Showing posts with label നിസാർവിഎച്ച്. Show all posts
Showing posts with label നിസാർവിഎച്ച്. Show all posts

മീനു ജയദേവൻ [ നർമ്മകഥ ]

Image may contain: 1 person, outdoor

ഒരു സായംകാലം വെറുതെ ഒന്ന് നടക്കാൻ ഇറങ്ങി..
ഇരുട്ടുന്നതിന് മുന്നെയുള്ളൊരു തിടുക്കംഎങ്ങും കാണാം.
ഒരു തിടുക്കവുമില്ലാതെ ഞാൻ നടന്നു.
അപ്പോൾ ദാ ....... മുന്നിൽ ലാലപ്പൻ.
ശ്രീലാൽ എന്ന ലാലപ്പൻ മഹാസംഭവമാണ് .
ഒത്തിരി കഥകൾ ഇവന്റെ പേരിൽ പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ബീഡിക്കറപിടിച്ച മഞ്ഞപല്ലുകൾ മുഴുക്കെ പുറത്ത് കാട്ടി ഹസ്തദാനത്തിനായ് വച്ചുനീട്ടിയ എന്റെ കൈ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അവന്റെ കൈ ഉടുത്തിരുന്ന കൈലിമുണ്ടിൽ വൃത്തിയായി തുടച്ചതിന് ശേഷം അവനും കൈ നീട്ടി..
" എന്തിനാ കൈ തുടച്ചെ...??"
അവൻ വീണ്ടുംഒന്നു ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ജയന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തുടർന്നു.
" അത് പേന പിടിക്കുന്ന കൈയ്യാ.. ഇത് കോടാലി പിടിക്കുന്നതും.. വേദനിക്കും."
ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളോർക്കും ഇവൻ വലിയ ജ്ഞാനി ആണെന്ന്. പക്ഷെ അവന്റെ കയ്യിലെ കട്ടീംങ്ങ്സിന്റെ കാര്യാ പറഞ്ഞത്.
ആളുകൾഅവനെകുറിച്ച് പറഞ്ഞതെല്ലാം വെറുതെയാണെന്ന് ആ നിമിഷംതോന്നി. കരിനാക്ക് വളച്ച് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അച്ചട്ടാ. അത് കൊണ്ട് ആരും അടുപ്പിക്കാറില്ല.
"സാറ് വലിയ... എഴുത്ത്കാരനാല്ലെ....?"
അവന്റെ ആ സാറ് വിളിയും ആ ചോദ്യവും അങ്ങ് സുഖിച്ചു. മനസ്സിനെ കുളിരണിയിച്ചു. ചുറ്റിനും നോക്കി. ആരും അടുത്തൊന്നുമില്ല ഇതൊന്ന് കോൾക്കാനായിട്ട്.
" അങ്ങിനെയൊന്നുമില്ല. ഫെയ്സ്ബുക്ക് ഗ്രൂപ്പിലൊക്കെ എഴുതും. അത്രമാത്രം.. "
ഞാൻ വിനയം നടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"എന്നിട്ട് മീനാക്ഷിതള്ള പറഞ്ഞല്ലോ നല്ലെഴുത്താന്ന്.. "
"ഏത് മീനാക്ഷി തള്ള... ???" ഞാൻ അവന്റെ നേരെ കണ്ണ് മിഴിച്ചു.
"ഹോ മീനാക്ഷി തളളയ്ക്ക് നൂറ് ആയുസ്സാ.. ദാ വരുന്നു.. "
അവൻ കൈ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. വയസ്സായ ഒരു സ്ത്രീ സഞ്ചിയുമായി പതിയെ നടന്നുവരുന്നത് കണ്ടു. എളിയിൽ ചേർത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന
ആ സഞ്ചിയുടെ ഭാരംതാങ്ങാനാവാതെ വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു വരുന്ന അവരെകണ്ടപ്പോൾ സഹതാപം തോന്നി.
ലാലപ്പൻ അവരെ കൈകാട്ടി അടുത്തേയ്ക്ക് വിളിച്ചു. അവർ അടുത്ത് വന്നു ,സഞ്ചി താഴെ വച്ചു.രണ്ട് മണിഅരി ഈ സമയം താഴെയ്ക്ക് ചാടി.
അവർഒരു ദീർഘനിശ്വാസമങ്ങെടുത്തു. എന്നിട്ട് ഞങ്ങളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ലാലപ്പനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവർ..
"നീയായിരുന്നോടാ കഴുവർടെ മോനെ.... "
ലാലപ്പൻ എന്നെ നോക്കി വളിച്ച ഒരു ചിരിചിരിച്ചു.
" അല്ലേലും ഈ മീനാക്ഷിതള്ള ഇങ്ങിനെയാ..
സ്നേഹം കൊണ്ടാ... എപ്പോഴും ഇങ്ങിനെയാ.."
ചമ്മൽമറയ്ക്കാൻ ലാലപ്പൻ ആവുന്നതും ശ്രമിച്ചു.
" പ്ഫാ.... നാറി .. സ്നേഹിക്കാൻ നീ ആരാ എന്റെ ബോയ്ഫ്രെണ്ടോ....?"
മീനാക്ഷി തള്ളയുടെ കലി അടങ്ങുന്നില്ല. ഈ സമയം അവർ നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ, വീട്ടിൽ എത്താമായിരുന്നു.. അതിന്റെ ദേഷ്യമാവും..
" മീനാക്ഷി തള്ളെ ഇയാളെ അറിയുവോ..?" ഇനിയും തെറി കേൾക്കാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാവും ലാലപ്പൻ കാര്യത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നു..
മീനാക്ഷി തള്ള സൂക്ഷിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ട് ലാലപ്പൻ പറഞ്ഞു.
"ഹാ.. അറിയില്ലായോ....? ഫെയ്സ് ബുക്കിലെല്ലാം കഥ എഴുതുന്ന സാറാ .. തള്ള ഇന്നാള് പറഞ്ഞില്ലെ..? ഹസൈനാരിക്കാടെ മകൻ.. "
മീനാക്ഷി തള്ളയുടെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യം വന്ന് പൊതിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് തള്ളി.
കുഴിയിൽ ആണ്ട് പോയ ആ കണ്ണുകൾ കണ്ണടയിലൂടെ കണ്ട് ഞാൻ ഭയന്നു.
"കൊച്ചുമുതലാളി..... "
നീട്ടീയുള്ള ആവിളികേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി., കൂടെ ലാലപ്പനും.
"കൊച്ചുമുതലാളിയോ... അതാരാ...?" ഞാൻ വാ തുറന്നു..
"പണ്ട് വയനാട്ടിലേയ്ക്ക് നാട് വിട്ട് പോയഹസന്റെ മകനല്ലെ നീ..?"
"അതെ...."
" നിന്റെ വാപ്പാനെ ഞങ്ങൾ മുതലാളീന്നാ വിളിച്ചിരുന്നത്.. ."
എന്താന്നറിയില്ല ചുളിവുകൾ വീണ മുഖത്ത് ഒരുനാണം തെളിഞ്ഞ് മറഞ്ഞു.
"അയ്യോ .. എന്നെ കൊച്ച് മുതലാളിന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട ട്ടോ.."
ഞാൻ വീണ്ടും വിനയാന്വിതനായി..
" വേണമെങ്കിൽ വലിയമുതലാളിന്ന് വിളിച്ചോ..."
ലാലപ്പൻ ഇടയ്ക്ക് കയറിപ്പറഞ്ഞു.. അത് കേട്ട് ആരും ചിരിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ അവൻ സ്വയം ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
'ഹ ഹ ഹ ഹ വല്യ മൊതലാളിയെ...'
മീനാക്ഷി തള്ള വലിയ ഫ്രെയ്മുള്ള കണ്ണട ഊരി നേര്യത് കൊണ്ട് തുടച്ച് കൊണ്ട് തുടർന്നു.
" പ്രൊഫൈൽ ഫോട്ടോയിൽകാണുന്നത്രയും ഗ്ലാമറ് ഇല്ലല്ലോടാ കൊച്ചനെ നിനക്ക്.. ഫോട്ടോ ഷോപ്പിനെക്കെ ഒരു പരിധി ഇല്ലെ... അല്ലെ..?"
ങ്ങേ....? ?ഷോക്കടിച്ചപോലെയായി .ഈ തള്ളയ്ക്ക് ഇതെങ്ങനെ മനസ്സിലായി ...?
ലാലപ്പൻ സഞ്ചിയിൽ നിന്നും ഗോതമ്പ് വാരി തിന്നുന്ന തിരക്കിലായതിനാൽ അത് കേട്ടില്ല.
"ഹ.. അമ്മച്ചി ...കണ്ണടവച്ചിട്ട് നോക്ക്..."
ഞാൻ കണ്ണട വയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചു.
" നിന്റെ എഴുത്തൊക്കെ ഞാൻ വായിക്കാറുണ്ട്... നന്നാവണുണ്ട്.... "
മനസ്സ് നിറഞ്ഞു.
" നന്ദി .. അമ്മച്ചി ,വായനയ്ക്കും ഈ പ്രോത്സാഹനത്തിനും..."
സ്ഥിരം കമന്റ് വാചകം ഒന്നുതട്ടി.. തള്ളയ്ക്ക് സന്തോഷമാവട്ടെ..
" നല്ലെഴുത്തിൽ നിന്റെ കഥയ്ക്ക് എപ്പോഴും മനോഹരം ,സുന്ദരം എന്ന് കമന്റിടുന്ന ഒരു മീനു ജയദേവനെ... അറിയോ...???"
ഓർമ്മയിൽ പരതി .നയൻതാരയുടെ ഫോട്ടോ വച്ച മീനു ജയദേവൻ .എന്റെ എല്ലാ രചനകളും തേടിപ്പിടിച്ച് കമന്റുന്നവൾ.. എന്റെ ഒരാരാധിക.മറക്കുവാനാകുമോ.?
" അറിയാം അമ്മച്ചി.. "
"അത് ഈ ഞാനാ....!" തള്ള ഒറ്റപ്പറച്ചിൽ.
ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു പോയി അത് കേട്ടപ്പോൾ....
കിളിയാണെന്ന് കരുതിയവൾ കിളവിയായ് മാറിയിരിക്കുന്ന അത്ഭുത പ്രതിഭാസത്തിന് മുന്നിൽ ഹൃദയം തകർന്നു.
ദേഹം കുഴഞ്ഞു..
ഈ എഴുത്തങ്ങ് നിർത്തിയാലോ എന്നങ്ങ് ആലോചിച്ചു.
"ന്നാ .. ശരി മീനൂ പോട്ടെ മക്കളെ..?" മീനാക്ഷി തള്ള അത് പറഞ്ഞ് കേട്ടതും താഴെയിരുന്ന സഞ്ചി എടുത്ത് ആ കയ്യിൽ കൊടുത്തതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.
വേഗം പോയാട്ടെ.
അവർ പതിയെ വേച്ചുവേച്ചു നടന്നു.
ആ നടപ്പും നോക്കി ഞങ്ങൾ നിന്നു..
പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം ..ഒപ്പം തള്ളയുടെ നിലവിളിയും.
തള്ള അതാ വെട്ടിയിട്ട വാഴ പോലെ നിലത്ത്കിടക്കുന്നു. സഞ്ചിയിലുണ്ടായിരുന്ന അരിയും ഗോതമ്പും മണ്ണിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു..
തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു ഒണക്ക തേങ്ങയും.
അപ്പോഴും ആകാശത്തേയ്ക്ക് വളർന്ന് പോയ ചില്ലി തെങ്ങ് 'ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലെ നാമനാരായണാ ' എന്ന കണക്ക് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് മിന്നൽ പോലെ ആ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.
" ഹോ.. മീനാക്ഷി തള്ളയ്ക്ക് നൂറായിസ്സാ.... "
ഞാൻ ലാലപ്പനെ ഒന്ന് നോക്കി .അവൻ എന്നെയും..
ശുഭം...
By
Nizar vh

ഒരു വേനൽ പകൽ

Image may contain: 1 person, outdoor

ജൂലൈ മാസത്തിലെ ഈ കൊടും ചൂടിനെതടുക്കുവാൻ കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ഈ വണ്ടിയിലെ ശീതികരണ ഉപകരണത്തിന് ത്രാണിയില്ലാതായിരിക്കുന്നു.
പലവട്ടം കമ്പനിയെ അറിയിച്ചു ...പക്ഷെ വെറും ഡ്രൈവറായ എന്റെ ശബ്ദത്തെ തിരക്ക് അഭിനയിച്ച് കൊണ്ട് മാനേജർ തഴഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
സൈഡ് ഗ്ലാസ് പതിയെതാഴ്ത്തി .അല്പം കാറ്റെങ്കിലും കടന്നു വന്നെങ്കിൽ എന്നാശിച്ചു പോയി.
പക്ഷെ അഗ്നിയുടെ തലോടലേറ്റപോലെ ശരീരം പുകഞ്ഞു. വേഗം ഗ്ലാസുകളുയർത്തി.
തിളച്ചുമറിയുന്ന പാതയിലൂടെ കിഴവനായ എന്റെ പിക്കപ്പ് വാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് നക്ഷത്ര സൗധങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി, വിജനമായ തരിശുനിലങ്ങളിലൂടെ ദൂരങ്ങൾ താണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചൂടിന്റെ അളവ് 55 ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞതിനാൽ ഖത്തർ ഭരണകൂടം ജോലിക്കാരുടെ ജോലിസമയം പുതുക്കി. പകൽ പതിനൊന്ന് മണിക്ക് ജോലി നിർത്തുക.
സ്വാഗതാർഹമായ തീരുമാനം. ഇവിടുത്തെ സർക്കാർ സാധാരണക്കാരോട് കാണിക്കുന്ന ഈ കാരുണ്യത്തിന്റെ കാരണംഎന്തുമാവട്ടെ, തൊഴിലാളികൾക്ക് ശരിക്കും ഇതൊരാശ്വാസമാണ്. അവരെ ജോലി സ്ഥലത്ത് എത്തിക്കുക,
ജോലി കഴിഞ്ഞിറങ്ങുന്നവരെ റൂമിൽ എത്തിക്കുക ഇതാണ് ഒരു ഡ്രൈവറായ എന്റെ ജോലി.
നാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ മഴക്കാലം. ഇവിടെ ഉഷ്ണകാലവും ....കാലത്തിന്റെ വികൃതികൾ.
"മഴക്കാലമേഘം മലരൂഞ്ഞാലാട്ടിയത്.." ചുണ്ടിൽ ഈ പാട്ട് തത്തിക്കളിച്ചു.ആ ചൂടിൽഅല്പം കുളിരു തോന്നി.
പെട്ടെന്നാണ് വണ്ടി ഒന്നുലഞ്ഞത്.ഒപ്പം ഒരു ശബ്ദവും.
സ്റ്റിയറിംങ്ങ് കൈയ്യിൽ നിന്നും വഴുതി.
ഒരു വിധം വണ്ടി നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടു വന്നു.
ടയർ പഞ്ചറായിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായി. വണ്ടി സുരക്ഷിതമായി ഒരുവശത്ത് ഒതുക്കി .
ഹസാർഡ് ഇന്റിക്കേറ്റർ ഓൺ ചെയ്തു.
വണ്ടി ഓഫ് ചെയ്തു. ഡോർ തുറന്നതും തീയിൽ ചവിട്ടിയ പോലെചൂട് വന്നു പൊതിഞ്ഞു.
പിന്നിൽ ഇടതുഭാഗത്തെ ടയറാണ്പഞ്ചർ.
ആരെയാണോ ഇന്ന് കണി കണ്ടത്...? അവനെ തന്നെ നാളെയും കാണണം. മനസ്സിൽ അവനെ ശപിച്ചു.
ഈ തീച്ചൂടിലിരുന്ന് ടയർ മാറ്റണം. ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ ഒരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു..!!
ജാക്കി എടുത്ത് പുറത്ത് വച്ചു.
സ്റ്റെപ്പിനി എടുക്കാൻ വണ്ടിയുടെ പിന്നിലെത്തി.
ഞെട്ടിപ്പോയി..
സ്റ്റെപ്പിനി ഇല്ല.
അപ്പോഴാണ് ഓർമ്മ വന്നത്...,സ്റ്റെപ്പിനി ടയറിൽ കാറ്റ് കുറവായതിനാൽ
കാറ്റ് നിറയ്ക്കാൻ സുഹൃത്തിന്റെ വണ്ടിയിൽ ഇന്നലെ രാത്രി കൊടുത്തയച്ച കാര്യം.
ഇനി ഇപ്പോൾ എന്താ ചെയ്യുക..?
കമ്പനിയെ അറിയിക്കാം. ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കിയതും വീണ്ടും ഞെട്ടി .മൊബൈൽ സ്വിച്ച് ഓഫായിരുന്നു. ബാറ്ററി ചാർജ് തീർന്നിരിക്കുന്നു.
അടുത്തൊന്നും ഒരു തണൽ പോലുമില്ല. നിവർന്ന് കിടക്കുന്ന സുന്ദരിയാംമരുഭൂമിയും,
ഇടയ്ക്കിടെചീറിപ്പായുന്ന വാഹനങ്ങളും മാത്രം.
അറിയാതെ കൈ പാന്റിന്റെ കീശയിൽ പരതി .
പിന്നെയും ഞെട്ടി.
ഇല്ല. പേഴ്സും എടുത്തിട്ടില്ല.
മനസ്സിൽ ഒരു തരിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.
'മനുഷ്യൻ എത്ര നിസ്സഹായനാണ് 'എന്ന സത്യം അറിഞ്ഞു.
വസ്ത്രങ്ങൾ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞു.
ഹൈവേയിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അല്പം മാറി പച്ച നിറമുള്ള സ്ഥലസൂചികാ ബോർഡിൽ - അൽഖോർ 29 KM - എന്ന് അറബിയിലും ,ഇംഗ്ലീഷിലും കണ്ടു.
അടുത്ത ടൗൺ ഇനി 29 km മുന്നിലേയ്ക്ക് പോകണം.
ദാഹത്താൽ തൊണ്ട വറ്റിവരണ്ടു..
കൂടെ വിശപ്പും .. പ്രഭാത ഭക്ഷണം പോലും മറന്നുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു.
ഈ ചൂടിൽ തളർന്ന് വീണുപോകുമോ..?
റോഡിലേയ്ക്ക് അല്പംകയറി നിന്ന് വരുന്ന വാഹനങ്ങൾക്ക് കൈ വീശി. ....സഹായത്തിന് വേണ്ടി.
ആരും ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല.ചിലയാളുകൾ ഒന്നു ചിരിച്ചിട്ട് ആക്സിലേറ്റർ ഒന്നൂടെ അമർത്തി വേഗം പോയിമറയുന്ന കാഴ്ച ദയനീയമായി നോക്കി നിന്നു.
ഇത് പോലെ എത്ര പേർ തനിക്ക് നേരേ കൈ നീട്ടിയിട്ടുണ്ട്...? പക്ഷെ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോവുകയാണ് പതിവ്. ചിലനേരങ്ങളിൽ വണ്ടി വേഗം കുറയ്ക്കുന്ന പോലെ ഭാവിക്കും. അത് കണ്ട് അവർ ഓടി വരും. ആ സമയം വണ്ടി വീണ്ടും മുന്നോട്ട് എടുക്കും. ഇളിഭര്യയായ് നിൽക്കുന്നവരെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സിലൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു. അതിന്റെയൊക്കെ ആകെ ഫലമാണ് ഈ അവസ്ഥ .അവരുടെയെല്ലാം ശാപമേറ്റായിരിക്കാം തനിക്കും ഈ അനുഭവം.
ദൂരെ എരിയുന്ന തീ കുണ്ഡത്തിൽനിന്നും പുറത്ത് വരുന്ന വാഹനങ്ങൾ വീണ്ടും തീകുണ്ഡത്തിൽ തന്നെ അലിഞ്ഞ് ചേരുന്നു.
രണ്ട് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഈ നിൽപ് തുടങ്ങിയിട്ട്.
വസ്ത്രങ്ങൾ വിയർപ്പിനാൽ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഈ അവസ്ഥ ആർക്കും വരുത്തല്ലേയെന്ന് ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഒരു കറുത്ത ആഢംബര കാറ് വരുന്നത് കണ്ട് അതിനും കൈ കാണിച്ചു.അതും കടന്ന് പോയി....
തളർച്ചയോടെ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു പോയി.
അപ്പോഴാണ് കണ്ടത് തന്നെ കടന്ന് പോയ വാഹനം പിന്നിലേയ്ക്ക് വരുന്നു.
വിശ്വാസം വരാതെ പിന്നെയും നോക്കി. സത്യമാണ്.
ഓടിയാണ് അതിനടുത്തെത്തിയത്.
കറുത്ത ഫിലിം ഒട്ടിച്ച സൈഡ് ഗ്ലാസ് പതിയെതാഴ്ന്നു.
വണ്ടിക്കുള്ളിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അല്പം വഴി തെറ്റി എന്നിൽ പതിഞ്ഞു.
വേനലിലെ മഴ പോലെ അനുഭൂതി പകർന്നു.
സുമുഖനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ... ഖത്തറിയാണെന്ന് വേഷം പറയുന്നു.
"എബ്ബി ,ഷോയ് മോയബാബ .. " [ എനിക്ക് അല്പം വെള്ളംതരു ..] അറിയാവുന്ന അറബിയിൽ യാചിച്ചു.
ആ സമയം ഞാനൊരു സാധാ മനുഷ്യൻ മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ വേഗം വണ്ടിയിൽ നിന്നും ചെറിയ ബോട്ടിൽ വെള്ളം എടുത്ത് തന്നു.
ഒരു വിധം ബോട്ടിലിന്റെ അടപ്പ് തുറന്ന് വായിലേയ്ക്ക് കമഴ്ത്തി.
ജീവിതത്തിലിന്നേവരെ അറിയാത്ത സ്വാദോടെ വറ്റിവരണ്ട ഉഷ്ണമേഘലകളിലൂടെ അമൃതായി ആ ജലം ഒഴുകിയിറങ്ങി.
ബോട്ടിൽ കാലിയായി...ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എന്നിൽ നിന്നുയർന്നു.
അത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട് കൊണ്ടാവണം.
'ഇനിയും വേണോ ..?' എന്നാ ചെറുപ്പക്കാരൻ ആഗ്യ ഭാഷയിൽ ചോദിച്ചു.
മതി .. എന്ന് പറയുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദിയുടെ പൂക്കൾകണ്ണീരായ് നിറഞ്ഞ്നിന്നിരുന്നു.
'എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ' ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അറബിയിൽ ചോദിച്ചു, 1
അറിയാവുന്ന ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു.
ചെറുപ്പക്കാരൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.
ഉടുത്തിരുന്ന തോപ്പ് ,[അറബി വസ്ത്രം] മുണ്ട് കയറ്റി കുത്തുന്ന പോലെ കുത്തി.
എന്നെ കാഴ്ചക്കാരനായി നിർത്തിയിട്ട് ജാക്കി വച്ച് വണ്ടി ഉയർത്തി. ഒരു മെക്കാനിക്കിന്റെ മെയ് വഴക്കത്തോടെ പഞ്ചറായ ടയർ അഴിച്ചെടുത്ത് ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ വച്ചു.
വില കൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധം വഹിക്കുന്ന ആ ദൈവദൂതൻ ,എന്നെയും കാറിൽ കയറ്റി പഞ്ചർ കട ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു.
സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കടന്ന പോലെ തോന്നി ആ കാറിനുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ..
വിയർപ്പ് താണു ..
ശ്വാസം നേരെയായി..
പതിയെ തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേയ്ക്ക് അരിച്ചിറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ചെറുപ്പക്കാരൻ അറബിയിൽ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.
അറിയാവുന്ന അറബിയിൽ ഉത്തരവും കൊടുത്തു..
പെട്രോൾ പമ്പിനുള്ളിലെ പഞ്ചർ ഒട്ടിക്കുന്ന കടയിൽ ടയറിന്റെ പഞ്ചറും ഒട്ടിച്ചു.അതിന്റെ പൈസയും ത്തചെറുപ്പക്കാരൻ തന്നെ കൊടുത്തു.
പിന്നെ എന്നെയും കൂട്ടി അടുത്ത കഫ്റ്റീരിയായിലെത്തി. രണ്ട് സാൻവിച്ച് ഓർഡർ ചെയ്തു.
അടുത്തടുത്തുള്ള കസേരയിൽ സാൻവിച്ചിനായ് കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് നല്ല ശുദ്ധമായ പച്ചമലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
"സഹോദരാ.. ഞാനും മലയാളി തന്നെയാണ്."
കണ്ണ് മിഴിച്ചിരുന്നു പോയി ഞാൻ. ചെറുപ്പക്കാരൻ തുടർന്നു.
"ഇവിടെ ഒരു അറബി വീട്ടിൽ ഹൗസ് ഡ്രൈവറായ് ജോലി നോക്കുന്നു. കഫീലിന് ഒരേ നിർബന്ധം ഈ വേഷം ധരിക്കണമെന്ന്..... അതാണ് താങ്കൾ എന്നെ അറബിയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലായി. "
ഈ സമയം സാൻവിച്ച് എത്തിയിരുന്നു.
എന്റെ കണ്ണുകളിലെ വിശപ്പ് കണ്ടാവണം
" കഴിക്കൂ.. "
എന്ന് ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പറയാൻ കാത്ത് നിന്നപോലെ ഞാൻ തീറ്റി ആരംഭിച്ചു.
" കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഷിമാൽ റോഡിൽവച്ച് ഇത് പോലെ ബാറ്ററി ഡൗണയതിനാൽ എന്റെ വണ്ടി ഓഫായിപ്പോയിരുന്നു. ആ വെയിലിൽ നിന്ന് ഞാൻ എല്ലാ വണ്ടിക്കും കൈ കാണിച്ചു.
ഒരു വണ്ടി നിർത്തി .ഞാൻ ഓടി അടുത്തെത്തിയതും ,ആ വണ്ടി വീണ്ടും കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോയി... വീണ്ടും ഞാൻ ഓടി അടുത്തെത്തിയതും ആ വണ്ടി പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോയി.. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ആ വണ്ടിക്കാരൻ എന്നെ കബളിപ്പിക്കുകയാണെന്ന്... മനസ്സ് നൊന്താണ് ഞാൻ മടങ്ങിയത്.."
ചെറുപ്പക്കാരൻ ഗ്ലാസിൽ വെള്ളമെടുത്ത് കുടിച്ച് കൊണ്ട് തുടർന്നു.
"എന്തൊരവസ്ഥയാണ് അല്ലെ..അത്..?"
അതൊരു ചോദ്യമായ് എന്നിൽ തറച്ചു.
" പക്ഷെ ,അന്ന് ഞാൻ ആ വണ്ടി നമ്പർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു .വേഗം മറക്കാനാവാത്ത ഒരു നമ്പറായിരുന്നു അത്. "
ചെറുപ്പക്കാരൻ ഒന്ന് നിർത്തി ...എന്നിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി തുടർന്നു.
" - 101 101 - ഈ നമ്പർ പെട്ടന്ന് മറക്കുവാനാകുമോ.. സുഹൃത്തെ..??"
ആ നമ്പർകേട്ട് ,ഞാൻ സ്തബ്ധനായി ഇരുന്നു പോയി .സാൻവിച്ച് അറിയാതെ കയ്യിൽ നിന്നും ഊർന്ന് താഴെ വീണു.
-101 101 - ഈ നമ്പർ എന്റെ വണ്ടിയുടെതായിരുന്നു...
- - - - - - - ശുഭം -------
By
✍Nizar vh .

ഇനി എത്ര ദൂരം

Image may contain: 1 person, outdoor

"ഉണ്ണിയേട്ടാ ദാ ഇത് കണ്ടോ... ഈ ചക്കി ഇത് കഴിക്കുന്നില്ല. .. "
നന്ദന ചക്കിയുടെ പിന്നാലെ ഓടുകയാണ്.
ഒരുകയ്യിൽ ഉരുളചോറുമായ്.
ചക്കി നന്ദനയ്ക്ക് പിടികൊടുക്കാതെ ഓടുകയാണ്.
ഓടുവിൽ തനിക്ക് ചുറ്റും ചിരിച്ച്കൊണ്ട് വട്ടംകറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ഷേവ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ ബ്ലേഡ് ഒന്ന് പാളി .അല്പം മുറിഞ്ഞു.
നന്ദന ഇത് കണ്ടു വെപ്രാളത്തോടെ ഓടി വന്നു.
"എന്താ ഉണ്ണിയേട്ടാ ഇത് !! ചോര വരണത് കണ്ടില്ലെ..?"
തിരിഞ്ഞ് ചക്കിയോട്
" കണ്ടോപപ്പയുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് ചോര വരണത്
നീയാ ,മാറിയെ അസത്തെ... "
ചക്കിയുടെമുഖം ഇരുണ്ടു. ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത്സങ്കടംവന്നു നിറഞ്ഞു .ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് സെറ്റിയിൽ പോയിരുന്നു.
"എന്താ നന്ദു .. അവൾ കുഞ്ഞല്ലെ...??"നന്ദനയെ ശാസിച്ചു.
അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതവൾ ഡെറ്റോളും പഞ്ഞിയുമായ് വന്നു ഒരു നേഴ്സിന്റെ കരവിരുതോടെ ഡെറ്റോൾ പഞ്ഞിയിൽ മുക്കി രക്തം കിനിയുന്ന ഇടം തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ ഈ സ്നേഹപരിലാളന കണ്ട് നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. ഇനി എത്രനാൾ...? ഈ സ്നേഹം.
വിങ്ങിപ്പൊട്ടിയ ഹൃദയം കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് കണ്ണുനീർത്തുള്ളികളെ പറഞ്ഞയച്ചു.
"അയ്യെ.. എന്തിനാ എട്ടാ കരയുന്നെ...? ഇത് ചെറിയ ഒരു മുറിവാ..." നിഷ്ക്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉള്ളിലെ നൊമ്പരത്തിൻ അണ പൊട്ടി കണ്ണുനീർ കരകവിഞ്ഞൊഴുകി.
"ചക്കി ... ദാ ഇത് കണ്ടോ..? പപ്പാകരയുന്നു. വേഗം വാ.. "
ചക്കിയുടെ പിണക്കം മാറുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
നന്ദനയെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആ തിരുനെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി. കണ്ണുനീർ അവളുടെ നെറ്റി നനച്ചു.
"ശ്ശോ എന്താ ഉണ്ണിയേട്ടാ വിട് .. മോള് നോക്കുന്നു.... "
അവൾ കുതറി.
ഇത് കണ്ട് ചക്കികൈകൊട്ടിആർത്ത്ചിരിച്ചു.
"ശോ... "എന്തോ മറന്ന പോലെ നന്ദന വേഗം അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് ഓടി.
അവിടെ എന്തോ കരിഞ്ഞ മണം ഉയർന്നു.
നന്ദനരാത്രികളിൽ താനറിയാതെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു. ഒരു നാൾ കണ്ടു .വിയർത്ത് കുളിച്ച് ഇരിക്കുന്ന നന്ദനയെ
"എന്താ.. നന്ദു ഇത്..??"
" ഇത് പതിവാ ഉണ്ണിയേട്ടാ.." അവൾ നിസ്സാരമായ് പറഞ്ഞു.
അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന നൈറ്റി വലുതായോ..? അതോനന്ദന ചെറുതായോ..?ഒരു സംശയം.
ഒരുനാൾ തൊടിയിൽ നിന്ന് ഛർദ്ദിക്കുന്നത് കണ്ടു..
അതിനും അവളുടെ ഒരുമറുപടി നനഞ്ഞചിരിയിൽ ഒതുക്കി.
അ സത്യം ഞെട്ടലോടെ മനസ്സിലായ്.അവൾ പകുതി ആയിരിക്കുന്നു. കവിളുകൾ ഒട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരുതരം വിളർച്ച ബാധിച്ച പോലെ.
ഡോക്ടറെ കണ്ട് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. നന്ദന തന്റെതോളിൽ ചാഞ്ഞ് കിടന്ന് മയങ്ങുന്നു.
റിസൾട്ടിന് രണ്ട് നാൾകഴിഞ്ഞ് വരാൻപറഞ്ഞതിൽ എന്തോ അസ്വഭാവികത തോന്നുന്നു. മനസ്സിൽ എന്തോ വല്ലായ്ക.
രണ്ട് നാൾ കഴിഞ്ഞ് ഡോക്ടറെകാണാൻഎത്തി.
സുശീലൻ ഡോക്ടറോപ്പംവെറെയും രണ്ട് പേർ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.ഡോക്ടർ അല്പനേരം നിശബ്ദനായ് ഇരുന്നു.
എന്നിട്ട് തുടർന്നു.
"മിസ്റ്റർ ഉണ്ണി.. പറയാൻ വിഷമമുണ്ട്. എന്നാലും പറഞ്ഞെതീരു."
ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് തുടർന്നു.
"നന്ദനയ്ക്ക് ബ്ലഡ് ക്യാൻസർ ആണ് ഒരു പാട് വൈകിയിരിക്കുന്നു."
ശിരസ്സിൽ ആരോചുറ്റിക കൊണ്ട് പ്രഹരിച്ച പോലെ.ഡോക്ടർ പിന്നെയുംഎന്തെല്ലാമോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്തബദ്ധനായ് ഇരുന്നു. വിശ്വാസം വരുന്നില്ല.
ലോകം കീഴ്‌മേൽമറിഞ്ഞ പോലെ.
" ഡോക്ടർ, ഇനി റിസെൽട്ടെങ്ങാനും മാറിപ്പോയോ..???"
പ്രത്യാശയുടെഒരു തരി വെട്ടത്തിനായ് ഇരുട്ടിൽപരതി.
ഇല്ല അന്ധകാരം മാത്രം.
" നന്ദനയെ ഈ സത്യംഅറിയിക്കരുത്. ബാക്കിയുള്ള നാളുകൾ അവൾ സന്തോഷമായിരിക്കട്ടെ ഉണ്ണി... " ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
ഒരു വിധം പുറത്ത് വന്നു. സിമന്റ് തൂണിൽ മുഖം ചേർത്ത് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
എങ്ങിനെ സഹിക്കും?
എന്റെ നന്ദു എന്നെ വിട്ട് പോകുകയോ...??
ഒന്നിച്ച് കളിച്ച് വളർന്നവരായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. എപ്പോഴെന്നറിയില്ല അ ബന്ധംപ്രണയത്തിന് വഴിമാറി.വീട്ടുകാർ എതിർത്തിട്ടും ഒന്നും നോക്കാതെകൂടെ ഇറങ്ങി വന്നു.
ഇന്ന് വരെപൊന്ന് പോലെകാത്തു.
ഇനി....??
ഇത് വരെ അവളെ ഒന്നും അറിയിക്കാതെ കഴിച്ചു.
പിടിവിട്ട് പോകുന്ന അവസരങ്ങളിൽ ബാത്ത് റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചിരുന്നു കരയും
"എന്താ പറ്റിയെ ഉണ്ണിയേട്ടാ ഈയിടെയായ് ബാത്ത് റൂമിൽ തന്നെയാണല്ലോ...?? ഡോക്ടറെ കാണണോ..??"
വേദന കലർന്ന ചിരി അവൾക്ക്സമ്മാനിച്ച് വേഗം അവിടെ നിന്ന് മാറിക്കളയും.
അല്‌പനേരത്തേയ്ക്ക് എങ്കിലും എല്ലാം മറക്കാൻമദ്യത്തിൽ അഭയം തേടി.
ലഹരി ഇറങ്ങുമ്പോൾ സങ്കടം കൂടും.
പുകവലിയും ,മദ്യവും സുഹൃത്തുക്കളായ് വേഗം മാറി.
ഇതെല്ലാം നന്ദന ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വിലക്കിയിട്ടും എന്റെ അ മിത്രങ്ങളെ ഞാൻ കൈവിട്ടില്ല.
ഒരു നാൾഅവൾ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു..
" ഉണ്ണിയേട്ടാ .. എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.. "
പതിവില്ലാത്തമുഖവുര.
" പറയു നന്ദു.. " അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.
" ഉണ്ണിയേട്ടാ.." അർദ്രമായിരുന്നു അസ്വരം..
" ഉണ്ണിയേട്ടാ എനിക്ക് ക്യാൻസർ ആണ്.. " ഞാൻ ഞെട്ടി.
അന്നാണ് കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നത്. അ മുഖം വീണ്ടും ഒട്ടിയിരുന്നു.കവിളെല്ലുകൾ പുറത്ത് കാണാം. അവൾ തുടർന്നു.
"ഇനി അധികനാൾ ഞാൻ കാണില്ല ഉണ്ണിയേട്ടാ. ബാക്കിയുള്ള നാളെങ്കിലും എനിക്ക് ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ നന്ദുവായ് ജീവിക്കണം. ഇനി കുടിക്കല്ലെ.. ഉണ്ണിയേട്ടാ.. പ്ലീസ്.."
ആദ്യമായ് അവളുടെ മുന്നിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഇത് വരെ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ ദു:ഖങ്ങൾ കണ്ണീരായ് ഒഴുകി ഇറങ്ങി അത് കണ്ട് അവളും കരഞ്ഞു. ചക്കി എല്ലാം കണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ മിഴിച്ച്നിന്നു.
പിന്നെ ഞാൻ കുടിച്ചില്ല. എന്റെ മിത്രങ്ങളെ പടിക്ക് പുറത്താക്കി.എന്നാലും ആ സത്യം ഇവൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു.?
നന്ദുവാകട്ടെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തപോലെ പഴയ കളിയും ,ചിരിയുമായ് സന്തോഷവതിയായ് കാണപ്പെട്ടു.
ഈ അവസാന നാളുകളിൽ നന്ദുവിന്റെ ഉണ്ണിമാത്രമായ്കഴിഞ്ഞു.
ചക്കിയുടെ മുടി ചീവി ഒരുക്കിയിരുന്ന നന്ദനയെനോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു .
നന്ദന ആകെമാറിയിരിക്കുന്നു.
എന്റെ പാതി.എന്നിൽ നിന്നകലാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.
അത് നോക്കിയിരിക്കെ അറിയാതെ കണ്ണു നനഞ്ഞു.
നന്ദന അത് കണ്ടു.
അവൾ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. കൈകൾ രണ്ടുംഎളിയിൽ കുത്തി നിന്നുകൊണ്ട്.
"എന്റെ ഉണ്ണിയേട്ടൻ ഇത്ര മണ്ടനായ് പോയല്ലോ.. "
ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഞാൻ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി തങ്ങി നിന്നു.
"ഉണ്ണിയേട്ടാ ഞാനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലെ- എനിക്ക് ക്യാൻസർ ആണെന്ന് "
ഞാൻ വീണ്ടുംഞെട്ടി. എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് തലമുടിയിൽ വിരലോടിച്ച് കൊണ്ടവൾ തുടർന്നു.
" ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ നശിച്ച കള്ളുകുടിനിർത്താൻ വേണ്ടി ഞാനൊരു നുണ പറഞ്ഞതല്ലെ. എന്നോട് ക്ഷമിക്കു." ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് തുടർന്നു
"ഞാൻ അങ്ങനെഅത്രപെട്ടെന്ന് ഒന്നും എന്റെ ഉണ്ണിയേട്ടനെ വിട്ട് പോകില്ലാട്ടോ..."
അവൾ ചേർന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
നന്ദനയുടെ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്ത് എന്നോട് കള്ളത്തരം കാട്ടിയല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധമായിരുന്നു..
ഹൃദയം നിലച്ച പോലെ ആയ്..എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും പൊഴിഞ്ഞത് കണ്ണുനീർ ആയിരുന്നില്ല. ചുട് രക്തമായിരുന്നു.
ശുഭം.
By Nizar vh

കൈനീട്ടം (ചെറുകഥ)


ടൈഗറിന്റെ ഉറക്കെയുള്ളകുരപതിവില്ലാത്ത വിധം മുഴങ്ങി.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ
ഗേറ്റിനടുത്ത് ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നു.
ഏറിയാൽ എട്ട് വയസ്സ് മതിക്കും.
ഇരുണ്ട നിറമെങ്കിലും മുഖശ്രി തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന മുഖം.
ഇതാ ഒരു വിഷുക്കണി.മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
കടുത്തദാരിദ്യം അവളുടെ വേഷം വിളിച്ചോതുന്നു
പഴകിപിഞ്ചിയതാണെങ്കിലും വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രം.
" ചേച്ചി രണ്ട് റോസാപ്പൂ തരുമോ.?" അവൾ വിളിച്ച്ചോദിച്ചു.
നിഷ്ക്കളങ്കമായ ബാല്ല്യം മുന്നിൽ ദയനീയമായ ചോദ്യമെറിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു.
ഗേറ്റ് അല്പം തുറന്ന് പിടിച്ച് കൊണ്ടാണ് നിൽക്കുന്നത്. മുടിരണ്ടായ്പിന്നി ഇരുവശങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഇട്ടിരിക്കുന്നു..
റോഡിൽ നിന്നും കൈഎത്തിയാൽഅവൾക്ക് നിഷ്പ്രയാസം പൂ പറിക്കാംആരുംകാണുകയും ഇല്ല.
എന്നീട്ടും ഈ കുട്ടി അനുവാദത്തിനായ് കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അതിശയംതോന്നി..
റോസാപ്പൂക്കളിൽ തന്നെഫ്ലോറി ബൻഡാ എന്ന പ്രത്യേക ഇനം റോസാണ് അത്. പൂക്കൾ ചെറുതും ഒരു കുലയിൽ തന്നെ ഒന്നിലധികം വിരിയുകയും ചെയ്യും. ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കും മുന്നെ എവിടെ നിന്നോ കൊണ്ടുവന്നതായിരുന്നു.
" ചേച്ചി.. രണ്ട് റോസാപ്പൂ നിക്ക് തര്യേ..?"
അവൾ വീണ്ടും.
"അതിനെന്താ.. ന്റെ കുട്ടിക്ക് തരാട്ടോ..."
അവളെ അടുത്തേയ്ക്ക് വിളിച്ചു.
മടിച്ച് മടിച്ച് അവൾ അരികിലെത്തി.
കണ്ണുകൾ ടൈഗറിന്റെ കൂട്ടിലേയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒളിവെട്ടുന്ന കണ്ണുകളിൽ നേരിയ ഭയം മിന്നി മറയുന്നത് കണ്ടു. വാത്സല്ല്യത്തോടെ ആ കവിളുകളിൽ തലോടി..
"എന്താ മോളുടെ പേര്...?"
"പാരിജാതം, ന്നാ... വീട്ടിൽ പാറൂന്ന് വിളിക്കും... "
അവളുടെ മടങ്ങാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്ന പോലെ കൈവിരലുകൾ സ്വയം അമർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.
" പാറു .. നല്ല പേരാണല്ലോ..??"
അവൾക്ക് ആ വാക്കുകൾ സന്തോഷം പകരുന്നു എന്ന് ആ കണ്ണുകൾ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.
" ആട്ടെ എന്തിനാ മോൾക്ക് റോസാപ്പൂവ്...???"
"കണി വെക്കാനാ.. !" വേഗമായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. അതിനാൽ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
"കണിവെക്കാനോ....??"
"അ... നാളെ വിഷുവല്ലെ..? കണികാണാനാ.. കൃഷ്ണന്റെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് അടുത്ത് വയ്ക്കാൻ..!
അച്ചാച്ചിക്ക് ഉവ്വാവായിട്ട് കിടപ്പാ.വെറൊന്നും വാങ്ങാൻ പൈസായില്ല..."
അ വാക്കുകൾ കേട്ട്..
ഹൃദയം നുറുങ്ങിപ്പോയ്.
അറിയാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഈ കാലത്ത് ഇങ്ങിനെയുള്ളവരും ഉണ്ടല്ലോ. നല്ലൊരു വിഷുവായിട്ട്.. എന്റെ കൃഷ്ണാ..!
ഓർത്തപ്പോൾ കണ്ണുനീർ അറിയാതെ തുളുമ്പി തെറിച്ചു.. അത് അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
" ചേച്ചിടെ പേരെന്തുവാ...??
നിഷ്ക്കളങ്കമായ ചോദ്യം.
" സജിക്കൊച്ച്..... "
അത് കേട്ട് അവൾ വാ പൊത്തിച്ചിരിച്ചു.
ഞാനും ചിരിച്ച് പോയ്.ഉണ്ണിയേട്ടന്സ്നേഹം കൂടുമ്പോളാണല്ലോ അങ്ങിനെവിളിക്കുന്നത്.
ചമ്മൽ മറച്ച് കൊണ്ട് തുടർന്നു.
" പാറു ,ന്നെ ചേച്ചിന്ന് വിളിച്ചോളുട്ടോ.. എന്നും."
അത് അവൾക്ക് ഇഷ്ട്ടായ്.ആദ്യമുണ്ടായിരുന്ന ഭയം അവളിൽ നിന്നും അകന്ന പോലെ.
അവൾ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് തലയാട്ടി.
" പാറുവാ ..നമുക്ക് പൂ പറിക്കാട്ടോ."
അ നഗ്നമായ കുഞ്ഞുകൈകളിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് നടന്നു.
"എടി സജി .. " പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു ശബ്ദം.
അമ്മായി അമ്മയാണ്.
മുഖം കോപത്താൽ ഇരുണ്ടിരുന്നു. പട്ടാളത്തിലെ നേഴ്സായിരുന്നു അമ്മ .അതിന്റെ ഗർവ്വ് നിറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നുഓരോ പെരുമാറ്റത്തിലും.
"ഏതായീ അസത്ത്...??" പാറുനെ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു.
പാറു ഭയന്ന് തന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു.
"ഈ കുട്ടിക്ക് രണ്ട് പൂവേണമെന്ന്. അതിന് വന്നതാ.. "
പാറുന്റെ കൈവിടാതെ പറഞ്ഞു.
" പൂവൊന്നും പറിക്കരുത്.അത് അവിടെ നിന്നോട്ടെ.." പട്ടാളക്കാരി മുരണ്ടു.
"എന്താ അമ്മെ .. ഇവൾ ഒരു പാവാ.... "
പാറൂനെ ന്യായികരിച്ചു പറഞ്ഞു.
"നീ പറഞ്ഞത് കേട്ടാൽ മാത്രം മതി .. ഇതെന്റെ വീടാ.. മനസ്സിലായല്ലോ...??"
പട്ടാളക്കാരി തെല്ലും മനസ്സലിയാതെ
ആക്ജ്ഞാപിച്ചു.
ഇത് കേട്ട് പാറുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആ മനസ്സ് നോവുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാനെ ആയുള്ളു.
"ഇവറ്റകളെയൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ല.
തക്കം പാർത്ത് എന്തെങ്കിലും മോഷ്ട്ടിച്ച് കൊണ്ട് പോകും.."
അമ്മയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടുംഉയർന്നു.
പാറു കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഓടി. .. ദൂരെമറഞ്ഞു.
തിരികെ വിളിക്കാൻ പോലുമാവാതെ തരിച്ച്നിന്നു പോയ്.
അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന കൊന്നമരം എന്തോ അടക്കം ചൊല്ലിയോ.?
എങ്ങുനിന്നോ ഒരു ഓടക്കുഴൽ വിളി നാദം കാതിൽ ഒഴുകി എത്തി.
---------------
അടുത്ത പ്രഭാതം .
കണിക്കൊന്നകൾ പൂത്ത് നിൽക്കും മലയാളക്കരയിൽ വിഷുക്കിളിചിലച്ചു.
ഏവരുംവിഷു ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ.
ഞങ്ങൾ അശുപത്രിയിൽ ആയിരുന്നു.
പൂജാമുറിയിൽ ഒരുക്കിയവിഷുക്കണികാണാൻ പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണടച്ച് സ്റ്റെപ്പ് ഇറങ്ങുകയായിരുന്നഅമ്മയുടെ കാലൊന്ന് ഇടറി... സ്റ്റെപ്പുകളിലുടെ ഉരുണ്ട് ,പിടഞ്ഞ് താഴെയ്ക്ക് എത്തി.
വേഗം കാറിറക്കി .ശക്തിയായ പെയ്യുന്ന മഴയെ അവഗണിച്ച് ആശുപത്രിയിലെത്തി.
ഭാഗ്യം വലിയ പരിക്കൊന്നും ഏറ്റില്ല.തലയിലും മറ്റും ചെറിയ ചെറിയമുറിവുകൾമാത്രം.
ഉച്ചയായപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും വീട്ടിലെത്തി.മഴ തോർന്നിരുന്നു..
അവിടെ മുറ്റത്ത് കണ്ട കാഴ്ച ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു.
കോണിലായ് നിന്നിരുന്ന കൊന്നമരം കടപുഴകി മറിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു.
കൃത്യം റോസാചെടിയുടെ മുകളിൽ.
ചതഞ്ഞരഞ്ഞ റോസാപ്പൂക്കളും കൊന്നപ്പൂക്കളും കൂടിചേർന്ന് തട്ടിയെറിഞ്ഞ പൂക്കളം പോലെ കിടക്കുന്നു.
"ന്റെ കണ്ണാ ഇത്തവണ എന്നെ നീ കണി കാണിച്ചില്ലല്ലോ .. നിന്റെകൈനീട്ടം ഇതാണല്ലോ..? "
പട്ടാളക്കാരിയുടെ വേഷം അഴിഞ്ഞ് വീണിരിക്കുന്നു.
ആത്മഗഥം പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട്അമ്മ വേച്ച് വേച്ച് പൂജാമുറിയിലെയ്ക്ക് നടന്നു.
എങ്ങുനിന്നോ വീണ്ടും ആ ഓടക്കുഴൽ വിളിനാദം ഒഴുകി എത്തി.
ശുഭം.
By
Nizar vh.

രക്തബന്ധം [മിനിക്കഥ]

Image may contain: 1 person, selfie and closeup
Written By: നിസാർ പുത്തനങ്ങാടി
"കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് വളർത്തി.. എന്ന് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ.
ഞാൻപറഞ്ഞോ കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് വളർത്താൻ...?
മക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ അവരെ നല്ല രീതിയിൽ വളർത്തുകയും വേണം അത് നിങ്ങളുടെ കടമയാണ്.."
ശ്രീക്കുട്ടൻ കോപംകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയാണ്.
" ശ്രീക്കുട്ടാ.... " മൈഥിലിയുടെ ശാസനയുടെശബ്ദവും ഇടറിയിരുന്നു.
"എന്താ മോനെനീഇങ്ങിനെയെക്കെപ്പറയുന്നത്.
ആരോടാ നീ പറയുന്നത്. എന്ന് നിനക്കറിയാമോ..???" അമർത്തിയകരച്ചിൽ അവളറിയാതെ പുറത്ത് വന്നു.
" അച്ഛനോട് ,അമ്മയോടും.... " അവന്റെ ദേഷ്യം അടങ്ങിയില്ല.
ആണുങ്ങൾക്ക് കരയുവാൻ ആവില്ലല്ലോ. ആകുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഒന്ന് പൊട്ടിക്കരയാമായിരുന്നു. മനസ്സ് വിങ്ങുകയാണ്.
കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് വലുതാക്കിയ ഒരെ ഒരുമകൻ. മുന്നിൽ നിന്ന് ഗർജിക്കുന്നു.
സൃഷ്ടിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ എന്ന്...
ഓർമ്മകളിൽ ആ പെരുമഴക്കാലം തെളിഞ്ഞു വന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ചുവർഷം കടന്ന് പോയി.
'വിശേഷംഒന്നും ആയില്ലെ...?' എന്ന നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യം സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറംആയിരുന്നു. മൈഥിലിയുടെ മനസ്സ് നീറുന്നത് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിഞ്ഞില്ലെന്ന് നടിച്ചു.
അന്ന് നല്ല മഴ ആയിരുന്നു. രാവിലെ തുടങ്ങിയ മഴ ഇപ്പോഴും നിന്ന് പെയ്യുന്നു. തുള്ളിക്കൊരു കുടം എന്ന കണക്കിന്.
തടിമില്ലിൽ പണിയും കുറവായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും പണി വരുംഎന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കാത്തിരുന്നു സമയം കടന്ന് പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ഇരുട്ട് പരന്നിരുന്നു.
സൈക്കിളിൽ മഴയെ അവഗണിച്ച് ചവിട്ടി വരികയായിരുന്നു. ടൗൺ വിജനമായിരുന്നു.
സെമിത്തേരി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. കണ്ണുകൾചുറ്റിനും പരതി .നേർച്ചപ്പെട്ടിയുടെ താഴെസ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടത്തിൽ ചുവന്ന ടർക്കിയിൽ പൊതിഞ്ഞ നിലയിൽകാലിട്ടടിക്കുന്നരണ്ട് ദിവസംപ്രായമുള്ള ഒരുകുഞ്ഞിനെകണ്ടു.
ചുറ്റിനും നോക്കി.. ആരും തന്നെ ഇല്ല.
വിശന്നിട്ടാവും വാവിട്ട് കരയുന്നപിഞ്ച് കുഞ്ഞ്.
ആ കുഞ്ഞ് മായ് വീട്ടിലെത്തി. മൈഥിലിയുടെ കൈകളിലേയ്ക്ക് ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലെ മാതൃവാത്സല്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നത് കണ്ടു.
മൈഥിലിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരമ്മയാവാൻ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ. തകർന്ന് പോയിരുന്നു.
മൈഥിലിയെ അ രഹസ്യം ഇപ്പോഴും അറിയിച്ചിട്ടില്ല.
ഇന്ന് വരെ സ്വന്തംമകനെപോലെതന്നെ വളർത്തി.
താനൊരു അനാഥനാണെന്ന രഹസ്യം ഒരിക്കലും അവനറിയാതിരിക്കാൻജനിച്ച് വളർന്നവീട് വിറ്റ് ടൗണിന്റെ ഒരു ഓരത്ത് താമസമാക്കി.
പണിയില്ലാതെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടനേരത്ത് അടുത്തുള്ള ആശുപത്രികളിൽ രക്തം വിറ്റു.
സ്വന്തം രക്തം വിറ്റ കാശ് കൊണ്ട് വളർത്തി വലുതാക്കിയ രക്ത ബന്ധം പോലുമില്ലാത്തആർക്കോപിറന്നവൻ തന്റെ നേർക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.
ഉള്ളിൽ കനലെരിയുന്നു.
അവസാനിപ്പിക്കണോ..? എല്ലാം..
" പ്രായമായാൽ കുറച്ച് അടങ്ങണം. അല്ലാതെ ഊര് തെണ്ടുകയല്ല വേണ്ടത്.''
ശ്രീക്കുട്ടന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു.
"ഇനി ഇതാവർത്തിച്ചാൽ രണ്ടിനെയും എവിടെ എങ്കിലും കൊണ്ട് പോയ് കളയും..."
ചിരിക്കാനാണ് തോന്നിയത്.
രക്തം രക്തത്തിനോടല്ലെ ചേരു..
ശുഭം.
By
Nizar. VH

അഭിരാമിയുടെകമ്മൽ.[കഥ]


അഭിരാമിയുടെകമ്മൽ.[കഥ]
അഭിരാമിയുടെ സ്വർണ്ണകമ്മലുകളിൽഒന്ന് കാണുന്നില്ല.ക്ലാസിൽ ആകെ ബഹളം.
കമ്മലിന്റെകാല് ഒടിഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഡ്രില്ലിന് പോകുന്നതിന് മുൻപ് പുതിയതായ് വാങ്ങിയ നടരാജ് ജോമെട്രിബോക്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതാണ്.
അഭിരാമികണ്ണീർപൊഴിച്ച്കൊണ്ട് ഡസ്ക്കിൽ തല താഴ്ത്തിഏങ്ങിഏങ്ങി കരയുന്നു.
കൂട്ടുകാരികൾ ക്ലാസ് മുഴുവൻ തിരയുന്നു.ബഞ്ചും ,ഡസ്ക്കും ഒരു വശത്തെയ്ക്ക് മാറ്റി എല്ലായിടവും ആകാംക്ഷയോടെ പരതുന്നു.
അഭിരാമിയുടെ കരച്ചിൽകാണാൻഎനിക്ക് ആവുമായിരുന്നില്ല. കാരണം എന്റെ പ്രണയിനി ആയിരുന്നു അവൾ. അവൾ ഇടുന്ന പാവാടയും ,ബ്ലൗസിന്റെ അതെ നിറത്തിൽ ഷർട്ടുകൾ ഞാനും വാങ്ങിയിരുന്നു.എന്നും അവൾ വരുന്ന വഴിയിൽ കാത്ത് നിൽക്കും.നിശബ്ദ്ധമായ പ്രണയം. അവൾക്ക്പിന്നിലായ്അവളെ നോക്കിരസിച്ച് കൊണ്ട് പിൻതുടരും. അവൾ വായിക്കാ പോയഎത്രയോ പ്രണയലേഖനങ്ങൾഎഴുതികൂട്ടി. നേരിട്ട് കൊടുക്കാൻ ഭയം അനുവദിച്ചില്ല.
ചില സമയങ്ങളിൽകണ്ണുകൾ തമ്മിൽഉടക്കും. ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് മിന്നുന്ന പോലെയായിരുന്നു ആ മിഴികൾ.ആദ്യം മിഴികൾ താഴ്ത്തുന്നത് ഞാനാവും. എന്നിട്ടുംഎന്റെ സ്നേഹം തുറന്നു പറയാൻ മടിച്ചു.എന്തെന്നാൽ അവളുടെ അപ്പൻ പട്ടാളക്കാരനായിരുന്നു. ചുവന്നകണ്ണുകളോടെ ,കൊമ്പൻ മീശയുമായ് അ അജാനബാഹുഒരു നാൾ സ്ക്കൂളിൽ വന്നപ്പോൾ ഒരു നോക്ക്കണ്ടു. ഭയന്ന് പോയ്..
ആ സ്വർണ്ണകമ്മലുകൾ നീല റിബൺ കൊണ്ട് ഒതുക്കി കെട്ടിയ മുടിച്ചുരുളിൻ താഴെസുന്ദരമായ അ ചെവികളിൽ തൂങ്ങിയാടുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമായിരുന്നു. അതിൽ ഒന്ന് നഷ്ട്ടമായിരിക്കുന്നു.
ഇണയെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട അ ഒറ്റ കമ്മൽ തലതല്ലികരയുന്നുണ്ടാവും.
സംഭവം അറിഞ്ഞ്സഹദേവൻ മാഷും കൂടെ നളിനി ടീച്ചറുംക്ലാസിൽ എത്തി.ക്ലാസ് നിശബ്ദ്ധമായ്.
മാഷ് എല്ലാവരെയും രൂക്ഷമായ് നോക്കി.
സഹദേവൻ മാഷ് ആൺകുട്ടികളുടെ ദേഹവും ,ബാഗും പരിശോദിച്ചു. നളിനി ടീച്ചർ പെൺകുട്ടികളെയും.
അവസാനം എന്റെ ഊഴമെത്തി. ബാഗ് ഇല്ലാത്തതിനാൽ പരിശോദന എളുപ്പമായിരുന്നു.
പക്ഷെ എന്നെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കമ്മലിന്റെ ഒടിഞ്ഞആണിയുടെ ഒരു ഭാഗം കണ്ടെടുത്തു.
" ഇതിന്റെ ബാക്കി എവിടെടാ...?????"
സഹദേവൻ മാഷ് അലറി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു..
"എനിക്കറിയില്ല മാഷെ.. "
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും ചെവി കൊള്ളാതെ മാഷിന്റെ ചൂരൽ പല പ്രാവിശ്യം എന്നിൽ പതിഞ്ഞു..
വിശ്വാസം വരാതെ കൂട്ടുകാർ മൂക്കത്ത് വിരൽ വച്ചു.
ചെയ്യാത്ത കുറ്റവും പേറി തല കുനിച്ച് കണ്ണീരോടെ ഞാൻ നിന്നു.
"നീ എടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഇതെങ്ങനെ നിന്റെ പോക്കറ്റിൽ വന്നു.....???"
"എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല മാഷെ.... "
കണ്ണീരിൽ മുങ്ങിപ്പോയ വാക്കുകൾ ആരും കേട്ടില്ല. സഹദേവൻ മാഷ്
കോളറിൽ പിടിച്ച് പുറത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുമ്പോൾ.കണ്ടു അഭിരാമിയുടെ കനലെരിയുന്ന കണ്ണുകൾ..
ചുണ്ടിൽ...." ക..ള്ള..ൻ "എന്ന ചുണ്ടനക്കലും..
ഞാൻ കള്ളനായ്....
----------------------------
ഇന്ന് ഞാൻ നാട്ടിൽ സാമാന്യംഅറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കള്ളനാണ്. പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ അമ്മായിയുടെ വീട് പോലെയായ്.. നല്ലവരായ കുറച്ച് പോലീസ് കാരെ മാറ്റി നിർത്തിയാൽ.ബാക്കി പോലീസുകാർ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആയ് മാറി. അവർക്കുള്ള പങ്ക് കൃത്യമായ് അവരുടെ വീടുകളിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു.
ജയിൽ തറവാട് പോലെയും..
ഇന്നലെ രാത്രിയിൽമോഷ്ടിച്ച നോട്ടുകൾ എണ്ണി മാറ്റിവച്ചു.സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ നോക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ 'ഒരുജോഡി കമ്മൽ കണ്ണിലുടക്കി.. ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
അതെ ,അത് തന്നെ അഭിരാമിയുടെ കമ്മൽ ,
തന്നെ കള്ളനാക്കിയകമ്മൽ.
അ കമ്മൽകയ്യിലെടുത്ത്. സന്തത സഹചാരിയായ കഠാരയും എളിയിൽ തിരുകി. ഇന്നലെ കയറിയ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
കൂറ്റൻഗെയ്റ്റ്കടന്ന് ഡോർ ബെല്ലിൽകൈ അമർത്തി.
കൊത്തുപണികൾ നിറഞ്ഞ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.
വാതിൽ തുറന്ന ആളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. നല്ല പരിചയം..
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ആളെ പിടികിട്ടി.
അണ്ണാച്ചി എന്നു വിളിച്ചിരുന്ന സാമൂവൽമാത്യു.
അഞ്ചാം ക്ലാസ് മുതൽ പഠനം നിർത്തുന്ന അന്നുവരെ തന്റെ വലം കൈആയിരുന്നവൻ.
" അണ്ണാച്ചിക്ക് എന്നെ മനസ്സിലായോ..?" ചെറുചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
തന്റെ പഴയഇരട്ടപേര് കേട്ട്. സാമുവൽ ഒന്നു ഞെട്ടി.
"നിനക്ക് എന്നെ മനസ്സിലായില്ല..?"
സാമുവൽ മുഖത്ത് സൂക്ഷിച്ച്നോക്കി കൊണ്ട് ആലോചിച്ചു..
"ഇല്ല. മനസ്സിലായില്ല.. " വിരൽ കടിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "സോറി അങ്ങ്ട് കിട്ടുന്നില്ല.. "
ഇവന് എങ്ങനെമനസ്സിലാകും. സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് പോലും മനസ്സിലായില്ല.. പിന്നെയല്ലെ ഇവന്.
അത്രമാത്രം മാറിയിരുന്നു. ജയിൽവാസവും ,മാറി മാറിവരുന്ന പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർമാരുടെ മർദ്ദനവും.. തന്റെ രൂപം മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.
" ഇത് ഞാനാണ് ഹരി. ഹരിപ്രസാദ്.."
"ഹരി... "സാമുവൽ വീണ്ടും വിരൽ കടിച്ചു.
" പത്താം ക്ലാസിൽ അഭിരാമിയുടെ കമ്മൽ മോഷ്ട്ടിച്ച കള്ളൻ... "
സാമുവലിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യം നിറഞ്ഞു.
ഹരി.... എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ട് കരം ഗ്രഹിച്ചു.
ആ കരങ്ങളെ നീരസത്തോടെ വിട് വിച്ചുകൊണ്ട് മടി കുത്തിൽ നിന്നും കമ്മലെടുത്ത് കാട്ടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു..
"ഇത് നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ....??"
അ കമ്മലുകണ്ട് സാമുവൽ ഞെട്ടിത്തെറിക്കുന്നത് കണ്ടു.
"ഇതെങ്ങനെ നിന്റെ വീട്ടിലെ ഷെൽഫിൽ വന്നു... "
സാമുവലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
സാമുവൽ അ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.
പട്ടിണി ആയിരുന്നു വീട്ടിൽ .ഒരു നേരം മാത്രമാണ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്. ക്ലാസിൽ എന്നും തലവേദനയാണെന്നും പറഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നത്. വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടായിരുന്നു. പച്ചവെള്ളവും കുടിച്ച് അന്ന് ഡെസ്ക്കിൽ തല വച്ച് കിടക്കുമ്പോളായിരുന്നു. അഭിരാമി ഡ്രില്ല് പീരിയഡിനായ് പുറത്ത് പോകുന്നതിനായ് ഒടിഞ്ഞ കമ്മൽ ബോക്സിൽ വയ്ക്കുന്നത് കണ്ടത്. എല്ലാവരും പോയ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിലെ ദുഷ്ട്ടമൃഗം ഉണർന്നു.കമ്മൽ കൈക്കലാക്കി.ഭദ്രമായ് ഭിത്തിയിലെ ഒരു അറയിൽ ഒളിച്ചു വച്ചു.അതിന്റെ ഒടിഞ്ഞ ആണി മാത്രം കയ്യിൽ സൂക്ഷിച്ചു. സ്വർണ്ണംതന്നെയാണോ എന്നറിയാൻ. പക്ഷെ എന്റെ കണക്ക് കൂട്ടലിനെ തെറ്റിച്ച് കൊണ്ട് സഹദേവൻ മാഷ് എല്ലാവരെയും പരിശോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് .പിടിക്കപ്പെടും എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഹരി അറിയാതെ കയ്യിലിരുന്ന കമ്മലിന്റെ ആണി ഹരിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിക്ഷേപിച്ചു.. ഹരിപിടിക്കപ്പെട്ടു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കമ്മൽ കൈക്കലാക്കി. പണയം വച്ചകാശ് കൊണ്ട് ചെറിയ രീതിയിൽ കച്ചവടം ആരംഭിച്ചു.പതിയെ അത് വളർന്നു.. ഈ കാണുന്നതെല്ലാം ആ കമ്മലിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതാണ്.
അ കമ്മൽ എന്റെ രാശി ആയിരുന്നു.അതു കൊണ്ട് അത് വിട്ടു കളയാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല. അതാ ഇപ്പോഴും നിധിപോലെ കാത്ത്സൂക്ഷിക്കുന്നതും..
സാമുവൽ അഭിമാനത്തോടെപറഞ്ഞ് നിർത്തി....
----------------
തിരിച്ച് ലോഡ്ജ് മുറിയിലെത്തി. പൈസായും, സ്വർണ്ണവും ഒരു ചെറിയ ബാഗിലേയ്ക്ക് മാറ്റി..
അവിടെ നിന്നുംഅടുത്ത മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ തേടി യാത്രയായ്.മുറി പൂട്ടി ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപായ് കഠാരിയിൽ പറ്റിയിരുന്ന ഉണങ്ങിയ രക്തം കഴുകിക്കളയാൻ മറന്നില്ല...
അപ്പോഴും അഭിരാമിയുടെ കമ്മൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു.
By
നിസാർ VH

[അനുഭവകഥ ] ഒരുഅടിമയുടെ കഥ.


[അനുഭവകഥ ]
ഒരുഅടിമയുടെ കഥ.
"പുതുശ് ഗദ്ദാമ വന്താച്ച്.."
സഹമുറിയന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഫോണിൽ നിന്നുംമുഖമുയർത്തിനോക്കിയത്.
രണ്ട് നാൾ മുൻപ് ഫെയ്സ് ബുക്കിലെഗ്രൂപ്പിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത കഥയ്ക്ക്ആകെകിട്ടിയ പതിനഞ്ച് ലൈക്കും ,പന്ത്രണ്ട് കമന്റുമാ.അതിൽ ഗ്രൂപ്പ് അഡ്മിൻന്റെവകകൈയിൽകുറച്ച് പൂക്കളുള്ള സ്റ്റിക്കർകമന്റ് നാല്. അവൻഅങ്ങിനെ ചെയ്തല്ലെപറ്റു. ഇല്ലെങ്കിൽആഗ്രൂപ്പിൽ പോസ്റ്റിടൽ നിർത്തിയാലോഎന്ന ഭയം.പാവം. അവനറിയാമോ എന്തോ.. എന്റെ രചനകൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ലൈക്ക് കിട്ടുന്നത് അവന്റെ ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്നു മാണെന്നുള്ളത്.
അതിലേയ്ക്ക് സങ്കടത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കുക ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ശ്രീലങ്കൻതമിഴിൽ പുതിയവേലക്കാരിവന്നകാര്യം കേട്ടത്.
" അതുക്ക്.....?"
എന്റെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റംകണ്ട്അവൻ ഒന്ന് പതറിഎന്ന്തോന്നുന്നു.
"അല്ലാ... തമിഴ്നാട്ട് പൊണ്ണ്താൻ. പാക്കറത്ക്ക് റൊമ്പ അഴകായിരിക്ക്... "
"നീ പാത്താ...???" സങ്കടം മാറ്റി വച്ച് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
"പാത്താച്ച് ,ശകുനിയാ കൂട്ടീട്ട് വന്നത്..."
ആ വലിയ അറബി വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരാണ്ഹൗസ്ഡ്രൈവറൻമാരായ് ഉള്ളത്.
രണ്ട് ശ്രീലങ്കക്കാരും പിന്നെഞാനും. അതിൽ ആദ്യം എത്തിയത് മജീദ്എന്ന ശ്രീലങ്കക്കാരനാണ്. പതിനാറ് വർഷം മുൻപ് ആ വീട്ടിൽ എത്തിയഅവനെ ശകുനിഎന്ന് വിളിച്ച് പോന്നു. ബാക്കിയുള്ളവർ എന്ത് ചെയ്താലും അറബിയോട് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച് പറഞ്ഞ് നല്ലപേര് നേടാം എന്നാണ്അവന്റെ വിചാരം പക്ഷെ അറബികൾ ആരാ മക്കള്....? ഇങ്ങിനെയുള്ളവനെ കൂടെ നിർത്തിയാൽ ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങൾ അറിയാമല്ലോ. അത് മാത്രമല്ല. അറബി കക്കൂസ്കഴുകാൻ പറഞ്ഞാൽ അതുംചെയ്യും. അറബിക്ക് ലാഭം. ശബളം മാത്രം കൊടുത്താൽ മതിയല്ലോ. അനുസരണയുള്ള ഒരു നായയെ. അതായിരുന്നു അവൻ.
ശകുനിയെ " കറുത്തഷെയ്ത്താൻ..." എന്നാണ് അറബികൾരഹസ്യമായ് വിളിച്ചിരുന്നത്. എഴുതുന്ന കഥകളിലെമരിച്ച് പോകുന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾക്കെല്ലാം മജീദ് എന്ന പേര് കൊടുത്തു മധുര പ്രതികാരം ചെയ്ത് പോന്നു.
ശകുനി റൂമിൽഒരു പുലിആയിരുന്നു. കഴുതപ്പുലി.
ശകുനിക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം. ഉറങ്ങുന്ന സമയംഫോൺ ചെയ്യാം, ലൈറ്റിടാം. ബാക്കിയുള്ളവർഅത്പോലെചെയ്താൽ ശകുനിക്ക് ദേഷ്യംവരും.ചീത്തപറയും.
ആശാന് അടുപ്പിലും........ ആവാം എന്ന പഴമൊഴി സത്യമായത് ഇവിടെയാണ്.
ഒരു നാൾസഹിക്കവയ്യാതെ തിരിച്ച് പറഞ്ഞു. വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള കയ്യാങ്കളിക്കൊടുവിൽ ദേഷ്യം സഹിക്കവയ്യാതെ മീൻവെട്ടാൻ ഉപച്ചിരുന്ന കത്തിഎടുത്ത് ശകുനിക്ക് നേരെവീശീ.ഭാഗ്യം അവന്റെ ദേഹത്ത്കൊണ്ടില്ല.
അന്ന് രാത്രിശകുനി വന്ന് രഹസ്യമായ് പറഞ്ഞു.
'ഇങ്കെ നടന്തത് യാരുക്കിട്ടെയും സൊല്ല വേണ്ട - "
പിന്നീടുള്ള ശകുനിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ അത്ഭുതകരമായമാറ്റമാണ് ഉണ്ടായത്.ഭയഭക്തി ബഹുമാനം കൂടീയിരിക്കുന്നു.
ശ്ശെ..ഇത്ആദ്യമെ ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു.
-----------------------
ഒരാഴ്ചകഴിഞ്ഞ്പുതിയവേലക്കാരിയെ മെഡിക്കൽ എടുക്കാനായ് ഹോസ്പിറ്റലിൽകൊണ്ട്പോകേണ്ട ചുമതലഎനിക്കായിരുന്നു. ഗദ്ദാമ കളോട് സംസാരിക്കുന്നതും ,ചിരിക്കുന്നതും
,റീച്ചാർജ്കാർഡ്‌ വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നതും കർശനമായ് അറബി വിലക്കിയിരുന്നു.എന്തോ വലിയ കുറ്റമായാണ് അറബികൾ കണ്ടിരുന്നത്.അതിനായ് ആ വലിയ വീടിനു ചുറ്റം നീരീക്ഷണക്യാമറകളും സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് കാരണവും ഉണ്ട് ഇതിന് മുൻപുണ്ടായിരുന്നവർ അമ്മാതിരിപ്പണിയാണ് കാട്ടിയത്.ഫിലിപ്പൈൻസ് കാരി ഒരുഗദ്ദാമഗർഭിണി ആയിട്ടാണ്അവിടെ നിന്നും പോയത്.
മൺമറഞ്ഞശിലായുഗത്തിൻതുരുമ്പിച്ചആചാരം പിൻതുടരലും ഉണ്ട്.
പാസ്പോർട്ടിൽ പേര് കണ്ടു. ഫർസാന.31വയസ്സ്.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞതാണ്.
പറയത്തക്കഅഴകൊന്നും അവളിൽ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .
ഒരു ഗ്രാമിണ തമിഴ്പെൺകൊടി. ശാലീന സൗന്ദര്യം
പേടിച്ചരണ്ട ഒരു മാൻപിടയെപോലെ ഫർസാന വണ്ടിയിൽ കയറി. ആദ്യമായാണ് അവൾ ഗൾഫിൽ വരുന്നത്. അറബി വീട്ടിൽ ബാക്കിയുള്ള വേലക്കാരികൾ ഇൻഡോനേഷ്യക്കാരികൾ ആണ്.ഭാഷഅറിയാതെ പാവം ഇവൾഎന്ത് ചെയ്യും..? ആദ്യമായ് ഗൾഫിൽ വന്നതന്റെ അവസ്ഥഓർത്തു പോയ്.
തമിഴിൽ അവളുമായ് സംസാരിച്ചു.
സംസാരിക്കാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയതിൽ അവൾക്ക് സന്തോഷം .അവൾ വാനിറയെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു..
ആറ് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഫർസാനയുടെ ഭർത്താവ് ഉള്ളതെല്ലാം വിറ്റ് പെറുക്കിയും ,തികയാത്തത്കടം വാങ്ങിയുംഗൾഫിൽ വന്നിരുന്നു ജോലിക്ക് വേണ്ടി. ഗൾഫ് ശരിക്കും ഇഷ്ട്ടയിട്ടോ എന്തോ ഒരു മാസം തികയ്ക്കാതെഅയാൾവന്നവഴി മടങ്ങി.
അതിന്റെവാശിയിൽ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചതാണ് ഇവൾ
മൂന്ന് ചെറിയ കുട്ടികൾഉണ്ട്.
കടന്റെ വാതിൽ വരെ എത്തി.കൂടെ പട്ടിണിയും. കുടുംബത്തിലെപട്ടിണി മാറ്റാൻ എന്തും സഹിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു അവൾ.
ശ്വാസം പോലും വിടാതെ അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടെ ഇരുന്നു.
ഹോസ്പിറ്റൽ എത്തി.
മെഡിക്കലിന്റെ അവസാനഘട്ടംവന്നു. രക്തം എടുക്കണം.അത് കേട്ടതും അവളുടെ മുഖം മാറി.
ഭയത്തിന്റെകാർമേഘംആ മുഖത്ത് വന്ന് നിറഞ്ഞു.. പെയ്യാൻവിതുമ്പി നിൽക്കുകയാണ്.
ഏത് നിമിഷവും പെയ്യും.
പെയ്തു. എന്റെ തോളിൽ മുഖംതാഴ്ത്തിഅവൾ കരയുന്നു..
എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു. അവിടെകൂടീനിന്നവർ ഈകാഴ്ചകണ്ട് രസം പിടിച്ച് ഞങ്ങളെതന്നെനോക്കുന്നു.
ഏങ്ങലടിച്ചു കരയുകയാണ് അവൾ.
"ഭയമായിറുക്ക് നിസാർ .. ഊസി വേണ്ട,
ശീക്രം ഇങ്കെ നിന്ന് പോലാം. "
ചെറിയ കുട്ടികളെ പോലെ ഫർസാന കരയുന്നു.വാക്കുകൾ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട് ഞാനും.
ഏറെനേരം പണിപ്പെട്ട്ഒരു വിധം പറഞ്ഞ്സ്വാന്തനിപ്പിച്ച് രക്തംഎടുക്കാൻ തയ്യാറായ്. സൂചി വച്ചപ്പോൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നഎന്റെ കയ്യിൽ ബലമായ് പിടിച്ചു.
ഇത് കണ്ട്മലയാളി നേഴ്സ് ചോദിച്ചു.
"തന്റെ ആരാ ഈ കുട്ടി..?"
"പെങ്ങളാ സിസ്റ്ററെ... " കൂസാതെ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ തമിഴ് കേട്ട് നേഴ്സ് സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
സൂചി ആ കയ്യിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ കയ്യിലെ ഫർസാനയുടെപിടിയുടെ ബലം വർദ്ധിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. എന്റെകയ്യ് നന്നായ് വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നേഴ്സ് ,സൂചീ ഊരീ പക്ഷെ അതിൽ രക്തം ഇല്ലായിരുന്നു. നേഴ്സ് പിന്നെയും സൂചി വച്ചു. ഞരമ്പ് കണ്ടെത്താനാവാതെ തിളക്കുന്നപായിസം തവി കൊണ്ട്ഇളക്കി കൊടുക്കുന്ന പോലെസിറിഞ്ച് കൊണ്ട് ഇളക്കി നോക്കുന്നു.
"പൊന്ന് സിസ്റ്ററെ ഇങ്ങിനെ കൊല്ലാതെ. ഞരബ് തെളിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ആകെട്ട് ഒന്ന് മുറുക്കിയാൽ പോരെ.." സഹികെട്ട് പറഞ്ഞു.മുഖമുയർത്തി നേഴ്സ് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.
'ഇവൻ ആരെടാ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ ' എന്ന ഭാവത്തിൽ.
എന്റെ കൈയിലെവേദന സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ ആയ്.
ഞാൻ അടുത്ത സൂചി വയ്ക്കുന്നതിൻ മുൻപ് ഫർസാനയുടെ കൈ പതിയെവിടുവിച്ച് മേശയുടെ കാലിലേയ്ക്ക് മാറ്റി. ഇത് അറിയാതെ എന്റെ കൈ ആണെന്ന് ധരിച്ച് ശക്തിയായ് തന്നെ മേശയുടെ കാലിൽഅള്ളിപിടിച്ചു.അതിൽചെറിയ ഒരു മുള്ളാണി ഉയർന്ന് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വീണ്ടും സൂചി കയറ്റിയപ്പോൾ പിടുത്തംവീണ്ടും മുറുകിയപ്പോൾ ആണിയിൽ കൈപതിഞ്ഞു.
വേദനയോടെ കൈ വലിച്ച അവൾ എന്നെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി. ' പറ്റിച്ചു അല്ലെ 'എന്ന ഭാവത്തിൽ. അവസാനത്തെ കുത്തിൽ ബ്ലഡ് കണ്ടെത്തി. മലയാളി നേഴ്സിന്റെ മുഖത്ത് വിജയി ഭാവം തെളിഞ്ഞു.ഇവളെയെക്കെ ആരാണോ നേഴ്സ് ആക്കിയത്. എന്ന് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച് അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.
വരുന്ന വഴിഒരുചായവാങ്ങി ഫർസാനയ്ക്ക്കൊടുത്തു. ആർത്തിയോടെഅവൾ അ ചായ കുടിച്ചു.
നാട്ടിലേയ്ക്ക് വിളിക്കാൻ എന്റെഫോണും നൽകി.അ മുഖം തെളിഞ്ഞു. നന്ദിയോടെ..., അവളുടെവീട്ടിലെ നംബർ ഡയൽ ചെയ്തു.കുട്ടികൾ ആരോ ആണ് ഫോൺഎടുത്തത്.
" അമ്മാടാ.... നല്ലായിറുക്കാ..??"പിന്നെ കേട്ടത് ഒരുപൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു. അടക്കി വച്ചിരുന്നസങ്കടം മുഴുവൻകണ്ണീരായ് പുറത്ത് വന്നുകുടുതൽ സംസാരിക്കാനാവാതെഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. തിരികെ നൽകി.
വീട് എത്തുംവരെ അവൾ ഏങ്ങി ,എങ്ങികരഞ്ഞ് കൊണ്ടെ ഇരുന്നു.
പിന്നീട് കാണുമ്പോളെക്കെ ബ്ലഡ് എടുത്ത കാര്യം പറഞ്ഞ് അവളെകളിയാക്കി കൊണ്ടെയിരുന്നു.
നാളുകൾ കഴിയവെഅവൾക്ക് എന്റെ മേലുള്ളവിശ്വാസം കൂടീ എന്ന് തോന്നുന്നു. അത്കൊണ്ടാവാം.ഒരിക്കൽഅവളുടെ ജീവിതകഥഎന്നോട് പറഞ്ഞത്.
സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയിൽ പിന്നോക്കമായിരുന്നഒരു മുസ്ലിംകുടുംബത്തിൽ പിറന്ന ഫർസാനയെ അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ മകളോടുള്ള അമിത സ്നേഹ കൊണ്ട് പുറം ലോകം കാണാതെവളർത്തി. കൂട്ടിലടച്ച കിളിയെപോലെ അവൾവളർന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ ഇഷ്ട്ടപ്രകാരം വിവാഹവുംകഴിഞ്ഞു.
ആദ്യരാത്രിയിൽ ഭംഗിയായ് അലങ്കരിച്ച മണിയറയിലേയ്ക്ക് ഒരു അന്വപുരുഷ്യന്റ അടുത്തേയ്ക്ക് നവവധുവായ് കടന്ന് ചെന്നു.
കൊതിയോടെ വരൻ ഭാര്യയെ സമീപിച്ചു.
തന്നെ ആക്രമിക്കുകയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച ഫർസാന മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന തടി കഷ്ണം കൊണ്ട് സ്വന്തംഭർത്താവിന്റെതലതല്ലി പൊളിച്ചു.
മകളുടെ കരച്ചിലിന്പകരം മരുമകന്റെ കരച്ചിലുയർന്നപ്പോൾ പകച്ചുപോയ് ആ മാതാപിതാക്കൾ..
തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ശാന്തമായിരുന്നു അ മണിയറ.കാരണം രണ്ട് പേരും താഴെയും ,മുകളിലുമായ് ഉറങ്ങി.
മുറിവേറ്റവന്റെഹൃദയത്തിൽ പക പുകഞ്ഞുകൊണ്ടെ ഇരുന്നു.
ഒരുനാൾ രാവിൽ അ പകപുറത്ത് ചാടി..
താഴെ കിടന്ന ഫർസാനെയെ തൂക്കി എടുത്ത് കട്ടിലിലിട്ടു.കട്ടിലിന്റെനാലു കാലിലുമായ് കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ചു.. ശബ്ദം പുറത്ത് കേൾക്കാതിരിക്കാൻ വായിൽതുണി തിരുകി.
ലൈറ്റണഞ്ഞു. ...
അവളുടെമേൽ പകമുഴുവൻ ചൊരിഞ്ഞു.
---------------
പിന്നീട് അവളെ കണ്ടപ്പോൾ തമാശയായ് ചോദിച്ചു.
"അല്ല ... ബാക്കിയുള്ള രണ്ട് കൊളന്തൈകളും അന്നെയ്ക്ക് മാതിരി.....താനാ..."
അപ്പോൾ അവൾ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.
ശുഭം ,
നിസാർ VH

[കഥ] പുതിയ വെളിച്ചം.


[കഥ]
പുതിയ വെളിച്ചം.
----- - - - - - - - -
"ഇന്നും ,ഈ പുട്ടാണോ..? മമ്മിക്ക് വെറെയൊന്നും അറിയില്ലെ....??"
മമ്മിയുടെ മറുപടിയൊന്നും കേൾക്കാതെ വന്നപ്പോൾറോബിന് ദേഷ്യം കൂടി.
" സത്യത്തിൽ മമ്മിക്ക് ഇവിടെ എന്താ പണി..??
എല്ലാ ദിവസവും പുട്ടും ,പഴവും... "
"നടുവേദന കാരണം ഒന്നിനും വയ്യ മോനെ... "
പാത്രങ്ങൾ കഴുകികൊണ്ട് ഏന്തിവലിച്ച്അകത്തേയ്ക്ക് വന്നമമ്മീയുടെ പരിവേദനം.
" വയ്യെങ്കിൽ വല്ല ആശുപത്രിയിലും പോയി കിടക്ക്.. "
ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കോപത്തോടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നപുട്ടും പാത്രവും ഒറ്റത്തട്ട്.
ആവിപറക്കുന്ന പുട്ടുംപഴവും ഹാളിൽ തട്ടിതെറിച്ച് ചിന്നിച്ചിതറി...
കുളിച്ച് വരികയായിരുന്ന റോസി താഴെ വീണ് കിടന്നപുട്ടിൽ ചവിട്ടാതെ അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു.
"എന്താ റോബിച്ചാ ഇത്..? പാവം മമ്മി വയ്യാഞ്ഞിട്ട് കൂടി ഇച്ചായന് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാ.... "
സഹിക്കവയ്യാതെഅവൾ പറഞ്ഞു.
"നീ നിന്റെ കാര്യം നോക്ക് .പോടി അകത്ത്.. പെങ്ങളാണ് ഒന്നും ഞാൻ നോക്കില്ല..." റോബിന്റെ ഗർജ്ജനം.
" പപ്പായുണ്ടായിരുന്നെൽ കാണാരുന്നു.. "
അത്രയും പറഞ്ഞു റോസി മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയ്.
റോബിൻ പുറത്തേയ്ക്കും.
" അല്ല മോനെ ഇന്റെർവ്യൂന് ഒന്നും കഴിക്കാതെ പോവുകയാണോ..."
ആ മാതൃത്വം വിങ്ങി.
"എനിക്കൊന്നും വേണ്ട ഉണക്കപുട്ടും, പഴവും" പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട്
പുറത്തിറങ്ങിയ റോബിന്റെ നോട്ടം മുറ്റത്ത് വച്ചിരുന്നചെറിയപാത്രത്തിൽ നിന്നും ഇന്നലത്തെ മീൻകറിയും ,ചോറുംവെട്ടിവിഴുങ്ങുന്ന തെരുവ് നായയിൽ ചെന്ന് തറച്ചു. ഇതൊരു പതിവായിരിക്കുന്നു.
റോബിൻ കുനിഞ്ഞ് ഒരു കല്ലെടുത്ത് ഒരെറ്..
കൃത്യം അതിന്റെ പള്ളയ്ക്ക് തന്നെ കൊണ്ടു.
അത് ഒരുചാട്ടം. ചെവികൾ താഴ്ത്തി, ദയനീയമായ് കുരച്ച് കൊണ്ട്ആ നായ് ഓടീ മറഞ്ഞു.
"അരുതെടാ മോനെ.. " മമ്മിയുടെ ശബ്ദം.
പപ്പയാണ് ആ പാത്രം അവിടെ വച്ചത്.മൃഗസ്നേഹി. എന്നും എന്തെങ്കിലും ആ പാത്രത്തിൽ വച്ചിട്ടെപപ്പാ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകു.
വെറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട്. മനസ്സിൽ പപ്പയോടും ദേഷ്യം.
റോബിൻ റോഡിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി.ആ സമയം സുഹൃത്ത് രാഹുൽബൈക്കിലെത്തി റോബിൻഅ ബൈക്കിൽ കയറി. ബൈക്കുംറോബിനുംകണ്ണിൽ നിന്നും മറയുന്നവരെ മമ്മി നിർന്നിമേഷം നോക്കി നിന്നു.
കണ്ണിൽപൊടിഞ്ഞകണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ അകത്തേയ്ക്ക്..
-------- - - - - - - - - - - - -
രാഹുൽ ആളൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലം എത്തിയപ്പോൾ ബൈക്ക് നിർത്തി. മൊബൈലെടുത്ത് ഒരു വീഡിയോ പ്ലെ ചെയ്തു. അത് റോബിനെ കാട്ടി കൊടുത്തു.
രാഹുലിന്റെ കാമുകിയുമായുള്ളവീഡിയോ ചാറ്റിന്റെ വീഡിയോക്ലിപ്പ്. ആ കുട്ടി അറിയാതെ റെക്കോർഡ് ചെയ്താതാണ്. രാഹുലിനെ വിശ്വസിച്ച് നഗ്നമായഅവളുടെ ഉടൽഅവന്റെ മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ
"അളിയാ നീ ഒരു സംഭവംതന്നെ... നിന്നെ സമ്മതിച്ചു. "
വേഗംറോബിൻമൊബൈലെടുത്ത് ഫോണിലെ എക്സെൻണ്ടർ എന്ന ആപ്ലിക്കേഷൻ ഓൺ ചെയ്തു. ആ വീഡിയോ തന്റെ ഫോണിലേയ്ക്ക് കയറ്റാനായ്.
------------------ - - - - - - - - - -
കൃത്യം പത്ത് മണിക്ക് തന്നെ ഇന്റെർവ്യൂ ആരംഭിച്ചു.
'അറിയിക്കാം 'എന്ന് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് റോബിൻപുറത്തിറങ്ങി.
അപ്പോൾ കണ്ടു കുറച്ച് മാറിഒരാൾകൂട്ടം.
മദ്ധ്യവയസ്സായ ഒരാൾ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് റോഡ് സൈഡിൽ കിടക്കുന്നു. അടുത്ത് തന്നെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബസ്സും നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
" ആ ബസ്സ് തട്ടിയതാ.. ഡ്രൈവറും ,കണ്ടക്ട്ടറും എറങ്ങി ഓടിക്കളഞ്ഞു. അവന്റെ അമ്മായി അമ്മയ്ക്ക് വായു ഗുളികയ്ക്ക് പോവുകയായിരുന്നു..&.... മക്കൾ "
അവിടെ കൂടീ നിന്നിരുന്ന ഒരു കിളവൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറയുന്നു.
" ദയവു ചെയ്തു എന്നെ ഒന്ന് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കു... പ്ലീസ്."
പരിക്കേറ്റയാൾ എല്ലാവരെയും നോക്കി തൊഴുതു കൊണ്ട് അപേക്ഷിക്കുന്നു.
റോബിൻ പെട്ടെന്ന് ഫോണെടുത്ത്.പരിക്കേറ്റയാളെയും ,ആ ബസ്സും ചേർത്ത് ഒരു സെൽഫിയെടുത്തു.
അപ്പോൾ തന്നെ ഫെയ്സ് ബുക്കിൽ ഇട്ടു.
'പ്രൈവറ്റ് ബസ്സുകാരുടെ മത്സരഓട്ടം ഇനിയെങ്കിലും അവസാനിപ്പിച്ചു കൂടെ.... ' എന്ന അടിക്കുറുപ്പോടെ..
-----------
വിശന്നിട്ട് കൊടലുകത്തുന്നു.ഈ രാഹുൽ ഇതെവിടെ പോയ് കിടക്കുകയാണ്. ഫോണെടുത്ത് രാഹുലിനെ വിളിച്ചു.
"സോറി ,അളിയ ഞാൻ ഷെറിനുമായ് ആലപ്പുഴബീച്ചിൽ ആണ്. നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ബസ്സിനു പോ.... "
കൂടുതൽ കേൾക്കാൻനിൽക്കാതെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
വിശപ്പ് അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യത്തിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
അടുത്ത് കണ്ട ഒരു ചെറിയഹോട്ടലിലേയ്ക്ക് കയറി.
"കഴിക്കാൻ എന്തുണ്ട്... "
"അയ്യോമോനെ എല്ലാംതീർന്നു..."
ഇനി സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല.
" ഒന്നും ഇല്ലെ...." നിരാശനായ്ചോദിച്ചു.
"രാവിലത്തെ പുട്ടു ഉണ്ട്. കറിയില്ല..." അയാൾ എന്തോ ഓർമ്മ വന്ന പോലെ...
" അ..... നല്ല റോബസ്റ്റാപഴമുണ്ട് എടുക്കട്ടെ...."
ദയനീയമായ് ആയാളെ ഒന്ന് നോക്കി.
" ആ ...എട് "
സംശയം തീർക്കാനെന്നവണ്ണംപേഴ്സ് തപ്പിനോക്കി.
ഞെട്ടിപ്പോയ്..
പേഴ്സ്ഇല്ല..
രാവിലത്തെബഹളംകാരണംപേഴ്സ്എടുക്കാൻ മറന്നു.
ഈ സമയം. ഡെസ്ക്കിൻമേൽ ഈച്ച പൊതിഞ്ഞ പുട്ടും ,ചീഞ്ഞ പഴവും എത്തിയിരുന്നു.
---- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
വിശന്ന് വലഞ്ഞ് ..നടന്ന് തളർന്ന് ഒരുവിധം വീട്ടിലെത്തി.മുൻവശത്ത് ആരെയും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അകത്ത് കടന്നപ്പോൾ റോസിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നുംഅടഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ റോസി ഫോൺ ചെയ്യുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു. കാതോർത്തു.
" മതി.. ഇന്ന് ഇത്രയും മതി .അയ്യട കള്ളാ ഇത്രയും കണ്ടാൽമതിബാക്കി .....കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട്. "
കോപത്തോടെ കതക് ചവിട്ടിത്തുറന്ന് അകത്ത് കടന്ന്.. തന്റെ പുന്നാര പെങ്ങൾ
പാതിനഗ്നയായ്കാമുകനുമായ് വീഡിയോചാറ്റിങ്ങിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.
അവളുടെ മൊബൈൽ വാങ്ങി എറിഞ്ഞുടയ്ക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽരാവിലെകണ്ട വീഡിയോയിലെ രംഗങ്ങളായിരുന്നു.
- - - - - - - - - - -------
മമ്മിയുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് മാപ്പ് പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾഎന്തെക്കെയോവെട്ടിപ്പിടിച്ചഅനുഭൂതി.. അറിയാത്ത ഒരുപുത്തൻഉണർവ്വ് കൈവന്ന പോലെ.
പുതിയ ഒരാളായ പോലെ
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ചിലച്ചു.
രാഹുൽ ആണ് മാപ്പ് പറയാൻ ആവും..
"അളിയാ നീപെട്ടന്ന് ജംഗ്ഷൻ വരെ ഒന്ന് വന്നെ.. "
പതിവില്ലാത്ത വിധംഅവന്റെ സംസാരത്തിലെ വെപ്രാളം ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.
"എന്താടാ...."
"അളിയാ ,നിന്റെ ഡാഡിക്കൊരു... ചെറിയ അപകടം......."
ഓടിക്കിതച്ച് ജംഗഷനിൽ എത്തി.
ആൾക്കുട്ടത്തെ വകഞ്ഞുമാറ്റി നോക്കുമ്പോൾ
ഡാഡി...
റോഡിൽ നിന്നും അല്പം മാറിചെറിയഒരു പൊന്തക്കാടിന് സമീപം ഒരു ഇലട്രിക്പോസ്റ്റിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നു. ദേഹമാസകലം ചെറിയ ചെറിയ മുറിവുകൾ. ഡാഡിയുടെ സ്ക്കുട്ടർ പുറമെ കാണാൻ ആകാത്തവണ്ണം കാട്ടിനുള്ളിൽ കിടക്കുന്നു. അ ഇരുട്ടിലും സെൽഫി എടുക്കുന്ന ഫ്രീക്കനെ കണ്ട് മനസ്സ് പിടഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധയിൽപെട്ടത് രാവിലെ എറിഞ്ഞ് ഓടിച്ച് വിട്ട തെരുവ് നായ ഡാഡിക്കരുകിൽ വാലും താഴ്ത്തി മണത്ത് മണത്ത് നടക്കുന്നു..
അതിനെ ഓടിക്കാനായ് ഒരു കല്ലെടുത്തപ്പോൾ
പ്രായമായ ഒരാൾ തടഞ്ഞു..
"വേണ്ട മോനെ.. അതില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഒരപകടം ആരും കണ്ടിരുന്നില്ല. അ മിണ്ടാപ്രാണിയാണ് കുരച്ച് ആളെ കൂട്ടിയത്..... "
ഈ സമയം രാഹുൽ ഒരു കാറുമായ് വന്നു.അതിൽ ഡാഡിയെ കയറ്റി ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് പോകും വഴിവെറുതെ പിന്നിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ. കണ്ടു
കാറിന്പിന്നാലെ വേഗത്തിൽ ഓടി വരുന്നു.. അ തെരുവ് നായ..
[താൻ താൻ നിരന്തരം ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ
താൻ താൻ അനുഭവിച്ചീടുകെന്നെ വരു.
എഴുത്തച്ഛൻ ]
ശുഭം ,
നിസാർ VH

ദാരിദ്ര്യപുരാണം


ദാരിദ്ര്യപുരാണം
----------
പോയ്മറഞ്ഞകാലങ്ങളിൽഎന്നും
വസന്തകാലം പോൽ ഉളളിൽവിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നത് നന്മയുടെ അ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കാലമായിരുന്നു. ഇന്നനുഭവിക്കുന്ന ഈ
സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ ഒന്നിൽപോലും അതിനു പകരംവയ്ക്കാൻ യാതൊന്നുമില്ലാ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻകണ്ണ് തുറന്നാൽ മാത്രംമതി.
സംതൃപതിയുടെ നാളുകൾ മാത്രം. മാറ്റിവയ്ക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തവന് ആശങ്കപ്പെടാതെ ഉറങ്ങാമല്ലോ.
കപ്പയും ,ചേമ്പും ,മരച്ചീനിയും .... മറ്റും ഭൂമി
അന്നദാനമായ് നൽകുമ്പോൾ രോഗങ്ങളും മാറി നിന്നിരുന്നു.
അന്ന് മഴയെ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു. മഴ പെയ്താൽതോട്ടിൽ വെള്ളംനിറയും. ആ വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന മത്സ്യങ്ങളെ മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം കൊണ്ട് വെട്ടിപ്പിടിക്കാം. ഒരു നേരത്തെ കറിയാകും.
കാലവർഷം ദ്രവിച്ചഓലവിടവിലൂടെ പുൽപ്പായ നനയ്ക്കുമ്പോൾ കാലിയായചട്ടിയും കലങ്ങളുംകൊണ്ട് മഴയെ ചെറുക്കുമ്പോൾ വാശി കൂടുന്ന അ മഴയെയുംഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു...
ആ മഴയിൽ കയറുകൊണ്ട് രണ്ട്അറ്റവും ബന്ധിച്ച ആഴയിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ നനയാതിരിക്കാൻ അമ്മയുടെ വിഫലശ്രമങ്ങളെയും ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു..
പള്ളിക്കുടത്തിൽ പോകാനായ് ഒരുങ്ങുമ്പോൾ മഴനനയാതെ ചാക്കിനുള്ളിൽനിന്നും എടുത്ത് തരുന്നവസ്ത്രങ്ങളിലെ മനം മടുപ്പിക്കും അവിഞ്ഞ ഗന്ധമേറ്റ് അമ്മയുടെ മുഖംവാടുന്നതും.പിന്നെ മാറ്റി നൽകാൻ മറ്റൊന്നില്ലാത്തതിനാൽ.. വിഷമത്തോടെ
" ഇന്നിനി സ്കൂളിൽ പോകേണ്ട മക്കളെ .."
എന്ന് ചൊല്ലുന്നതും ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ തോന്നുന്നു.
മുളകുപൊളിയിലെയ്ക്ക് ,വെളിച്ചെണ്ണയും ,ഉപ്പും ചേർത്ത്കുഴച്ച മിശ്രിതം ആവി പറക്കുന്ന ചോറിലേയ്ക്ക് ഒഴിച്ച് നന്നായ് ഉരുളയാക്കിത്തരുമ്പോൾ .. ആ വാത്സല്ല്യ കൂട്ടിന്റെ രുചി ഇന്നും കൊതിയോടെ ഓർമ്മ വരും..
അമ്മയുടെ സ്വന്തത്തിൽ പെട്ട ഒരുചേട്ടൻ എല്ലാ ക്ലാസിലും ജയിക്കണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്ന നാളുകൾ. ആ ചേട്ടൻ ജയിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമെ ആ പഴയപുസ്തകങ്ങൾ കൊണ്ടെ പഠിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു. കാശുള്ള വീട്ടിലെ കുട്ടികൾ പുതിയ പുസ്തങ്ങളുമായ് ക്ലാസിലെത്തുമ്പോൾ ഉടമസ്ഥനറിയാതെ അ പുതിയ പുസ്തകത്തിൻ പുതുമയുടെ സുഗന്ധംആഞ്ഞ് വലിച്ച് നിർവൃതി നുണഞ്ഞ നാളുകൾ.. ആ സുഗന്ധം ഇന്നും ഇഷ്ട്ടമാണ്.
അമ്മഎങ്ങുനിന്നോ കൊണ്ട് വന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് ചാടിത്തുള്ളി ബന്ധുവിന്റെ വിവാഹ സൽക്കാരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ
സമപ്രായക്കാരായ കുറച്ച് കുട്ടികൾ കൂട്ടംചേർന്ന് കളിയാക്കി..
അതിൽ ഒരാളുടെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങളാണ് താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ..
നാണക്കേട് കൊണ്ട് ചൂളിപ്പോയ നിമിഷങ്ങൾ.
ഓർക്കാതിരിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നു.എന്നും.....
---------
ശുഭം ,
നിസാർ VH

[കഥ] ഒരെ പൂക്കൾ.


[കഥ]
ഒരെ പൂക്കൾ.
"കാനനവാസാ..കലിയുഗവരദാ..
കാൽത്തളിരിണ കൈതൊഴുന്നെ.. നിൻ "
ആൽമരകൊമ്പിലെചെറിയ കോളാബിയിൽ നിന്നുംഗാനഗന്ധർവ്വന്റെ മാസ്മരികമായ അ സ്വരലഹരിയിൽ മയങ്ങി അല്പനേരംനിന്നു.
ഭക്തിസാന്ദ്രമായഅന്തരീക്ഷം. കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ,ചന്ദനത്തിരികളുടെയും ഗന്ധത്താൽ ക്ഷേത്രപരിസരം മുങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന കതിനയുടെ ശബ്ദം.
പ്രസാദവുംവാങ്ങി പുറത്ത് വന്നു.
അലിയും ,തോമസുംതന്നെകാത്ത്നിന്നു
മുഷിഞ്ഞ് കാണും.
"എന്താ കൂട്ടരെ ഞാൻ വൈകിയോ...?"
അലിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഷർട്ട് വാങ്ങി അണിയുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ തോമസ് കയ്യിലിരുന്ന പ്രസാദം കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു.
അലി ഇതൊന്നും അറിയാതെയേശുദാസിന്റെ പാട്ടിന് ഒപ്പം ചുണ്ടനക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.
"നിൻ കേശാദിപാദം ..തൊഴുന്നെ ...." ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട്.
"അഹാ... ഇത് പോലെ പാടാൻ ഇനി ആർക്ക് പറ്റും...?" അലിയുടെ ചോദ്യം.
" വിജയ് യേശുദാസിന് പോലുംപറ്റില്ല മക്കളെ.."
അലി തന്നെ ഉത്തരവും പറഞ്ഞു. അലിക്ക് യേശുദാസ് എന്ന് വച്ചാൽ ജീവനാണ്.അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ പാട്ടുകളെയും അവൻ സ്നേഹിച്ചു.ഹിന്ദു ഭക്തിഗാനങ്ങളും ,ക്രിസ്ത്യഭക്തിഗാനങ്ങളും കാണാപാഠമാണ്.
" സതീഷെ നീ എന്നാ മാലയിടുന്നെ....?"
തോമസ് പ്രസാദത്തിനൊടൊപ്പം കിട്ടിയ നാളികേരത്തുണ്ട് കടിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
" അടുത്ത ആഴ്ച ഇടണം... "
എല്ലാവർഷവും ശബരിമലയ്ക്ക് പോകുന്നതാണ്.
മാലയണിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞാൽ നാൽപത് നാളുകൾ വൃതമായിരിക്കും. ഈ നാളുകളിൽ അലിയും ,തോമസും മത്സ്യമാംസാദികൾ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു..
കെട്ടുമെടുത്ത് ,ശരണം വിളിയോടെ വണ്ടിയിൽ കയറുംവരെ കൂടെ ഉണ്ടാകും രണ്ടും. കുടുംബത്തിലെ ഒരംഗത്തിനെ പോലെ.
റംസാൻ മാസത്തിൽ അലിയോടൊപ്പംതോമസും സതീഷും പകൽ നോമ്പ് എടുത്തിരുന്നു.നോമ്പ് തുറക്കുന്നത് മൂവരും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.
കഥകൾ പറഞ്ഞ് അവർ അലിയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറി..
അവിടെ അലിയുടെ വാപ്പാ നല്ല ചിക്കൻ ബിരിയാണി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു. അലിയുടെ വാപ്പവാത്സല്യവും കൂട്ടിവിളമ്പി.
" നിങ്ങള് കഴിക്കു മക്കളെ... തടിവയ്ക്കട്ടെ.."
മൂവരുംകഴിച്ചതിന് ശേഷം. അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ അവർ ചെന്ന് നിന്നത് പള്ളിപറമ്പിലെ ഒരു കബറിൻ അരികിലായിരുന്നു.
ഇവരുടെ ഈ സൗഹൃദം അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ ആരംഭിച്ചു. വർഗ്ഗിയതഅതിന്റെ രൗദ്രഭാവം പൂണ്ട് ചോരച്ചാലുകൾ വീഴ്ത്തിയിരുന്ന ആ കാലത്ത് നാരയണൻ മാഷിന്റെ ആ നല്ല മനസ്സായിരുന്നു ഇവരെ അടുപ്പിച്ചത്. വർഗ്ഗിയത കുരുന്നു മനസ്സുകളിലേയ്ക്ക് പകരാതിരിക്കാനായ് നാരായണൻ മാഷ് എന്ന മനുഷ്യസ്നേഹി സ്വന്തം ക്ലാസിലെ നാനാ മതത്തിൽപെട്ട കുട്ടികളെ ഇടകലർത്തി ഇരുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദീർഘവീക്ഷണം ഇന്നും ഇവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.
ചോരയുടെ നിറം ഒന്നാണെന്ന് ഇവർതെളിയിക്കുന്നു.
പലരും ഇവരെ പിരിക്കാൻ ആവുന്നതും ശ്രമിച്ചു. വിജയിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ലകൂടുതൽ ദൃഢം മാവുകയായിരുന്നുഇവരുടെ സൗഹൃദം.
ഇവരുടെ ഈ സൗഹൃദം ഇത്രയും ശക്തമായ് തുടരാൻ ഇവർ തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ട്. അധികമാരും അറിയാത്ത ഒരു ബന്ധം. തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രക്ത ബന്ധം.
നാല് വർഷം മുൻപുള്ള ഒരു ചെറിയപെരുന്നാൾ ദിനം. അലിയുടെ വാപ്പയും ,ഉമ്മയും കൂടി ബൈക്കിൽ ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകും വഴി.സ്ക്കൂട്ടർഗട്ടറിൽ ചാടി. പിന്നിലിരുന്ന ഉമ്മ തെറിച്ച് റോഡിൽ വീണു. തലയിടിച്ച് വീണതിനാൽ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച ഉമ്മയെ രക്ഷിക്കാൻ ഡോക്ടർമാർക്കായില്ല. മരണത്തിന് കീഴടങ്ങും മുൻപ് അലിയുടെ വാപ്പാ ഭാര്യയുടെ അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാനുള്ള സമ്മതപത്രത്തിൽ ഒപ്പിട്ടു.
ധീരമായ അ തീരുമാനത്താൽ സതീഷിന്റെ അമ്മയുടെകിഡ്നിമാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ടു.
തോമസിന്റെ അച്ഛന്റെ അന്ധതഒഴിഞ്ഞു വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്ക് വന്നു.
മൂവരും കൂടി ഉമ്മയുടെ കബറിടം വൃത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം
അലി കൈകൾ ഉയർത്തി ദു: അ ഇരന്നു.
കൂടെ സതീഷും ,തോമസും.
നാളെയുടെപുലരികളിലെങ്കിലും മതാന്ധതയുടെ ചോരകലർന്ന വർണ്ണങ്ങൾ കലരാതിരിക്കട്ടെ....
മനുഷ്യനായ് പിറക്കട്ടെ..
ശുഭം..
നിസാർ VH.

[കഥ] മാളവിക എന്ന സുന്ദരി.


[കഥ]
മാളവിക എന്ന സുന്ദരി.
"സ്വിമ്മിങ്ങ്പൂളിലെ വെള്ളം മാറ്റിയിരുന്നോ...?"
മധുസാറിന്റെശബ്ദംകാതിൽവീണപ്പോളാണ്
ചെറിയ മയക്കത്തിയത്തിൽ നിന്നും
ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. ഉച്ചയൂണും കഴിഞ്ഞ്ഡെസ്ക്കിൽ തലവച്ച് മയങ്ങുന്നത് ഒരു സുഖം തന്നെയാണ്.കൃഷ്ണകുമാർ അവധി ആയതിനാൽ അവന്റെ ഡ്യൂട്ടി കൂടിചെയ്യേണ്ടി വന്നു. അഞ്ച് മണിയാകാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്.
ഉറക്കം വിട്ട് മാറാതെ
സ്വിമ്മിങ്ങ് പൂളിനരുകിലെയ്ക്ക് നടന്നു.
അവിടെ ഒരു സമ്മേളനത്തിനുള്ള ആളുണ്ട്. നോർത്തിൻഡ്യയിലെ ഏതോ VIP യുടെ വിവാഹ ചടങ്ങ് ഈ ഹോട്ടലിൽ വച്ചാണ്. മുഴുവൻ മുറികളും ഒന്നിച്ച് എടുത്തു. അതാണ് ഇത്ര തിരക്ക്.
അല്പവസ്ത്രധാരികളായ തരുണിമണികൾ നീന്തി തുടിക്കുന്ന കാഴ്ച നയനസുഖം പകരുന്നതാണെങ്കിലും മോഹിപ്പിക്കാതെയായ്. ഒരു പക്ഷെഎല്ലാദിവസവും കാണുന്നത് കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽമനുഷ്യശരീരങ്ങൾ എല്ലാം ഒന്നു തന്നെയാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവോ ആയിരിക്കാം.
മൊബൈലിൽ ഒരുവിറയൽ .. കോൾ വരുന്നു.
സുഹൃത്ത് അനിൽ ആണ്.
"അളിയാ എവിടാ..."
" ഡ്യൂട്ടിയിൽ ആണ് ... എന്തെ..?"
ഒന്നുമില്ലാതെ ഇവൻ വിളിക്കില്ല.
" നിനക്ക് അഞ്ച് മണിക്കല്ലെ ഡ്യൂട്ടി കഴിയുന്നത്..?" എന്തോ തക്കതായ കാര്യം ഉണ്ട്.
"അതെ.. എന്താ കാര്യം ."
"അളിയാ...ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യണം ...."
"നീ കാര്യം പറയു.. "
"അളിയാഅമ്മായിയുടെമോള്കൊച്ചിയിലുണ്ട് .നീ
വരുമ്പോൾ അവളെക്കൂടീ കൊണ്ട് വരണം. അവൾക്ക് ഇങ്ങോട്ടുള്ള വഴിഅറിയില്ല.. അതാ..."
"ഏത്, ലക്ഷ്മി അമ്മായുടെ മോളോ....?"
"അല്ല ,ഇത് ഇളയഅമ്മായിയുടെ..."
പണി ആയല്ലോ .ശ്ശെ ഫോൺ എടുക്കേണ്ടി ഇല്ലായിരുന്നു. സ്വയം പഴിച്ചു.
" അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കൊച്ചിവരെ വരണ്ടെ... അതാ. പ്ലീസ് അളിയാ..."
"ശരി ,ശരി... " മനസില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതം മൂളി.
"താങ്ക്സ് അളിയാ .അവളുടെ നംബർ ഞാൻ മെസ്സേജ് ചെയ്യാം.ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. എന്റെ അമ്മായിയുടെ മോൾ എന്ന് പറയുമ്പോൾ നിനക്കും പെങ്ങൾ ആണ് അത് മറക്കരുത് കെട്ടോ.."
ചിരിച്ച് കൊണ്ടാണ് അവൻഅങ്ങിനെ പറഞ്ഞതെങ്കിലും അതിലടങ്ങിയ മുന്നറിയിപ്പ് തള്ളിക്കളയാനാകുമായിരുന്നില്ല.
"ഓക്കെ.. ഓക്കെ ,എന്താ അമ്മായിടെ മോളുടെ പേര്...?"
അനിലിന്റെ രൂപം മനസ്സിൽ വന്നു. കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ ഒരു രൂപം.അത് പോലെ തന്നെയാവും അമ്മായിടെ മോളും
"മാളവിക...."
അനിൽ നൽകിയ ഫോൺനംബറിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചു.
"ഹലോ..." ഒരു കിളിനാദം.
കാര്യം ചുരുക്കിപറഞ്ഞു.
കത്രിക്കടവ് എന്ന സ്ഥലത്താണ് അവളുള്ളത്.
ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് അവിടെ എത്തിയിട്ട് വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ വച്ചു.
അനിൽ ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്. അവന്റെ അത്യാവശ്യം എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും പരിചയമുണ്ട് ഇളയ അമ്മയിയെ മാത്രം പരിചയമില്ല.
അവന്റെ ഫോൺ എടുത്തനേരത്തെ ശപിച്ച് കൊണ്ട് കത്രിക്കടവിലേയ്ക്കുള്ളബസ്സിൽ കയറി.
ഇരുപത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് കത്രിക്കടവിൽ എത്തി. ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പിലെ മാർബിൾ ബഞ്ചിലിരുന്നു. മാളവികയെ വിളിച്ചു.
"ദാ ഇപ്പോ എത്താം ട്ടോ .. ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് "
ആകാംക്ഷയുടെ നിമിഷങ്ങൾ .. മുന്നിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്ന പെൺകുട്ടികളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. ഇവരാരെങ്കിലുമാണോ..?
സമയം ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു കറുത്ത നിറമുള്ളഹോണ്ടാ ആക്റ്റീവാ സ്കൂട്ടർബസ്സ്റ്റോപ്പിനു മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ് അത് ഓടിച്ചിരുന്നത്. ഹെൽമറ്റ് വച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ മുഖം കാണാൻ ആവുമായിരുന്നില്ല.. അവൾ കൈ കൊണ്ട് എന്നോട് അടുത്ത് ചെല്ലുവാൻ ആഗ്യംകാട്ടി. ചുറ്റിനും നോക്കി. ഞാനല്ലാതെ വെറെ ആരും അവിടെയില്ലാ. എഴുന്നേറ്റ് അടുത്ത് ചെന്നു. അവൾഹെൽമറ്റ് ഊരിമാറ്റി. അഴിഞ്ഞു വീണ മുടിയിഴകളിലാണ് ആദ്യം ദൃഷ്ടി പതിഞ്ഞത്. സുന്ദരമായമുടിക്കുള്ളിലെ മനോഹരമായ പൂമുഖം. സിനിമാനടിയെപോലെയുണ്ട്. ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ ,വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ..
"ആർ യു മിസ്റ്റർ ജിനദേവ്...?"
മൊബൈലിൽ കേട്ട അതെ സ്വരം.അതെ എന്ന് തലയാട്ടി.
മാളവിക തന്നെ.
"എങ്ങനെയാ നമ്മൾ പോകുന്നത് ..?"
" ബസ്സിൽ.." വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
" ബസ്സിലോ....?" വാക്കുകളിലെ പുച്ഛം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഈ സമയം അവൾ സ്കൂട്ടർ അടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് സ്റ്റാന്റിൽ വച്ച് പൂട്ടി താക്കോൽബാഗിലിട്ട് എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.
വില കൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവിടെ പരന്നു.
ഇളം റോസ് നിറത്തിലെ ചുരിദാറും ,നീല ജീൻസിലും ഒരു മൊഡൽ ഗേളിനെപോലെ തോന്നിച്ചു.അഴകൊത്തശരീരം.
അവൾ എന്തെക്കെയോ എന്നോട് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും കൃത്യമായ മറുപടി കൊടുത്ത് കൊണ്ടെ ഇരുന്നു.
ആദ്യമുണ്ടായിരുന്ന അപരിചിതത്ത്വം മാറി.ജന്മാന്തരങ്ങളായ് പരിചയമുണ്ടെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടെ ഇരുന്നു.
ബസ്സിൽഅടുത്തടുത്തായ് ഇരുന്നു. ആ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പാറി മുഖത്ത് വീഴുമ്പോൾ എടുത്ത് മാറ്റുവാൻ മനസ്സു വന്നില്ല. ആ സുഗന്ധത്തിൽ എല്ലാം മറന്ന് ഞാൻ ഇരുന്നു.
ചില നേരങ്ങളിൽ അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ എന്നിൽ പതിയുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പല പെൺകുട്ടികളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവർക്കൊന്നും ഇത്രയും സൗന്ദര്യമില്ലായിരുന്നു. പ്രണയാർദ്രമായ് മാറിയിരിക്കുന്നു മനസ്സ്.
ഞങ്ങൾക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം അടുക്കുന്നു.
മനസ്സിൽ ഒരു വിങ്ങൽ .. പിരിയാൻ സമയമായ്.
ബൈക്കുമായ് അനിൽ അവിടെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബൈക്കിൽ ഏറിയിട്ട് അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.
വിരഹം തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന മുഖം..
കണ്ണിൽ നിന്നും അവർ മറഞ്ഞിട്ടും മുന്നിൽ മാളവിക നിൽക്കുന്നപോലെ തോന്നൽ.
വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അവളുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
പലവട്ടംഫോൺ ചെയ്യാൻ മനസ്സ് തുടിച്ചെങ്കിലും പാടില്ലാ എന്ന് ഉൾമനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.
അവസാനം ഒരു മിസ്സ്കോൾ അടിച്ചു നിർത്തി.
സ്വപ്നങ്ങളിൽ അവളായിരുന്നു.
അടുത്തനാൾ രാവിലെ തന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് മാളവികയെ വിളിച്ചു.
സ്വിച്ച്ഓഫ്.... ആയിരുന്നു.
പലവട്ടം വിളിച്ചിട്ടും അത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചു.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് എന്റെ മൊബൈലിലേയ്ക്ക് മാളവികയുടെ കോൾ വന്നു.
മനസ്സിൽ നൂറു പൂക്കൾ ഒന്നിച്ച് വിരിഞ്ഞു.
തുടിക്കുന്ന മനസ്സോടെ ഫോൺ എടുത്തു.
"@ @@@....പഫ പന്നക്കഴുവേറി..... "
ഇന്നലെ കാതുകളെ കുളിരണിയിച്ച അതെസ്വരത്തിൽ തെറി... ഞെട്ടിപ്പോയ്.
"ഹലോ മാളവികെ ഇത് ഞാനാ ജിനദേവ് " പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു..
"@..... മോനെ... " വീണ്ടും തെറി...
" മനുഷ്യനെ വിളിച്ച് വരുത്തിയിട്ട് ഒരു മാതിരി പണി കാണിക്കുന്നോ.....? ഒരാളെ ഉള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കല്യാണത്തിനുള്ള ആളും. പറഞ്ഞ കാശും തന്നില്ല.. തന്ന കാശിലോ ലോട്ടറി ടിക്കറ്റും ആർക്കും വേണ്ടാത്തആയിരത്തിന്റെ നോട്ടും...@ മക്കൾ "
വേഗം ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു..
ശ്ശോശ്ശോ............... വിയർത്ത് പോയ് കുറച്ച് നേരം കൊണ്ട്...
ഇനിയും ചിലപ്പോൾ വിളിച്ചാലോ..
അപ്പോ തന്നെ ഫോണിൽ നിന്നും സിമ്മ്കാർഡ് ഊരി അടുത്തുള്ള കുളത്തിലേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു.
തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ ആസിമ്മ് കാർഡ് ആടി ഉലഞ്ഞ് ആഴങ്ങളിലേയ്ക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.അതോടൊപ്പം ഇന്നലെ നെയ്ത് കൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളും...
ശുഭം..
നിസാർ VH.

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo