[കഥ] ഒരെ പൂക്കൾ.

[കഥ]
ഒരെ പൂക്കൾ.
"കാനനവാസാ..കലിയുഗവരദാ..
കാൽത്തളിരിണ കൈതൊഴുന്നെ.. നിൻ "

ആൽമരകൊമ്പിലെചെറിയ കോളാബിയിൽ നിന്നുംഗാനഗന്ധർവ്വന്റെ മാസ്മരികമായ അ സ്വരലഹരിയിൽ മയങ്ങി അല്പനേരംനിന്നു.
ഭക്തിസാന്ദ്രമായഅന്തരീക്ഷം. കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ,ചന്ദനത്തിരികളുടെയും ഗന്ധത്താൽ ക്ഷേത്രപരിസരം മുങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന കതിനയുടെ ശബ്ദം.
പ്രസാദവുംവാങ്ങി പുറത്ത് വന്നു.
അലിയും ,തോമസുംതന്നെകാത്ത്നിന്നു
മുഷിഞ്ഞ് കാണും.
"എന്താ കൂട്ടരെ ഞാൻ വൈകിയോ...?"
അലിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഷർട്ട് വാങ്ങി അണിയുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ തോമസ് കയ്യിലിരുന്ന പ്രസാദം കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു.
അലി ഇതൊന്നും അറിയാതെയേശുദാസിന്റെ പാട്ടിന് ഒപ്പം ചുണ്ടനക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.

"നിൻ കേശാദിപാദം ..തൊഴുന്നെ ...." ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട്.
"അഹാ... ഇത് പോലെ പാടാൻ ഇനി ആർക്ക് പറ്റും...?" അലിയുടെ ചോദ്യം.
" വിജയ് യേശുദാസിന് പോലുംപറ്റില്ല മക്കളെ.."
അലി തന്നെ ഉത്തരവും പറഞ്ഞു. അലിക്ക് യേശുദാസ് എന്ന് വച്ചാൽ ജീവനാണ്.അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പാട്ടുകളെയും അവൻ സ്നേഹിച്ചു.ഹിന്ദു ഭക്തിഗാനങ്ങളും ,ക്രിസ്ത്യഭക്തിഗാനങ്ങളും കാണാപാഠമാണ്.
" സതീഷെ നീ എന്നാ മാലയിടുന്നെ....?"
തോമസ് പ്രസാദത്തിനൊടൊപ്പം കിട്ടിയ നാളികേരത്തുണ്ട് കടിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
" അടുത്ത ആഴ്ച ഇടണം... "
എല്ലാവർഷവും ശബരിമലയ്ക്ക് പോകുന്നതാണ്.
മാലയണിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞാൽ നാൽപത് നാളുകൾ വൃതമായിരിക്കും. ഈ നാളുകളിൽ അലിയും ,തോമസും മത്സ്യമാംസാദികൾ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു..
കെട്ടുമെടുത്ത് ,ശരണം വിളിയോടെ വണ്ടിയിൽ കയറുംവരെ കൂടെ ഉണ്ടാകും രണ്ടും. കുടുംബത്തിലെ ഒരംഗത്തിനെ പോലെ.
റംസാൻ മാസത്തിൽ അലിയോടൊപ്പംതോമസും സതീഷും പകൽ നോമ്പ് എടുത്തിരുന്നു.നോമ്പ് തുറക്കുന്നത് മൂവരും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.
കഥകൾ പറഞ്ഞ് അവർ അലിയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറി..
അവിടെ അലിയുടെ വാപ്പാ നല്ല ചിക്കൻ ബിരിയാണി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു. അലിയുടെ വാപ്പവാത്സല്യവും കൂട്ടിവിളമ്പി.
" നിങ്ങള് കഴിക്കു മക്കളെ... തടിവയ്ക്കട്ടെ.."
മൂവരുംകഴിച്ചതിന് ശേഷം. അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ അവർ ചെന്ന് നിന്നത് പള്ളിപറമ്പിലെ ഒരു കബറിൻ അരികിലായിരുന്നു.

ഇവരുടെ ഈ സൗഹൃദം അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ ആരംഭിച്ചു. വർഗ്ഗിയതഅതിന്റെ രൗദ്രഭാവം പൂണ്ട് ചോരച്ചാലുകൾ വീഴ്ത്തിയിരുന്ന ആ കാലത്ത് നാരയണൻ മാഷിന്റെ ആ നല്ല മനസ്സായിരുന്നു ഇവരെ അടുപ്പിച്ചത്. വർഗ്ഗിയത കുരുന്നു മനസ്സുകളിലേയ്ക്ക് പകരാതിരിക്കാനായ് നാരായണൻ മാഷ് എന്ന മനുഷ്യസ്നേഹി സ്വന്തം ക്ലാസിലെ നാനാ മതത്തിൽപെട്ട കുട്ടികളെ ഇടകലർത്തി ഇരുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദീർഘവീക്ഷണം ഇന്നും ഇവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
ചോരയുടെ നിറം ഒന്നാണെന്ന് ഇവർതെളിയിക്കുന്നു.
പലരും ഇവരെ പിരിക്കാൻ ആവുന്നതും ശ്രമിച്ചു. വിജയിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ലകൂടുതൽ ദൃഢം മാവുകയായിരുന്നുഇവരുടെ സൗഹൃദം.

ഇവരുടെ ഈ സൗഹൃദം ഇത്രയും ശക്തമായ് തുടരാൻ ഇവർ തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ട്. അധികമാരും അറിയാത്ത ഒരു ബന്ധം. തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രക്ത ബന്ധം.
നാല് വർഷം മുൻപുള്ള ഒരു ചെറിയപെരുന്നാൾ ദിനം. അലിയുടെ വാപ്പയും ,ഉമ്മയും കൂടി ബൈക്കിൽ ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകും വഴി.സ്ക്കൂട്ടർഗട്ടറിൽ ചാടി. പിന്നിലിരുന്ന ഉമ്മ തെറിച്ച് റോഡിൽ വീണു. തലയിടിച്ച് വീണതിനാൽ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച ഉമ്മയെ രക്ഷിക്കാൻ ഡോക്ടർമാർക്കായില്ല. മരണത്തിന് കീഴടങ്ങും മുൻപ് അലിയുടെ വാപ്പാ ഭാര്യയുടെ അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാനുള്ള സമ്മതപത്രത്തിൽ ഒപ്പിട്ടു.
ധീരമായ അ തീരുമാനത്താൽ സതീഷിന്റെ അമ്മയുടെകിഡ്നിമാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ടു.
തോമസിന്റെ അച്ഛന്റെ അന്ധതഒഴിഞ്ഞു വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക് വന്നു.

മൂവരും കൂടി ഉമ്മയുടെ കബറിടം വൃത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം
അലി കൈകൾ ഉയർത്തി ദു: അ ഇരന്നു.
കൂടെ സതീഷും ,തോമസും.

നാളെയുടെപുലരികളിലെങ്കിലും മതാന്ധതയുടെ ചോരകലർന്ന വർണ്ണങ്ങൾ കലരാതിരിക്കട്ടെ....
മനുഷ്യനായ് പിറക്കട്ടെ..

ശുഭം..
നിസാർ VH.

അനാഥൻ

ഓഫീസിലെ തിരക്കിനിടയിലാ മനുവിന്റെ ഫോൺ കോൾ വന്നത്
അച്ഛാ ഇന്നല്ലെ റോയ് അങ്കിളിനെ ചെക്കപ്പിനു കൊണ്ടു പോകേണ്ടത്
അതു മറന്നു പോയൊ.
സത്യത്തിൽ തിരക്കിനിടയിൽ ഞാനത് വിട്ടു പോയിരുന്നു
അല്ലേലും റോയിയുടെ കാര്യത്തിൽ അവന് പ്രത്യേക താൽപര്യമാണ്
ഞാൻ അവനെ അങ്ങനെയാണ് വളർത്തിയത്
റോയിയും ഞാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പോലും അവനറിയില്ല
പണ്ടൊരിക്കൽ അവൻ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട് നമ്മുടെ ആരാ അച്ഛാ ഈ റോയി അങ്കിൾ എന്ന്

അതൊന്നും ഇപ്പൊൾ മോനു പറഞ്ഞാൽ മനസിലാവില്ല.
നീ വല്ല്യകുട്ടിയാകുമ്പൊ അച്ഛൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു തരാം എന്നു പറഞ്ഞു
ഇത്രയും കാലമായിട്ടും പിന്നീടവൻ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചിട്ടില്ല
ചിലപ്പോൾ അവനു മനസിലായിക്കാണും റോയ് അവനും എനിക്കും വളരെ വേണ്ടപെട്ട ആരോ ആണെന്ന്

റോയിയും ഞാനും കണ്ടുമുട്ടുന്നത് ഒത്തിരി വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പാണ്
അവനെകുറിച്ചു പറയണമെങ്കിൽ ആദ്യം ആനി ആരാണെന്ന് പറയണം
ആനിയുടെ പപ്പയുടെ കമ്പനിയിലെ ഒരു ജോലിക്കാരനായിരുന്നു എന്റെ അച്ഛൻ

വളരെ നല്ല ബന്ധമായിരുന്നു അവളുടെ കുടുംബവുമായ് എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക്
കാണുമ്പോൾ ചിരിക്കും എന്നതിനപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു പരിചയമൊന്നും അവളോടെനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഞാൻ രണ്ടാം വർഷം ഡിഗ്രിയ്കക് പടിക്കുന്ന കാലം
ടൗണിലാണ് കോളേജ് അതുകൊണ്ടു തന്നെ ദിവസവും പോയി വരണമെങ്കിൽ ബസ്സു തന്നെ ശരണം
രാവിലെ ഇതേ സമയത്ത് അന്ന് പ്രീ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് പടിക്കുന്ന ആനി തൊട്ടപ്പുറത്ത് കോളേജ് ബസ്സും കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടാവും

പരസ്പരമുള്ള ചിരി ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് നല്ല അടുപ്പത്തിലാക്കി
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഒരു ദിവസം അവളെന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു

പ്രായത്തിന്റെ പക്വത ഇല്ലായിമ്മകൊണ്ട് അവൾക്കു തോന്നിയ ഒരു തമാശ മാത്രമായാണ് ഞാനത് ആദ്യം കരുതിയത്

പതുക്കെ പതുക്കെ അതു കാര്യമായ് എനിക്കും തോന്നി പിന്നീടങ്ങോട്ട നീണ്ട നാലു വർഷം ഞങ്ങൾ പ്രണയത്തിന്റെ പറുദീസയിലായിരുന്നു

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ കാര്യം വീട്ടിലും നാട്ടിലും അറിഞ്ഞു അവളു അച്ഛൻ ഈ ബന്ധത്തെ എതിർത്തു
സ്വഭാവികമായ എതിർപ്പ് മാത്രമാണുണ്ടായത്

ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഫോണിൽ ബന്ധപെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും നടന്നില്ല.
എന്റെ ഈ ബന്ധത്തിന്റെ പേരിൽ നാണം കെട്ട അച്ഛൻ എന്നെ അവിടെ നിന്നും ഗൾഫിലേക്ക് നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു.
അവളുടെ വീട്ടുകാരോട് അത്രമാത്രം ആത്മബന്ധം അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു..

ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷമാണ് എനിക്ക് അവളെ ഒന്നു കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്
പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും അവളാകെ മാറിപ്പോയിരുന്നു കഴിഞ്ഞതല്ലാം ഒരു തമാശ പോലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു തീർക്കുകയായിരുന്നു

എനിക്കു കഴിയില്ലായിരുന്ന അങ്ങനെ എല്ലാം ഒരു തമാശയിൽ ഒതുക്കാൻ

അവളെ ഒരു നോക്കുകാണാൻ ഒന്നു മിണ്ടാൻ ഒാരോ ദിവസവും എണ്ണി എണ്ണി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ

പക്ഷെ ഞാൻ അതവളെ അറിയിച്ചില്ല
ഞാനും ചിരിച്ചുകൊണ്ടു അവളെ അന്ന് യാത്രയാക്കി ,
പോകുന്നതിനു മുൻപ് അവളെനിക്ക് അവളുടെ പുതിയ ബോയ് ഫ്രണ്ടിനെ പരിചയപെടുത്തി തന്നു

റോയ് തോമസ്സ് പേരു കേട്ട സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ അംഗം യുവ ബിസിനസ്സുകാരൻ
എന്തുകൊണ്ടും അവൾക്ക അനുയോജ്യനായിരുന്നു അവൻ.
മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു രാത്രിയിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ആനിയുടെ ഫോൺ കാൾ

അനന്ദേട്ടാ എന്നോട് മാപ്പാക്കണം,
അനന്ദേട്ടനെ മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല
അല്ല മനസിലാക്കിയിട്ടും ഞാൻ പണത്തിനെന്റെയും കുടുംബ മഹിമയുടെ പേരിലും നിങ്ങളെ മനപ്പൂർവ്വം ഒഴിവാക്കി.

പക്ഷെ എനിക്ക് തെറ്റു പറ്റി പോയ് ഇനി അനന്ദേട്ടനെ കാണാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞന്നു വരില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

ഒത്തിരി തവണ തിരിച്ചു വിളിച്ചിട്ടും അവൾ കോൾ എടുത്തില്ല

എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ അവളുടെ കൂട്ടുകാരി ശാലിനിയെ വിളിച്ചു തിരക്കിയത്

ശാലിനി പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ആനി അവളുടെ അച്ഛന്റെ ഗസ്റ്റ് ഹൗസിലാണ് അന്ന്
പെട്ടെന്നു തന്നെ സ്കൂട്ടെറെടുത്ത് അങ്ങോട്ട ചെന്നു അടഞ്ഞു കിടന്ന വാതിൽ ചവിട്ടി പൊളിച്ചാണ് അകത്തു കടന്നത്
കയ്യിലെ ഞരമ്പറുത്ത് രക്ത് ത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോ എന്റെ ശരീരം തളർന്നു പോയ്

അവളെയും വാരിയെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക ഓടിയത് ഓർമയുണ്ട്

കണ്ണു തുറന്ന അവളോട് അവളുടെ വീട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും കാര്യം തിരക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും വിട്ടു പറയാൻ ആനി തയ്യാറായില്ല ..
ഒടുവിൽ ആ സത്യം എന്നോടവൾ പറഞ്ഞു

റോയിയുടെ കുഞ്ഞ് അവളുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന കാര്യം

കല്ല്യാണത്തിൽ നിന്നും റോയി പിൻമാറിയിരുന്നു
കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കാനും ആനിയെ നിർബന്ധിച്ചു.

റോയിയെ നേരിട്ട കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും റോയിയുടെ പണവും ആൾ ബലവും റോയിയെ ഒരു മ്യഗമാക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷെ റോയിയെ കാത്തിരുന്ന വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു
ഒരു കാറപകടത്തിൽ പെട്ട് മാസങ്ങൾ നീണ്ട ആശുപത്രി വാസത്തിനു ശേഷം ചലനമറ്റ ശരീരവുമായ് കിടപ്പിലായ്

സ്വത്തും പണവുമെല്ലാം നഷ്ടപെട്ട ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാനില്ലാതെ ഒരു അനാഥനെ പോലെ കണ്ടപ്പോൾ
ഉള്ളിൽ എവിടെയൊ ബാക്കിവച്ച മനുഷ്യത്ത്യം അവനെ കൂടെ കൂട്ടാൻ തോന്നിച്ചു അന്നുമുതൽ കൂടെ അവനുണ്ട്

ചെയ്ത തെറ്റുകളോർത്ത് എന്നെ നോക്കി അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയാറുണ്ട
ആ കണ്ണു നീരിൽ സ്നേഹവും നന്ദിയും ഒത്തിരി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാറുണ്ട..

അന്ന് അങ്ങനെ ഒരവസരത്തിൽ ആനിയെ തനിച്ചാക്കാൻ തോന്നിയില്ല
അദ്യമൊക്കെ അവൾ വിസമ്മതിച്ചു എങ്കിലും പിന്നീടവൾ എന്നോടപ്പം ജീവീക്കാൻ തയ്യാറാവുകയായിരുന്നു..

റോയിയുടെ കുഞ്ഞിനെ ഒരു അബോർഷനിലൂടെ ഇല്ലാതാക്കാം എന്നു വരെ അവൾ ചിന്തിച്ചപ്പോഴും ഞാനായിരുന്നു എതിർത്തത്
ആരുടേതാണേലും ഒന്നുമറിയാത്ത ഒരു ജീവൻ എന്തിനു ബലിയാടകണം

അവളുടെ പ്രസവത്തിനു മുൻപും ശേഷവും ഒരു ഘട്ടത്തിലും ആനിയെയും കുഞ്ഞിനെയും സ്നേഹിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു കുറവും ഞാൻ വരുത്തിയിട്ടില്ല.

ആനിയുടെ മൂത്ത മകനായ് എന്റെ മീനു കുട്ടിയുടെ എട്ടനായ് എന്റെ മനുമോനായ് ഇന്ന് എന്റെ എല്ലാം എല്ലാമായ് അവനും കൂട്ടിനുണ്ട്.

അവന് അവന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഒരിമിച്ചു തിരിച്ചു കൊടുത്തു അവൻ പോലും അറിയാതെ.

By

Sai Prasad

എനിക്കു നല്ല എക്സ്പീരിയൻസുണ്ട്

"ആട്ടെ..
ഈ ജോലിക്കു വേണ്ടി അപേക്ഷ അയക്കാൻ താങ്കളെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം.."?

"എനിക്ക് നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുണ്ട് സർ..
എനിക്കിതു ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്ന്.."

"പക്ഷെ ഒരേസമയം പല കാര്യങ്ങളും ഡീൽ ചെയ്യേണ്ടി വരും..
ഉദാഹരണത്തിന് കമ്പനിക്കാവശ്യമായ മെഷിനറികളുടെ ഓർഡർ എടുക്കുന്നത് തൊട്ടു ജോലിക്കാരുടെ ശമ്പളം താമസ സൗകര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പല സമയങ്ങളിലായി ചെയ്യേണ്ടി വരും..
ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവരുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളോട് ക്ഷമയോടെ പ്രതികരിക്കേണ്ടി വരും.."

"അതൊക്കെ എനിക്കു പറ്റും സാർ.."

"ഓക്കേ..
ചിലപ്പോഴൊക്കെ അധികസമയം ജോലിയുണ്ടാവും..
വിശ്രമമില്ലാതെ.."

"അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല സർ..
എനിക്കു നല്ല എക്സ്പീരിയൻസുണ്ട്.."

"ഗ്രേറ്റ്..
ഇത്രയും നല്ല പ്രവർത്തിപരിചയം താങ്കൾക്കെവിടുന്നു കിട്ടി.."?

"ഫേസ്ബുക്ക് സർ "!

"വൗ അവരുടെ കീഴിലാരുന്നോ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്..
ഗ്രേറ്റ് ഡിയർ .. "!

"സോറി സാർ ..
ഞാൻ അത്യാവശ്യം അവിടെയെഴുതാറുണ്ട്..
അതിൽനിന്നു കിട്ടിയ എക്സ്പീരിയൻസാണ്.."

"അതെങ്ങിനെ .."?

"അതൊ സാറ് കേക്കണം..
ഒരു പോസ്റ്റെഴുതി ഒരേസമയം തന്നെ പത്തു പതിനഞ്ചു ഗ്രൂപ്പുകളിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യും..
പിന്നെയതിന്റെ കമന്റ്, അതിനടിയിൽ കിട്ടുന്ന തെറിവിളികൾ,ഒക്കെ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും കൂടാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യും..
അതിനിടയിൽ ചാറ്റും നടക്കും..
ചിലപ്പൊ ഒന്നിൽക്കൂടുതൽ പേരോട്..
അതു ചിലപ്പൊ എണ്ണം കൂടാനും മതി..
പോരാത്തതിന് മറ്റുളളവരുടെ പോസ്റ്റ് വായിക്കണം..
സ്വാഭാവികമായും ഉറക്കമൊഴിച്ചു പണിയെടുക്കേണ്ടി വരും പലപ്പോഴും ..
അതൊന്നും പോരാത്തതിന് ഫാമിലി വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പും കോപ്പും ..
സാറുതന്നെ പറ ഇത്രേം എക്സ്പീരിയൻസ് പോരെ ഒരാൾക്ക്.."

"വൗ യൂ ആർ സെലെക്ടഡ് "!!

പെന്റിങ് വർക്ക് :
ഈ പോസ്റ്റ് എത്ര ഗ്രൂപ്പുകളിൽ പോസ്റ്റിയെന്ന കമന്റ് നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു.

#Rayan

എട്ടിലെ പൊട്ടൻ. (ചെറുകഥ)

എട്ടിലെ പൊട്ടൻ. (ചെറുകഥ)

എട്ടിലെ പൊട്ടൻ ഞാൻ തന്നെ.
ഇന്റെ കുടുംബക്കാരും അയൽവാസികളും നാട്ടാരും ഒക്കെക്കൂടി ഇനിക്കിട്ടപേരാ.
ഞങ്ങൾ എട്ടു മക്കളിൽ പൊട്ടൻ ഞാനാണത്രെ.ഇന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻമാർ മൂന്നാൾക്കാര് ഗൾഫില് പോയി പൈസണ്ടാക്കി. താഴെ രണ്ടനിയന്മാര് ഭയങ്കര പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്. ഞാൻ മാത്രം തോട്ടത്തിലെ വെറ്റിലയും നുളളി ചായ്ച്ച് കെട്ടാക്കി മാർക്കറ്റിൽ കൊണ്ടുപോയി വിൽക്കും.
അങ്ങനെ ഞാനൊരു വെറ്റില കൃഷിക്കാരനായി. ജ്യേഷ്ഠന്മാരെ പോലെ സമ്പാദിക്കാനും അനിയന്മാരെ പോലെ പഠിക്കാനും കഴിവില്ലാത്ത കൊണ്ടാണ് ഇന്നെ പൊട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കണത്.

ഇനി ഞമ്മക്കൊരു ആഗ്രഹം ണ്ട്. നല്ല തത്തമ്മക്കിളി പോലൊരു മൊഞ്ചത്തിനെ കെട്ടണം..
വല്യ പൊന്നും പണം ഒന്നും മാണ്ട. ഞമ്മളെ കണ്ടറിഞ്ഞ് പെരുമാറാൻ പറ്റ്ണ തമാശക്കാരി. ഞമ്മക്കത് മതി.
വല്യ കുടുംബത്ത്ന്ന് ഒക്കെ കെട്ട്യാലെ തോട്ടത്തിലെ കൊതൂന്റെ കടികൊള്ളാൻ പറ്റൂല. കറണ്ട് എങ്ങാനും പോയാ, ആഴംള്ള കെണറ്റീന്ന് ബള്ളം മുക്കാനൊന്നും ഞമ്മളെകിട്ടൂല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞമ്മളെ ആകെ മക്കാറാക്കും.

അങ്ങനെ പെങ്ങളെ കുടുംബത്തിന്ന് തന്നെ കിട്ടി ഞമ്മള് ബിജാരിച്ച മാതിരിള്ള ഒരു മൊഞ്ചത്തിനെ. പൊട്ടനല്ലെ, പൊട്ടൻക്ക് അതൊക്കെ മതീന്ന് ഞമ്മളെ ബാക്കിള്ളോര് തീര് മാനിച്ച്.
പക്ഷെ ഞമ്മളെ കണ്ണിന് ഓൾക്ക് ഒരു കൊറവും തോന്നീല്ല. പിന്നെന്താണാവോം ഞമ്മളെ ബാക്കിള്ളോര് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ ഞമ്മക്ക് മനസിലായി പണ്ടം പറ്റെ കൊറവാ.. ഞമ്മളെ ജ്യേഷ്ഠൻമാര് എഴുപതും എൻപതും ഒക്കെ പവൻ പണ്ടം വാങ്ങ്യപ്പോ ഇനിക്ക് പറഞ്ഞത് ഇരുപത്തഞ്ച് പവനാ.

ഞമ്മക്കും അതേന്നെല്ലെ ഇഷ്ടം. ഈ പഹൻമാർക്കും പഹച്ചേൾക്കും അതറ്യേണ്ടെ. ഞമ്മളെ മാതിരി നാട്ടില് നിന്ന് പൈസണ്ടാക്കാന് ളള വിരുതൊന്നും ഓൽക്കൊന്നുംണ്ടാവൂല.

അങ്ങനെ ഞമ്മളെ കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടാ.കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പൊ ഞമ്മളെ പൊട്ടൻന്ന് വിളിച്ചോരൊക്കെ മൂക്കത്ത് വെരല് വെച്ച്.മൂന്നര കിന്റല് ചിക്കൻ ബിരിയാണി വച്ചിട്ട് തെകഞ്ഞീലകൂട്ടരെ. അത്രക്കും ആൾക്കാരെയുന്ന് ഞമ്മളെ കല്യാണത്തിന്.
ഞമ്മള് അങ്ങണ്ട്സ്നേഹിച്ചാൽ ആൾക്കാര് ഇങ്ങണ്ടും സ്നേഹിക്കും. അതിന് പെരുത്ത് ബുദ്ധി ഒന്നും മാണ്ട. മനസ്സിലായോ ങ്ങക്ക്.

പിന്നെ ഞമ്മളെ ആദ്യരാത്രീല് ശുയ്പ്പിന്റെ കൊടിയായി കൂട്ടരെ. മണിയറീല് ഞമ്മളെ പുത്യണ്ണ് വര്ണതും നോക്കി ഇരിക്കുമ്പളാ ഓളെ ഞമ്മള് പ്പന്താ വിളിക്കാന്ന് ആലോയിച്ചത്.ഞമ്മളെ പുത്യണ്ണിന്റെ പേര് "ഫാത്തിമത്തു സഹ്‌റബ'. ഓളെ പൊരക്കാര് വിളിക്കണത് 'കുഞ്ഞോളേന്ന്.' ഞമ്മക്കത് തീരെ ഇഷ്ടായീല.
കാരണം ഇന്ന് തൊട്ട് പത്താം മാസം ഓൾക്കൊരു കുട്ടിണ്ടാവും. അപ്പൊ കുട്ടിനെ ഞമ്മള് 'കുഞ്ഞോളെന്ന്' സ്നേഹത്തില് വിളിക്കുമ്പോ കുട്ടിന്റെ "ഇമ്മ' വിളി കേക്കൂലെ. അതോണ്ട് ഞമ്മക്ക് വിളിക്കാന് ഒരു പുത്യേ പേര് ഇടണം. ഓളെ പേര് ആണെങ്കിമുത്ത് നബിന്റെ മോളെ പേരാ."ഫാത്തിമാ"ന്ന്ള്ളത് ''പാത്തോ"ന്നാ ക്യാ പിന്നെ ഓള് ഈ പൊരേല് നിക്കൂല.

പിന്നെള്ളത് "സഹ്റബ"എന്നാ.സഹ്റബനെ ഞങ്ങളെ നാട്ടില് "സൂറാബി"ന്ന് ആക്കീക്ക്ണ്. ആ അർത്ഥത്തില് "സൂറാ'ന്ന് വിളിക്കാ. അല്ലെങ്കി "സഹ് റബ"നെ ചുരുക്കി "സാറാ "ന്ന് ആക്കാ. അപ്പോ ഏതാ വിളിക്കാ.? സൂറാന്നോ, സാറാന്നോ?
ഞമ്മള് ആകെ ആശയക്കൊഴപ്പത്തില് ആയീലെ. അപ്പൊ ഞമ്മളൊന്ന് തീരുമാനിച്ച് ചാപ്പിം കോഴിം ഇടാ. ഒരു ഒറ്റ ഉറുപ്യന്റെ ചാപ്പ സൂറക്കും കോയി സാറക്കും കൊട്ത്ത്.
അങ്ങനെ ഞമ്മള് പൈസ മേലേക്ക് ഇടാൻ ഓങ്ങീതും ഞമ്മളെ മണിയറന്റെ വാതിൽ തൊറന്നതും ഒരുമിച്ചാ. പെങ്ങന്മാരും താത്തമാരും ഒക്കെ കൂടി ഞമ്മളെ പുത്യണ്ണിനെ മണിയറീക്ക് ഉന്തിത്തള്ളിക്കൊട്ന്നു "ഇന്നാ പിടിച്ചോ"ന്ന് ഒരു ഒച്ചിം. ഞമ്മള് അത് കണ്ട് നെട്ടീലെ.
എമ്മാതിരി തള്ളലാ ഓല്തള്ളീത്. പോത്തും കുട്ടിനെ അറക്കാൻ കൊണ്ടെർന മാതിര്യാ.
ഞമ്മള് നെട്ടാൻ വേറെ എവ്ട്ക്കേങ്കിലും പോണാ. നെട്ടലിന്റെ ഊക്കില് കൈയില് ള്ള ഒറ്റ ഉറുപ്യതെറിച്ച് മേലേക്ക്. ഫേന് മ്മ തട്ടി പൈസ പുത്യണ്ണിന്റെ തലേല്. ഓളതാ തല കറങ്ങി വാതിലിമ്മക്ക്.
ബേജാറായീലെ ഞമ്മള്. വേഗം ഓടി ഞമ്മളെ എളാപ്പാന്റെ മോളെര്ത്ത്ക്ക്. എളാപ്പാന്റെ പെര ബടെ അട് ത്തേനെ. എളാപ്പാന്റെ മോള് ഡോക്ടറ് ഭാഗം പഠിക്കാ. ഒരു കൊല്ലം കൂടി ബാക്കിണ്ട്. ഞമ്മളെ കല്യാണായിറ്റ് ലീ വിട്ത്ത് വന്നതാ. പോവുമ്പോ ഓൾക്കൊരു പർദ്ദവാങ്ങിക്കൊട്ക്കണംന്ന് പറഞ്ഞിക്ക്ണ്. കല്യാണത്തിന്റെ വകേലാണത്രെ. അയ്ക്കോട്ടെന്ന് ഞമ്മളും പറഞ്ഞിക്ക്ണ്.

ഓള് ഓടി വന്നപ്പോത്തിന് ഞമ്മളെ പുത്യണ്ണ് കണ്ണ് തൊറന്ന്. അപ്പൊ ഞമ്മളെ എളാപ്പാന്റെ മോള് പറ്യാ ഇന്നെ കണ്ട് പേടിച്ച് ബോധം കെട്ടതാന്ന്. ഇനിക്ക് ഓളോട് തോന്ന്യ ദേഷ്യം പറഞ്ഞാ തീരൂല.. ഇത് ഓളെ സ്ഥിരം പരിപാട്യാ.
ഓളെ കല്യാണത്തിന് മുമ്പ് എന്തിനും ഏതിനും ഞാമാ ണം. ഓൾക്ക് എബ്ടേങ്കിലും പോണങ്കി ഇന്റെ ബൈക്കിമ്മെത്തന്നെ ഇരിക്കണം.അപ്പൊ ഞാ ഓളെ പേടിപ്പിക്കാന് ള്ള കുണ്ടിലും കുഴീലും ഒക്കെ ചാടിക്കും. ഓള് ണ്ടാ പേടിക്ക്ണ്. ഓളേതാ സാധനം. ഇന്നിട്ട് ഓളെ എറക്കെണ്ട്യേടത്ത് എറക്ക്യാല് ഓൾക്ക്ണ്ട് ഒരു ഒറ്റ ഉർപ്യ തരാന്. അത് കണ്ട് ഞാമ്പറ്യും അന്റെ ബാപ്പ "കുഞ്ഞൻ മൊല്ല"ക്ക് കൊട്ത്താളേന്ന്‌. അപ്പൊ ഓള് ഇന്നെ വിളിക്കേ "എട്ടിലെ പൊട്ടാ" ന്ന്.

അങ്ങനെ പിന്നെ ഞങ്ങള് കൊറച്ചീസം മുണ്ടാതെ നടക്കും.പിന്നെ എങ്ങനേങ്കിലും ഒക്കെ മുണ്ടും. ബല്യ പഠിപ്പൊക്കെണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ഗമ ഒന്നും ഇല്യട്ടോ. ഓള് തറവാട്ടിൽ വന്നാ പിന്നെ ഇവിടെ വന്നിട്ടാ വേറെ എവ് ട്ക്കും പോവൂ. ഇപ്പളും അങ്ങനെത്തന്നെ.
ഓൾക്ക് വിര്തം ( ബിരുദം) കിട്ട്യപ്പോ ഒരു ചെക്കൻ വന്ന് ഗൾഫീന്ന് ഓളെ കാണാന്. ചെക്കൻക് ഓളെ പറ്റി. ഞാന് ഓളെ കണ്ടപ്പോ ചോയിച്ച് അനക്ക് ചെക്കനെ പറ്റ്യോന്ന്. അപ്പൊ ഓള് പറ്യാ ഇനിക്ക് ന്റെ പൊട്ടനെ ആണ് ഇഷ്ടം. ഇന്റെ കരള് ആകെ കലങ്ങിപ്പോയീലെ.
ഞാനെന്താ പറ്യാ?. "അന്നെ ഞാൻ സാബിന്റിം, സുലുന്റിം( സാബി, സുലു ഇന്റെ നേരെ പെങ്ങന്മാര്) മാതിര്യാണ് കണ്ട് ക്ക്ണ്ന്ന് "ഞാനും പറഞ്ഞ്. അത് കേട്ടപ്പൊ ഓള് ണ്ട് ഒരു കരച്ചില് കരഞ്ഞിട്ട്.പോരാത്തേന് ന്റെ നെഞ്ചത്ത് ക്ക് രണ്ടിടിം.
പിന്നെ ഞാൻ ഓളെ കാണണത് കല്യാണത്തിന്റെ തലേന്നാ.അന്ന് ഓള് ഇൻക്ക് ഒരു പൊതിതന്ന്. അതില് ഒരു സ്വർണവള.
അത് കൊറെ മുമ്പ് ഇന്റെ ബൈക്കിമ്മെ ഞങ്ങള് രണ്ടാളും കൂടി തുണിക്കടേല് പോയി. ചുരിദാർ വാങ്ങി പൈസ കൊട്ത്തപ്പൊ ഒരു ടിക്കറ്റും കൂടി തന്ന്. ആ ടിക്കറ്റില് ഓള് ഇന്റെ അഡ്രസ്സും ഫോൺ നമ്പറും ഒക്കെ എഴുതി. കൊറച്ചീസം കഴിഞ്ഞപ്പോണ്ടൊരു ഫോണ്. തുണിക്കടീന്നാ. സമ്മാനം അടിച്ചിക്കിണീന്ന്. അങ്ങനെ ആ കിട്ട്യ സമ്മാനാണ് ഇത്.
സമ്മാനം അടിച്ച പാട് ഞാൻ ഓൾക്ക് കൊണ്ടോയിക്കൊട്ത്ത്. ഓള് പറഞ്ഞ് ഇത് ആരോടും പറ്യണ്ടാന്ന്. ആ സമ്മാനാണ് ഈ വള. ഞാമ്പറഞ്ഞ് ഇനിക്കിന്തിനാവള ഞാൻ ആണല്ലെന്ന്. അപ്പൊ ഓള് പറ്യാ ഇതിന്റെ കൈയിലിര്ന്നാ സങ്കടാവുംന്ന്. അപ്പൊ ഇനിക്കൊരു പാട് സങ്കടായി. അന്ന് ഞമ്മള് ഒരു പാട് കരഞ്ഞ്.

ആ..... ഞമ്മളെ ആദ്യരാത്രിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞ് പൂർത്തി ആയീല. ഏളാപ്പാന്റെ മോള് ഓൾക്കൊരു സൂചി അടിച്ച്.ഇന്നിട്ട് ന്റെ പുത്യണ്ണ് ന്റെമ്മാന്റെ മടീല് തല വെച്ച് കെടന്ന് ഒറങ്ങി. അങ്ങനെ ഇന്റെ ആദ്യരാത്രി ഹലാക്കിന്റെ ഔലും കഞ്ഞി ആയി.

പിറ്റെ ദിവസം ഓള് ഒറ്റക്ക് വന്ന്ക്ക്ണ് മണിയറീക്ക്.ന്നിട്ട് ഓളെ ഒരു ചോദ്യം. ങ്ങള് ന്നലെ ന്തിനാ പൈസ എറിഞ്ഞ് കളിച്ചീന്നത് ന്ന്.ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞ്. അത് കേട്ടപ്പോ ഓള് ണ്ടൊരു ചിരി ചിരിച്ചിട്ട് ചെങ്ങായിമാരെ.ഈരേഴു ലോകം സ്വർഗും ഒരുമിച്ച് കണ്ട് ഞാന്.

ഹുസൈൻ എം കെ.

അഴികൾക്കപ്പുറം

അഴികൾക്കപ്പുറം
===============

''നജീബ്.. നിനക്കൊരു വിസിറ്ററുണ്ട്..''
സെൽ തുറന്നു കൊണ്ട് പോലീസുകാരൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു പുച്ഛം അനുഭവപ്പെട്ടു.
അഞ്ച് വർഷമായി ഞാനീ അഴികൾക്കുള്ളിലായിട്ട്.. ഇന്നുവരെ ആരും
എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വന്നിട്ടില്ല.
ആരായിരിക്കാം എന്ന ആകാംക്ഷയോടെ ആ പോലീസുകാരന്റെ കൂടെ നടന്നു...
''അവിടെയുണ്ട്.. താൻ ചെല്ല്.''

ഞാൻ നടന്നടുത്തപ്പോൾ മുന്നിൽ വന്ന ആളെക്കണ്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി..
എല്ലാവരേക്കാളും കുടുതൽ എന്നെ കൊലപാതിയാക്കി മുദ്രകുത്തിയവൻ..
പെറ്റുമ്മാനേക്കൊണ്ട് വരെ എനിക്കെതിരെ സാക്ഷി പറയിച്ചവൻ... എന്റെ അനിയൻ..

എന്നെക്കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കുറ്റബോധം നിഴലിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു...
കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..

ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിലൂടെ എന്റെ കയ്യിൽ സ്പർശിച്ച‌് നിറകണ്ണുകളോടെ അവൻ പറഞ്ഞു...
''ഇക്കാ... എനിക്ക് മാപ്പു തരണം... ഒരു തവണയെങ്കിലും ഇക്കാക്ക് എല്ലാം ഞങ്ങളോട് പറയാർന്നില്ലേ...''
എന്നവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.. പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്.... ശബ്ദം ഇടറിയിരിക്കുന്നു, വാക്കുകൾ മുഴുമിക്കാൻ അവൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നു.. അവൻ പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി...
അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ആയി..
അവൻ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ഡയറിയും കുറച്ച് കടലാസ്സുകളും എനിക്കെതിരെ നീട്ടി..
''ഇന്നലെ ഇക്കാടെ റൂമിലെ പഴയ സാധനങ്ങളൊക്കെ ഒഴിവാക്കിയപ്പോൾ ഒരു പഴയ പെട്ടിയിൽ നിന്ന‌് കിട്ടിയതാണ് ഇത്.
ഈ ഡയറിയിലുള്ളതെല്ലാം ഞാൻ വായിച്ചു..
ഈ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട്സുകളും..''

അതെ.. ഒരിക്കലും ആരും കാണരുത് എന്ന‌ാഗ്രഹിച്ച എന്റെ ഡയറിയും നാജിയുടെ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട്സും...

സ്വന്തം ഭാര്യയേയും കുഞ്ഞിനേയും കൊന്ന കൊലപാതകിയായി സമൂഹം ചിത്രീകരിച്ചപ്പോഴും ഞാൻ നിരപരാധിയാണെന്നു തെളിയിക്കാനുള്ള ഈ തെളിവുകൾ എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിട്ടും
ഞാനതിനു ശ്രമിക്കാതിരുന്നത് എന്റെ നാജിക്ക‌്
ഞാൻ കൊടുത്ത വാക്ക‌് പാലിക്കാനായിരുന്നു..

അവളൊരു ഹാർട്ട‌് പേഷ്യന്റാണെന്ന് എന്റെ വീട്ടിലോ നാട്ടിലോ എന്റെ അവസാനശ്വാസം വരെ ആരും അറിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് വാക്കു കൊടുത്തിരുന്നു..
''ഇക്കാ... ഞാൻ ഒരു വക്കീലിനെ പോയി കണ്ടിരുന്നു.. അധികം വെെകാതെ ഇക്കാക്ക‌് പുറത്തിറങ്ങാം എന്നാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്..''

ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷയോടെ ആണ് ആ വാക്കുകൾ അവൻ പറഞ്ഞതെന്ന‌് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി..
എന്തു മറുപടി പറയണം എന്നറിയാതെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്നും ''സമയം കഴിഞ്ഞു'' എന്ന വാക്ക് ഞാൻ കേട്ടത്..
തിരിച്ചു നടന്നു വീണ്ടും സെല്ലിലേക്ക‌്..

ഈ കാരാഗ്രഹത്തിൽ നിന്നൊരു മോചനം ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
ഏഴു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പാണ് ഞാനും നാജിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം നടന്നത‌്.
നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ബിസിനസ്സ്മാന്റെ ഒരേയൊരു മകൾ. ഇങ്ങോട്ടുവന്ന ഒരു ആലോചനയായിരുന്നു.. പെട്ടെന്നായിരുന്നു എല്ലാം.. പത്തുദിവസം കൊണ്ട് എല്ലാം മംഗളമായിത്തന്നെ നടന്നു...
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ അന്നു രാത്രിയാണ് നാജിയ ഒരു ഹാർട്ട്പേഷ്യന്റാണെന്ന് അവൾ തന്നെ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.. രണ്ടു ഒാപറേഷൻ കഴിഞ്ഞതാണെന്നും മരുന്ന് മുടങ്ങാതെ കഴിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവൾ പറഞ്ഞത്..
ഈ കല്യാണം എന്റെ ഉപ്പ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് എല്ലാം മറച്ചുവെച്ച് നടത്തിയതാണ്... എന്റെ സമ്മതത്തോടെയല്ല കല്യാണം നടന്നതെന്ന് അവൾ പറയുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

എല്ലാം മൗനമായി ഞാൻ കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ
എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാത്ത ഒരവസ്ഥയായി..
എല്ലാം മറച്ചുവെച്ചത് അവരുടെ തെറ്റാണെങ്കിലും കല്യാണം കഴിഞ്ഞാണ് ഇങ്ങനൊരസുഖം അവൾക്ക‌് വന്നതെങ്ങിൽ നോക്കേണ്ടത് എന്റെ കടമയല്ലേ എന്ന് സ്വയം മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു..
ചികിത്സിച്ച് മറ്റാൻ പറ്റാവുന്നതാണേൽ ലോകത്തിന്റെ ഏതറ്റത്തുകൊണ്ടു പോയിട്ടാണേലും മാറ്റിയെടുക്കാം എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചു തുടങ്ങി.

അവളെ ഒരു അസുഖക്കാരിയായി കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ട് ആരോടും അവളുടെ അസുഖത്തേക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞില‌്ല... എന്റെ അവസാനശ്വാസം വരെ ആരും ഒന്നും അറിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഞാൻ വാക്കു കൊടുത്തിരുന്നു.

പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ അവളോട് വീട്ടിൽ നിന്ന് എല‌്ലാ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകളും കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞു... എന്റെ വീട്ടുകാരറിയാതെ ഞാനവളെ ചികിത്സിപ്പിച്ചു..

അനിയൻ ഒരു ഫാർമസിസ്റ്റ് ആയതോണ്ട് റിപ്പോർട്ടുകളൊന്നും വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഞാൻ കയറ്റിയിരുന്നില്ല... എന്റെ കാറിൽ എല്ലാം ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചു...
അവളുടെ മനസ്സിന്റെ സന്തോഷം കൊണ്ടാവാം മരുന്നുകളോട് അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ പ്രതികരിച്ചു തുടങ്ങി..

എല്ലാം ഭേദമായി ഇനികുഴപ്പമൊന്നുമുണ്ടാവില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാവുന്നതിലും അപ്പുറത്തായിരുന്നു...
അപ്പോഴാണ് അവൾ ഗർഭിണി ആവുന്നത്..
ഡോക്ടറെ കാണിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം ക്ലിയർ ആയ സ്ഥിതിക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല സിസേറിയൻ ചെയ്യേണ്ടിവരും പ്രസവിക്കാൻ പറ്റുകയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത്...
അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഡെലിവെറി ഡേറ്റ് അടുക്കുംതോറും എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു.. അവൾ നല്ല സന്തോഷത്തിലും ആയിരുന്നു...

പറഞ്ഞ ഡേറ്റിൽ സിസേറിയൻ നടത്തി ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം കൊടുത്ത് അവളൊരു ഉമ്മയായി....
ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോരാൻ അവൾ നിർബന്ധം പിടിച്ചു...
ആദ്യ പ്രസവം ആയതോണ്ട‌് പെൺവീട്ടിൽ പോവുന്നതാണ് നാട്ടുനടപ്പ്..
അതൊന്നും ഞാൻ കാര്യമാക്കിയില്ല.. അവളുടെ സന്തോഷമാണ് എന്റെ സന്തോഷം..
അതിനു വേണ്ടി അവളുടെ വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിച്ച് എന്റ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്നു..
പ്രസവത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള എല്ലാ പരിചരണവും അവൾക്ക് കൊടുത്തു..
ആ സമയത്താണ് അവളിൽ ചിലമാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങിയത്.. എപ്പോഴും ഒരു തളർച്ചയും ക്ഷീണവും ശരീരം മെലിയാനും തുടങ്ങിയത്...
വീട്ടുകരറിയാതെ അവളെ ട്രീറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന ഡോക്ടറെ കാണിച്ചപ്പോഴാണ് അവളുടെ അസുഖത്തിന്റെ കാഠിന്യം മനസ്സിലായത്...
ചികിത്സിച്ച് മാറി എന്നു കരുതിയിരുന്ന അസുഖം ആ ഡെലിവറിയിലൂടെ പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ അവളിലേക്ക‌് തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു...
അതു കേട്ടപ്പോ ഈ ലോകം തന്നെ തലകീഴായി മറിയുന്നതു പോലെയാണ് എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടത്.. എന്റെ തോളിൽ തട്ടി ഡോക്ടർ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു എല്ലാം ശരിയാവും പ്രതീക്ഷ കെെവിടരുതെന്നും പറഞ്ഞ്...
തളർന്ന മനസ്സോടെ അവളേയും കൊണ്ട് വീട്ടിൽ വന്നു.... അപ്പോഴും ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
രാവും പകലും അവൾക്കും കുഞ്ഞിനും കാവലായിരുന്നു ഞാൻ....
വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം അവൾക്ക് കുറച്ചു കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കാൻ അടുക്കളേൽ പോയി വന്നപ്പോഴാണ് അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന അവളേയും മോളേയും കണ്ടത്....
അവളും കുഞ്ഞും മരിച്ചിരിക്കുന്നു..രാവും പകലും അവൾക്ക് കാവലായിരുന്ന എന്നോടൊരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അവൾ മോളേയും കൊണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു..

കുട്ടിക്ക് പാൽ കൊടുത്തോണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവള് മരിച്ചിരിക്കുന്നത്.. മുലക്കണ്ണ് വായിൽ അമർന്ന് ശ്വാസം കിട്ടാതെയാണ് കുഞ്ഞ് മരിച്ചത്...

പടച്ചവൻ എന്നെ തനിച്ചാക്കി..

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവളുടെ ഉപ്പ എനിക്കെതിരെ കേസ്സ് കൊടുത്തത്.. അയാളുടെ മകളേയും കുഞ്ഞിനേയും ഞാൻ കൊന്നതാണെന്നും പറഞ്ഞ്..
സ്വന്തം മകളുടെ അസുഖത്തെ മറച്ചുവെച്ച് പണത്തിന്റെ ബലത്തിൽ തെളിവുകളെല്ലാം എനിക്ക് എതിരാക്കി സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിലും സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിലും നയമത്തിനു മുന്നിലും കൊലപാതകിയാക്കി മുദ്രകുത്തി..
അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഉൾക്കൊണ്ട് എന്റെ വീട്ടുകാരും എനിക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു..

അനിയനും ഉമ്മയും ഉപ്പയും എന്നെ കയ്യൊഴിഞ്ഞു..
അനിയൻ എല്ലാത്തിനും മുൻപന്തിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു....
അവളുടെ മരണ ശേഷം വണ്ടിയിൽ നിന്ന് എല‌്ലാ റിപ്പോർട്ടുകളും വീട്ടിൽ എന്റെ പഴയ ഒരു പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്നു..
വല്ലപ്പോഴും എഴുതിയിരുന്ന എന്റെ ഒരു ഡയറിയും അതിലുണ്ടായിരുന്നു..

കോടതിയിൽ എനിക്കെതിരെ സാക്ഷി പറഞ്ഞു അനിയനും ഉമ്മയും...

സ്വന്തം ഭാര്യയേയും കുഞ്ഞിനേയും കൊന്ന കേസ്സിൽ കൊലക്കുറ്റത്തിനു കോടതി എന്നെ ശിക്ഷിച്ചു... എന്റെ നിരപരാധിത്യം തെളിയിക്കാൻ എന്റെ മുന്നിൽ പലവഴികളുണ്ടായിട്ടും ഞാൻ അത് ചെയ്യാതിരുന്നത് എന്റെ നാജിക്ക് ഞാൻ കൊടുത്ത വാക്ക‌് തെറ്റിക്കാതിരിക്കാനാണ്.

അഞ്ചു വർഷമായി ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിനു ശിക്ഷയനുഭവിക്കുകയാണ് ഞാൻ...
ഇന്നലെ വരെ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിരുന്ന
എന്റെ വീട്ടുകാർക്കു മുമ്പിൽ എന്റെ നിരപരാധിത്യം തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഈ അഴികൾക്കുള്ളിലെ ജീവിതത്തോട്
യാത്ര പറയാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു...!!

ജാസ്മിൻ സജീർ

കറുത്ത പെണ്ണ്

കറുത്ത പെണ്ണ്
***************

നിന്നെ തൊട്ട് കണ്ണെഴുതാമല്ലോടീ...!!

കഴുങ്ങിൻ തടി കൊണ്ട് വലിച്ചു കെട്ടിയ ഷെഡ്ഡിൽ തമ്പടിച്ച , നാട്ടിലെ പ്രധാന വായിൽനോക്കികളുടെ വക കമൻ്റും കൂടെ പരിഹാസം കലർന്ന പൊട്ടിച്ചിരികളും..
തലയുയർത്തി അവരെയൊന്നു നോക്കാൻ പോലുമുള്ള ധൈര്യമുണ്ടായില്ലെനിയ്ക്ക്..

അപകർഷതാ ബോധം..!
തൊലി കറുത്തു പോയവളെന്ന നാണക്കേട്..

കറുത്ത പെണ്ണ്... നാട്ടുകാർ എനിയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ച വിളിപ്പേര്..
സഹപാഠികളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള സംസാരങ്ങൾക്കും ഗോഷ്ഠികൾക്കുമിടയിൽ നിസഹായതയോടെ കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചതേയുള്ളു.. മറുത്തു പറഞ്ഞതില്ലൊരു വാക്കു പോലും.
ഒറ്റപ്പെടൽ.... വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയാണത്.. വാക്കുകളെ കൊണ്ട് വിവരിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറം ഭീതിജനകമായൊരവസ്ഥ...
ഒരുപക്ഷേ എൻ്റെയീ നിറം പകരുമെന്ന ഭയത്തിനാലാം, ചെന്നിടങ്ങളിലെല്ലാം കറുത്തവൾ എന്നാരോപിച്ചെന്നെ മാറ്റിനിർത്തിയത്...!!

ഏതു നിറമണിഞ്ഞാലും കൂടുതൽ ചേലോടെ തിളങ്ങുന്ന കുഞ്ഞനുജത്തിയെ പലപ്പോഴും കുശുമ്പോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. കണ്ണടിച്ചു പോകത്തക്ക വിധത്തിൽ കൂടുതൽ ഉദിപ്പോടു കൂടിയ നിറങ്ങളായിരുന്നൂ.. അച്ഛൻ എനിയ്ക്കു വേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്.. സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് ഒരു വേഷമണിയാനുള്ള സ്വാതന്ത്രം പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവൾ.. പരിഭവങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടില്ലിത്ര നാളും. ആരോ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ചരടിനൊരറ്റം തൂങ്ങിയാടുന്നൊരു മരപ്പാവയാണിന്നു ഞാൻ. മറ്റുള്ളവരുടെ താൽപര്യങ്ങളെ സ്വയമേ വരിച്ചവൾ...!!

ഇത്തരം അവഗണനകൾക്കിടയിലും ആകെയൊരാശ്വാസം എനിക്കെൻ്റെ അമ്മയായിരുന്നു. വേർതിരിവ് കാണിച്ചിട്ടില്ലിതേ വരെയും.. കറുത്ത പെണ്ണെന്ന ആർത്തിരമ്പൽ ഉള്ളു പൊള്ളിച്ചുവെങ്കിലും അമ്മയുടെ മാറിലെ ചൂടിനായ് കൊതിച്ചിരുന്നൂ ഞാൻ. ആ നെഞ്ചോട് മുഖമണച്ചു കിടന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എൻ്റമ്മയുടെ മാറിലെ ഇനിയും വറ്റിടാത്ത അമ്മിഞ്ഞ പാലിൻ ഗന്ധം.. അതു മതിയായിരുന്നു ഒരായുസ്സ് കൊണ്ട് കൂട്ടിപ്പെരുപ്പിച്ചു വച്ച നൊമ്പരങ്ങളത്രയും പെയ്തൊഴിഞ്ഞിടാൻ..

ദിനംപ്രതി ഇരുണ്ടു കൂടുന്ന മകളിലുള്ള ഭീതി കൊണ്ടാവാം സ്വന്തമായൊരു പച്ചമഞ്ഞൾ കൃഷി തന്നെ തുടങ്ങിയമ്മ. കുളിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അമ്മിയിലരച്ചു വച്ച മഞ്ഞൾ ദേഹമാസകലം തേച്ചു പിടിപ്പിക്കണമെന്നത് അമ്മയുടെ നിർബന്ധമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഈ ചെയ്തികളിൽ പലപ്പോഴുമെൻ്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങൾ അനിഷ്ടം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്..

''അമ്മയ്ക്ക് വേറെ പണിയൊന്നൂല്ലേ..! ഇവള് ഇതുകൊണ്ടൊന്നും വെളുക്കൂലാ... വെറുതെ മഞ്ഞളിനെ കൂടി കറുപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയോരോ കോപ്രായങ്ങൾ... ''
ഓർമ്മ വച്ച നാൾ മുതൽ വെറുപ്പോടെയാണ് അവളെന്നെ നോക്കിയിരുന്നത്.

'' ടീ.. നിനക്കൊരു കാര്യമറിയോ..?? നിന്നെയുണ്ടല്ലോ കരി കൊടുത്താ മേടിച്ചേ... അതുകൊണ്ടാ നീയിത്രേം കറുത്ത് പോയത്... ''

അവസരം ഒത്തു വന്നപ്പോളേല്ലാം ഇത്തരം വാക്കുകളെ കൊണ്ട് അവളെന്നെ കുത്തി നോവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കുഞ്ഞുനാളിൽ ഞാനായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. അന്നെൻ്റെ പെങ്ങളൂട്ടിക്ക് കറുപ്പും വെളുപ്പും തിരിച്ചറിയാനുള്ള പക്വതയില്ലായിരുന്നു. ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനും കളിക്കാനും എല്ലാടത്തും ഈ ചേച്ചി വേണമായിരുന്നു. ഇന്ന് അവളൊരുപാട് വളർന്നുപോയി... ഇപ്പോളെൻ്റെ കുട്ടിക്ക് ഞാൻ ചേച്ചിയാണെന്ന് പറയുന്നത് നാണക്കേടാണത്രേ..!!
ഇത്രയും വിരൂപിയായൊരുവളെ സഹോദരിയെന്നു ചൊല്ലാൻ മാനക്കേട് പോലും..!!

ഞാൻ പോലുമറിയാതെ ഉള്ളിൽ ജനിച്ച വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും എന്നെയോർമ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.. , ഞാനും ഒരു പെൺകുട്ടിയെന്ന്.. തൊലിയൊരൽപം കറുത്തുപോയതല്ലാതെ വേറെയെന്താണ് എന്നെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തയാക്കുന്നത്.. ചില സമയങ്ങളിൽ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്, പ്രണയം എന്ന വികാരത്തെ..
ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്.., ഉത്സവ പറമ്പുകളിൽ അല്ലെങ്കിൽ നാട്ടിടവഴികളിൽ എന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന മിഴികളെ.. പക്ഷേ കണ്ടതില്ല ഞാൻ അതൊന്നും. എന്നിലുടക്കിയ നോട്ടങ്ങൾ അത്രയും ഒരു തെരുവ് പട്ടിയോടെന്നതിലും ക്രൂരമായിരുന്നു..

അമ്മ.. ഒരത്ഭുത പ്രതിഭാസമാണത്. ഭ്രാന്തമായ എൻ്റെ ചിന്തകളുടെ കുത്തൊഴുക്കിനെ തടയിണയിട്ട് പിടിച്ചു കെട്ടി മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുവാൻ കെൽപുള്ളവൾ.. അതു കൊണ്ടാവാം അകറ്റി നിർത്തുന്നവർക്കിടയിൽ അമ്മ എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായിത്തീർന്നത്..
പലയാവർത്തി ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു ചോദ്യമുണ്ടെൻ്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് പിടയുന്നു...

'' എന്താ അമ്മേ.. അമ്മേടെ മോള് മാത്രം ഇത്രയും കറുത്തുപോയതെന്ന്.. ''
എന്തു കൊണ്ടോ അങ്ങനൊരു ചോദ്യം ഉന്നയിക്കാനെൻ്റെ നാവ് അനുവദിച്ചില്ല. ഒരു പക്ഷേ പെങ്ങളൂട്ടി പറഞ്ഞ പോലെ, എന്നെ കരി കൊടുത്തു മേടിച്ചതാണെങ്കിലോ..!! അതു കൂടി കേൾക്കുവാനുള്ള ത്രണിയുണ്ടായില്ലെനിയ്ക്ക്..

പ്രായം കൂടി വന്നതിനൊപ്പം കറുപ്പ് കൂടിയതല്ലാതെ.. കുറഞ്ഞില്ല ഒരു തരി പോലും. ചായ കുടിക്കാൻ ഞായറാഴ്ചകളിൽ വീടണഞ്ഞവർക്കു മുൻപിൽ വിഡ്ഢി വേഷം കെട്ടുന്നതൊരു പതിവായി. എന്നെ കണ്ട് ഭയന്നതു കൊണ്ടോ , അതോ മുൻപിൽ നിരത്തിയ പലഹാരങ്ങളിൽ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചതു കൊണ്ടോ.. വന്നവരിൽ ആരും ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തവണയെന്നെ നോക്കിയില്ല.

'ആർക്കും കറുത്ത പെണ്ണിനെ വേണ്ടത്രെ!!

ചിറിയിലിരിയ്ക്കുന്ന എച്ചിലു തുടച്ച്, ഏമ്പക്കവും വിട്ട് പടിയിറങ്ങുന്നവർക്കു മുൻപേ കരഞ്ഞു കാലുപിടിക്കുന്ന അമ്മ ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു..
''വീട്ടുകാരെ ഇങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കാതെ വല്ലോടത്തും പോയി ചത്തൂടെടി നിനക്ക്..'' പതിവിലേറെ വെറുപ്പറിയിച്ചിരുന്നു പെങ്ങളൂട്ടിയുടെ വാക്കുകളിൽ. കെട്ടാച്ചരക്കായി മാറിയ മകളാണത്രെ ഇപ്പൊ നാട്ടിലെ പ്രധാന ചർച്ചാ വിഷയം. നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങളിൽ മനം നൊന്ത് , അച്ഛനിന്ന് ഒരു മുഴുക്കുടിയനായി മാറിയിരിക്കുന്നു . രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ബോധമില്ലാതെയാണ് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നങ്കിലും എന്നെ തെറി വിളിക്കാതെയുറങ്ങുന്ന ദിവസങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു..

അന്നൊരു ദിവസം പതിവ് ചായസൽക്കാരത്തിനു ശേഷം അമ്മയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയായ് കണ്ടു. പതിവിനു വിപരീതമായി അമ്മയെന്നോട് മൗനം പാലിച്ചു.. ചായയിട്ട് മടുത്തു കാണും... രാത്രിയിൽ ആരുടെയോ തോളിലേറി വീടെത്തിയ അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ കൂടി കണ്ടതിനാലാവാം, നിയന്ത്രണം വിട്ടമ്മ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു..

'' ഇതൊക്കെ കാണാനാണോ ഭഗവാനേ.. നീ എന്നെ ബാക്കി വച്ചേക്കുന്നത്..?? എന്തിനാ ദൈവങ്ങളെ.. ഇങ്ങനൊരു സന്തിയെ തന്നത്..??
ആളുകളെ ബുദ്ധി മുട്ടിക്കാനായുണ്ടായ അശ്രീകരം ..!! എൻ്റെ വയറ്റിൽ തന്നെ വന്നു പിറന്നല്ലോടീ നീ...!!
ഒടുവിൽ അമ്മയും തുറന്നടിച്ചു.. ഞാനൊരു ഭാരമെന്ന്..

തുരുമ്പരിച്ച ജനലഴിയിൽ ചാരി നിന്ന് തികട്ടി വന്ന തേങ്ങലിനെ പിടിച്ചു കെട്ടാൻ നന്നേ പാടുപെട്ടു. പ്രതിസന്ധികളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച കൈകളെയാണ് ഇന്നെനിയ്ക്ക് നഷ്ടമായത്. സ്നേഹത്തിൽ കെട്ടുറപ്പിച്ച വിശ്വാസമാണിന്നെനിയ്ക്ക് അന്യയായത്.. പരാതികളില്ലമ്മേ.. അറിയാതെ ചെയ്തു പോയ അപരാധങ്ങൾക്കൊരു കൂപ്പുകൈ അല്ലാതെ...

വീട് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ ശൂന്യമായിരുന്നു മനസ്സ്.. അനിയന്ത്രിതമായ ചിന്തകൾ.. ചിന്തകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ചലിക്കുന്ന കാലുകൾ.. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ.. കവിളിലൂടൊലിച്ചിറങ്ങിയ നീർച്ചാലുകൾ..
കരഞ്ഞു വീർത്ത കൺപോളകളെ തുറന്നു വയ്ക്കാൻ ഒരുപാടു പണിപ്പെട്ടു..
നിലാവ് പാകിയൊരീ നാട്ടിടവഴിയിൽ എനിക്ക് കൂട്ടിനായവളും ഉണ്ട്.. എൻ്റെ നിഴൽ.. കറുത്ത പെണ്ണിന് കൂട്ടിനായ് മറ്റൊരു കറുമ്പി..
നീയും തനിച്ചായോടീ പെണ്ണേ..!! അവളെ നോക്കി വരണ്ട ചുണ്ടുകളാലൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു.

ഇരുവശങ്ങളിലെയും പടർന്നു പന്തലിച്ച പൊന്തക്കാടുകൾ ഭീതിയുളവാക്കുന്നവയായിരുന്നു.. ഇരുട്ടിന് മറ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും.ഭയപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നെയിതൊന്നും. ചാട്ടുളിയേക്കാൾ മൂർച്ചയേറയായിരുന്നു ഇന്ന് അമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക്.. ഓർക്കുന്തോറും കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്കത് കുത്തിയിറങ്ങി..

അലക്ഷ്യമായ ചുവടുകൾ എവിടെയോ വച്ച് നിശ്ചലമായി. പുറകിലൂടെ വന്ന കരങ്ങളെന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.. പ്രാണവേദനയാൽ പുറത്തേക്കൊഴുകിയ ശബ്ദത്തെയവർ പിടിച്ചു കെട്ടി. കുതറിയോടുവാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ തലയടിച്ചു മലർന്നു വീണു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിലാവാം.. പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടു.. ഞാനെൻ്റെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന രക്തത്തെ..
''അതെ..ചുവപ്പ് തന്നെ.. എൻ്റെ രക്തത്തിൻ്റെ നിറവും ചുവപ്പ് തന്നെ.. ''

നിലം പതിച്ച എൻ്റെ ശരീരത്തെയവർ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടു പോയി..
ശക്തമായ എന്തോ ഒന്ന് ശരീരത്തിലേക്കിഴഞ്ഞു കയറും പോലെ.. സിഗരറ്റിൻ്റെയോ മറ്റോ രൂക്ഷമായ ഗന്ധം മൂക്കിലേക്കടിച്ചു കയറി.. എതിർക്കാനാവാത്ത വിധം കൈകാലുകൾ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.. ശക്തമായ അവൻ്റെ ചെയ്തികളിൽ ഞാൻ ആഞ്ഞുലഞ്ഞു...
ഉയർന്നു താണ അവൻ്റെ പ്രഹരങ്ങളിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു എൻ്റെ ശരീരവും.. . അസഹനീയമായ വേദനയിൽ പുളഞ്ഞ് അലറി വിളിച്ചപ്പോൾ ബലിഷ്ഠമായ അവൻ്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു ഞാൻ...

അൽപസമയത്തെ കഠിന പ്രയത്നത്തിനു ശേഷം മുറുകിയ പിടി ചെറുതായൊന്നയഞ്ഞു..

വിയർത്തൊഴുകിയ അവൻ്റെ ശരീരം എന്നിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി.., മറ്റൊരുവനു വേണ്ടി സ്ഥാനം ഒഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോളവൻ്റെ കൺകളിലെ വെറി മാറിയിരുന്നില്ല..

നിമിഷസുഖത്തിൽ ആത്മസംതൃപ്തിയടഞ്ഞവൻ്റെ ചാരിതാർഥ്യം..

അവനു ശേഷം അവൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കളും എന്നിലേയ്ക്ക് നൂണ്ടിറങ്ങി... ഓരോരുത്തരും മാറി മാറി വരുമ്പോഴും എൻ്റെ നോട്ടം അവനിലായിരുന്നു.. ഊഴം കാത്തുനിൽക്കുന്നവരെ നോക്കിയവൻ നിർവൃതിയണഞ്ഞു.. ഉണങ്ങിയ മരത്തിൽ ചാരി നിന്നവൻ കൈയ്യിലെ സിഗരറ്റ് വലിച്ചൂതി.. ചുറ്റിലും പടർന്ന പുകച്ചുരുളുൾക്കിടയിൽ മുഖം വ്യക്തമല്ലെങ്കിൽ കൂടി ചുണ്ടിലൂറിയ ചിരി തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു...

കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ രക്തം കാഴ്ചയെ മറച്ചുവെങ്കിലും.. പുകചുരുളുകൾക്കിടയിലൂടെയവൻ്റെ മുഖം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു ..

പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ കറുപ്പിന് അയിത്തം കൽപിച്ചവൻ..
രാത്രികളിൽ ഇരുട്ടിൻ്റെ മറ പറ്റി.. നിറഭേദമന്യേ മാംസരുചിയ്ക്കായ് വെറി പൂണ്ടലയുന്നവൻ ..

കൺകളിലേയ്ക്ക് പടർന്ന ഇരുട്ട് കാഴ്ചയെ മുഴുവനായും മറയ്ക്കുന്നതിനു മുൻപേ.. ആർത്തിയടങ്ങാത്ത അവൻ്റെ നോട്ടം എന്നിൽ തറച്ചുനിന്നൂ.. വശ്യമായൊരു പുഞ്ചിരിയാൽ അവനെന്നിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും..

ദേവിക. ഒ. ബി

പൂ പോലൊരു പെണ്ണ്...

പൂ പോലൊരു പെണ്ണ്...

"ഇനീപ്പോ എന്താ ഞാൻ വേണ്ടത്..നിനക്കിവിടേം ശരിയാവുന്നില്ല ല്ലേ..?

എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ കൈകൾ മാറിൽ കെട്ടി നഗര ബഹളത്തിലേക്കു നോട്ടം പായിച്ചു ടെക്സ്ടെയിൽസു വരാന്തയിൽ നിസ്സഹായായി നിൽക്കുവായിരുന്ന വേണി മുഖം തിരിച്ചു ഇല്ലായെന്ന മട്ടിൽ എന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി..വലിയ വട്ടക്കണ്ണുകളിൽ നീർപൊടിഞ്ഞു പരന്നിട്ടുണ്ട്..വയസു ഇരുപതു കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ പോലെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും മനസുമാണവൾക്ക്..!!

ക്യാഷ് കൗണ്ടറിലെ റിവോൾവിങ് ചെയർ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിലെ, ഗോൾഡൻ ഫ്രെയിം കണ്ണടയ്ക്കുളളിൽ നിന്ന് ടെക്സ്റ്റയിൽസ്ഉടമയുടെ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ അക്ഷമയോടെ ഇങ്ങോട്ടു നോട്ടം പായിക്കുന്നു..!!

ഇനിയിപ്പോ ഇതിന്റെ പേരിൽ അയാളുടെ വായിലെ ബാക്കി ചീത്ത കൂടി കിട്ടിയ മതി..വേണീടെ കാര്യം പിന്നെ ചിന്തിക്കയെ വേണ്ട!!ഇപ്പോൾ പോകുന്നതാണ് നല്ലത്..
എന്റെഊഹം മനസിലാക്കിയെന്നോണം വേണി ഷോപ്പിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു.."മായേച്ചി ഇപ്പൊ പൊയ്ക്കോ..ഞാൻ രാത്രി വിളിക്കാം.."

“നീ വിഷമിക്കാതെ നമുക്ക് വേറെന്തെലും വഴിയുണ്ടാക്കാം..”..

അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി യാത്ര പറഞ്ഞു സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി വരുമ്പോൾ എന്റെ മനസാകെ കലുഷിതമായിരുന്നു..
ആരുമല്ലെങ്കിലും വളരെ കുറച്ചു നാളുകൾക്കുള്ളിൽ എന്റെ ആരൊക്കെയോ ആയി തീർന്നവളാണ് വേണി..ചിലപ്പോൾ യാദൃച്ഛികമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നവർ നമ്മുടെ ആരൊക്കെയോ ആയി തീരു ന്നു. അവരുടെ ഉള്ളു നീറുന്നെന്നറിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയവും പൊള്ളുന്നു...അവർക്കു വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു,..അവരെ ഓർത്തു വേദനിക്കുന്നു.. മനുഷ്യ ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് യാദൃച്ഛികത തന്നെയല്ലെ..ഓർത്തുനോക്കുമ്പോൾ യാദൃച്ഛികത ജീവിതത്തിലെ വിസ്മയ മായി തീരുന്നു...!!

വേണിയെ ഞാൻ ആദ്യം കാണുന്നത്ഓഫീസിലെ മിനി ചേച്ചിയോടൊപ്പം ഒരു ട്രാവൽ ഏജൻസിയിൽ ചെന്നപ്പോഴാണ്..!!

അവളവിടെജോയിൻ ചെയ്തിട്ട് ഒരാഴ്ച ആകുന്നേയുള്ളു..കംപ്യൂട്ടറിനു മുൻപിൽ പകച്ചിരിക്കുന്നൊരു പാവം കുട്ടി.

ആര്ഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത പൂപോലുള്ള അഴകൊത്ത പെൺകുട്ടി..ഭയം നിറഞ്ഞ വെളുത്ത കുഞ്ഞു മുഖത്തെ വട്ടക്കണ്ണുകളും നിഷ്കളങ്കത്വവും എന്തോ മനസിനെ സ്പർശിച്ചു .. അങ്ങോട്ട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ അവളൊന്നു ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി..ട്രാവൽ ഉടമ നിർദേശങ്ങൾക്കൊടുക്കുന്നതിനു അനുസരിച്ചു അവൾ ഒരു പാവയെ പോലെ ധൃതിയിൽ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു കൂട്ടുന്നുണ്ട്..

ഇടയ്ക്കു അയാൾ അരിശം പിടിച്ചുഎന്തെല്ലാമോ പറയുന്നുണ്ട്..വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കീ ബോര്ഡില് ക്രമാതീതമായി താളമിട്ടപ്പോൾ കൈകളിൽ നിന്ന് പടർന്ന വിയർപ്പുകണങ്ങൾ അവൾ തൂവാല കൊണ്ട് ഒപ്പുന്നത് എനിക്ക് കാണാം... അക്ഷമനായി അരിശം പൂണ്ടു നിന്ന അയാൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് കസേരയിൽ നിന്ന് അവളെ എണീപ്പിച്ചു ആ സ്ഥാനത്തിരുന്നു കൊണ്ട് അവൾ പാതിയാക്കിയ വർക്ക് ഏറ്റെടുത്തു ധൃതിയിൽ ചെയ്തു തീർത്തു..!!

അവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോ വ്യസനം നിറഞ്ഞ ആ മിഴികൾ ഹൃദയത്തിലെങ്ങനെ മായാതെ നിന്നു..ദിവസങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം ഒന്ന് കൂടി ഞാനവിടെ പോയി..അപ്പോഴവൾ മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. അത് നല്ലൊരു സാഹചര്യമായി..അവളെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു..

പ്ലസ്ടു വരെ പഠിച്ചു. ടൗണിൽ നിന്ന് മാറിയുള്ള ഒരു വാടക വീട്ടിലാണ് താമസം.വീട്ടിൽ അമ്മയും പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന അനിയനും..പാവപ്പെട്ട കുടുംബമാണ്.അച്ഛൻ അവൾക്കു എട്ടു വയസുള്ളപ്പോ മരിച്ചു അതിനുശേഷം ബാല്യംഏറെയും കണ്ണീരോർമകൾ നിറഞ്ഞതാണ്...അമ്മയ്ക്ക് തയ്യലാണ് ജോലി..പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞു തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..ഒരുപാട് നേരം ഇരുന്നുള്ള ജോലി കാരണം അമ്മയ്ക്ക് നടുവേദനയാണ്.അനിയന്റെ പഠനവും വീട്ടു ചെലവും മറ്റുമൊക്കെയായി കുടുംബ ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ വന്നപ്പോഴാണ് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം എന്ന രീതിയിൽ അവളും ജോലി ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചത്..

രണ്ടു മൂന്നു തവണത്തെ, കൂടി കാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം വേണി എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, സൗഹാര്ദമായ നല്ലൊരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ , കളങ്കമറ്റ സ്നേഹത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകിയിരുന്നു. വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുൻപ് എനിക്കുംഏട്ടൻ നിഖിലിനും നഷ്ടമായ കുഞ്ഞനുജത്തി മീരയുടെ ഓർമ്മകൾ ജനിപ്പിച്ചു പലപ്പോഴും അവളുടെ പെരുമാറ്റം..!!

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുത്തി നിറച്ചു വരുന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസുകളിലെ ശ്വാസം മുട്ടിയാത്രയ്ക്കുള്ള കാത്തിരിപ്പിൽ നിന്ന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാനവളെ എന്റെ ആക്ടീവയിലേക്കു സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ "ചേച്ചി ഡ്രൈവിംഗ് ശരിക്കു പഠിചില്ല്യാലോ ല്ലേ..?ഒറ്റയ്ക്ക് പോവാൻ പേടിയായിട്ടല്ലേ ന്നെ ഇടയ്ക്കു വിളിക്കണേ"?
എന്നൊക്കെ കുസൃതിയോടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടും.."കൊള്ളാം..ഇതാ പറയുന്നേ ഒരാൾക്കും മനസറിഞ്ഞു ഒരുപകാരോം ചെയ്യരുത്..പാവല്ലേ ആ ബസ്സില് കുത്തി നിറച്ചു പോണ വഴി വല്ല താടക പെണ്ണുങ്ങളുടേം ചവിട്ടേറ്റ് കാറ്റ് പോണ്ടെന്നു കരുതി വിളിക്കുമ്പം.....!! അവളുടെ വർത്താനം കേട്ട തോന്നും ഡ്രൈവിംഗ് ടീച്ചറെയാണ് ഞാൻ പുറകിലിരുത്തി കൊണ്ടൊണെന്നു.. നിനക്ക് പേടിയാണേൽ കേറണ്ട അല്ല പിന്നെ..”

അപ്പോഴേക്കും അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പിൻസീറ്റിൽ ചാടി കേറിയിരുന്നിരിക്കും..

യാത്രയിലുടനീളം ജോലിക്കാര്യങ്ങളും വീട്ടുകാര്യങ്ങളും പലതും പരസ്പരം പങ്കു വെച്ച് ചിലപ്പോൾ അവൾക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം വരെ മറന്നു പോകാറുണ്ട്..
വീട്ടിലേറെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും കൂടുതൽ പറയാറില്ല..എങ്കിലും അനിയന് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം, കയറിക്കിടക്കാൻ സ്വന്തമായൊരു വീട് അതാണ് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം എന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കിയിരുന്നു..

ട്രാവൽ ഉടമ മഹാ പിശുക്കനാണ്..ജോലി ചെയ്യുന്നതിന് തക്കതായ പ്രതിഫലവുമില്ല എന്നും വഴക്കുമാണെന്നു കേട്ടതിനെ തുടർന്നാണ് ഓഫീസിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴി "ഫാമിലി ഫാഷൻസിൽ " സെയിൽസ് ഗേളിന്റെ ഒഴിവിലേക്ക് അവളോട് താല്പര്യമുണ്ടോന്നു ചോദിച്ചത്.. അങ്ങനെ ട്രാവൽ ഏജൻസിയോട് ഗുഡ് ബൈ പറഞ്ഞു പുതിയ ജോലിക്കു പ്രവേശിച്ചു..!!

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കുഴപ്പമില്ലാതെ കടന്നു പോയി......
ടെക്സ്ടയിൽസ് ഉടമയുടെ പെരുമാറ്റം സഹിക്കാൻ വയ്യെന്ന് പറഞ്ഞാണ് അവളിന്നലെ എന്നെവിളിച്ചു കരഞ്ഞത്.. രാവിലെ തുടങ്ങുന്ന നിൽപ്പ് വൈകിട്ട് വരെ തുടരണം.സാലറി കുറവും കൂടുതൽ ജോലിയും ചെറിയ വീഴ്ചകൾക്കെല്ലാം കസ്റ്റമേഴ്സിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് വല്ലാതെ വഴക്കുംപരിഹാസവുമത്രെ..തുടർച്ചയായുള്ള നിൽപ്പ് കാരണം കാലു വേദനിച്ചിട്ടു രാത്രി ഉറങ്ങാൻ വയ്യെന്ന്.. അതൊക്കെ സഹിക്കാം പക്ഷെ അയാളുടെ പെരുമാറ്റം..!!

“"നാളെ സൺഡേ യല്ലേ..നീ നെട്ടൂരപ്പന്റെ അമ്പലത്തിൽ വാ..നമുക്ക് സംസാരിക്കാം.." രാത്രി വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ വരാമെന്നു സമ്മതിച്ചു.

ഞായറാഴ്ച ആയതിനാൽ അമ്പലത്തിൽ കുറച്ചു തിരക്കായിരുന്നു..!!

"പ്രൈവറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ജോലികൾഎല്ലാം അങ്ങനൊക്കെ തന്നെയാ വേണീ..സാലറി കുറവും ജോലി ഭാരം കൂടുതലും,ചിലയിടത്തു വഴക്കും ഒക്കെയുണ്ടാകും..നമ്മുടെ സാഹചര്യം നോക്കി ചിലതൊക്കെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതായി വരും... അവിടുന്ന് മാറി വേറെയിടത്തു പോയാലും അവിടെയും കാണും ഇതുപോലെ മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ലെംസ്.. അല്ല..നിനക്ക് ജോലി ചെയ്യണമെന്ന് നിർബന്ധമാണോ..?

നെട്ടൂരപ്പന്റെ തിരുനടയിൽ തൊഴുതിറങ്ങി അവളുടെ മനോഹരമായ നെറ്റിത്തടത്തിൽ കുളിർ ചന്ദനം തൊടുവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കുസൃതിയോടെ അവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി..

"പിന്നെ...?"

"ഞാൻ നിനക്കൊരു പദവി വാഗ്ദാനം ചെയ്താൽ സ്വീകരിക്കുമോ..”?

"എന്ത് പദവി..ഇന്ത്യൻ പ്രസിഡന്റിന്റെയാ..?"
അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
.
"ഒരാളുടെ ഭാര്യ പദവി..”

“ആ ആൾക്ക് നിന്നെ ഒരുപാടിഷ്ടമാണ്..നിന്നെയും നിന്റെ കുടുംബത്തെയും നല്ലപോലെ സംരക്ഷിക്കും .... കുഞ്ഞുന്നാളിലേ ഒത്തിരി സങ്കടങ്ങൾ അനുഭവിച്ചല്ലേ നീ വളർന്നത്...ഇത് വരെയുള്ള നിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കണ്ടു, തെളി ദീപം പോലുള്ള മനസ് കണ്ടു ഈശ്വരൻ നിനക്ക് വേണ്ടി ഒരുക്കി വെച്ച ഭാഗ്യമാണിതെന്നു കരുതിയാ മതി...."

അവൾ ഒന്നും മനസിലാകാതെ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു സ്തബ്ധയായി നിന്നു..

******* ******** * *******

"എത്ര നേരായി ഈ ഇരിപ്പു തുടങ്ങീട്ട്..വയറ്റിൽ വേറൊരാള് കൂടെ ഉള്ളതാന്നു ഓര്മ വേണം ട്ടോ..മായെ..!!

ജിത്തേട്ടൻ അല്പം ദേഷ്യത്തിലാണ്..അമല
ഹോസ്പിറ്റലിലെ ലേബർ റൂമിന് പുറത്തുഅക്ഷമയോടെയും അല്പം ഭയത്തോടെയും വേണിയുടെ അമ്മയ്ക്കൊപ്പമിരിക്കയായിരുന്നു ഞാൻ.

"ഞാൻ കുറെ പറഞ്ഞു ജിത്തുമോനെ ..മായാമോള് കേൾക്കണ്ടേ..?ഇനി ഇതൊന്നു കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി എന്തേലും കഴിക്കുന്നത് എന്ന ഇവള് പറയുന്നേ....നിനക്കറിയാലോ.വേണീടെ കാര്യത്തിൽ എന്നേക്കാൾ ആധിയാ ഇവൾക്ക്.."

ജിത്തേട്ടൻ എന്റെ നേർക്ക് നോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ശാന്തനായി നിന്നു....പിന്നെയുംനിമിഷങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി..

"വേണി പ്രസവിച്ചു ട്ടോ..പെൺകുഞ്ഞാണ്.."

അശരീരി പോലെ ദിവ്യമായ ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ട താമസം..!!

ഡോർ തുറന്നു വെളിയിലേക്കു വന്ന തൂവെള്ളയണിഞ്ഞ നഴ്സിന്റെ കയ്യിലെ ഇളം ചൂടാർന്ന കുഞ്ഞു ജീവനെ അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ കയ്യിലേറ്റു വാങ്ങി ഒരു ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷത്തോടെ ഏട്ടൻഎന്റെ അടുത്ത് വന്നു..!!

ഞാൻ ആർത്തിയോടെ അവളെ ഏറ്റു വാങ്ങി..ഒരു കുഞ്ഞു വേണി!!

വേണിയും ഞാനും ഒരിക്കലും പിരിയാതിരിക്കാൻ എന്റെ മുന്നിൽ അന്ന് ആ ഒരു വഴിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..അതവൾക്കും ഏറെ സന്തോഷമായിരുന്നു..!!

അവളെത്തേണ്ടത് ഈ ലോകത്തു എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട, അവളെ കുറിച്ച് എല്ലാമറിയുന്ന അവളെ മറ്റാരേക്കാളും മികച്ച രീതിയിൽ സംരക്ഷിക്കുമെന്നുറപ്പുള്ള ഒരാളുടെ കൈകളിലായിരിക്കണമെന്നു എനിക്ക് നിര്ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു..

അതെന്റെ ഏട്ടനായിരുന്നു..!!

ഒന്നര വര്ഷം മുൻപ് നെട്ടൂരപ്പന്റെ തിരുനടയിൽ വെച്ച് ഞാൻ വേണിക്കു സമ്മാനിച്ചത് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നിഖിലേട്ടനെയായിരുന്നു..!!!

എനിക്കാകെയുള്ള ഏട്ടൻ..ആഏട്ടന് ജീവിതത്തിൽ കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ് വേണി.. ഏട്ടന്റെ ഭാര്യ പദവിയിൽ അവൾ അങ്ങേയറ്റം സന്തുഷ്ടയാണ്..ഞാൻ ഉറപ്പു കൊടുത്ത പോലെ അവളെയും കുടുംബത്തെയും അത്ര കണ്ടു സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്..

അവിടേക്കു ഒത്തിരി സന്തോഷം പകർന്നു കൊണ്ട് പുതിയൊരാൾ കൂടി..!!

ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹക്കൊട്ടാരത്തിലേക്ക്..!!
അധികം വൈകാതെ അവൾക്കു കൂട്ടായി മറ്റൊരാളും കടന്നു വരും..!!

നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ മിഴികളിൽ ഊറിയ നീർക്കണങ്ങൾ മെല്ലെ തുടച്ചു അഞ്ചുമാസമെത്തിയ കുഞ്ഞുടലുറങ്ങുന്ന എന്റെവയറിൻമീതെഅറിയാതെ ഞാനൊന്നു തലോടി...!!

അതുകണ്ടു ,ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ജിത്തേട്ടൻ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു!!

#shyna

ഗാന്ധി സ്മരണ

ഗാന്ധി സ്മരണ
പടുതോള്‍

ഭീമസേനന്റെ ഞെരിയുന്ന മുഷ്ടിയില്‍
അയാളുടെ മനസ്സിലെ അമര്‍ഷവും
അമര്‍ഷത്തില്‍ നിന്നുയിര്‍ക്കൊള്ളുന്ന ശപഥവും
ദ്രൗപദി വായിച്ചറിഞ്ഞു.

തന്നെ അപമാനിച്ചവന്റെ ചോര ചിന്നിയ കെെകൊണ്ട്
അന്നവന്‍ കെട്ടഴിച്ച വാര്‍കൂന്തല്‍ കെട്ടിക്കാന്‍
പതിയുടെ ഭീഷ്മമുഷ്ടിക്കാവുമെന്ന് അവള്‍ അറിഞ്ഞു.

അമ്മേ! അതെല്ലാം മഹാഭാരതം.
പുരാണം . മോഹങ്ങളുടെ കഥ.

അമ്മേ, നീയോ, വെറും ഭാരതം.
നിന്റെ പുത്രന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാവേളയില്‍
വെടിയേറ്റതു കണ്ടവരും കെട്ടവരുമായവര്‍
വെറുതെ മാദ്ധൃമങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പില്‍ ഒന്നു ഞെട്ടിയെന്നു വരുത്തി
അവരുടെ ദുശ്ശാസനത്തിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു പോയല്ലോ !

നീലപ്പീലി

നീലപ്പീലി തിരുമുടിയിൽ ചൂടിവരും
കായാമ്പൂവർണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ...
എന്നിടനെഞ്ചിൽ നർത്തനമാടുന്ന
നാവാമുകുന്ദനെ ഞാൻ കണ്ടേ ...

ചിന്തയിലെന്നും കൊഞ്ചിവിളയാടുന്ന
കള്ളകുറുമ്പനെ ഞാൻ കണ്ടേ
എന്നുള്ളിലെന്നുമൊരു പുണ്യമായ് നിറയുന്ന
പൊന്നുണ്ണികണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ...

നീറുന്ന വേളകളിൽ നിറുകയിൽ വിരൽമീട്ടുന്ന
എന്നച്ഛനിൽ കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ
തളരുന്ന നേരമതിൽ താങ്ങായി വരുന്ന
അമ്മയിൽ കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ..

ജീവനിൽ നിത്യവും ആനന്ദമേകുന്ന
ജീവന്റെ പാതികളിൽ കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ
സിന്ദൂരം ചാർത്തിയെന്നിൽ വരമായി വിളങ്ങുന്ന
എൻ പ്രാണനാഥനിൽ കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ....

ഒടുവിലെൻ ഉദരത്തിൽ വന്നുപിറന്നോരെൻ
ഉണ്ണികളിൽ കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ..
മഴയിലും വെയിലിലും മനം കുളിരും മഞ്ഞിലും
എൻ മനതാരിൽ കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ..

വീഴുന്ന നേരത്തു കൈത്താങ്ങു പോലെയെൻ
ചാരത്തു കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ
തോരാതെ കണ്ണുനീർ വാർക്കുന്ന നേരത്തും
പ്രിയ തോഴനായ് കണ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടേ ...

മായകണ്ണാ വരിക നീ, മായയിലല്ലാതെ
എൻ മരണമെത്തുന്നതിൻ മുൻപേ
കൃഷ്ണാ വരിക നീ കണ്മുന്നിൽ വൈകാതെ
എൻ ശ്വാസം നിലപ്പതിൻ മുൻപേ ....

പ്രാണൻ പിരിയും മുൻപേയെൻ കൃഷ്ണാ
നിൻ പാദമണയാനൊരു മോഹം
ജീവനിലെന്നുമെഴുന്നൊരു ചോദ്യമാം
ഞാൻ നിനക്കാരെന്നറിയുവാൻ മോഹം
"ഞാൻ നിനക്കാര് "എന്നറിയാനൊരു മോഹം

സൗമ്യ സച്ചിൻ

#കവിഹൃദയം

#കവിഹൃദയം
==-==-==-==-==
"മാഷേ താങ്കളുടെ
വരികളിലെല്ലാം
മരണത്തിന്റെ 
ഗന്ധമാണല്ലോ"?.

സഹപ്രവർത്തകരുടെ ചോദ്യത്തിന്
മുന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു...

"ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാത്ത മനുഷ്യർ
ഈ ഭൂമിയിലുണ്ടാകില്ല....
എനിക്കുമുണ്ട് ആഗ്രഹം,
മരണമെന്ന സത്യത്തെ വരികളിൽ
പകർത്തി കാത്തിരിക്കുന്നു
ആ സത്യം വാക്കുകളിലൂടെ
അറംപറ്റിയതാകാൻ "...

"മാഷിന്റെ ഓരോചിന്തകൾ."അവർക്കത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നില്ല...

വാടിത്തളർന്ന
സൂര്യന്റെ മടങ്ങിപ്പോക്ക് എഴുത്തുപുരയിലിരുന്നു
അദ്ദേഹം വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു....

എവിടെനിന്നാണോ വന്നത്
അവിടേക്ക്തന്നെ മടങ്ങിപ്പോകണം
ഭൂമിയിലെ ഓരോ
ജീവജാലങ്ങൾക്കും ബാധകമാണ്...

പക്ഷികൾ ചലപില ചിലയ്ക്കുന്നു
വാസസ്ഥലത്തേയ്‌ക്ക് തിരികെ
പോകാനുള്ള ധൃതിയിലാകും...
ആകാശത്തിന്റെ മീതെ കൂട്ടമായി
ദിക്ക്തേടി യാത്രയായിലാണവ...

അതുവരെയും തഴുകി തലോടിയ
മന്ദമാരുതനും ക്ഷീണമറിയിച്ചു,
ഭൂമിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ മനുഷ്യനെക്കാളും
പ്രകൃതിയാണ് അടുത്തറിയുന്നത്‌...

എല്ലാ ജീവജാലകങ്ങകളുടെ
ഭാഷകളും കവിഹൃദയങ്ങളിലൂടെ ലോകമറിഞ്ഞു...
വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചകളിലൂടെ
കവിഹൃദയം നമുക്കു പങ്കുവെച്ചു...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിഴികൾ
മുറ്റത്തുവിരിഞ്ഞുനിന്ന പനിനീർപൂവിലേയ്ക്കായി...
എന്ത് ഉൻമേഷവതിയാണവൾ
ഇന്നോ നാളെയോ പൊഴിയുമെന്ന്
അറിഞ്ഞിട്ടും മോഹമായി ശോഭയായി
കാഴ്ചയിൽ പ്രാണനേകി ഭൂവിലെമാറിൽ
വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു...

കവിഹൃദയത്തിന് മറ്റൊരുരൂപം സ്വീകരിക്കുവാൻ കണ്ണിമവെട്ടും
നിമിഷങ്ങൾ മതിയാകും ...

🌹മൊട്ടിട്ട
പൂവിനുണ്ട്
വിടരുവാൻ
മോഹം...

🌹വിടരുമീ
പൂവിനുണ്ട്
കാന്തിയായി
നിറയുവാൻ
മോഹം...

🌹മോഹങ്ങളൊക്കയും തേൻനുകരും
വണ്ടിനോട് ചൊല്ലുവാൻ
മോഹം...

🌹മോഹമീ ജീവിതം
പ്രണയമീ ജീവിതം
ധന്യമീ ജീവിതം...

🌹പൊഴിയുവാൻ
നേരമായി
ശോഭയായി
പൊഴിയണം
മോഹമായി
പുനർജനിക്കാൻ....

മോഹമാണ് എല്ലാജീവജാലങ്ങളെയും ശോഭയായി മുന്നോട്ടുനയിക്കുന്നത് കവിഹൃദയം പ്രണയമായി
നമുക്കുമുന്നിൽ കാട്ടിത്തന്നു...

കാഴ്ചയുടെ ദിശക്കനുസരിച്ചു
സഞ്ചരിക്കുന്ന ഓടമായിരുന്നു
കവിഹൃദയം...

എവിടെ തുടങ്ങിയെന്നറിയില്ല
എങ്ങോട്ടേയ്‌ക്കെന്നറിയാതെ-
വിജനമായ ഭൂവിലും ഭാവനയുടെ
സ്പർശംതേടി കവിഹൃദയം
യാത്ര തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു....

ശരൺ😍

ഫേസ്ബുക്കും വാട്സ്ആപ്പും

മുമ്പൊക്കെ ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയാൽ നല്ല മൂഡാണെങ്കിൽ നേരേ അടുക്കളയിലേക്കു ചെല്ലും..
എന്തു എളുപ്പമുള്ള ജോലിയാണെങ്കിലും പതിവായി തനിയെ ചെയ്യുമ്പോൾ മടുക്കൂലേ..
അതുകൊണ്ടു അടുക്കള ജോലിയിൽ അവൾക്കൊപ്പം കൂടി വല്ലതും ചെയ്യാൻ സഹായിക്കും..

ആദ്യമാദ്യമൊക്കെ ഞാൻ സഹായിക്കാൻ ചെന്നാൽ രസതന്ത്രത്തിലെ ഇന്നസെന്റ് അളിയനായ മാമുക്കോയയെ നോക്കുന്നത് പോലേ ദയനീയമായി എന്നേ നോക്കാറാരുന്നു പതിവ്..
വെറൊന്നും കൊണ്ടല്ല ഞാനെന്തേലും അബദ്ധങ്ങൾ ഒപ്പിച്ചു അവൾക്കു ജോലി ഇരട്ടിയാവുമെന്നോർത്താ..

അതിനവളെ കുറ്റം പറയാനൊക്കില്ല..
കട്ടൻ ചായക്കുള്ള വെള്ളത്തിൽ തിളക്കുമ്പോ തേയിലയും പഞ്ചസാരയും ചേർത്തേക്കണേ എന്നേല്പിച്ചു പോയതാ ഒരിക്കൽ..
ഞാനതു ഭംഗിയായി ചെയ്തു..
എന്നിട്ടു സ്‌റ്റോവ് ഓഫ് ചെയ്തു വെല്യ കാര്യം ചെയ്ത മട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ വരവു..

നേരെ വന്നു ചായപ്പാത്രത്തിലേക്ക്‌
നോക്കി..
പിന്നെയെന്നെയും നോക്കി..
കിച്ചണിലെ സകല സാധനങ്ങളും ഒന്നിച്ചു നോക്കി..
ശോ കഥ വഴിമാറി..
ഓരോ പാട്ടുകളുണ്ടാക്കുന്ന വിനയേ..

ഇതെന്തു പറ്റി ഇവൾക്ക്..
പാൽചായയുടെ നിറമുള്ള മുഖമിപ്പോ കറുത്തു കട്ടൻ ചായ പോലായല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴേക്കും അശരീരി മുഴങ്ങി..

"എത്ര തേയില ചേർത്തു.."?

"ഓ അതാണോ കാര്യം..
നമ്മളു രണ്ടുപേരല്ലേ..
അതോണ്ട് മൂന്നു സ്പൂൺ പഞ്ചസാരയും അത്രതന്നെ തേയിലയും ചേർത്ത്.."

അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ ഫ്രിഡ്ജിനടുത്തേക്കു നടന്നു..
ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു പാലെടുത്ത് നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കിയ സവിശേഷ പാനീയത്തിലേക്കു പകർന്നു കട്ടന് പകരമതു നാലാൾക്കുള്ള പാൽചായ ആക്കിമാറ്റി..
അതുപോലെ പലതും..

പക്ഷേ പിന്നീടതൊക്കെ മാറി കേട്ടോ..
പതിയെ പതിയെ എല്ലാം പഠിച്ചെടുത്തു നല്ലൊന്നാന്തരം കുക്കായി മാറി ഞാനും..
വിവിധതരം ഭക്ഷണങ്ങളുണ്ടാക്കി അവളെകഴിപ്പിച്ചു ഞാനും കഴിച്ചു..
കളിതമാശകൾ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു..

ആയിടക്കാണ് കുടുംബത്തിലേക്ക് പുതിയൊരതിഥി കടന്നു വരുന്നത്..
ഒന്നല്ല രണ്ടുപേർ..
നിങ്ങളോർക്കുന്നതു ഒരു കുഞ്ഞു ജനിച്ചുന്നുള്ള കഥയാണു പറയാൻ പോവുന്നതെന്നാരിക്കും..
അതൊന്നുമല്ല..
ഫേസ്ബുക്കും വാട്സ്ആപ്പും
വന്നകാര്യമാ..

അതോടെ വന്നുകേറിയ പാടെ ഞാൻ മൊബൈലുമായി സോഫയിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി..
വിശന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ നീട്ടിയൊന്നു വിളിക്കും..
ആദ്യമൊക്കെ അവൾ "ദെ ഇപ്പ റെഡിയാക്കാം" എന്നൊക്കെ റിപ്ലൈ തന്നിരുന്നു..
പിന്നെപ്പിന്നെ പോസ്റ്റിനു ലൈക്കു കൂടിയ എഴുത്തുകാരെപോലെ
റിപ്ലൈ തരാതായി..
അറിയാതെ ഒരകൽച്ച ഉണ്ടാവുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ..
ഒന്നിനുമല്ലാതെ..

രാവേറും വരെയും ഞാൻ മൊബൈലുമായി കുത്തിമറിഞ്ഞു..
പോസ്റ്റുകളിട്ടു രസിച്ചു..
അവൾ ജോലികളൊക്കെ തീർത്ത് നിശബ്ദമായി കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു..
ഉറക്കം വരാഞ്ഞിട്ടാവണം മുഖത്തേക്ക് പുതപ്പ് വലിച്ചിട്ടു ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നു..

ഒരുദിവസം പതിവുപോലെ ഞാൻ മൊബൈലിൽ കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്നു..
അവൾഅടുത്തേക്കു വന്നു എന്തൊ പറഞ്ഞു..
കേട്ടുവോ ഇല്ലയോ വെറുതെയൊന്നു മൂളിക്കൊടുത്തു..
അതേ ഓർമ്മയുണ്ടാരുന്നുള്ളൂ..

അവളൊരു കൊടുങ്കാറ്റു കണക്കെ അടുത്തേക്കു കുതിച്ചു മൊബൈൽ വലിച്ചൊരൊറ്റ ഏറായിരുന്നു..
രജനീകാന്തിന്റെ ഇടിയേറ്റ വില്ലന്റെ മാതിരി മൊബൈൽ മുകളിലേക്കുയർന്നു ചുവരിൽ തലയിടിച്ചു താഴേക്കു വീണു..
സ്വയം സ്വിച് ഓഫായി നേർത്തൊരു ഞരക്കത്തോടെ അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചു..

ഞാനാ മുഖത്തോട്ടു നോക്കി..
ആ സമയത്തു അവളെന്തും ചെയ്യുമാരുന്നു..
പെണ്ണല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനാ..
ചിലനേരത്ത് ദേവകന്യകയെ പോലേ ശാന്തമായും മറ്റുചിലപ്പോൾ ദുർഗയെപ്പോലെ നിന്നു ജ്വലിക്കുകയും ചെയ്യും..
അതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നാൽ പൊങ്കാല ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഹാക്കന്റെ ഗതിയാവും..
എല്ലുപോലും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല പെറുക്കാൻ..

അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാനൊരു ക്ഷമാശീലനായ ഭർത്താവായി മെല്ലെ വാഷ്‌റൂമിനടുത്തേക്കു നടന്നു..
പിന്നെ ബ്രഷ്‌ചെയ്‌തു മുഖമൊക്കെ കഴുകി ബെഡ്‌റൂമിലേക്കും..
അവളും പിറകേ വന്നു..

ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്തു കിടക്കുമ്പോൾ അവളരികിലേക്ക് നീങ്ങിക്കിടന്നു എന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവച്ചു ..
ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..
മനസ്സൊരു നിമിഷം പഴയ ഓർമകളിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു.
വാട്സ്ആപ്പും ഫേസ്ബുക്കുമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിലേക്ക്..
എന്തു രസമായിരുന്നു..
കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങളിലൂടെയുള്ള വലിയ സന്തോഷങ്ങൾ..
ഞാനായിട്ട്
നശിപ്പിക്കുകയായിരുന്നുവല്ലോ..

കുറ്റബോധം കൊണ്ടു കാര്യമില്ല..
എല്ലാം പഴയപോലെ മാറ്റിയെടുക്കണം..
ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ടാവണം അവളൊന്നുടെ മുഖമടുപ്പിച്ചു പതിയെ പറഞ്ഞു..

"സോറി..
അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യത്തിന് ഞാൻ.."

ഇളംചൂടുള്ള ശ്വാസക്കാറ്റു മുഖത്തേക്കു വീണു പരന്നൊഴുകുംപോലെ തോന്നി..

"ക്ഷമിക്കില്ല ഞാൻ നിന്നോട്.."

"അതെന്തേ.."?
ചോദ്യഭാവത്തിലവളെന്നെ നോക്കി..

ഞാനാ തോളിലേക്ക് കയ്യിട്ടു എന്നിലേക്ക്‌ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു മെല്ലേയാ
കാതിൽ പറഞ്ഞു..

"ഇതുനിനക്കു കുറച്ചൂടെ നേരത്തെ ആവായിരുന്നില്ലെടീ..
എങ്കിലത്രേം നേരത്തെ നമുക്കു നഷ്ടമായ സന്തോഷം തിരികെ കിട്ടിയേനെ.."

അവളൊന്നും പറയാതെന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് മുഖമമർത്തി..

ജനാല വിടവിലൂടൊരു കുസൃതിക്കാറ്റു അകത്തേക്ക് എത്തിനോക്കി..
അരുതാത്തതെന്തോ കണ്ടപോലെ വന്നവേഗത്തിൽ
തിരികെ പോയി.

#Rayan

സ്ത്രീയുടെ മാനത്തിൻ്റെ വില

"അമ്മിണി ചേച്ചീടെ മോള്‌ അമ്മു മരിച്ചുത്രേ...."

കാലത്തു ആ വാർത്തയും കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്... മൂന്ന് ദിവസമായി അമ്മുവിനെ കാണാതെ ആയിട്ട്.. ഇന്നലെ കൂടി അവളെ തിരയാൻ ഞാൻ പോയതാണ്... കാലത്തു ക്ലാസിനു പോയ കുട്ടിയാണ് ..പക്ഷേ വൈകുന്നേരമായിട്ടും തിരിച്ചുവന്നില്ല... അന്ന് രാത്രി തന്നെ തിരച്ചിൽ തുടങ്ങി ഈ നിമിഷം വരെ കിട്ടിയില്ല.. ഇപ്പോൾ സുരേഷ് വന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്... ചെമ്പൻ പാറയുടെ മുകളിലാണ് ശവം കണ്ടത്.. പട്ടിയും കുറുനരിയും കുറുക്കനും കടിച്ചുകീറി തിരിച്ചറിയാൻ തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന വിധമാണത്രെ...

എട്ടാം തരത്തിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടി ആയിരുന്നു.. അതും എല്ലാറ്റിലും മിടുക്കിയായ കുട്ടി.. അമ്മിണി ചേച്ചിക്ക് അവൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. ബാലേട്ടനും (അമ്മിണി ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ്) എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നെ ഈ നാട്ടിലെ കുറച്ചു പേരും ഒരു വാഹനാപകടത്തിലാണ് മരിച്ചത്.. ചെറുപ്പത്തിലേ അമ്മയും അച്ഛനും നഷ്ടമായി അനാഥനായ എന്നെ അമ്മിണി ചേച്ചിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു..
കുത്തുവാക്കുകളും ശാസനകളും നിറഞ്ഞ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇടക്ക് എനിക്ക് മോചനം കിട്ടാറുള്ളത് അമ്മിണി ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് പോകുമ്പോഴാണ്.. വയറു നിറച്ചു ഭക്ഷണം.. ഒരു അമ്മയുടെ ലാളന .. അനിയത്തിയുടെ സ്നേഹം എല്ലാം കിട്ടിയത് അവിടെ നിന്നായിരുന്നു...

ബാലേട്ടന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം അമ്മിണി ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം അമ്മുവിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു...
എല്ലാം ഇന്നത്തോടെ അവസാനിച്ചു.. പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും എല്ലാം.....

ഞാനും സുരേഷും കൂടി അമ്മിണി ചേച്ചിയുടെ വീട് ലക്ഷ്യമായി നടന്നു.. എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കും.. കരഞ്ഞു തളർന്നു കിടക്കുന്ന ചേച്ചിയോട്‌ ഒരു ആശ്വാസവാക്ക് പറയാൻ പോലും എനിക്കാവുന്നില്ലായിരുന്നു... പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞു കെട്ടിപൊതിഞ്ഞ അമ്മുവിന്റെ ശരീരമെത്തി.. മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് അധികനേരം വൈകിക്കാതെ അവളെ തെക്കേപറമ്പിൽ അടക്കി...

പോസ്റ്റ് മോർട്ടം വഴി പോലീസിന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് മരണം കൊലപാതകം ആയിരുന്നു എന്നാണ്..മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് കുട്ടി ദാരുണമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നും അറിഞ്ഞു.. അന്വേഷണം പുരോഗമിച്ചു പ്രതിയെയും പിടിച്ചു.. കക്ഷി ഔസേപ്പ് മുതലാളിയുടെ മകൻ മാർട്ടിൻ.. അവൻ ആള് ഒരു തരികിടയാണ്.. പെൺ കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിച്ച പല സംഭവങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.. ഒരിക്കൽ അമ്മുട്ടിയെ ശല്യം ചെയ്യുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു ദിവസം ഞാൻ അവൾക്ക് കൂട്ട് പോയിരുന്നതാണ്.... ഞാൻ സ്ഥിരമായി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പിന്നീട് ശല്യം ചെയ്യാൻ വരാതെയായി.. അതിന് ശേഷമാണ് ഈ സംഭവം..

പക്ഷെ അപ്പന്റെ കാശിന്റെ ബലത്തിൽ അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.. കൊന്നതിന് തെളിവില്ലത്രേ.. അവനെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നത് മോഹനേട്ടൻ(നാട്ടിലെ ഒരു പോലീസുകാരൻ) വഴിയാണ് ഞാൻ
അറിഞ്ഞത്... ചെയ്തവന് പകരമായി ഒരു പ്രതിയെ വേണം അതിനായി അവർ നാട്ടിൽ പണിക്ക് വന്ന ഒരു ബംഗാളിയെ ബലി കൊടുത്തു... ഒരു അമ്മയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ തെക്കേ പറമ്പിലെ ആറടി മണ്ണിൽ ഉറങ്ങി... പിന്നീട് അമ്മിണി ചേച്ചിയെ ഞാൻ ചിരിച്ച് കണ്ടിട്ടില്ല..ജീവിതത്തിലെ പ്രതീക്ഷയുടെ അവസാനത്തെ നാളം കൂടി അണഞ്ഞപ്പോൾ ജീവച്ഛവം പോലെ ആയിപ്പോയ അവരെ ഓരോ തവണ കാണുമ്പോളും എന്റെ മനസ്സിൽ മാർട്ടിനോടുള്ള പക ക്രമാതീതമായി വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..

മാർട്ടിൻ ഇപ്പോഴും നാട്ടിൽ വിലസി നടക്കുന്നു.. കള്ളും കഞ്ചാവും എല്ലാം ആയി രാത്രി വരെ ചെമ്പൻ മലയിൽ ഉണ്ടാകും.. അവനുള്ള ശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കണം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.. ശിക്ഷയും വിധിച്ചു... കൊല്ലണം.. അന്ന് നാട്ടിലെ ഉത്സവമാണ് എല്ലാവരും അമ്പലത്തിൽ ആകും.. മാർട്ടിൻ ഇന്നും അവിടെ തന്നെ കാണും.. നേരം ഇരുട്ടിയതും ഞാൻ അവനേ തിരഞ്ഞു മല കയറി.. മുകളിൽ കുടിച്ചു ലക്കില്ലാതെ നിന്നിരുന്ന അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് അധികം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടിവന്നില്ല... കയ്യിൽ കരുതിയ കയറുപയോഗിച്ചു കാലുകളും കൈകളും ബന്ധിച്ചു.. തലക്ക് കിട്ടിയ അടിയിൽ വീണു പോയെങ്കിലും അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ വായ പ്ലാസ്റ്റർ കൊണ്ട് മൂടി കെട്ടി അവനേയും എടുത്തു ഞാൻ നടന്നു..
ലക്‌ഷ്യം നരിപ്പാറ ആണ്..പകൽ തന്നെ ആരും പോകാൻ പേടിക്കുന്ന സ്ഥലം.. കാട്ടുനായ്ക്കളുടെയും വവ്വാലുകളുടെയും, കുറുക്കന്റെയും കുറുനരിയുടെയും കേന്ദ്രമായ ഒരു ഗുഹയുണ്ട് അവിടെ.. ഞാൻ അമ്മുട്ടിയെ അന്വേഷിക്കാൻ അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്.. പോവാണേൽ ഒരു ചൂട്ട് കയ്യിൽ കരുതണം.. തീ പേടിയാണത്രെ ഈ കൂട്ടങ്ങൾക്ക്.. ആ ഗുഹയിൽ അവനേ ഉപേക്ഷിക്കണം കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ച കാരണം അവന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല വായ മൂടി കെട്ടിയ കാരണം ശബ്ദമുണ്ടാക്കാനും കഴിയില്ല..

ഈ അവസ്ഥയിൽ അവനേ കൊണ്ടുപോയി ഇട്ടാൽ കുറുക്കനും കുറുനരിയും കാട്ടു നായ്ക്കളും വെറുതെ വിടില്ല.. അവനേ ആറേഴു ദിവസത്തേക്ക് ആരും തിരയാൻ വഴി ഇല്ല.. കാരണം അവൻ ഇടക്ക് ആരോടും പറയാതെ ഒരു പോക്ക് പോകും എന്നിട്ട് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാണ് വരാറുള്ളത് എന്ന് പലരും പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. അവനേ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു ഞാൻ മടങ്ങി.. മനസ്സിൽ ഒരു ലേശം പോലും കുറ്റബോധമില്ലാതെ.. 13 വയസായ ഒരു കുട്ടിയെ കൊന്നു തള്ളിയ അവൻ ഇത്‌ അർഹിക്കുന്നു.. ചെന്നായയും കുറുക്കനും കടിച്ചു ബാക്കിയായ ശരീരം മതി അവന്... അവനേ കൊന്നതിന് ഞാൻ പിടി കൊടുക്കാനും പോകുന്നില്ല.. എനിക്ക് ഇനിയും കുറച്ചു കടമകളുണ്ട് മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മിണി ചേച്ചിക്ക് മകനായി ജീവിക്കണം.. പേ ഇളകിയ പട്ടികളെ തല്ലി കൊന്നത് പോലെ പേ ഇളകിയ ഒരു മനുഷ്യനെ ഞാൻ കൊന്നു എന്ന് മാത്രം..

ഇന്നേക്ക് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു മാർട്ടിനേ നാട്ടിൽ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.. ഔസേപ്പ് ചേട്ടൻ അവനേ അന്വേഷിച്ചു നടപ്പ് തുടങ്ങിയത്രെ...

Note:- മോഷണം അറിയാതെ ചെയ്‌തേക്കാം അത് ചിലപ്പോൾ ഒരു നേരത്തേ ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി ആകാം, കൊലപാതകം അറിയാതെ ചെയ്തു പോയേക്കാം സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയും ആകാം എന്നാൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാനത്തിനു വിലപറയുന്നത്.. ഒരിക്കലും അറിയാതെ സംഭവിച്ചുപോകുന്നതല്ല .. അത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടേ ചെയ്യുകയുള്ളൂ.. അങ്ങനെ ചെയ്‌ത ഒരാൾക്ക് തുടർന്ന് ജീവിക്കാനുള്ള അർഹതയുമില്ല...

Sajith_Vasudevan(ഉണ്ണി..)