴും
വിശപ്പ് വിഷംപോലെ പടരുമ്പോഴും 
വയറു നിറയ്ക്കാൻ അന്നം ലഭിച്ച
പിഞ്ചുബാല്യങ്ങളുടെ മുഖത്തു
ഞാൻ ഈശ്വരനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .

നൊന്തുപെറ്റ മക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു
ആശ്രമങ്ങളിൽ അന്തേവാസികളാക്കപ്പെട്ടിട്ടും
മുടങ്ങാതെ ആ പടിവാതിൽക്കൽ മക്കളുടെ
വരവും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്ന
ചില അച്ഛനമ്മമാരുടെ മുഖത്തു
ഞാൻ ഈശ്വരനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .

നോവാർന്നൊരെന്റെ മുറിപ്പാടിൽ
മതമെന്ന മതിൽക്കെട്ട് മറന്നു
തന്റെ ശിരോവസ്ത്രം അഴിച്ചെടുത്തു
എന്റെ മുറിപ്പാടിൽ വച്ചുകെട്ടി
"മതം" മറന്നെന്റെ "മനം" കവർന്ന
കളിത്തോഴിയുടെ മുഖത്തു
ഞാൻ ഈശ്വരനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .

ആരാധനാലയങ്ങളിലല്ല ഈശ്വരനെ കണ്ടത്
ആത്മാവിലാണ് ..ചില ആത്മബന്ധങ്ങളിലാണ്

***സൗമ്യ സച്ചിൻ***

കാലത്തിനോട് ......

കാലത്തിനോട് ......
***********************
എന്നെ തട്ടിവീഴ്ത്തിയതിനു ശേഷം
പിന്തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കാതെ
എന്റെ കൈകളിൽ പിടിമുറുക്കി 
വലിച്ചിഴച്ചു മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോയെന്നു കരുതി
അഹങ്കരിക്കുന്ന കാലത്തിനോട് .......

നീയെന്നെ വലിച്ചിഴച്ചപ്പോൾ
നിന്നോടൊപ്പം മുന്നോട്ടു വന്നത്
എന്റെ ശരീരം മാത്രമാണ്.

പക്ഷെ മനസ്സ് ..........

അതിന്നും നീ വീഴ്ത്തിയിട്ടയിടത്തു കിടപ്പുണ്ട്
ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും ചലനശേഷിയില്ലാതെ
ഒന്നുറക്കെ നിലവിളിക്കാൻ ശബ്ദമില്ലാതെ
മരിച്ചതിനു തുല്യമായ് മരവിച്ചു കിടപ്പുണ്ട് ....

സൗമ്യ സച്ചിൻ

മനുഷ്യൻ തിരക്കിലാണ്

മനുഷ്യൻ തിരക്കിലാണ്
****************************
അടുത്തിടെയായി കേൾക്കുന്നതും കാണുന്നതുമായ വാർത്തകളും കാഴ്ചകളും മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ബാധിക്കുന്നു ....ഭരണകൂടത്തെയും ....സമൂഹത്തിന്റെ മേൽത്തട്ടിലിരിക്കുന്ന വമ്പൻമാരെയും ...ഇന്നത്തെ തലമുറയെയും കുറ്റപ്പെടുത്തി ഓരോരുത്തരും ഒരു ചെറിയ നെടുവീർപ്പോടെ പറയുന്നത് കേൾക്കാം ..."ഹാ നമുക്കെന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും ".....ഈ വാക്ക് പറയാൻ എടുക്കുന്നതിന്റെ പകുതിയിലൊരു സമയം നമുക്കെന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നവർ വളരെ വിരളമാണ് .......

എന്തെന്നറിയാത്ത തിരക്കാണ് മനുഷ്യന് .....എങ്ങോട്ടെന്നറിയാത്ത ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു എത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ നമ്മളൊക്കെ മറന്നുപോകുന്ന ഒന്നുണ്ട് .....എങ്ങനെയും ജീവിച്ചു തീർക്കലല്ല ജീവിതം ....ഒരുനിമിഷത്തെ നന്മകൊണ്ട് ചില മനസ്സുകളിൽ ചിരകാലം ജീവിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും .......മണ്ണിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടാലും ചില മനസ്സുകളിൽ നിലച്ചിരിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും ....അതല്ലേ ജീവിതം

ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും അതിപ്രസരത്തിൽ അയൽവാസിയായ മനുഷ്യരെ നേരിൽ കണ്ടിട്ട് തന്നെ നാളേറെയായെന്ന അവസ്ഥ ...ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ...ഉള്ള ഭക്ഷണത്തെ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു കഴിച്ച അയൽവാസികൾ ....ഇന്ന് അയല്വക്കത്തു തീപുകഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന വിവരം പോലും നമ്മളറിയുന്നില്ല ...
വേണ്ടെങ്കിലും സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ സൗകര്യങ്ങളും ആർഭാടങ്ങളും ഉണ്ടാക്കികൊടുക്കുമ്പോൾ ........അവർ വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തെ കുപ്പത്തൊട്ടിയിലേക്കു കുറ്റബോധമില്ലാതെ വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ നമ്മളോർക്കുന്നില്ല ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനു വഴിയില്ലാതെ വിഷമിക്കുന്ന ചിലർ നമുക്കിടയിലുണ്ടെന്നു ...

ശാരീരികസൗഖ്യമില്ലാതെ വിഷമിക്കുന്ന ചിലർക്ക് ...."സാരമില്ല ഒക്കെ ശരിയാവും " എന്ന വാക്ക് തന്നെ ഊർജ്ജമാണ് .....

ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനു വേണ്ടി കരയുന്ന ഏതൊരു കുഞ്ഞിന്റെയും വിളിയിൽ തളർന്നു പോകേണ്ടവളാണ് ഒരമ്മ ...സ്വന്തം മക്കളുടെ വിളിക്കു മാത്രം ചെവികൊടുക്കുന്നതു പരിതാപകരമാണ് ....

ആശ്രയമില്ലാത്തവരുടെ തോളിൽതട്ടി "ഞങ്ങളുണ്ട് കൂടെ " എന്ന ഒരു വാക്കു മതി ജീവിതത്തിനു വഴിത്തിരിവാവാൻ
വല്ലപ്പോഴും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ നല്ലവരായ ചില ബന്ധങ്ങളോട് ...സുഖമാണോ ..? ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ ?ആരോഗ്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചെറിയ ചെറിയ വാക്കുകൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ സന്തോഷങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും ....

ലോകം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല ...പക്ഷെ ചിലരുടെ ലോകത്തു നമുക്ക് പലതും ആകാൻ കഴിയും .........വേണ്ടാത്ത ഭക്ഷണം മക്കൾക്ക് വാരിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു കുട്ടി പട്ടിണിയെങ്കിൽ അവർക്കു ഒരു നേരത്തെ അന്നം പങ്കുവെച്ചു കൊടുക്കാം .......

നാം നിമിത്തം ചിലരുടെ മിഴികളിൽ ആനന്ദഅശ്രുവായി പൊഴിയുമ്പോൾ മാളികകളും ..മണിമെത്തകളിലും കിടന്നിട്ടും ചിലർക്ക് വിധിക്കാത്ത സമാധാനത്തിന്റെ സുഖനിദ്ര അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും ...ഞാൻ എനിക്ക് ചുറ്റും..നിങ്ങൾ നിങ്ങള്ക്ക് ചുറ്റും ...ഒരുപാടു ചുറ്റുകൾ ചേർന്ന് ഒരു വലിയ പങ്കാവും......ഞാൻ മാത്രം ചെയ്‌താൽ ഒന്നും ആവില്ലെന്ന ചിന്തകളെ മാറ്റിനിർത്തി ...എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്ന് ചിന്തയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നതേയുള്ളു ഈ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെയും .....

വിശപ്പാണ് വലിയ സത്യം .....ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനു വഴിയില്ലാതെ നമുക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് അമ്പലങ്ങളിലെയോ ..പള്ളികളിലെയോ മതപ്രഭാഷണങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല ....കാരണം വിശപ്പിന്റെ വിളിയിൽ അവർക്കു കേൾവി നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് ...

ഞാൻ കാരണമല്ല അവർ അങ്ങനെയായതു എന്ന് ചിന്തിക്കാതെ .....അവർ ഒരു നേരത്തെ വിശപ്പ് അകറ്റിയത് ഞാൻ കാരണമാണ് എന്ന് അഭിമാനിക്കാൻ അവസരമുണ്ടാക്കാം സ്വന്തം കണ്ണകലത്തിൽ വിശന്നിരിക്കുന്ന ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു സ്വന്തം മക്കൾക്കു പീസ വാങ്ങി നൽകുന്നവർ മാതൃത്വം എന്ന വികാരമറിയാത്തവർ ..

സ്നേഹത്തോടെ
സൗമ്യ സച്ചിൻ

മനസ്സ് ....

മനസ്സ് ....

മനുഷ്യന്റെ സകല ദുഃഖങ്ങൾക്കും കാരണം മനസ്സാണ് ....
ഭയപ്പെടേണ്ട സമയങ്ങളിൽ അതീവ ധൈര്യം കാണിക്കും ....ധൈര്യം കാണിക്കേണ്ട സമയങ്ങളിൽ ഭയന്നു പിന്മാറും ...കാരണമൊന്നുമില്ലാതെ സങ്കല്പങ്ങളെയും , പ്രതീക്ഷകളെയും വളർത്തി വേദനിപ്പിക്കും . ഭൂതകാലത്തെ ചിന്തിച്ചു അലറി കരയും ....ഭാവികാലത്തെ ഓർത്തു ഭയപ്പെടും ...മറ്റുള്ളവർക്ക് സാന്ത്വനം ആവശ്യമായ വരുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ സാന്ത്വനമേകും ..പക്ഷെ അതെ സാന്ത്വനം സ്വയം ആവശ്യമായി വരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ തളർന്നു പോകും .....

പച്ചപ്പിനെ കണ്ടു മയങ്ങും ,വരൾച്ചയെ കണ്ടു വിങ്ങും .......സ്വന്തങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ഉരുകും ......മോഹങ്ങൾ നെയ്തു കൂട്ടും......അതെ മനസ്സ് തന്നെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ മരവിച്ചു പോകും .......മനസ്സിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ് മനുഷ്യ സൃഷിടിയുടെ മാനദണ്ഡം ..
മനസ്സ് കൈകളിലുള്ള പൂവിന്റെ വാസനയറിയാൻ ശ്രമിക്കില്ല കൈകളിലില്ലാത്ത പൂവിന്റെ വാസനയെ സങ്കല്പങ്ങളിൽ കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മനസ്സ് .....നിറവേറിയ ആഗ്രഹങ്ങളെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ നിറവേറാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി മരണം വരെ പോരാടും .മറ്റുള്ളവരുടെ പുകഴ്ത്തലുകളിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു ....ഇകഴ്ത്തലുകളിൽ വേദനിക്കുന്നു ഒരായിരം കെട്ടുകൾ കൂട്ടി പിണഞ്ഞു ഒരിക്കലും പുറത്തു വരാൻ കഴിയാത്ത വിധം സ്വയം തീർത്ത ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ സ്വന്തം ചിതയൊരുക്കുന്നു മനുഷ്യർ ....

ചപലവും ചഞ്ചലവുമല്ലാത്ത ഒരു മനസ്സും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല ഇന്നേവരെ ....മണ്ണിനും ,അഗ്നിക്കും ഇരയാകുന്ന ശരീരത്തിന് എന്തിനാണ് ചഞ്ചലം ?വിടപറഞ്ഞകന്നവർക്കു വേണ്ടി നാം മിഴിനീരൊഴുക്കുന്നു .നമുക്ക് വേണ്ടി നാളെ മറ്റുള്ളവരും അതു തന്നെ ചെയ്യും ..അതോടെ മറവി എന്ന മാസ്മരികതയുള്ള മരുന്നുമായി "കാലം" എന്ന വൈദ്യൻ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഒരു തനിയാവർത്തനമാണീ മനുഷ്യ ജീവിതം

മഴ പെയ്തു തോർന്നാലും.. അനന്തമായ ആകാശം പിന്നെയും ബാക്കിയാണ് അടുത്ത മഴയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു ..

സൗമ്യ സച്ചിൻ

ഒരു മഴക്കാലത്തെ യാത്രകുറിപ്പ്...

ചില നഷ്ട്ടങ്ങളുണ്ട് അനേകം നേട്ടങ്ങൾക്കും നികത്താനാകാത്തതു .....

ഒരു മഴക്കാലത്തെ യാത്രകുറിപ്പ്...
=======================
പുറത്തു ശക്തമായി പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ ഓർമകളുടെ പെരുമ്പറ മുഴക്കിയപ്പോൾ ...മനസ്സിന്റെ കുറുകെയിട്ട നിബന്ധനകളുടെ പടിപ്പുരകടന്നു ഞാൻ പുറത്തേയ്ക്കു പോയി ....എന്നോ മറന്ന ഒരു ശീലത്തിന്റെ ,അല്ലെങ്കിൽ അടക്കുവാനാകാത്ത മോഹത്തിന്റെ ,മഴയോടുള്ള തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ ഞാൻ മഴയത്തു നടക്കാനിറങ്ങി .....മഴത്തുള്ളികൾ ഓരോന്നും എന്റെ മേൽ പതിക്കുമ്പോൾ കാലങ്ങളായി ദാഹിക്കുന്ന മനസ്സിന്റെ ദാഹം തീർന്നപോലെ തോന്നി ...
അതിനു കാരണമുണ്ട് ....കുട്ടിക്കാലത്തൊക്കെ മഴ നനയുന്നത് കുട്ടികളുടെ ഒരു സ്ഥിരം പതിവായിരുന്നു .....എത്ര മഴകൊണ്ടാലും പനിയില്ല,വീട്ടുകാരുടെ വിലക്കുമില്ല ...ഇന്ന് കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു മഴപെയ്യുമ്പോൾ ഒന്ന് നനയാം എന്ന് കരുതി പുറത്തിറങ്ങിയാൽ കാണുന്നവർ പറയും അവൾക്കു വട്ടാണെന്ന് .......അങ്ങനെ ഒരു പട്ടപേര് വേണ്ടെന്നു കരുതി ആ മോഹം കാലങ്ങളായി മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ചു നടന്നതായിരുന്നു... ഇന്ന് ഈ മഴ എന്നെ ബന്ധിപ്പിച്ച എല്ലാ ചിന്തകളെയും മറികടന്നു വന്നു എന്നിൽ തിമിർത്തു പെയ്യുന്നു ......
ഈ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യമെന്തെന്നോ ..എന്തിനെ തേടിയാണെന്നോ അറിയാതെ ഞാൻ എന്റെ യാത്ര തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും മഴയുടെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ഒരുതരം കുളിരു എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറയെ തണുപ്പിച്ചു .....
അല്പദൂരം നടന്നപ്പോൾ എന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ആല്മരച്ചുവട്ടിൽ നാട്ടുകാരിൽ ചിലർ കൂടിയിരുന്നു മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും ,വാർത്തകളും പങ്കുവെച്ചു സന്തോഷത്തോടെ സല്ലപിച്ചിരിക്കുന്നു ......അവരുടെ മുഖത്ത് തെളിയുന്ന പലതരം ഭാവങ്ങളും ,വികാരങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ഇന്ന് "ഇ" ലോകം അടക്കി വാഴുന്ന ഇമോഷണൽ സ്മൈലികളോട് പുച്ഛം തോന്നി ......കാരണം ആ വികാരങ്ങളും ,ഭാവങ്ങളും പകർത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു സിംബലുകളും ഇന്ന് നിലവിൽ വന്നിട്ടില്ല
കളങ്കമില്ലാത്ത യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ വികാര ഭാവങ്ങളാണ് ഞാൻ ആ മുഖങ്ങളിൽ കണ്ടത് .......എത്ര സുന്ദരമായ കാഴ്ചയാണത് ...എപ്പോഴും തലകുനിച്ചിരിക്കുന്ന പുത്തൻ തലമുറയുടെ വിരലുകൾ ഏതാണ്ട് തേഞ്ഞു പോകുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചറിവുള്ള ,ദൃഢമായ മുഖാമുഖമുള്ള പഴമയുടെ സൗഹൃദങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ വീണ്ടും നടന്നു ....
അല്പദൂരം ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടൊരു കാഴ്ച എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു .......കണ്ണുകൾ നന്നായി തിരുമ്മി ഞാൻ വീണ്ടും നോക്കി ....നാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം ആൺ പെൺ ഭേദമില്ലാതെ ....ഇംഗ്ലീഷിലെ അക്ഷരമാലയിലെ ഭൂരിഭാഗം അക്ഷരങ്ങളും പേരിനു പിന്നിൽ യോഗ്യതയായി നേടിയവർ എല്ലാം പച്ച പുതച്ച നെൽ വയലുകളിൽ ചേറിലും ചെളിയിലും പുരണ്ടു പണിയെടുക്കുന്നു ....ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു മകര കുളിർ പാഞ്ഞ പോലെ തോന്നി എനിക്ക്
എന്റെ നിൽപ്പും ..എന്റെ ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ എന്നിലെ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരവുമായി അവരിൽ ഒരാൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു എന്നോട് പറഞ്ഞു
..
"ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം തേടി ,ആഡംബരങ്ങളുടെ അകമ്പടി തേടിയുള്ള യാത്രയേക്കാൾ വലുത് ...അസുഖങ്ങളില്ലാത്ത ,ആരോഗ്യപരമായ ഒരു ജീവിതമാണ് മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യം എന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ........വിലയേറിയ ഭക്ഷണമല്ല ...വിഷമില്ലാത്ത ഭക്ഷണമാണ് അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടത് എന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു "......ഇത്രയും കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ചെവികൾ അത് ആയിരം തവണ ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ...ഒരുപക്ഷെ ഞാൻ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ച വാക്കുകൾ ആയിരിക്കണം അവർ പറഞ്ഞത്.
അത്യന്തം അത്ഭുതത്തോടെ അവരുടെ തിരിച്ചറിവിനെ ആശംസിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും നടന്നു .........
അടുത്തുള്ള ഒരു വൃദ്ധസദനം ഉണ്ട് അവിടെ സ്ഥിരമായി എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ചിലർ ഉണ്ട് അവരെ കാണാനായി ഞാൻ അവിടേക്കു പോയി ...അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ ആ ഇടം ആകെ നിശബ്ദമായിരിക്കുന്നു ....അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ ഞാൻ അകത്തേക്ക് ചെന്നു അവിടെയുള്ള അധികാരിയുടെ പക്കൽ ചെന്നു അവിടെയുള്ള അച്ഛനമ്മമാരൊക്കെ എവിടെയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞ ഉത്തരം കേട്ട് ഞാൻ ഒരു ശിലപോലെനിന്നുപോയി
"അവരെയെല്ലാം അവരുടെ മക്കൾ വന്നു കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി ".....
സമുദ്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും അഗാധതയിൽ അലയടിക്കില്ലത്രേ ..അവിടം ശാന്തമായിരിക്കും എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് .....അതുപോലെ തന്നെ അളവറ്റ സന്തോഷം തന്ന ആ വാക്കുകൾ എന്നിലെ വാക്കുകളെ ,വികാരങ്ങളെ മൗനമാക്കി .....ഒന്നനങ്ങാൻ പോലുമാകാത്ത സന്തോഷത്തിന്റെ ആത്മനിർവൃതിയിൽ ഞാൻ നിന്നു ..

പെട്ടന്ന് "അമ്മേ" എന്നൊരു അലർച്ച കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത് .....കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ദേ നിൽക്കുന്നു മുൻപിൽ മകൻ ....അവൻ വിളിച്ചു വിളിച്ചു തളർന്ന ലക്ഷണമുണ്ട് ....അലർച്ചയുടെ അതെ ധ്വനിയിൽ തന്നെ അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു "അമ്മയെന്താ ഇനിയും എണീക്കാതെ ...എണീറ്റ് വല്ലതും കഴിക്കാനുണ്ടാക്കി താ എനിക്ക് ഇന്ന് സ്കൂളിൽ നേരത്തെ പോണം ".......
അത് കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ഞാൻ യാത്ര പോയതും ,യാത്രയ്ക്കിടെ കണ്ട കാഴ്ചകളും എന്റെ വെറും പ്രതീക്ഷകളും ,സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമാണെന്ന്
എന്നിലെ പ്രതീക്ഷകളിലൂടെയും ,സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയും യാത്ര ചെയ്തു ഞാൻ കണ്ടതെല്ലാം വെറുമൊരു പകൽ കിനാവായിരുന്നു ,...എന്റെ മനസ്സ് കണ്ട ഒരു പാഴ് കിനാവായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ഞാൻ അടുക്കളയിലേക്കു പോയി......യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ പോയി

(NB:ശാസ്ത്രപുരോഗമനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെ പട്ടികയ്ക്ക് ...നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ബന്ധങ്ങളുടെയും സന്തോഷങ്ങളുടെയും പട്ടികയ്‌ക്കൊപ്പമെത്താൻ കഴിയില്ല ....)

സൗമ്യ സച്ചിൻ

എല്ലാം നീ !!!

എല്ലാം നീ !!!
****************
ഇരുൾ നിറഞ്ഞൊരെൻജീവനിൽ
ഒളിയേകുവാൻ വന്നു നീ
കരൾ പകുത്തു നല്കിയെന്നുടെ 
കദനമേറ്റു വാങ്ങി നീ !!!

നിറനിലാവു പോലെൻ നിശകളിൽ
നിലാവൊളി നിറച്ചു നീ..
നിനവുകളെ തഴുകിയെന്നുടെ
നിണമതിൽ കലർന്നു നീ !!!

വഴിമറന്നൊരെൻ വീഥിയിൽ
വഴിത്തുണയായ് വന്നു നീ...
മൊഴിമറന്നു വാഴ്ന്നൊരെന്നുടെ
മിഴിയഴകായ് മാറി നീ !!!

പതിയെ വന്നെൻ പ്രാണനിൽ
പ്രണയമായ് പടർന്നു നീ...
പരിഭവങ്ങൾ പറയാതെന്നുടെ
പ്രാണനിൽ കലർന്നു നീ !!

തെളിയാത്തൊരെൻ തൂലികയിൽ
തെളിയുന്നൊരു നിറമായ് നീ ...
ഒളിയേകും താരമായെന്നുടെ
മനവാനിൽ തെളിഞ്ഞു നീ !!!

എഴുതുവാൻ മറന്നൊരെൻ വിരലിൽ
കവിതയായ് പിറന്നു നീ ...
പരിണയിച്ച പ്രിയതമനേ എൻ
 പ്രപഞ്ചമായ് മാറി നീ !!!

***സൗമ്യ സച്ചിൻ ***

തിരിച്ചുപോണം

മൗനം കൊണ്ട്
വാക്കുകള്‍ മുറിച്ച്‍...
നോട്ടം കൊണ്ട്
നെഞ്ച് പിളർന്ന് .....
മനസ്സിന് കുറുകെ
മതില്‍ കെട്ടിപൊക്കി....
അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കുമുള്ള കവാടങ്ങളെ അടച്ചിട്ട്....
മിഴിപുഴയ്ക്ക്‍ അണകെട്ടി....
മനമൊഴുക്കിന് അതിർ വരമ്പിട്ട്‍....
ചിന്തകൾക്ക് ചിതയൊരുക്കി....
ചിരിപ്പൂക്കളെ ചിതറിയെറിഞ്ഞ്..
കൂട്ടുവന്നകാലത്തിന്‍റെ കൈകളിൽ നിന്നു കുതറിയോടി
കനവുകൾക്ക് കലശമിട്ട്
നിനവുകളെ നിലയ്ക്ക്‍ നിർത്തി
പ്രതീക്ഷകൾക്ക് പിണ്ഡം വെച്ച്‍
സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വിരാമമിട്ട് എനിക്കൊന്ന് സ്വതന്ത്രയാവണം.......
കളങ്കമറ്റ ബാല്യത്തിലേക്കൊന്നു തിരിച്ചുപോണം...!!!

**സൗമ്യ സച്ചിൻ ***.

അണുകുടുംബം

അണുകുടുംബം
******************
"നമ്മുടെ " എന്ന നല്ല വാക്കിനെ
"നിന്റെ ","എന്റെ " എന്ന് പിരിച്ചെഴുതി
മനുഷ്യൻ സ്വയം അണുവിനോളം 
ചെറുതായി വാഴുന്ന ഇടം ...

***സൗമ്യ സച്ചിൻ**