ഇനിയും ഒരു ജന്മം

ഇനിയും ഒരു ജന്മം
===========
ഇനിയൊരു
ജന്മമുണ്ടങ്കിൽ
പല പാതിയായി 
പല രൂപത്തിൽ
ജനിക്കണം

ഒരു ജന്മം
വിദ്യാലയ തിരുമുറ്റത്തെ
മാവായി വളരണം
തണലാകണം
കലപില കേൾക്കണം
കല്ലേറ് കൊള്ളണം
മധുരിക്കും മാങ്ങകൾ കനിയണം
പിന്നെ ഒരുനാൾ
വെട്ടേറ്റു മറിഞ്ഞു വീഴണം

ഇനിയൊരു ജന്മം
പീഢിതയായ പെണ്ണാവണം
ആയുധം കൈകളിൽ കരുതണം
പീഡിപ്പിച്ചവനെ കാണണം
പീഢിതരായവൾക്ക് കഴിയാഞ്ഞത്
ഭദ്രകാളിയായി
അവന്റെ ലിംഗം മുറിക്കണം.

ഇനിയൊരു ജന്മം
യുദ്ധഭൂമിയിലെ ബാലനാവണം
കവണ വാങ്ങണം
ശത്രുവിന്റെ ടാങ്കറുകളെ കല്ലെറിയണം
നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിൽക്കണം
അവസാനം
വെടിയേറ്റ്‌ രക്തം പൊടിഞ്ഞു വീഴണം

ഇനിയൊരു ജന്മം
കാക്കയായി ജനിക്കണം
ആയിരങ്ങളുടെ കയ്യടി വാങ്ങണം
ബലിച്ചോറു തിന്നണം
പ്രാർത്ഥനയിലും, മനസ്സിലും നിറയണം
കൂട്ടിൽ കയറികൂടിയ കുയിലിനെ
ആട്ടി പുറത്താക്കണം

അവസാനത്തെ ജന്മം
ഞാനായി വീണ്ടും ജനിക്കണം
അമ്മയുടെ മുലപ്പാൽ നുണയണം
അച്ഛന്റെ വിരൽ തൂങ്ങി
ഉത്സവത്തിനും നേർച്ചക്കും പോകണം
ചിലരോട് മാപ്പ് പറയണം
തെറ്റുകൾ തിരുത്തണം
പ്രണയിനിയെ വീണ്ടും കാണണം
പറയാൻ ഭയന്ന പ്രണയം പറയണം
മരിക്കണം.

ഒരേ ഒരു ജന്മം
ജീവിച്ചു തീർക്കണം
ആഗ്രഹിച്ചതൊന്നും നടക്കാതെ
മരിച്ചു ജീവിക്കണം
--------------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... "

മൗനപുഷ്പം

മൗനപുഷ്പം
============
അവളുടെ വീട്
ആകാശത്തിലായിരുന്നു
മേഘങ്ങളായിരുന്നു 
അവളുടെ കൂട്ടുകാർ
വെളുത്ത മേഘങ്ങളെ
അവൾ ഭയന്നു
അവർ ഒറ്റുകാർ
കരി മേഘത്തെയാണ്
അവൾ ഇഷ്ടപെട്ടത്
കാരണം അവ
അവൾക്കു ചുറ്റിലും
സുരക്ഷാകവചമായിരുന്നു.

എവിടെ
നിന്നോ വന്ന കാറ്റ്
മോഘങ്ങളുടെ
കൂട്ടങ്ങൾ ഇടിച്ചു
മഴ തുള്ളിക്കൊപ്പം
അവൾ
ഭൂമിയിലേക്ക്‌
പിറന്നു വീണു.

നഗ്‌നമായ അവളുടെ
പിറന്ന ഉടലിനെ
ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർ
ഒരേ സമയം കണ്ടു
ചിലർ പരിതപിച്ചു
ചിലർ സഹതപിച്ചു
ചിലർ പരിഹസിച്ചു
ചിലർ രോഷപ്പെട്ടു
മറ്റുചിലർ ആസ്വദിച്ചു

അവളെ ജനമധ്യത്തിൽ
വിചാരണക്കിട്ടു
വാക്കുകളിൻ വാളാൽ
അവളുടെ ഉടൽ
മുറിഞ്ഞു രക്തമൊഴുകി
നീതി ദേവത
നാണിച്ചു ഇറങ്ങി ഓടി.

കണ്ണീർ വറ്റിയ
മിഴികളിൽ രക്തമൊഴുകി
വിലപിച്ചിരുന്നവൾ
മൗനത്തിന്റെ
മൂടുപടം ചൂടി
ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിലേക്ക്
ആഴ്ന്നിറങ്ങി.

ഇന്നവൾ
മരത്തിലോ, ചെടിയിലോ
ജീവിക്കുന്നു
സുഗന്ധമില്ലാത്ത
മൗനപുഷ്പമായി.
--------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.... "

മുഖമൂടികൾ

മുഖമൂടികൾ
---------------------
രാവിലെ
ഉറക്കിൽ നിന്നും
എഴുന്നേറ്റു 
അവളും ഞാനും
അലമാരയിലെ
ശേഖരത്തിൽ നിന്ന്
ഓരോ മുഖമൂടിയണിഞ്ഞു
അവൾ പിന്നാമ്പുറത്തൂടെയും
ഞാൻ മുൻവശത്തെ
ഗെയിറ്റ് വഴിയും പുറത്തിറങ്ങി
വേർപിരിഞ്ഞു.

വഴിയിൽ
എതിരെ അപരിചിതരായ
പല മുഖമൂടികൾ
ഇണകളായി
ബസ്റ്റോപ്പിലും
പീടികത്തിണ്ണയിലും
ചായക്കടയിലും
മരത്തിന്റെ മറവിലും
ഇഴപിരിഞ്ഞു ഇഴയുന്നു.

പരിചിത മുഖങ്ങൾ
കാണുമെന്നു കരുതി
അടുത്തു കണ്ട
വീടിന്റെ മതിൽ ചാടി
അകത്ത് കയറി
അവിടെയും
രണ്ട് മുഖമൂടികൾ
ഇഴപിരിഞ്ഞു ഇഴയുന്നു.

സ്ഥിര പരിചിത
ഓരോ മുഖമൂടികളുടെ
പിന്നാമ്പുറ
വീട്ടിൽ കയറിപ്പോഴും
അവർക്കെല്ലാം
പുതു മുഖമൂടികൾ
കിട്ടിയിരുന്നു.

മുഖമൂടികളുടെ
ഹോൾസെയിൽ കടയിൽ
കയറാൻ നോക്കുമ്പോൾ
നിറം മാറ്റാൻ വന്ന
നീണ്ട മുഖമൂടിക്കാരുടെ
വലിയ നിരകൾ

ഞാൻ
ധിറുതിയിൽ
കുറുക്കു വഴികളിലൂടെ ഓടി
വീടിന്റെ മതിൽ ചാടി
വാതിൽ പൂട്ടിയിരുന്നു
എനിക്ക് മുന്നേ വന്ന
അവൾ
പുതിയ മുഖമൂടിയുമായി
ഇഴപിരിയുന്നു.

ഞാൻ തിരിച്ചു
മതിൽ എടുത്തു ചാടി
എനിക്കെതിരെ
വഴിയിൽ
ഒരു സുന്ദര മുഖമൂടി
കിട്ടിയ മുഖമൂടിയുമായി
അടുത്തു കണ്ട
വിറകുപുരയിൽ കയറി
ഇഴപിരിയാൻ.
-------------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... "

പ്രണയം

പ്രണയം
----------------------------
ഇന്നലെ
പാതയോരത്ത് ഞാനെൻ
പഴയ കാമുകിയെ കണ്ടുമുട്ടി 
വിശുദ്ധമായ എൻ
ആദ്യപ്രണയം..
ഒരു ശരത്കാല കാറ്റായി
ഓർമ്മകളെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു.

മണിക്കൂറുകളുടെ
പരിചയത്തിൽ
മനസ്സിൽ മുളപൊട്ടിയ
എൻ ആദ്യ പ്രണയം

പ്രണയ മൂര്‍ച്ഛകളിലെ,
ദിന രാത്രങ്ങളിൽ
വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു
ഇരു മെയ്യായി ഒട്ടികിടന്നു
നിലാവ് ഞങ്ങളെ
പൊതിഞ്ഞു പുതപ്പായ്
ചന്ദനവും, മുല്ലപ്പൂവും
ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഒഴുകി.

ശാരീരിക പ്രണയം
ലഹരിയായി
കുത്തിയൊഴുകിയപ്പോൾ
സ്ഥിരത മടുപ്പായി
അവൾ മറ്റൊരു
കൂരയിലേക്ക് ചേക്കേറി.

ഇന്ന്
പ്രണയവും, കാമവും
മോഹങ്ങളും നഷ്ടപെട്ട
വിഴുപ്പു ഭാണ്ഡമായി
അനാഥയായി വഴിയോരത്ത്
ഒറ്റക്ക് അവൾ.

നഷ്ടമായ എന്റെ
വിരൂപമായ
പ്രണയകാവ്യത്തെ
കഴുത്ത് ഞെരിച്ച്
ശവമടക്കം ചെയ്യട്ടെ..

നാളെ ഞാൻ
സ്വസ്ഥനായിരിക്കും
നഷ്ടങ്ങളെ ഓർക്കാതെയുള്ള
ഒരു ജീവിതത്തോടെ....
---------------------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്...

രക്തസാക്ഷി

അച്ഛൻ മരിച്ചു വീണത്
പെരുവഴിയിലാണ്‌
കുത്തേറ്റ്.
വടിവാളുകളാൽ മികവുറ്റ
ചിത്രരചന നടത്തിയിരുന്നു
അച്ഛന്റെ ഉടലിൽ
വേർതിരിച്ചറിയാത്ത വിധം.

അവർ വന്നു അച്ഛനെ
കാണാനായി
പുഷ്പ്പചക്രങ്ങളുമായി
മിഴിനീരാക്കി നടിച്ചു
അഭിനേതാക്കളായി
ആഘോഷമായി
കൊടിതോരണങ്ങളാൽ
പുതപ്പിച്ചു അവർ
അച്ഛനെ ചുമന്നു കാരണം
അച്ചൻ അവരുടെ ഇഷ്ടക്കാരനത്രെ

ഒരു തീനാളമായി
അച്ഛൻ എരിഞ്ഞൊടുങ്ങി
ആളൊഴിഞ്ഞ
ഉത്സവപ്പറമ്പായി വീട്

കാലിയായ വയറും
മഴയും, വെയിലും
പൂനിലാചന്ദ്രനും
നക്ഷത്രങ്ങളെയും കണ്ടു
വീടിന് അകത്തളത്തിൽ

പണമില്ലാത്ത
പേരെന്ന വലിയ സമ്പാദ്യം
ബാക്കിവെച്ച അച്ഛന്റെ
സന്താനങ്ങളെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു
മുഖം കൊടുക്കാതെ അവർ.

തിരശീലക്കു പിറകിൽ
മറഞ്ഞ അച്ഛന്റെ
സത്കർമങ്ങളെയും
ഓർമ്മകളെയും
അവർ മറന്നു.
അവർക്ക് അച്ഛൻ
മരിച്ച രക്ത സാക്ഷി
വർഷങ്ങളിൽ ആഘോഷിക്കാൻ
അവർക്കൊരു ദിനം
ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്ന
രക്തസാക്ഷികൾ.
-====================-
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.... "

അപരിചിതൻ

"പടച്ചവൻ അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം അങ്ങനെ ഒരാൾ ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഭാഗ്യവും നിർഭാഗ്യവും ഓരോ മനുഷ്യരുടെയും ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടാകും. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലും ഭാഗ്യവും നിർഭാഗ്യവും വന്നു പോയിട്ടുണ്ട്". അതും പറഞ്ഞു നവാസ് എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. തിരിച്ചു ഞാനും

നാട്ടിലേക്ക് ലീവിന് പോകുന്ന അവസരത്തിലാണ് എയർ ഇന്ത്യാ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ വിമാനത്തിൽ വെച്ച് സഹയാത്രികനായ മലപ്പുറം സ്വദേശിയായ നവാസിന്റെ പരിചയപ്പെടുന്നതും എന്നാൽ ഞാൻ പോലും ചോദിക്കാതെ സംസാര പ്രിയനായ അവൻ സ്വന്തം ജീവിത കഥ എനിക്ക് മുന്നിൽ നിരത്തി. നാല് മണിക്കൂർ യാത്രയിൽ മുഷിയില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാൻ ഒരു കേൾവിക്കാരനായി.

ബിരിയാണി വെപ്പുകാരൻ ഹസ്സന്റെയും, ആമിനയുടെയും നാല് മക്കളിൽ മൂത്തവൻ. നവാസിന് താഴെ മൂന്ന് പെൺമക്കൾ.

പത്ത് സെന്റ്‌ സ്ഥലത്ത് ഓല മേഞ്ഞ ഒരു മുറിയും, ഹാളും, അടുക്കളയും അടങ്ങുന്ന ഒരു കൊച്ചു വീട്. വീടിന്റെ പിൻവശം നോക്കാത്ത ദൂരം പരന്നുകിടക്കുന്ന പാടശേഖരം . വീടിന്റെ ഇരുവശത്ത് കൂടെയും ഒഴുകുന്ന തോടുകൾ. ഒരു മീറ്റർ വീതിയിലുള്ള ഇരു തൊടുകൾക്കും മദ്ധ്യേ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരറ്റയടിപ്പാത അതായിരുന്നു റോഡിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി.

കല്യാണത്തിനും, വിരുന്നുകൾക്കും ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുക അതായിരുന്നു ഉപ്പയുടെ ജോലി. ബിരിയാണിയുടെ വ്യത്യസ്തമായ രുചിമയം കാരണം ഒരുപാട് ആവശ്യക്കാർ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും വരുമാനം കുറവായിരുന്നു.

സ്കൂളിന് ഒഴിവുള്ള സമയങ്ങളിൽ ഉപ്പാനെ സഹായിക്കാൻ ഞാൻ പോയിരുന്നു. കല്യാണ വീട്ടിൽ രണ്ടു ദിവസമായിരുന്നു ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കൽ അതായത് തലേദിവസവും പിറ്റേദിവസവും. ഉപ്പയുടെ കൂടെ പോകുന്ന അവസരങ്ങളിൽ രാത്രികാല ഉറക്കങ്ങൾ കൂടുതലും കല്യാണ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണ ശാലയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മൂലയിൽ മേശകൾ ചേർത്തിട്ട്, കല്യാണ പന്തൽ മറക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിരികൾ പുതച്ചാണ് ഉറങ്ങാറ്.

ഉപ്പയുടെ വരുമാനം കൊണ്ട് മാത്രം ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ സാമ്പത്തികമായ ചിലവുകൾ തികയാതെ വന്നപ്പോളാണ് ഉമ്മ അടുത്തുള്ള പണക്കാരുടെ വീടുകളിൽ അടുക്കള പണിക്ക് പോയി തുടങ്ങിയത്. സ്കൂൾ വിട്ടു വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വരുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് ഉമ്മ പണിക്ക് പോയിരുന്ന വീടുകളിലെ ബാക്കി വരുന്ന ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോൾ ഉമ്മ ഇന്നു എന്ത് വിത്യസ്ത ഭക്ഷണമാണ് കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുക എന്ന ആകാംഷ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക്.

പഠനത്തിൽ ഒരുപാട് പിന്നിലായിരുന്ന ഞാൻ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ തോറ്റപ്പോൾ കഷ്ടപ്പാടുകളും, പണ ലഭ്യതയും ഇല്ലാത്ത കാരണം തുടർ പരീക്ഷകൾക്കോ, പഠിക്കുവാനോ കഴിയാതെ പന്തലുപണിക്കും, കല്പണിക്കും പിന്നെ ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ ഉപ്പയെ ജോലിയിൽ സഹായിക്കാനും പോയിരുന്നു. എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ളവർ ക്രിക്കറ്റോ, ഫുട്‌ബോളോ കളിച്ചും, സിനിമക്ക് പോയിരുന്ന അവസരങ്ങളിൽ ഞാൻ മാത്രം ഒരു ദിവസം പോലും ഒഴിവു ഇല്ലാതെ ജോലി ചെയ്തു. ഞാൻ ജോലിക്ക് പോയി തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം അന്നുവരെയുണ്ടായിരുന്ന വീടിന്റെ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്‌ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ ആയില്ലെങ്കിലും എന്നാൽ പട്ടിണിയില്ലാത്ത ചെറിയ മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞു.

എന്നാൽ അവിടെയും തീരുന്നതായിരുന്നില്ല എന്റെ കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങൾ. വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വരാൻ ഇരിക്കുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിൽ ഒന്ന് വളർന്ന് വലുതായി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പെങ്ങന്മാർ. നിശ്ശബ്ദമായ രാത്രികളിൽ ഉറക്കം വരാതെ ഉമ്മറ കോലായിൽ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണികിടക്കുമ്പോൾ ഒരു നേരിയ ശബ്ദമായി മരത്തിന്റെ ജനൽ പാളി വിളവിലൂടെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു ദിവസവും നടക്കുമോ എന്നറിയാനാവാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട പട്ടിക അവർ എന്നിലൂടെ നടക്കുമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. അവകൾ ഓരോന്നായി പറയുകയാണെങ്കിൽ നല്ല ടെറസിട്ട വീട്, പെൺമക്കളുടെയും, ആൺമകന്റെയും കല്യാണം അവരുടെ മക്കൾ അങ്ങനെ അവസാനിക്കാത്തവ. ആ സമയങ്ങളിൽ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം തെറ്റി ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴും.

എന്റെ പതിനെട്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ ഉപ്പയും ഉമ്മയും സ്വപ്നങ്ങളുടെ പട്ടികയിലെ ആദ്യത്തെ പേജ് നിവർത്തി. എന്റെയും എനിക്ക് താഴെയുള്ള സെലീനയുടെയും കല്യാണം. സെലീനക്ക് വയസ്സ് പതിനാറ്. ഒരു മാറ്റ കല്യാണത്തിന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നടന്നില്ല.

നല്ലൊരു തുക സ്ത്രീധനവും, ഗൾഫിലേക്ക് ഒരു വിസയും ടിക്കറ്റും കൂടിയൊരു ലോട്ടറി ടിക്കറ്റിന്റെ രൂപത്തിൽ ഒരു ആലോചന വന്നു. അത്യാവശ്യം പണമുള്ള ഗൾഫുകാരനായ അബ്ദുവിന്റെയും ഭാര്യ നഫീസയുടെയും മകൾ മെഹ്റു എന്ന മെഹറുനിസ്സ. ഇതൊരു ചതിയാണെന്നു കുടുംബാംഗങ്ങൾ പലരും പറഞ്ഞു ഒഴിയാൻ എന്നാൽ ഇത് തനിക്കൊരു കച്ചിത്തുരുമ്പാണെന്നും, ഇതുകൊണ്ട് പല കാര്യങ്ങൾ നടക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു ഉപ്പ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.

ഓല പുരയിൽ നിന്ന് ടെറസിട്ട വീടിന്റെ മുറിയിൽ ആദ്യരാത്രിയും ആദ്യത്തെ ഉറക്കവും എന്നെ അത്ഭുദപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും ആ അത്ഭുദം കുറച്ചു ദിവസമായിരുന്നു. മെഹ്റു സുന്ദരിയായിരുന്നു. നിഷ്കളങ്കമായ സ്വഭാവം. എന്റെ ഭാര്യ മെഹ്റു ഒരു മാനസിക രോഗിയായിരുന്നെന്നും, ഗുളികകൾ കഴിക്കുന്നുണ്ടന്നും വളരെ വൈകിയാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. ഞാനെന്ന ഭർത്താവിനെ അവൾ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനു ഉദാഹരണം ഒരിക്കൽ നിസ്സാര കാര്യത്തിന് ഉമ്മ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും, വഴക്ക് പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ തീരെ ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവൾ ഉമ്മയോട് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

മെഹ്റു ഗർഭിണിയായി. ഞാനൊരു ഉപ്പയാകാൻ പോകുന്നൊരു വല്ലാത്ത നിർവൃതിയായിരുന്നു. ഗർഭത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടത്തിൽ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതിരുന്ന അവൾക്ക് എപ്പോഴോ മാറ്റങ്ങൾ പതിയെ വന്നു തുടങ്ങി എന്നാൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. താൻ ഒരു ഗർഭിണിയാണെന്നും തന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു വളരുന്നുണ്ടന്നുമുളള സത്യം അവളിൽ നിന്ന് പതിയെ അടർന്ന് മാറി ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ സ്വഭാവ മാറ്റം വന്നു. അശ്രദ്ധമായ പെരുമാറ്റങ്ങളും, പ്രവൃത്തികളും അവൾ ഗർഭച്ഛിദ്രമായി. പിന്നീട് അവൾ എന്റെ പഴയ മെഹ്റു ആയില്ല. ആരെയും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത നിലയിൽ മാറിയിരുന്നു.

മൊഴി ചൊല്ലുവാൻ എന്റെ മാതാപിതാക്കളും ബന്ധുക്കളും, നാട്ടുകാരും നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നാൽ അവളെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.

ഗൾഫിൽ ഹോട്ടൽ ജോലി ആയിരുന്നു. അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ സ്ത്രീധനത്തിലെ ലോട്ടറി. വെപ്പുകാരന്റെ മകന് വേറെന്തു തൊഴിൽ അറിയാം. എന്നാൽ നല്ലൊരു ജോലിക്ക് ആവശ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസവുമില്ല. തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിൽ രാപകൽ ഇല്ലാതെ വർഷങ്ങൾ അധ്വാനിച്ചത് പെങ്ങന്മാരുടെ കല്യാണത്തിന്റെ കടം വീട്ടാൻ കഴിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു.

ഒരിക്കലും അണയാത്ത വെളിച്ചമുള്ള സുന്ദരിയായ രാത്രിയിലെ ദുബായ് നഗരം ഒരെറ്റ കാഴ്ചയിൽ ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ബിൽഡിങ്ങിന്റെ മട്ടുപ്പാവിൽ നിന്നു പാതിരാത്രിയിൽ കാണുമ്പോൾ നിശ്ശബ്ദമായ ഇരുട്ടിലൂടെ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ വന്ന ഉപ്പയുടെയും ഉമ്മയുടെയും സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡമാണ് വിരക്തി തോന്നിയിരുന്ന ജീവിതത്തിൽ പുത്തൻ ഉണർവ് നൽകിയിരുന്നത്.

ഗതി കിട്ടാത്തവന് എവിടെപ്പോയാലും അതോ ഗതി എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെയാണ് പിന്നീടുണ്ടായ കാര്യങ്ങൾ. ഗർഫിലെ കടകൾ നടത്താനുള്ള നിയമ മാറ്റങ്ങളും, സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യവും, ബിസിനസ്സ് തകർച്ചയും എന്റെ മുതലാളിയെ എന്നേക്കുമായി ബിസിനസ്സ് നിർത്തുവാനും, നാട്ടിലേക്ക് പോകാനും തീരുമാനിച്ചു.

എന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും അറിയാവുന്ന സുഹൃത്ത് ജമാൽക്ക വഴി വേറൊരു ജോലി ശെരിയാക്കി തന്നു.

എല്ലാ കയറ്റങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒടുവിൽ ഇറക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമല്ലോ. ലോകപ്രശസ്ത ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കമ്പനിയുടെ ദുബൈയിലെ ശാഖയിലെ ഇംഗ്ലീഷുകാരനായ എം.ഡിയുടെ വീട്ടിലെ കാര്യസ്ഥനായും പിന്നീടു ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസെൻസ് എടുത്തു തരുമെന്നുമുള്ള വക്താനത്തിൽ നല്ല ശംബളത്തിൽ ജോലിക്ക് കയറി.

പിന്നീടുള്ള ജീവിതം, എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി നിറവേറ്റി അതായത് പുതിയ സ്ഥലം വാങ്ങി അതിൽ ടെറസിട്ട വീട്, പെങ്ങന്മാരുടെ കല്യാണവും കടവും വീട്ടി. മെഹ്റുവിനെ മൊഴി ചൊല്ലാത്തതിൽ എല്ലാവരും പുതിയൊരു ഉപാധിയുമായി മുന്നോട്ടു വന്നു. രണ്ടാമതൊരു കല്യാണം.

മെഹ്റു എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉണ്ടന്നോ ഇല്ലന്നോ തീർത്തു പറയാൻ അവൾക്കു കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൾക്കു എന്നോട് ഇഷ്ടമുണ്ടന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ കിട്ടിയ ഇണ ഇങ്ങനെ ആയല്ലോ. ഓരോ ദിവസത്തെയും നമസ്‍കാരങ്ങൾക്ക് ശേഷവും പടച്ചവനോട് ഉത്തരം കിട്ടില്ലാന്നു ഉറപ്പുള്ള ഇമ്മാതിരി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട് തന്റെ തന്നെ സമാധാനത്തിന്.

ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പലതും നടന്ന സന്തോഷത്തിൽ തുടർച്ചയായ എട്ട് വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിന് ശേഷം നാട്ടിലേക്ക് ലീവിന് പോയി. രണ്ടു പെങ്ങന്മാരുടെ കല്യാണത്തിനോ, പുതിയ വീടിന്റെ പാൽ കാച്ചലിനോ പങ്കെടുക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പല പുതിയ മാറ്റങ്ങളും നാട്ടിൽ കാണാനായെങ്കിലും തന്നെ കൂടുതൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിപ്പിച്ചത് വീടും മെഹറുവും ആയിരുന്നു.

മെഹ്റുവിനെ മൊഴി ചൊല്ലുന്ന കാര്യത്തിൽ അവർക്ക് ഞാൻ വഴങ്ങില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി എന്റെ എതിർപ്പിനെ അംഗീകരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും രണ്ടാമതൊരു കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുകയും കൂടാതെ അവർ എനിക്കായി ഒരു പെണ്ണിനെയും മുൻകൂട്ടി കണ്ട്‌ വച്ചിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ തീർത്താൽ തീരാത്ത നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഞാൻ വീണ്ടും കല്യാണം കഴിച്ചു റസിയയെ.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് എന്റെ നല്ല കാലമായിരുന്നു. മെഹ്റുവിനെ ചികിൽസിപ്പിക്കാനും, രണ്ടു ഭാര്യമാരെ ഇടവിട്ട്‌ ദുബായിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാനും പിന്നീട് ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും ഹജ്ജിനു അയക്കാനും കഴിഞ്ഞു. ഇന്നെനിക്കു റസിയയിലൂടെ രണ്ടു മക്കളുണ്ടായി. അസുഖം മാറിയ മെഹ്റു ഞാൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളിൽ പരാതിയോ, പരിഭവമോ തീർത്തും ഇല്ലാതെ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് റസിയയെ അവൾ അംഗീകരിക്കുകയും ഒരു സഹോദരിയെ പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

നവാസ് പറഞ്ഞു നിർത്തി പുഞ്ചിരിച്ചു എങ്കിലും അവന്റെ ചിരികൾക്കിടയിൽ ഒരു വിഷാദം നിഴലിച്ചു നിൽക്കുന്നതായി എനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അതിനെപറ്റി ചോദിക്കാൻ തുനിയുന്ന സമയത്താണ് വിമാനം കൊച്ചിയിൽ ലാൻഡ്‌ ചെയ്യാൻ വേണ്ടി താഴ്ന്നു പറക്കുകയും കൂടെയുള്ള ചെവിയടച്ചുള്ള ശബ്ദത്താൽ എന്റെ ചോദ്യത്തെ വിഴുങ്ങി.

വിമാനം നിർത്തുന്നതിന് മുൻപേ സീറ്റുകളിൽ നിന്ന് യാത്രക്കാർ ചാടി എഴുന്നേറ്റു തങ്ങളുടെ ബാഗേജ് വലിച്ചെടുക്കുന്ന തിരക്കുകളിലേക്ക് സാധാരണ മലയാളിലെ പോലെ ഞാനും നവാസും വ്യാപൃതരായി. സ്വന്തം ബാഗ് കിട്ടിയ ശേഷം ഞാൻ അവനെ തിരഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ടില്ല.

എമിഗ്രേഷന്റെ നീണ്ട ലൈനിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നവാസിനെ പല ലൈനുകളിലും തിരഞ്ഞു എന്നാൽ എനിക്ക് മുന്നേയുള്ള രണ്ടു ആളുകൾക്ക് അപ്പുറം ഞാൻ അവനെ കണ്ടു. എന്തോ ഒരു ബന്ധവും അടുപ്പവും അറിയാതെ എനിക്ക് അവനോടു തോന്നി.

ലഗേജുകൾക്കായി കാത്തു നിൽക്കുന്നേരം അവൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു എനിക്കായി കാത്തു നിന്നിരുന്ന പോലെ.
"ഞാൻ പോവട്ടെ... എനിക്ക് ലഗേജ് ഒന്നും ഇല്ല, ഒന്നും വാങ്ങിക്കാൻ പറ്റിയ സമയം അല്ലല്ലോ... " യാത്രയിൽ ഉടനീളം ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്ന അവന്റെ മുഖം കാർമേഘം മൂടിയ ആകാശം പോലെ ഇരുണ്ടിരുന്നു.

നവാസ് പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ ഒന്നും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാവാതെ ഞാൻ അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി.

"ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ഞാൻ ഏറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഉപ്പ എന്നെ വിട്ടുപോയി."
ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ വീഴാൻ ഭവിക്കുന്നേരം അവൻ സ്വയം കൈകൊണ്ടു തടുത്ത് നിർത്തി പെട്ടന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്ന് പോയി.

'ഇന്നാ ലില്ലാഹി വാ ഇന്നാ ഇലയ്ഹി രാജിഹൂൻ ' എന്ന് സ്വയം ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു അറിയാതെ അവൻ നടന്ന് പോകുന്നതും നോക്കി ഞാൻ മരവിച്ചു നിന്നു.
======================
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.... "

പക

പക
====
അയാൾ പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു. കാഴ്ചകൾ മുഴുവൻ അവ്യക്തമായിരുന്നു. ചുറ്റിലും വെളിച്ചമുണ്ട്. നിശബ്ദത നിറഞ്ഞയിടം. തലക്ക് ഭാരമുള്ള വേദന കാരണമെന്തോ അയാളുടെ ഇമകൾ വീണ്ടും താഴ്ന്നു പോകുന്നേരമാണ് ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് അകലെ നിന്ന് പതിയെ അടുത്തു വരുന്ന ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം 'ടക്..ടാക്.. ' . ആ ശബ്ദം അടുത്തടുത്ത് വരുന്നു കൂടെ ആ ശബ്ദം പരിസരങ്ങളിൽ എല്ലാം മുഴങ്ങുന്നു. ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. തീർത്തും ശബ്ദ മുഖരിതമായ ഒരു കൂട്ടം കുതിരകളെ തേരിൽ ഒന്നിച്ചു പൂട്ടി ഓടിച്ചുവരുന്നത് പോലെ. അയാൾ ശബ്ദം സഹിക്കാനാവാതെ വന്നപ്പോൾ ഇരു ചെവികളും പൊത്തിപിടിക്കാനായി കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ കൈകൾ എവിടെയോ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നു. ഉയർത്തനാവുന്നില്ല. താൻ ബന്ധിതനായിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാൾക്ക്‌ തോന്നി.

വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് വന്നു വീണപ്പോഴാണ് അയാൾ അബോധാവസ്ഥയിൽ നിന്നും ബോധത്തിലേക്ക് ഞെട്ടിയുണർന്നു. കണ്ണ് തുറന്ന്‌ നോക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ മെലിഞ്ഞ രൂപവും, ചുരുണ്ട തോളപ്പം ഉള്ള മുടി, കറുത്ത ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണട വെച്ച, വെള്ള ഷർട്ടും തുണിയും വേഷം.

അയാൾ ആഗതനെ നോക്കി. പിന്നെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്‌തു. ദയവായി എന്നെ അഴിച്ചു വിടൂ.... "

ആഗതൻ ചിരിച്ചു... തന്റെ മുഖത്തെ കണ്ണട എടുത്ത് മുണ്ടിന്റെ കോന്തല എടുത്ത് പതിയെ കണ്ണടയുടെ ക്ലാസുകൾ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി തിരികെ മുഖത്തേക്ക് വെച്ചു.

"കരച്ചിൽ രണ്ടു തരമുണ്ട്. ഒന്ന് വേദനിച്ചാൽ, രണ്ട് പേടി കൊണ്ട്. ഇതിൽ നീ രണ്ടാം തരക്കാരൻ ആകാൻ ഒരിക്കലും വഴിയില്ല. കാരണം പേടി അത് നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ ഇത് വരെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല...."

അയാൾ കരച്ചിൽ നിർത്തി. മുഖം താഴ്ത്തി ശാന്തനായി. മുഖം ഉയർത്തി ക്രോധത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും മുഖത്ത് വരുത്തി ആക്രോശിച്ചു.

"നീ എന്റെ കെട്ടിയിട്ട കൈകൾ ഒരു പ്രാവശ്യം അഴിച്ചു വിട്ടു നോക്കു... നിന്നെ തല്ലി തരിപ്പണമാകും... നിന്റെ എല്ലുകൾ ഉടച്ചു ഒരിക്കലും നടക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഒരു മൂലക്കിടും... നിനക്കറിയില്ല എന്റെ ശക്തിയെ പറ്റി.... "

" ശെരിയാണ്... എനിക്ക് നിന്നോടത്ത് അടികൂടുവാൻ ആകില്ല... എന്റെ ശരീരം നിന്റെ അത്ര മസിൽ പവർ ഒന്നും ഇല്ല... ഞാൻ ശോഷിച്ചവനാണ്... എന്നാൽ ഗീതയിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീ കൃഷ്‌ണൻ പറയുന്നുണ്ട്.
'ധ്യായതേ വിഷയാൻ പുംസഃ
സംഗസോതേഷുപജയതോ
സംഗാൽ സംജയതോ കാമ
കാമാത് ക്രോധോ /ഭിജാതേ
ക്രോധാദ് ഭഗവതി സംമോഹഃ
സംമോഹാത് സ്‌മൃതിവിഭ്രമ
സ്‌മൃതിഭ്രംശാദ് ബുദ്ധിനാശോ
ബുദ്ധിനാശാത് പ്രണശ്യതി. '
അയാൾ ആഗതനെ ഒരു നിമിഷം തറപ്പിച്ചു നോക്കി.

ആഗതൻ തുടർന്നു. "ഇതിന്റെ അർത്ഥം തെല്ലു പോലും നിനനക്ക് മനസ്സിലായില്ല അല്ലയോ മൃഗമേ... ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരാം സാരാംശം. കേട്ടുകൊള്ളൂ... വിഷയത്തെ ധ്യാനിക്കുന്ന പുരുഷനു അതിൽ ആസക്തിയുണ്ടാകുന്നു. ആസക്തിയിൽ നിന്നു ആഗ്രഹം (കാമം) ഉണ്ടാകുന്നു. ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് കോപം ഉണ്ടാകുന്നു. കോപത്തിൽ നിന്ന് വിവേകശൂന്യത ഉടലെടുക്കുന്നു. വിവേകശൂന്യതയിൽ നിന്ന് ഓർമ്മക്കേടും, ഓർമ്മക്കേടിൽ നിന്ന് ബുദ്ധിനാശവും ഉണ്ടാകുന്നു. ബുദ്ധിനാശം മൂലം മനുഷ്യൻ നശിക്കുന്നു. "

"നോക്കൂ... നീ ആരാണ്... ഞാൻ നിന്നോട് എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്... പറയൂ... നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്... എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്... ദയവായി പറയൂ സുഹൃത്തെ... " അയാൾ ഗദ്ഗദത്തോടെ കരഞ്ഞു..

ആഗതൻ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു... തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോകറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ഫോട്ടേ എടുത്ത് അതിലിലേക്ക് കുറച്ചു നിമിഷം നിർവികാരമായി നോക്കി നിന്നു. ആ ഫോട്ടോ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നീട്ടി പിടിച്ചു പറഞ്ഞു..

"ഇവൾ എന്റെ എല്ലാം ആയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് നേടാനുണ്ടായിരുന്നു ഒരുമിച്ച്... നോക്കു... അവളുടെ കണ്ണുകൾ, എത്ര സൗമ്യമാണ്. അവൾ ഒരു പാവമായിരുന്നു... നീ... നീ അവളെയും എന്റെ സ്വപനങ്ങളെയും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും തകർത്തു.. അവളെ കൊന്നു.. "

"നോക്കു... ഞാൻ അവളെ കൊന്നിട്ടില്ല... ഞാൻ കൊലപാതകം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇവളെ അല്ല... കോടതിയും പോലീസും എന്നെ നിരപരാധിയായി വെറുതെ വിട്ടു. അവളെ കൊന്നത് വേറെ ആരോ ആയിരിക്കും.. നിങ്ങൾക്ക് ആളെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു.. " അയാൾ ദയാവായ്പോടെ ആഗതനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ആണ്. എന്റെ വാഹനത്തിൽ അതിഥികൾ വരും പോകും എന്നാൽ ഞാൻ ആദിത്യമര്യാദക്കാരനായിരുന്നു. ഓരോ യാത്രയിലും ഞാൻ എന്റെ അതിഥികളെ എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കും. ചില അതിഥികൾ വിശേഷിച്ചും സ്ത്രീകൾ.. ചെറുത്‌ മുതൽ കിളവികൾ വരെ എന്റെ രാത്രിയിലെ വിരുന്നുകാരായിരുന്നു... പൂമ്പാറ്റ പല പുഷ്പങ്ങളിൽ നിന്നും മധു നുകരുന്നത് പോലെ.. ഞാൻ നുകർന്നു.. അതിൽ നിന്റെ ഭാര്യയും എന്റെ രാത്രി വിരുന്നുക്കാരി ആയിരുന്നു.. എന്താ ആ സൗന്ദര്യം... എന്താ മേനിയഴക്... നീ അവളുടെ കാവൽക്കാരൻ ആയിരുന്നോ... രുചിച്ചിട്ടില്ലേ... അവൾ കരഞ്ഞിരുന്നു.. വേദനയിലും, സുഖത്തിലും... മധുപാനം കഴിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് അറപ്പാണ്. ഞാൻ പൂക്കളെ നശിപ്പിക്കും. അതിൽ ഒന്നാകും നിന്റെ ഭാര്യ...കോടതികൾക്കും പോലീസിനും തെളിവുകൾ ആണ് ഒരാളെ കുറ്റവാളി ആക്കുന്നത്. പക്ഷെ നിന്റെ ഭാര്യയുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം എനിക്ക് എവിടെയോ ഒരു പിഴവ് വന്നു. ഇല്ലങ്കിൽ ഈ ലോകം എന്നെ അറിയില്ല. സാഹചര്യ തെളിവുകളോ, സാക്ഷികളോ കേസിൽ ഇല്ല. ഒരു സംശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം നടന്ന അറസ്റ്റ്.. നിന്നെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെയും കൊന്നേനെ.... എന്നാൽ സമർത്ഥനായ ആ വക്കീൽ കേസിനെ ഒന്നുമല്ലാതാക്കി." അയാൾ കിതച്ചു കൊണ്ട് നിർത്തി തുടർന്നു.

"നീ എന്നെ കൊല്ലുമായിരിക്കും.. എനിക്ക് പേടിയില്ല... കൊല്ലുന്നവൻ മൃഗമായിരിക്കണം. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കത്തി നിൽക്കുന്ന പകകൾ, വിദ്വോഷങ്ങൾ, വെറുപ്പുകൾ എല്ലാം കൂടി ചേർന്ന മൃഗമാക്കും... നീ എന്റെ കൈകൾ അഴിച്ചു വീടു.. ഞാൻ നിന്നെ കൊന്നു കഷ്ണമാക്കും... " അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി വിറച്ചു പറഞ്ഞു നിർത്തി.

"നീ എത്ര അലറികരഞ്ഞാലും ആരും കേൾക്കാൻ പോകുന്നില്ല.. നിന്നെ ആരും രക്ഷിക്കാൻ പോകുന്നില്ല.. ഇത് കുറെ കാലങ്ങളായി പൂട്ടി കിടക്കുന്ന ഫാക്ടറിയാണ്.. ഈ സ്ഥലത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.. എന്താണെന്ന് അറിയാമോ ഉള്ളിലുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ പുറമേ ഉള്ളവർക്കോ, പുറമേ ഉള്ള ശബ്ദം അകത്തേക്കോ കേൾക്കില്ല... കൃഷ്ണ കുമാർ... നിങ്ങളുടെ പേരിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനുണ്ട്... പുരാണങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്‌ണൻ സ്ത്രീകളെ രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.. എന്നാൽ കൊന്ന ചരിത്രമില്ല, പ്രേമിച്ചിട്ടേ ഉള്ളു.. നിങ്ങളുടെ പേര് എനിക്ക് എങ്ങനെ അറിയുമെന്ന് അത്ഭുതപെടുന്നല്ലേ... കോടതിയിലെ കേസിന്റെ അവസാന തീർപ്പ് കേട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്ലാനിന്റെ ഉദയമെടുത്തിരുന്നു... എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാലൻ ആകും.. പല മാസങ്ങളുടെ പ്ലാൻ അനുസരിച്ചാണ് നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത്. ഇന്ന്‌ അവളുടെ മരണ നാൾ... ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പോലെ മൃഗമല്ല. ഞാൻ മനുഷ്യനാണ്.. മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്ന ഒരു വികാരമുണ്ട്. എന്താണെന്നറിയാമോ നിങ്ങൾക്ക്... ദയ.. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും കൊല്ലാൻ പോകുന്നില്ല എന്നാൽ നീ മരിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.. നീ... നിന്റെ ജീവന് വേണ്ടി എന്നോട്.. യാചിക്കും... "

ആഗതൻ തല കുലുക്കി ചിരിച്ചു. ആഗതൻ പതുക്കെ നടന്നു. ഒരു കോണിൽ ഇരുന്ന ബാഗിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണത്തിന്റെ പാർസൽ പുറത്തെടുത്തു. അയാൾക്ക്‌ മുന്നിലായി കൊണ്ട് വന്നു വെച്ചു...ഭക്ഷണപൊതി തുറന്ന്‌ ഓരോന്നായി അടുക്കി പരത്തി വെച്ചു. ഒരു പ്ലേറ്റിലേക്ക്‌ ചോറും കറിയും ഇട്ടു.

"ലാസ്റ്റ് സപ്പർ... നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ.. അവസാനത്തെ അത്താഴം..യേശു ക്രിസ്തു അവസാനമായി അപോസ്തലന്മാരോത്ത് കഴിച്ച ഭക്ഷണം... മരിക്കാൻ പോകുന്നവന്റെ അവസാനത്തെ അത്താഴം.. ബലിമൃഗത്തെ അറുക്കുന്നതിന് മുൻപ് അതിനു വയറു നിറച്ചും ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കൊടുക്കണം... എന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട്... ഒരു മനുഷ്യൻ ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ അഞ്ചോ, ആറോ ആഴ്ചകൾ ജീവിക്കും... പിന്നീടു പതുക്കെ മരിക്കാൻ തുടങ്ങും. ആദ്യം ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം കുറയും..മസിലുകളുടെ ബലം കുറയും.. തൊലി ചുളിയും, പിന്നെ ബുദ്ധി നിൽക്കുന്നത് പോലെ ആകും, ചിന്തിക്കാനുള്ള ആരോഗ്യം പോലും ഉണ്ടാകില്ല, ലെൻസിൽ ബ്ലീഡിങ് വരാം, ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം കുറയും പിന്നെ പതുക്കെ പതുക്കെ നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ഓർഗാസവും മരിക്കും... അവസാനം നീ തീ അണഞ്ഞത് പോലെ കെട്ടുപോകും... "

ആഗതൻ ചോറ് പ്ലെയിറ്റു എടുത്ത് അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. കൈ കൊണ്ട് ചോറും കറിയും കൂട്ടി കുഴച്ചു പറഞ്ഞു...

"നീ നിന്റെ ബാല്യത്തെ ഓർത്തിട്ടുണ്ടോ.. നിന്റെ അമ്മ ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു.. അവർ നിനക്ക് ഭക്ഷണം വാരിത്തന്നിട്ടില്ലേ.. ഇന്നത്തെ നിന്റെ അവസാനത്തെ അത്താഴം ഞാൻ നിനക്ക് വാരി തരും.. ഇപ്പോഴെങ്കിലും സ്ത്രീയായ നിന്റെ അമ്മയെ ഓർത്ത് കഴിച്ചോളു... "

ഓരോ ഉരുള ചോറും അയാളുടെ വായിലേക്ക് തിരുകി കൊടുത്തു. അയാളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകി. അവസാന ഉരുള ചോറും കൊടുത്തു കൂടെ കുടിക്കാൻ വെള്ളവും കൊടുത്തു. ബാക്കി വന്ന വെള്ളം കൊണ്ട് ആഗതൻ കൈ കഴുകി.

അയാൾ ഭയപ്പാടോടുകൂടി പറഞ്ഞു. "എന്നെ കൊന്നോളൂ.. ഞാൻ മരിക്കേണ്ടവനാണ്. ഞാൻ പാപിയാണ്. നിങ്ങൾ എന്റെ രണ്ട് കാലും കയ്യും വെട്ടിയിട്ടോളൂ.. എന്നെ പിച്ചക്കാരനാക്കിക്കോളു... എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകരുത്... "

ആഗതൻ പതിയെ തന്റെ സാധങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു. പതിയെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

അയാൾ അലറി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു.. "നോക്കു... ഞാൻ നന്നായി കൊള്ളാം.. എന്റെ തെറ്റുകൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നന്നായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു അവസരം തന്നു കൂടെ... എന്നോട് ക്ഷമിച്ചു കൂടെ... ഏയ് നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നില്ല... "

ആഗതൻ വാതിൽ തുറന്ന് തിരിഞ്ഞ് അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "ഞാൻ ക്രിസ്തുവോ, നബിയോ, ബുദ്ധനോ അല്ല ക്ഷമിക്കാൻ. ഞാൻ ഹിറ്റ്ലറോ, സ്വേച്ഛാധിപതിയായ രാജാക്കന്മാരോ അല്ല കൊന്നു കളയുവാൻ. അവനവൻ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾക്ക് അവനവൻ തന്നെ അനുഭവിച്ചീടും.. ഞാൻ ഒരു നിമിത്തം... മാത്രം.. പേരറിയാവുന്ന നിന്റെ ദൈവങ്ങളെ നിനക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടങ്കിൽ വിളിച്ചോളൂ രക്ഷിക്കാൻ... "

ആഗതൻ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു.. അയാളുടെ ആർത്തനാദം ആ കൊച്ചു മുറിയെന്ന ലോകത്തിൽ കിടന്നു മുഴങ്ങി.

NB:-(ഇതൊരു ഭാവന മാത്രം.. യാഥാർഥ്യവുമായി ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടാവില്ല.. ബലഹീനരായവരുടെ ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ ഒരു ഭാവനാ
പ്രതികാരം മാത്രം)
============================
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.... "

വസന്തം പൂക്കുന്നു

വസന്തം പൂക്കുന്നു
===============
രഖു വീട്ടിലെ കാർപോർച്ചിലേക്കു കാർ നിർത്തുമ്പോൾ അയാളിൽ നിന്നും ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നെടുവീർപ്പുണർന്നു. അയാളുടെ മുഖം പതിവിലും കവിഞ്ഞ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.

പോക്കറ്റിലിൽ നിന്നും താക്കോലെടുത്ത് വാതിൽ തുറന്നു. അകത്ത് കയറി വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു.

ഹാളിലെ സോഫാസെറ്റില്ലെ വിരികവറുകൾ അലസമായി കിടക്കുന്നു. ടീപ്പോയിലിൽ പത്രങ്ങളും മാസികകളും പരന്നു കിടക്കുന്നു. അയാൾക്ക് അരിശം തോന്നി. അകത്തേക്ക് നോക്കി അലറാൻ അയാൾക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീട് വേണ്ടാന്ന് വെച്ചു. എല്ലാം ക്രമമായി അടുക്കിപെറുക്കി വെച്ചു. ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിൽ അയാൾക്ക് തന്നോട് തന്നെ അതിശയം തോന്നി.

ഉടുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ മാറാതെ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്നു. അങ്ങനെ കുറേനേരം കിടക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ ഭാരങ്ങൾ തന്നിൽ നിന്നും വേർപെട്ടപോലെയും മനസ്സിന് ഒരാശ്വാസം കിട്ടിയതും, രാവിലെയുള്ള അലച്ചിലിൽ തളർന്ന ശരീരംവും, തല വേദനയും കാരണം കൂടുതൽ ഒന്നും ചിന്തിക്കാൻ നിൽക്കാതെ അയാൾ മയക്കത്തിലേക്ക് ആണ്ടു.

അവ്യക്തവും എന്നാൽ പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായ പല സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ടാണ് അയാൾ ഉണർന്നത്. മയക്കത്തിന്റെ താഴ്ച കൊണ്ടന്നറിയില്ല അയാളിലെ തല വേദന അസഹ്യമായിരുന്നു. ഒരു ചുടു ചായ കുടിക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

രഖു ഉറക്കെ നീട്ടിവിളിച്ചു ''രാധികെ.. കടുപ്പത്തിൽ ചായ ...''

മറുപടി ഒന്നും കേൾക്കാതിരുന്നപ്പോൾ അയാൾക്ക് തന്റെ തെറ്റിനോട് ഈർഷ്യ തോന്നി. സ്വയം പിറുപിറുത്ത് അയാൾ അടുക്കളയിലേക്കു നടന്നു.

വലിച്ചു വാരിയിട്ടു കഴുകാത്ത പാത്രങ്ങൾ അവയിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന അറപ്പുളവാക്കുന്ന ദുർഗന്ധം അയാളെ വീർപ്പു മുട്ടിച്ചു. പൈപ്പ് തുറന്നു പാത്രങ്ങളിൽ വെള്ളം നനച്ചു.

''രഖുവേട്ടാ.... രഖുവേട്ടൻ എപ്പോഴും അലസനാണ് ... കാര്യ ഗൗരവം ആയിട്ടില്ല...'' തന്റെ തൊട്ടു പിന്നിൽ നിന്ന് അവൾ തന്നെ താഴ്ത്തി കെട്ടുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ അടിക്കാനായി കൈ ഉയർത്തി പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആരെയും കാണാത്തതിൽ സ്വയം ജാള്യത തോന്നി.

ഒറ്റപെട്ടു ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുറികളും നിശ്ശബ്ദമായ വീടും അയാളെ വീർപ്പ് മുട്ടിച്ചു.

അകത്തിരിക്കാൻ മടിച്ച അയാൾ, ആവിപാറുന്ന കട്ടൻ ചായയുമായി ഉമ്മറ കസേരയിൽ ഇരുന്നു തന്റെ ഉമ്മറത്തെ ചെടിത്തോട്ടങ്ങളെ നോക്കി. പല ചെടികളും വെള്ളം കുറെ കാലം കിട്ടാതെ വാടികരിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു പൂക്കൾ പോലും തളിർത്തിരുന്നില്ല. രാധിക ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ എന്നും വെള്ളം ഒഴിക്കുമായിരുന്നു. പൂത്തു വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന റോസാച്ചെടിയും, ഉണ്ട മുല്ലയും, തെച്ചിയും മന്താരവും... ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം. ചെടികളെ തീരെ ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന തന്നോട് അവൾ ചെടികൾ വാങ്ങാൻ എപ്പോഴും കലഹിച്ചിരുന്നു. അവൾ പോയതിനു ശേഷം താൻ അവയെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. വെള്ളം ഒഴിച്ചിട്ടില്ല.

പ്രണയം ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിൽ ആണ് മുളപൊട്ടിയത്. പതിവായി ഓഫിസിലേക്കു ബസ്സിലാണ് യാത്ര. സ്ഥിരം സമയത്തു പോകാറുള്ള അമ്പിളി ബസ്സിലെ പെൺ കുട്ടികളെ താൻ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. കാരണം പ്രണയം തനിക്കു അന്യമായിരുന്നു. തന്നെ ആകർഷിക്കാനും തനിക്കു ആകർഷിക്കാനും പഠിപ്പു കഴിയുന്ന കാലം വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ആകസ്മികമായാണ് ഒരു ദിവസം ... ഇന്നും ഓർക്കുന്നു ആ ദിവസം ജുലൈ പതിനഞ്ചു. ബസ്സിന്റെ ജനാല സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന തിളങ്ങുന്ന മുഖം. തന്റെ ഇടനെഞ്ചിലൂടെ ഒരു കുളിർകാറ്റ് തഴുകിപോയി. ഒരു തരം കാന്തിക ആകർഷണം ആ കണ്ണുകൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നോ...

എത്രയോ നല്ല സ്വർഗീയ നിമിഷങ്ങൾ. അഞ്ചു വർഷം ഒരുമിച്ചു കഴിഞ്ഞത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എപ്പോഴാണ് തങ്ങളിൽ മടുപ്പും, അന്യോന്യം വെറുപ്പും, കലഹവും വന്നു ചേർന്നത്. വേർപിരിയാൻ നിസ്സാര കാരണങ്ങൾ മതിയാവാതെ വന്ന അവസരത്തിലാണ് അവൾക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന സത്യം കോടതിയിൽ തുറന്നടിച്ചത്. അത് അവളെ എത്രമാത്രം വേദനിപ്പിച്ചെന്ന് അറിയില്ല.

''സാർ ....''
ഞെട്ടി തരിച്ചു കണ്ണ് മിഴിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു വൃദ്ധൻ. മെലിഞ്ഞു പ്രാകൃതമായ രൂപം. അയഞ്ഞ നിറം മങ്ങിയ ഷർട്ടും പാൻസും, കാലങ്ങളായി എണ്ണ തേക്കാത്ത വെട്ടാത്ത പാറി പറക്കുന്ന പൊടിപിടിച്ച നര കയറിയ മുടി. കാറ്റിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ പാറിപറക്കുന്നു.

''സാർ... വല്ലതും തന്നു സഹായിക്കണം... എന്റെ ഭാര്യക്ക് സുഖമില്ല. അവളുടെ ചികിത്സക്കായി വല്ലതും തരണം.''

''എന്തുപറ്റി...''

''സാർ ... അവൾക്കു ബ്രെസ്റ്റ് കാൻസർ ആണ്. അവളെ ചികിൽസിക്കാൻ എന്റെ കയ്യിൽ പണമില്ല.'' അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി തന്റെ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.'' ഞങ്ങൾ പ്രണയ വിവാഹമായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് വകവെക്കാതെ ഒളിച്ചോടിയുള്ള വിവാഹം. എനിക്ക് ബിസിനസ്സായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടു ആൺ മക്കളുണ്ടായി. അവരെ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിപ്പിച്ചു വളർത്തി വലുതാക്കി. മക്കൾ എന്ത് ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ സാധിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു. രണ്ടു പേർക്കും നല്ല ജോലിയായി. അവർ പ്രണയിച്ച പെൺകുട്ടികളെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. കല്യാണത്തിന് ശേഷം എന്റെ മക്കളുടെ സ്വഭാവം മാറി. അവരുടെ ഭാര്യമാരുടെ വാക്കു കേട്ട്. സ്വത്തുക്കൾ എല്ലാം അവരുടെ പേരിലേക്ക് എഴുതിവാങ്ങി. എന്നെയും ഭാര്യയെയും വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി. ഒരു ചെറിയ വാടക വീട്ടിൽ ചില്ലറ ജോലിയുമായി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഭാര്യയുടെ ഈ അസുഖം വന്നത്. ചികിൽസിപ്പിക്കാൻ പണമില്ലാതെ ഞാൻ മക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു എന്നാൽ അവരെന്നെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു. പ്രായം കൂടിയത് കാരണം ഭാരമുള്ള ജോലികൾ ചെയ്യാനാവാതെ പിച്ചക്കാരനായി മാറി.''

അയാൾ രഖുവിന്റെ മുന്നിൽ പെട്ടിക്കരഞ്ഞു. രഖു അയാളെ എന്ത് പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കുമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അയാളുടെ കണ്ണിലും നനവ് പടർന്നു. പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ടു കുറച്ചു നോട്ടുകൾ എടുത്ത് അയാൾക്ക് നേരെ അവൻ നീട്ടി. വിറയ്ക്കുന്ന കയ്യാലെ അയാൾ വാങ്ങി. അയാൾ നടന്നു ഗെയ്റ്റ് കടക്കുന്നു പോകുന്നത് വരെ രഖു അയാളെ നോക്കിയിരുന്നു. മിഴികളിൽ നിന്ന് ഒരിറ്റു കണ്ണുനീർ അടർന്നു വീണു.

ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കലഹിച്ചു കലഹിച്ചു അവസാനം വിവാഹമോചനത്തിലേക്ക് എത്തിനിൽക്കുന്ന താനെവിടെ സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ അസുഖത്തിന് വേണ്ടി ഈ പ്രായത്തിലും കഷ്ടപ്പെടുന്ന അയാൾ എവിടെ...? രഖുവിനു തന്നോട് തന്നെ അറപ്പു തോന്നി. നാളെ അവസാന തീർപ്പാണ്..

രഖു മൊബൈൽ എടുത്ത് അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
''രഖുവേട്ടാ....'' എന്ന് വിളിച്ചു ഒരെറ്റ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു. ഒന്നും പറയാനാവാതെ അയാൾ നിശബ്ദനായി. ''രഖുവേട്ട .... എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല... എനിക്ക് ഭ്രാന്തായി പോകും.. എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമോ ... ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും രഖുവേട്ടനുമായി കലഹിക്കില്ല...'' അവൾ തേങ്ങി കരഞ്ഞു. രഖുവിനു ഒന്നും പറയാനാവാതെ കുറച്ചു നിമിഷം നിന്നു. '' നീ ഒരുങ്ങിക്കോ ഞാനിപ്പോ വരാം..'' അതും പറഞ്ഞയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

വാതിലടച്ചു കാറിനടുത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ചെടിത്തോട്ടത്തിൽ കരിഞ്ഞ ചെടികൾക്കിടയിൽ ഒരു റോസാ പൂ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ആ പൂ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. മുള്ളു തട്ടാതെ അയാൾ ആ പൂ ഇഴുതെടുത്ത് പോക്കറ്റിൽ വെച്ചു. അവൾക്ക് സമ്മാനിക്കാൻ.

വലിയൊരു സാഹസികന്റെ മികവോടെ അയാൾ റോഡിലൂടെ കാർ ഓടിച്ചത്. എത്രയും പെട്ടന്ന് അവളിലേക്ക് എത്തുവാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു. കൂടെ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന പുതിയ പല തീരുമാനങ്ങളും അയാൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

===================
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... "

അർഥമറിയാത്തവർ

അർഥമറിയാത്തവർ
================
അറിയാത്ത വാക്കിന്റെ
അകം പൊരുളാണ് അർഥം.
അരിമണികളിൽ ചൂണ്ടു വിരലാൽ 
ചിത്രം പണിതപ്പോൾ
ആദ്യാക്ഷരങ്ങളാണെന്ന
അർത്ഥമറിയാതെ മിഴിച്ചിരുന്നു

പുതുനാമ്പുകൾ പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ
ബാല്യത്തിൽ വാക്കുകളെ
ചേരുംപടിയിൽ ചേരാത്തതിന്റെ
അർത്ഥമറിയാതെ ചേർക്കുമ്പോൾ
വിളിപേരുകൾ പലതും ചാർത്തി

കോറിയിട്ട ആംഗലേയ ഭാഷയുടെ
ബിംബങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാനൊരു
ബോധോദയമില്ലാ ബുദ്ധനായി
ചൂരലിൻ ചൂടറിയുമ്പോൾ
അർത്ഥമാറിയാതെ മണ്ടനായി

ദേവാലയ അമ്പല നടകളിൽ
വേദനിക്കുന്നവരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ
സമാശ്വസിപ്പിക്കാനാവാത്ത ദൈവത്തിന്റെ
മൗനത്തിന്റെ പൊരുളറിയാതെ
അന്തിച്ചു കൈകൂപ്പി നിന്നു.

വാക്കുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ച വാചാലതയിൽ
നിറം പിടിച്ച വാക്കുകളിൽ അവൾക്ക്‌
മറുവാക്ക് പറയാനാവാതെ
അർതഥശൂന്യനായി മിഴിച്ചു നിന്നു

വർണ്ണാഭമായ കാറ്റിലാടുന്ന
കൊടി തോരണങ്ങളുടെ
അർത്ഥ രഹിത രാഷ്ട്രീയ മറിയാത്ത
മരണത്തിന്റെ ബലിമൃഗങ്ങൾ
ജീവനുള്ള മെഷീനുകളായിരുന്നോ..

പണമെന്ന പേപ്പറിനായി നെട്ടോട്ടമോടുന്ന ജനതകൾ ജീവിതമെന്ന ആയുസ്സിനെ
കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം എരിഞ്ഞുതീർക്കാൻ
അർത്ഥമറിയാതെ കൂടെ ഓടുന്നു.

ജീവിതമെന്ന ഉയിരിന്റെയും
മരണമെന്ന അന്ത്യത്തിന്റെയും
സത്യമെന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥമറിയാത്ത
ജനതയുടെ കൂടെ ഓടുന്നു
ഒരു അർത്ഥമറിയാത്തവനായി.
---------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... "

ഒരുവൻ

ഒരുവൻ
======
മരണത്തിന്
ഗന്ധമുണ്ടോ രൂപമുണ്ടോ
അവൻ സദാസമയവും 
മരണത്തെ കുറിച്ച് പറയും
അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക്
മാധുര്യമായിരുന്നു.

ദൈവത്തെയോ, ദൈവപുസ്തകങ്ങളെയോ
അവനു ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല
എന്നാൽ അവൻ
എല്ലാവരുടെയും ഇഷ്ടക്കാരനും

വീടിന്റെ അകത്തളത്തിൽ
അവൻ കുഴിമാടം വെട്ടി
കിടക്കുമായിരുന്നു എന്നും
കാവൽക്കാരനായി
മണ്ണിന്റെ ഗന്ധത്തെയും
ചുറ്റും ഇഴയുന്ന,
പുഴുക്കളും, വിരകളും
ശവം തീനി ഉറുമ്പുകൾ
പുറത്ത് ക്കുഴിലേക്ക്
വരിയായ് വരുന്നതും
കിടപ്പാടം ഒരുക്കുന്നവർ സൊറ
പറയുന്നതും അവൻ കേട്ടു.

മരവിച്ചിരുന്നു അവന്റെ ശരീരം
അവൻ അപ്പോഴും ചിരിച്ചിരുന്നു
പല്ലുകൾ പുറത്തേക്ക്
ഉന്തിയ നിലയിൽ
ഭീഭത്സമായി
കൊതുകുകളും, ഈച്ചകളും
ഭയന്നാണ് ജഡത്തെ സമീപിച്ചത്
കാതുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നു
അത്രക്കും പഴിയാണല്ലോ പുറത്ത്

തുറന്ന കുഴിമാടത്തിൽ
മച്ചിലേക്ക് നോക്കി
അവൻ കിടന്നു
കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചിരുന്നു
ദൈവത്തിന്റെയോ,
ചെകുത്താന്റെയോ
മാലാഖമാർ വരുമോ
കാലടി ശബ്ദം കേൾക്കുന്നോ
കത്തിച്ചു വെച്ച കുന്തിരിക്കവും
തിരിയും പുകഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇങ്ങനെ അല്ലങ്കിലും ഉണ്ടന്ന്
തന്നെ പറയൂ വിശ്വസിക്കും
ആർക്കും ജീവിക്കാൻ
എളുപ്പ മാർഗം
ദൈവ മരണത്തിൽ നിന്ന്
വ്യത്യസ്ഥ മരണമുണ്ടോ
-----------------------------------------------
നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... "

പറയാനാവാതെ പോയത്

പറയാനാവാതെ പോയത്
===================
നിറഞ്ഞ കരഘോഷത്തോടെയാണ് വേദിയിലെ കർട്ടൻ ഉയർന്നത്. വേഷ വിഭൂഷിതയായി അവൾ നിൽക്കുന്നു. നൃത്യ നാട്ട്യ കുലപതികളിൽ പ്രശസ്ത ഭരതനാട്യ കലാകാരി. ഇതാ വേദിയിൽ.

"ഓം നമോ വെങ്കിടേഷായാ... "
ഓം നമോ വെങ്കിടേഷായാ... "
എൻ ങ്കും നിറായ് പരം പൊരുഹാ
തകജെമി തജോം തെയ് താ.. തജം
താ തോം തൈ തജോം തരികിടതോം.. "

ശാസ്ത്രീയ ഗാനത്തിനൊപ്പമുള്ള അവളുടെ ചുവടുകളിൽ സദസ്സ് മുഴുവൻ കാലിൽ കൈകൾ കാൽ മുട്ടിൽ അടിച്ചു താളം പിടിച്ചും തലയാട്ടിയും ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

രൂപത്തിന്റെയും ചുവടുവെപ്പുകളും ഇരുത്തം വന്ന പാദങ്ങളെക്കാളും ഇളം പാദങ്ങളുടെ വേഗതയാർന്ന ചലനങ്ങളാണ് എന്നിൽ മാധുര്യം ഉണർത്തിയത്.

സ്കൂൾ കലോത്സവ വേദി. കണ്ടുമടുത്ത മുഷിഞ്ഞ പരിപാടികളെ വിട്ടു പിന്തിരിയുന്നേരമാണ് ലൗഡ് സ്പീക്കറിലൂടെയുള്ള മാധുര്യമാർന്ന ആ പേര് കാതുകളിലേക്ക് ഇമ്പമായി വന്നത്. അനുപമ. അനുപമ നാരായണൻ.

ഏതോ മുജ്ജന്മത്തിലോ, അടുപ്പമുള്ളതോ, ഏതോ കാന്തിക ശക്തിയോ അറിയാത്ത ഒരു അടുപ്പം ആ പേരിനോട്. പേരിനോടുള്ള കൗതുകം പേരിന്റെ ഉടമയെ നേരിൽ കാണുവാൻ മനസ്സ് വല്ലാതെ തുടിച്ചു.

ഉണ്ട കണ്ണുകളും, കടഞ്ഞോടുത്ത മെലിഞ്ഞ ഉടൽ. മെയ്‌വഴക്കത്തോടെയുള്ള അവളുടെ നൃത്തം സദസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് ഭരതനാട്യം എന്തെന്നറിയാത്ത ഞാൻ മിഴിച്ചു ലയിച്ചു നിന്നു. ഇടക്കുള്ള അവളുടെ ഇടം കണ്ണിലെ കടാക്ഷങ്ങൾ എന്നിൽ വന്നു പതിയുന്നുവോ... ?

ഒരേ സ്കൂളിൽ വ്യത്യസ്ത ഡിവിഷനിൽ പഠിക്കുന്ന ഇവളെ ഞാൻ മുൻപെങ്ങും എന്തോ കണ്ടില്ല.. അവളുടെ നാട്യത്തോടപ്പം അവളും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ലയിച്ചു. ഒരു ആരാധന മൂർത്തിയോടുള്ള ഭക്തി നിർഭരമായ ആരാധന. അതെന്നിൽ മുളപൊട്ടി തുടങ്ങി.

കൂട്ടുകാർ വഴി അവൾ പഠിക്കുന്ന ഡിവിഷൻ കണ്ടുപിടിക്കാനും അവളെ നേരിൽ കാണാനും കഴിഞ്ഞു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ അവളെ കാണാനും ഒരു കടാക്ഷം കിട്ടാനും വല്ലാതെ മനസ്സ് തുടിച്ചു. ദിനവും രാവിലെയും വൈകീട്ടും അവൾക്ക് പിറകിലായി സ്കൂലേക്ക് ഞാൻ ഉണ്ടാകും. പൂത്തുലഞ്ഞ പ്രണയം പറയുവാൻ ഒരു പാട് കൊതിച്ചു എന്നാൽ ഭയം അതെന്നിൽ ഒരു നെരിപ്പോടായി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവസാന വർഷ പൊതു പരീക്ഷയിൽ ഒരേ സീറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ റോൾ നമ്പർ അനുസരിച്ചു ഭാഗ്യം തുണച്ചു. സയൻസിൽ ഞാൻ മുന്നിലാണെങ്കിലും അവൾ പിറകിലും കണക്കിൽ ഞാൻ പിറകിലാണെങ്കിൽ അവൾ മുന്നിലും. ഉത്തര കടലാസുകൾ പരസ്പരം ടീച്ചർമാർ അറിയാതെ ഞങ്ങൾ കൈമാറിയിരുന്നു.

അവസാന പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഒന്നും പറയാനാവാതെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നിന്നു. പ്രണയം രണ്ടുപേർക്കും ഉണ്ടന്ന് അവളുടെ ഇടം കണ്ണിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീരിലൂടെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

ഉച്ചത്തിലുള്ള കരാഘോഷമാണ് എന്നെ ഉണർത്തിയത്. കർട്ടൻ താഴുന്നു. അവളും അപ്രത്യക്ഷമായി. തിടുക്കത്തിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. അനുപമയെ കാണണം എന്താ ഒരു പോംവഴി. ചുറ്റിലും ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കി. സ്റ്റേജിന്റെ സമീപത്തുള്ള വാതിലിലൂടെ രാമേട്ടൻ വരുന്നു. രാമേട്ടൻ പ്രവാസി സംഘടനയുടെ സെക്രട്ടറി.

രാമേട്ടന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു അനുപമ എന്റെ ഒരു അകന്ന ബന്ധുവാണെന്നും ഒന്ന് കാണാൻ സാധിക്കുമോ എന്നാരാഞ്ഞു എന്നാൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ഇപ്പോൾ ആരെയും കാണാൻ അനുവദിക്കില്ലന്നും ഇനി കാണാൻ അത്ര നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ രണ്ട് ദിവസം ദുബായിൽ കാണും. താമസം അഡ്രെസ്സ് ഹോട്ടൽ. വളരെയധികം അനിർവചനീയമായ ഒരു ആനന്ദത്തോടെ ഞാൻ അവിടം വിട്ടത്.

മറീനയിലുള്ള എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നാൽ അവൾ താമസിക്കുന്ന ബിൽഡിങ് കാണാം. എന്റെ ഹൃദയം ദ്രുത താളത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. നാളെ അവളെ കാണാൻ സാധിക്കുമോ.. ? നേരിൽ കണ്ടാൽ എന്താവും പ്രതികരണം. ഇനി കണ്ടാൽ മുഖം തിരിക്കുമോ.. ? ചോദ്യങ്ങൾ എന്നിൽ മഴ പോലെ പെയ്ത് വന്നു.

ഗ്ലാസിൽ വിസ്കി പകർന്ന് ബാൽക്കണിയിലെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു. ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ചു സിഗരറ്റിനു തിരി കൊളുത്തി.

പ്രകാശ ഭൂരിതമായ ദുബായ് മഹാനഗരം. നക്ഷത്ര രഹിതമായ നീല ആകാശം. പാതി ചന്ദ്രൻ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

അവൾ രമ്യ. അവളാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിൽ അസൂയ മൂത്ത് എന്നന്നേക്കുമായി ഞങ്ങളെ അകറ്റിയത്.

രമ്യ സൗന്ദര്യത്തിൽ അനുപമയെക്കാളും ഒട്ടും പിന്നിലായിരുന്നില്ല. ഒരേ കോളേജിൽ അപ്രതീക്ഷമായാണ് താനും അനുപമയും ആദ്യ ദിനം കണ്ടു മുട്ടുന്നത്. തങ്ങളുടെ ഇഷ്ട വിഷയങ്ങളാണ് എടുത്തിരുന്നത്.

ഫസ്റ്റ് ഇയറും സെക്കന്റ് ഇയറും ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ വസന്തകാലമായിരുന്നു. കോളേജ് അങ്കണത്തിലെ വാകമര ചുവട്ടിലും കാന്റീനിലും പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടുകയും പ്രണയം കൈമാറുകയും ചെയ്തിരുന്നു മൗനമായി. തുറന്ന് പറയാനാവാതെ.

ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന രമ്യ. തന്നെ പ്രണയിക്കുന്നതിന് അപ്പുറം സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് താൻ അറിയുന്നത് വളരെ വൈകിയാണ്.

അന്ന് കെമിസ്ട്രി ലാബിൽ താൻ ഒറ്റക്ക് നിന്ന് പ്രൊജക്റ്റ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നേരമാണ് അവൾ വന്നത്. തന്നോട് പ്രണയാഭ്യർത്ഥന നടത്തി എന്നാൽ താൻ നിരസിക്കുകയും അതിൽ കോപം പൂണ്ട അവൾ കെമിസ്ട്രി ലാബിന്റെ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു പറഞ്ഞു 'നിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. ' അവളുടെ ശബ്ദം ലാബിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.

കോളേജിൽ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ ഞങ്ങൾ അനാശാസ്യം നടത്തിയ വാർത്ത കാട്ടുതീയായ് പടർന്നു. രക്ഷിതാക്കളെ വിളിപ്പിച്ചു. സമ്പന്നനായ വിദ്യാധരന്റെ മകൾ രമ്യ എന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ രക്ഷിതാക്കളുടെയും പ്രിൻസിപ്പാലിന്റെയും മുന്നിൽ വാശിപിടിച്ചു. ഒറ്റ മകളുടെ ഏത് ആഗ്രഹവും സാധിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിവുള്ള അവളുടെ അച്ഛൻ സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കരാർ വെച്ചു. മകനെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു തന്നാൽ സാമ്പത്തികമായി പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന തങ്ങളുടെ കുടുംബം രക്ഷപെടും. തനിക്ക് ഒരു വാക്ക് പറയുവാൻ അനുവദിക്കാതെ ഇരു വീട്ടുകാരും സമ്മതിച്ചു ഒരു നിബന്ധനയിൽ കോഴ്സ് മുഴുവിപ്പിച്ചതിന് ശേഷം കല്യാണം.

തന്റെ നിരപരാധിത്യം പറയുവാൻ പലവട്ടം അനുപമയെ സമീപിച്ചെങ്കിലും അവൾ തന്റെ ഒരു വാക്കിനു പോലും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ മാറി നടന്നു.

അഞ്ച് വർഷത്തെ ഒരിക്കലും യോജിച്ചു പോകാനാവാത്ത ദാമ്പത്യ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് രമ്യ ഇതെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി പോയിട്ട് ഇന്നേക്ക് എട്ടു മാസം.

അതിരാവിലെ ഞാൻ അനുപമ താമസിക്കുന്ന ഹോട്ടലിന്റെ ലോബിയിൽ അവൾക്കായി കാത്തിരുന്നു.

വെളുത്ത ചുരിദാറിൽ അതിസുന്ദരിയായി അവൾ എനിക്ക് മുന്നിൽ പുഞ്ചിരി തൂകി ഇരുന്നു. വളരെ സൗമ്യമായും ഒട്ടു തിടുക്കം കൂട്ടാതെയും ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
"അനുപമാ... സുഖമാണോ... "
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി.
"അനുപമ... ഇതിനു മുൻപ് ദുബായിൽ വന്നിട്ടുണ്ടോ.. "
"ഉണ്ട്... വന്നിട്ടുണ്ട്... മൂന്ന് നാല് പ്രാവശ്യം... ഇത് പോലുള്ള പല പ്രോഗ്രാമുകൾക്കായി.. "
വേറെന്തു ചോദിക്കുമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.
"അനുപമാ... കല്യാണം... മക്കൾ.... "
അവൾ തല കുടഞ്ഞു ചില്ലിട്ട ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി പിന്നെ തല പിൻവലിച്ചു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. വളരെ നിർവികാരമായിരുന്നു അപ്പോഴത്തെ അവളുടെ മുഖ ഭാവം. എന്തൊക്കെയോ ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തത് പോലെ.
"രാജീവ്... അന്ന് കോളേജ് കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ഞാൻ വളരെയധികം അസ്സ്വസ്ഥയായിരുന്നു. എന്റെ പ്രണയത്തിൽ ഉണ്ടായ നഷ്ട്ടത്തിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്നുപോലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ വീട്ടുകാർ അവരുടെ സ്‌നേഹത്തിൽ ഞാൻ വേണ്ടന്നു വെച്ചു. ഇനി ഒരു വിവാഹ ജീവിതം വേണ്ടന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഞാൻ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിൽ ഡോക്ടർ അജയ് മോഹനുമായി വിവാഹം കഴിച്ചു. സ്നേഹ സമ്പന്നനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ക്രൂരത അവിടെയും എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു. ആറു മാസത്തെ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തോട് വിടപറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ മരണമടഞ്ഞു. " അവളൊന്ന് നിർത്തി തൂവാല കൊണ്ട് ഒഴുകിയിരുന്ന കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. "അവിടന്നങ്ങോട്ട് ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ആഗ്രഹവും തോന്നിയില്ല.. ഞാൻ എന്നിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങി കഴിഞ്ഞു. ആരുമായും ബന്ധമില്ലാതെ. എന്നാൽ എന്റെ പ്രിയകൂട്ടുകാരി വിനീതയുടെ കൂടെ കൂടെയുള്ള നിർബന്ധത്തിൽ ആണ് എന്റെ ഇഷ്ട വിഷയമായ ഭാരതനാട്യത്തിലേക്ക് മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയുമായി തിരിഞ്ഞത്. "
അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ തോൽവികളിൽ നിന്നും കരകയറിയ ഒരു വിജയിയുടെ ഭഭവമായിരുന്നോ... ?

"രാജീവ്... രമ്യ പോയത് ഞാനറിഞ്ഞു... " ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അതിശഭാവത്തിൽ നോക്കി.
"രമ്യ എനിക്ക് മെയിൽ ചെയ്തിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെ കുറിച്ച് മുഴുവൻ... "
ഞാൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു അവളെ മിഴിച്ചു നോക്കി.
"വിശ്വാസമാകുന്നില്ല ആല്ലേ... ? " എന്നു പറഞ്ഞവൾ ഹാൻഡ് ബാഗിൽ കൈകളിട്ട് ടാബ് എടുത്ത് ഓൺ ചെയ്തു. പിന്നീട് എന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. വിറയാർന്ന കാരങ്ങളോടെ ഞാൻ അവളുടെ ടാബ് വാങ്ങി വായിച്ചു.

"പ്രിയപ്പെട്ട അനുപമ. നിനക്കു എന്നോട് വിരോധമായിരിക്കും ആല്ലെ. നിന്റെ രാജീവനെ നിന്നിൽ വേർപെടുത്തിയത് ഞാൻ ആല്ലെ. അന്ന് എനിക്ക് രാവീവിനോട് തീർത്താൽ തീരാത്ത പ്രണയമായിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ പ്രണയം എന്നിൽ കൂടുതൽ അസൂയാലുവാക്കി. എനിക്ക് രാജീവിനെ നിന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാനും സ്വന്തമാക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനു വേണ്ടിയാണ് മനഃപൂർവം ഞാൻ കെമിസ്ട്രി ലാബിന്റെ വാതിൽ അടച്ചത്. എന്റെ വാശി വിജയിച്ചു എന്നാൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും രാജീവിന്റെ മനസ്സ് കണ്ടില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ നീയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം ഒരിക്കലും വിജയിക്കില്ലെന്ന ദുഃഖസത്യം ഇന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഞാൻ രാജീവിനെ വിട്ട് പോകുന്നു എന്നന്നേക്കുമായി. എന്റെ തെറ്റ് മാപ്പ് അർഹിക്കാത്തതാണ് എങ്കിലും നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം... നിന്റെ സ്വന്തം രമ്യ."

ഞാൻ ടാബിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് അവളെ നോക്കി.
"രാജീവ്... ഞാൻ നിന്നെ കാണാൻ ഒരുപാട് കൊതിച്ചിരുന്നു. ഇത്തവണ ദൈവം എന്റെ കൂടെ ആയിരുന്നു. ഫേസ്ബുക്കിൽ നിനക്ക് റിക്വസ്റ്റ് അയക്കാൻ ആദ്യമൊക്കെ ആലോചിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് വേണ്ടന്ന് വെച്ചു. അപ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷമായി എനിക്കീ പ്രോഗ്രാം വന്നത്. നിന്നെ കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുമായിരുന്നു. "

ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചത് പോലെ എനിക്കു തോന്നി. ഹൃദയം ദ്രുതതാളത്തിൽ മിടിച്ചു.

സ്കൂളിൽ നിന്ന് അവസാനമായി പിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ അവസാനമായി പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ച വാക്ക് ഇന്ന് അനുപമയുടെ മുന്നിൽ തുറന്ന് വിട്ടു.
"ഞാൻ നിന്നെ കല്ല്യാണം കഴിച്ചോട്ടെ... "

എമിറേറ്റ്‌സ് എയർ ലൈൻസിലെ ബിസിനസ്സ് ക്ലാസ്സിൽ ഒരുമിച്ച് കൈകൾ കോർത്ത് ഇരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ കൈകളിൽ ചുംബിച്ചു. അവൾ നാണത്താൽ ചിരിച്ചു തല കുനിച്ചു.
(ശുഭം)

നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.... "

ഒരു ശാപാദിനം

ഒരു ശാപാദിനം
======//======
അച്ഛൻ മരിച്ചു. കുഞ്ഞമ്മയുടെ മകനാണ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. വാർത്ത കേട്ടതും ചെവിയിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ കൈകളിൽ നിന്നും വഴുതി താഴേക്ക് വീണു മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി പല ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് തെറിച്ചു പോയി.

രാത്രിലെ മലയാളം ചാനലിലെ ഇഷ്ട കോമഡിഷോ റൂം മേറ്റുകളുമായി രസിച്ചു കണ്ടിരിക്കുന്ന അവസരത്തിലാണ് ഫോൺ വന്നത്.

ഇരുന്ന കസേരയിൽ നിന്നും അവൾ പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ചുറ്റിലുമുള്ള കാഴ്ചകൾ മുറിയിലുള്ള കൂട്ടുകാരികൾ, അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ, ടീവി ചാനലിലെ കാഴ്ചകളും ശബ്ദങ്ങളും അവൾക്ക് ചുറ്റിലും കറങ്ങുന്നത് പോലെയും തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം കുറഞ്ഞു ഭൂമിക്കും വായുവിനും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്നതായും അവൾക്ക് തോന്നി. വെട്ടിയിട്ട പോലെ അവൾ തറയിലേക്ക് വീണു.

ടീവിയിലെ പരിപാടിയിൽ മുഴുകി ഇരുന്നവർ തങ്ങൾക്ക് പിന്നിലുണ്ടായ ശബ്ദം കേട്ട് ഒരേ സമയം എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കമിഴ്ന്ന് കിടക്കുന്ന അവളെ എല്ലാവരും അതിശയത്തോടെയും ഭയപ്പാടോടും കൂടി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു സോഫയിൽ കിടത്തി. ഒരാൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കപ്പിൽ വെള്ളം കൊണ്ട് വന്നു അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തെളിച്ചു.

വെള്ളം തളിച്ചതിൽ അബോധാവസ്ഥയിൽ നിന്നും അവൾ കണ്ണു തുറന്നു. അവൾക്കു ചുറ്റിലും വിടർന്നു നിന്ന കണ്ണുകളോട് അവൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു 'അച്ഛൻ.. പോയി... എനിക്ക് പോണം.. '

കൂട്ടുകാരികൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവളെ വസ്ത്രം മാറാനും ബാഗിലേക്ക് വസ്ത്രങ്ങൾ നിറക്കാനും സഹായിച്ചു. തെറിച്ചു പോയ അവളുടെ മൊബൈൽ ഒരുവൾ എടുത്ത് കൂട്ടിയോചിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ മാനേജർക്ക് അവളുടെ കൂട്ടുകാരി വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു.

ചുവരിലെ ദൈവങ്ങളുടെ പടങ്ങളിലേക്ക് കൂപ്പുകൈകളുമായി പ്രാർത്ഥനാ രൂപത്തിൽ നിന്നവൾ തേങ്ങി. ഉള്ളിൽ ദൈവങ്ങളോട് ഒരു പ്രാത്ഥനയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു കേട്ട വാർത്ത തെറ്റായിരിക്കണെ.. തന്റെ ജീവൻ എടുത്താലും അച്ഛന്റെ ജീവൻ തിരിച്ചു കൊടുക്കണേ.. '. സമയം തെറ്റിയ അവളുടെ പ്രാർത്ഥനയെ ദൈവങ്ങൾ മുഖവിലക്കെടുക്കുമോ...

സമയം ഒൻപത് മണി. കൂട്ടുകാരി നിമ്മി ബാംഗളൂർ ഓൺലൈൻ റെയിൽവേയുടെ വെബ്സൈറ്റിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു
"ഒൻപത് നാല്പത്തിന് കന്യാകുമാരി എക്സ്പ്രസ് ഉണ്ട്...പക്ഷെ റിസർവേഷൻ ബുക്ക് ചെയ്യാത്തത് കാരണം ടിക്കറ്റ് കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. നമുക്ക് നോക്കാം.. "

നഗരത്തിന്റെ രാത്രി സഞ്ചാര പഥത്തിലൂടെ അവൾ കൂട്ടുകാരികളോടത്ത് ഓട്ടോയിൽ യാത്ര ചെയ്തു. നിശബ്ദമായിരുന്നു ഓട്ടോക്കുള്ളിൽ. പുറത്തെ ശബ്ദമുഖരിതമായ വാഹനവ്യൂഹങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ ഓട്ടോ തിക്കിത്തിരക്കി രാമമാരുതി നഗറിൽ നിന്നും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തുടർന്നു.

ജന നിബിഡമായ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ മൂലയിൽ അവൾ ബാഗും തൂക്കി ചുവരും ചാരി ഒതുങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ കയ്യിലെ തൂവാല നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നു.

ചുവരും ചാരി കൂട്ടമായി ഇരുന്നു കന്നഡയിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഗ്രാമീണരായ സ്ത്രീകളിൽ ഒരാൾ അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടിട്ടാവണം സഹതാപത്തോടെ ഓരോന്നും ചോദിച്ചു എന്നാൽ തികച്ചും പുതുതായി വന്ന അവൾക്ക് ആ ഭാഷ തീർത്തും അന്യമായിരുന്നു.

നീണ്ട ക്യൂവിൽ നിന്നു ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി കൂട്ടുകാരികൾ അവളുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുകയും കൂടെ അവളുടെ കൈകളിലും തോളിലും പിടിച്ചു മൗനമായി കാണ്ണുകളാൽ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

തിരക്കുള്ള ബോഗി ആയിരുന്നു. എന്നാൽ നിൽക്കുന്നവർ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ബാഗ് സീറ്റിന്റെ അടിയിലേക്ക് അവൾ തള്ളികയറ്റി. കമ്പിയിൽ ചാരിനിന്നു. അവളുടെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണും ദുഃഖത്താൽ വീർത്ത കവിൾ തടവും കണ്ടിട്ടാവണം ഒരു കറുത്ത് തടിച്ച സ്ത്രീ മനസ്സലിഞ്ഞു അവൾക്ക് ഇരിക്കാൻ സീറ്റിന്റെ തല ഭാഗം സ്വയം ഒതുങ്ങി ഇരിപ്പിടം കൊടുത്തു.

നഗരത്തിലെ ഓരോ സ്റ്റേഷനുകൾ കഴിയുമ്പോഴും ബോഗിയിലെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞു വന്നു.

ജനാലക്കടുത്ത സീറ്റിൽ അവൾ കൈകൾ താടിയിൽ താങ്ങി പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു. ഓടുന്ന ട്രെയിനിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുളിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന മരങ്ങളും ചെടികളും പ്രേതങ്ങളെ പോലെ അവൾക്ക് മുന്നിൽ തുറിച് നോക്കി.

അച്ഛനും അമ്മയും ചേച്ചിയും അവളുടെ കുടുംബം. പത്ത് സെന്ററിൽ ഓടിട്ട ഒരു കൊച്ചു വീട്. അവളുടെ അച്ഛൻ തൃശൂർ നഗരത്തിലെ ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിനു അടുത്തുള്ള പച്ചക്കറി മാർക്കറ്റിൽ സ്വന്തമായി ഒരു കടയുണ്ട്.

പുലർച്ചെ എല്ലാവരും ഉണരുന്നതിന്റെ മുൻപ് ഇറങ്ങി പോകുന്ന അച്ഛൻ. രാത്രിയിൽ ചിരിച്ച മുഖവുമായി കയ്യിൽ മിട്ടായിയും പലഹാര പൊതിയുമായി കയറി വരുന്ന അച്ഛൻ. ഒരിക്കൽ പോലും അച്ഛൻ മക്കളെ തല്ലിയിട്ടോ വഴക്ക് പറഞ്ഞിട്ടോ ഇല്ല. എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവളുടെയും ചേച്ചിയുടെയും ഏതു ആഗ്രഹങ്ങളും അച്ഛൻ സാധിപ്പിച്ചു തരാറുള്ളതായി അവൾ ഓർത്തു. പെണ്മക്കളാണ് ഇങ്ങനെ താലോലിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മ എപ്പോഴും അച്ഛനെ കുറ്റപ്പെടുത്താറുണ്ട് എന്നാൽ അച്ഛൻ അമ്മയുടെ വാക്കുകളെ തിരസ്കരിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിക്കും.

ചേച്ചിയുടെ ആഗ്രഹ പ്രകാരം ടീച്ചർ ആയ ദിവസം വളരെ സന്തോഷവാനായിരുന്നു അച്ഛൻ. എല്ലാവർക്കും പുതിയ ഉടുപ്പുകൾ തന്നു. വീട്ടിൽ അന്ന് ഒരു ഓണ സദ്യ ഉണ്ടാക്കി. അന്ന് അവളുടെ നെറുകയിൽ തലോടി അച്ഛൻ പറഞ്ഞു 'ഇനി എന്റെ ഈ മോളും കൂടി സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം.

കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ അവൾക്ക്‌ ബാംഗളൂർ ഇന്റൽ കമ്പനിയിൽ ട്രെയിനിയായി ജോലി ലഭിച്ചപ്പോൾ പോകാൻ അമ്മ എതിർത്തു. എന്നാൽ അച്ഛൻ അമ്മയെ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിച്ചു. ജോലിക്ക് കയറിയിട്ട് രണ്ട് മാസമായി.

കടയിൽ നിന്നിരുന്ന അച്ഛന് പെട്ടന്നായിരുന്നു ഒരു നെഞ്ചു വലി ഉണ്ടായതും ഉടനെ ജൂബിലി ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത്. ഐ സീയുവിൽ കയറ്റി നിമിഷങ്ങൾക്കകം മരണം സംഭവിച്ചു.

അച്ഛന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓരോ ഓർമകളിൽ മുഴുകി അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഇറ്റിറ്റു വീണു ബോഗിയിലെ ജനൽ പടി നനഞ്ഞു കുതിർന്നു.

ഒരു മുരൾച്ച കേട്ടാണ് അവൾ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നത്. തല തിരിച്ചു അവൾ നോക്കുമ്പോൾ എതിർ സീറ്റിൽ ബലവിഷ്ടനായ ഒരുവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു ഇരിക്കുന്നു. അവന്റെ കണ്ണിലെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം അവളെ ഭയചകിതയാക്കി. ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമെന്ന് കരുതി അവൾ മറ്റുള്ള സീറ്റുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആണ് അവളാ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ബോഗിയിൽ താനും അയാളും മാത്രം.

അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. ഭയചകിതയായ അവൾ സീറ്റിന്റെ കോണിലേക്ക് ഒതുങ്ങി ചേർന്നിരുന്നു.

അയാൾ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. അവൾ പരസഹായത്തിനായി അലറി കരഞ്ഞു വിളിച്ചു.
"ഹെൽപ് മീ... പ്ലീസ്... ഹെൽപ്.. "
"റിലാക്സ്... നോബഡി ഹിയർ.. "
അവളുടെ ശരീരത്തോട് അയാളുടെ ശരീരം തൊട്ടടുത്ത് വന്നപ്പോൾ വെറുപ്പോടെ അയാളെ തള്ളിമാറ്റി മുഖം തിരിച്ചു.

"റിലാക്സ്..... യു ആർ ലൂക്കിങ്.. വെരി ബ്യൂട്ടിഫുൾ..." അയാളെ കുതറി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നാൽ അവളെ അയാൾ ബലമായി പിടിച്ചു. "ശൂ.. "അയാൾ ചൂണ്ട് വിരൽ ചുണ്ടിൽ ചേർത്ത് അവളുടെ മുഖത്തിന് അടുത്ത് വന്നു.

ഇരു സീറ്റുകളുടെയും നടുവിലുള്ള തറയിൽ അവളെ അയാൾ പിടിച്ചു കിടത്തി. അവൾക്ക് മുകളിൽ അയാൾ കയറി കിടന്നു. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഇരു കാരങ്ങളുമായി തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ മെലിഞ്ഞ ഇരു കൈകളും അയാളുടെ ബലമുള്ള ഒറ്റ കൈകളിൽ ഒതുക്കി മറ്റെ കൈ കൊണ്ട് അവളുടെ അടിവസ്ത്രത്തിന്റെ വള്ളികൾ അഴിച്ചുമാറ്റി അവളുടെ നഗ്നതയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വീണ്ടും അലറിക്കരയാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ വായ അയാൾ കൈ കൊണ്ട് ബലമായി പൊത്തിപിടിച്ചു. അവൾക്ക് മുകളിൽ അയാളുടെ താണ്ഡവ നൃത്തം നിറഞ്ഞാടി.

ക്ഷീണിതനായി അയാൾ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ അമർന്നിരുന്നു. അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവൾ തല കുമ്പിട്ടിരുന്നു ചിന്തയിലാണ്ടു. ഒരേ ദിവസം തനിക്കുവന്ന രണ്ട് ശാപത്തെ അവൾ പഴിച്ചു. അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു അതെ ദിവസം തന്റെ ചാരിത്ര്യത്തെയും കവർന്നു. ജീവിക്കണമോ അതോ മരിക്കണോ... ?

നീണ്ട ചിന്തയിൽ കുഴങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഇറ്റിറ്റു വീണു. എന്തൊക്കൊയോ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ച അവൾ തല ഉയർത്തി അയാളെ നോക്കി. മുഖത്തെ കണ്ണുനീർ ഇരു കൈകളാൽ തുടച്ചു മാറ്റി. അയാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തീക്ഷണമായി അവൾ അയാളെ നോക്കി കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"ഡു യു ഹാപ്പി... "
അയാൾ തലകുലുക്കി.
"ഡു യു നോ വൈ ഐ ആം ക്രൈ.. ബികോസ് ഐ ആം ചെക് മൈ ബ്ലഡ് ടുഡേ.... റിസൾട്ട് ഈസ് പോസറ്റീവ്. .. "

ചിരിച്ചിരുന്ന അയാളുടെ മുഖം മങ്ങി. അയാളുടെ മുഖം കറുത്തിരുണ്ടു. അയാൾ വെപ്രാളപ്പെട്ട് സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. പതറിയ സ്വരത്തിൽ അവളോട് പറഞ്ഞു.

"നോ.... യു... ലൈ മീ... യു ചീറ്റ് മീ.. "
അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അയാൾ വെച്ച് വെച്ച് ബോഗിയിലൂടെ നടന്നു. ഇടക്ക് വീഴാൻ കാലിടറിയപ്പോൾ ഇരുമ്പ് തൂണിൽ പിടിച്ചു.

ബോഗിയുടെ വാതിലിൽ അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ തല തിരിച്ചു അവളെ ദയനീയമായി നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടന്ന് അയാൾ എന്തൊക്കെയോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു.

ഓടുന്ന വണ്ടിയിൽ നിന്ന് അയാൾ ഒരെറ്റ കുതിപ്പ് പുറത്തേക്ക്. ഇലക്ട്രിക്ക് പോസ്റ്റിൽ ഇടിച്ച അയാളുടെ ശരീരം പൊന്തയിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു. കാറ്റിൽ പാറിവന്ന ചുടു രക്ത തുള്ളികൾ അവളുടെ മുഖത്തടിച്ചു. ഇരു കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ മുഖത്തെ രക്തം തുടച്ചു.

ഇതൊരു പാഴ്കിനാവാണെന്നും നഷ്ടങ്ങൾ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലന്ന് കരുതി അവൾ ഭിത്തിയിൽ തല ചാരി. ആരും അറിയാത്ത തന്റെ നഷ്ടങ്ങളെ മറന്ന് കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ സ്‌നേഹപൂർണമായ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഓർത്ത് അവൾ കണ്ണടച്ചു. തന്നോട് അക്രമം കാണിച്ചവനോട് പ്രതികാരം തീർത്ത സംതൃപ്തിയിൽ അവൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
(ശുഭം)

നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... "

NB: ബലാത്സംഗത്തിനു ഇരയായ സഹോദരിമാർക്ക് വേണ്ടി സമർപ്പിക്കുന്നു....

ഉടയാടകൾ

ഉടയാടകൾ
************
പെരുമഴ പെയ്യുന്നൊരാ ദിനത്തിൽ
ഉടലാകെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു
സമ്മതമാരായാതെ നീയെൻ 
കുടക്കീഴിൽ വന്നുനിന്നു
കുളിർകാറ്റ് തഴുകി പുണർന്നപ്പോൾ
സ്ഥാനചലനം തെറ്റിയ നിൻ
ഉടയാടകളിൽ കണ്ണേറുകൊണ്ടോ..
പാഥത്തിൽ നിന്നുച്ചി വരെ
ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞത്
കുടിനീര് മാത്രമോ ..
ഒളിഞ്ഞിരിപ്പതിനെ രസിപ്പാൻ
ബലമായി കവർന്നെടുത്തു
വീശിയടിച്ച കൊടുംകാറ്റിൽ
കരിയിലയായി നീ പറന്നുപോയി
എൻ സ്ഫടിക പാത്രത്തിൽ
ഒരു വിരൽഞെടിയിൽ
തെളിഞ്ഞു നീയെന്ന സുവർണ്ണ മൽസ്യ
ചിത്ര പ്രദക്ഷണം
അറിയാതെ നിൻ ചിത്രങ്ങൾ
ഊർന്നു വീണു തുണ്ടുകളായി
കാറ്റിനൊപ്പം പലദിശയിൽ പിരിഞ്ഞു
സ്വാപ്നാടന മലയിറങ്ങി വന്നു
മങ്ങിയ നിൻ ചിത്രം കണ്ടു
ഞാനാ ചരമ കോളത്തിൽ
പാപഭാരം ഏറ്റുപറഞ്ഞാൽ
തിരികെ വരിലൊരിക്കലും
നഷ്ട ജീവൻ
ജീവനു ജീവന്റെ വിലയുണ്ട്

നിഷാദ് മുഹമ്മദ്... ""

കൊപ്ര ജമീല

കൊപ്ര ജമീല
=====//=====
പതിയെ കണ്ണു തുറന്നു. അവ്യക്തമായ തൂവെള്ള ധൂളിയാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു ചുറ്റിലും. കാഴ്ചകൾ അവ്യക്തം. തലക്കുമുകളിൽ ഫാൻ കറങ്ങുന്നു.

"ഉമ്മാ... " സാബിറ എന്റെ മകൾ.
"ഉമ്മാക്ക് കുഴപ്പൊന്നൂല്യ... എല്ലാരും ഉണ്ട്.. ദാ.. നോക്കു... മുനീറയും പിന്നെ മക്കളും.. "
തല തിരിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ മുനീറയും പിന്നെ നാല് പേരക്കുട്ടികളും മരുമക്കളും
"വലിമ്മാ... " സങ്കടപെട്ട നനഞ്ഞ നിറ കണ്ണുമായി നിൽക്കുന്ന സാബിറയുടെ മൂത്ത മകൾ ഫർഹാന. അവൾക്ക് പിന്നാലെ മറ്റു കുട്ടികളും തന്റെ തലക്കടുത്തതായി വന്നു നിന്നു. അവർക്ക് നേരെ ഒന്നുമില്ലന്ന മട്ടിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു. കുട്ടികളും ചിരിച്ചു. എന്നാൽ കുട്ടികൾക്ക് പിറകിലായി ഒരു തല നെരച്ച ഒരാൾ. മുഖം നല്ല പരിചയം ഉണ്ട്. എവിടെയോ മറന്ന മുഖം. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കാഴ്ചകൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നത് പോലെ. തല മുഴുവൻ ചുറ്റുന്നത് പോലെ. മുറി മുഴുവൻ തന്റെ തലക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങുന്നു. ബലമായി കണ്ണുകളെ തുറപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അവ താനെ അടഞ്ഞു പോകുന്നു. ആ രൂപം ഒരു വെള്ളപൊട്ടായി മങ്ങി. മയക്കത്തിന്റെ ആഴിയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി വീണു.

തട്ടുതട്ടായി കിടക്കുന്ന തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളുള്ള പറമ്പിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ഓല കുടിൽ തന്റെ വീട്. വീടിന്റെ ഇരുഭാഗത്ത് കൂടെ ഒഴുകുന്ന തോട്. മുൻവശത്ത് മൂവാണ്ടൻ മാവും, പുളിമരവും. പിൻവശത്ത് പ്ലാവും അയ്നിയും.

"ജമീലാ.... " എന്നെയാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഞാൻ കൊപ്ര ജമീല. കൊപ്ര വീട്ടുപേരല്ല. ഉപ്പാക്ക് കൊപ്ര കച്ചോടം ആണ്. ഉപ്പ അബു എന്ന അബൂബക്കർ. അബുമാർ നാട്ടിൽ കുറെയുണ്ട്. അവരെ വേർതിരിച്ചറിയാൻ നാട്ടുകാർ അവരുടെ ജോലിയുടെ പേര് കൂട്ടിവിളിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് സോപ്പ് അബു, മീൻകാരൻ അബു, പച്ചക്കറി അബു, അങ്ങനെ നീണ്ടു പോകുന്നു നിര.

"ടീ... ജമീല... " കിടക്ക പായയിൽ നിന്നു ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അല്ലെങ്കിൽ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഉമ്മ പത്തിരി കോലുമായി വന്നു തല്ലും. കിടന്ന പായയും തലയിണയും പുതപ്പും കൂടി ചുരുട്ടി കൂട്ടി ഒരു മൂലയിൽ വെച്ചു. പോത്തുപോലെ കൂടെ ഉറങ്ങുന്ന അനിയത്തി മൈമൂനയുടെ ചന്തിക്കു കാല് കൊണ്ട് ഒരു തട്ട് കൊടുത്തു. അവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.
"എന്താ താത്ത... നല്ലൊരു ഉറക്കായിരുന്നു." അവൾ ഇരുന്നു കണ്ണു തിരുമ്പി ചിണുങ്ങി.
"ടീ.. വേഗം എണീറ്റോ അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പൊ ഉമ്മ വരും. "

ഓടി മുൻവശത്തൂടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഒറ്റച്ചാട്ടം. ഇറയത്തെ ചട്ടിയിൽ നിന്നും ഒരു പിടി ഉമിക്കരിയെടുത്ത് ചാഞ്ഞ തൈ പട്ടയുടെ ഈർക്കിളി വലിച്ചു ചീന്തി. അപ്പോഴുണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഉമ്മയുടെ ഒറ്റക്കുള്ള സംസാരം ഒന്ന് ശ്രവിച്ചു. "ന്റെ പതിരിങ്ങളെ.. വലുതായി വരുന്ന പെണ്ണാണെന്നുള്ള വിചാരമൊന്നും അതിനില്ലല്ലോ.. കിടന്നുറക്കം ഉറക്കം തന്നെ.. " ഞാൻ എന്നെ തന്നെ അടിമുടി നോക്കി. എപ്പോൾ വലുതായി താൻ. പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിക്കാൻ നിന്നില്ല. നേരം വഴുകിയാൽ ഓത്തുപള്ളിയിലെ മൊല്ലാക്കയുടെ അടിയുടെ ചൂട്. ഓടി തോട്ടിൻ കരയിലേക്ക്. തണുത്ത തോട്ടിലെ വെള്ളം കയ്യിലെടുത്തു വായിലാക്കി കുലുക്കി തുപ്പി. ഉമിക്കാരിയെടുത്ത് വായിലിട്ട് പല്ലുകളിൽ അമർത്തി തേച്ചു. കിതച്ചു കൊണ്ട് പിന്നിൽ മൈമൂന. കിതപ്പിനോപ്പം ചിരിക്കുന്നു.
"നിന്ന് ഇളിക്കാതെ വേഗം വാ... " പറയുമ്പോൾ ഉമിക്കരി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തെറിച്ചപ്പോൾ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് വീർത്തു. മുഖം തുടച്ചു അവൾ പറഞ്ഞു "വായ കഴുക് താത്താ... തുപ്പലം തെറിക്കുന്നു. "

പെട്ടന്ന് തന്നെ വായും മുഖവും കഴുകി തിരിച്ചോടി അകത്തേക്ക്. നിറം മങ്ങിയ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടിചീകി. മുഖമക്കന തല വഴി എടുത്തിട്ടു.

അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് പ്ലെയിറ്റ് എടുത്ത് ഉമ്മാക്ക് പിറകിലായി പലക എടുത്തിട്ടിരുന്നു.
"ടീ... പത്രം കഴുകിയാ... "ഉമ്മയുടെ ദേഷ്യം കലർന്ന ചോദ്യം.
"ആ... ഉമ്മ കഴുകി.. " എനിക്കരികിൽ ഇരുന്ന മൈമൂനയും തലകുലുക്കി. ഉമ്മ പാത്രത്തിലേക്ക് പത്തിരിയും തേങ്ങാ പാലും ഒഴിച്ച് തന്നു കൂടെ തലേ രാത്രിയിലെ മത്തി പൊരിച്ചതും.

പറമ്പിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഓടി. ഓല മേഞ്ഞ ഒരു കുടിലായിരുന്നു ഓത്തുപള്ളി. മൊല്ലാക്ക വൃദ്ധനാണ്. എപ്പോഴും മുറുക്കാൻ മുറുക്കും. തലയിൽ ഒരു തോർത്ത് മുണ്ട് ചുറ്റി കെട്ടിയിരിക്കും. മൊല്ലാക്ക പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അറബി പഥങ്ങളായ 'ഹ.. ഹാ.. അയ്ന്.. ' മുതലായവ തൊണ്ട പൊട്ടിയും കാറിയും പറയുമ്പോൾ മുൻ പെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ മുഖത്തേക്കും വസ്ത്രങ്ങളിലേക്കും മുറുക്കാൻ തുപ്പലം തെറിക്കും. തന്റെ മുഖമക്കനയിലും അത് പോലെ ചുവന്നു വട്ടത്തിലായി മൊല്ലാക്കയുടെ മുറുക്കാൻ തുപ്പലത്തിന്റെ പാടുകൾ കിടന്നിരുന്നു.

ഓത്തുപള്ളി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വീട്ടിൽ വന്നു ചായ കുടിച്ചു പള്ളിക്കൂടത്തിലേക്ക്. ഓല മറച്ച കൂട്ടിയിട്ട ബെഞ്ചുകളിൽ പുറം തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ. അതാണ് ഓരോ ക്ളാസ്സിനെയും വേർതിരിച്ചിരുന്നത്. ജാനകി ടീച്ചറും, ചന്ദ്രിക ടീച്ചർ, വാസു മാഷ്, ഉണ്ണി മാഷ്. പള്ളിക്കൂടം നാലാം ക്‌ളാസ്സ് വരെയുള്ളു പിന്നെ നാല് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള വലിയ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോകണം. ഇതെന്റെ അവസാന കാലം.

നാലാം ക്ലാസിലെ കൊല്ല പരീക്ഷക്ക് ശേഷം ഉപ്പ പറഞ്ഞു ഇനി പഠിക്കാൻ പോകണ്ട. പിന്നെ ഉമ്മാടെ കൂടെ അടുക്കളയിലും അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഉപ്പാനെയും ഇക്കാനെയും സഹായിക്കുന്ന കൊപ്ര അടത്തലും ഉണക്കാൻ ഇടലും. ഉണങ്ങി കഴിഞ്ഞാൽ ചാക്കിലാക്കി വെക്കലും. അനിയത്തിയും അനിയന്മാരും രാവിലെ ഓത്ത്പള്ളിയിലേക്കും പള്ളിക്കൂടത്തിലേക്കും പോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ സങ്കടമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം തോട്ടിൽ മുങ്ങി കുളിച്ചു നിവർന്നപ്പോൾ കട്ട ചോര ഒഴുകി പോകുന്നത് കണ്ടു. പേടിയോടെ കരക്ക്‌ കയറി. കണം കാലിൽ ചോരപ്പാടുകൾ. പാവാട ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ കാൽ മുട്ടിലും അതെ ചോര. ഭയന്ന് കരഞ്ഞു ഉമ്മാടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ ഉമ്മ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കെട്ടിപിടിച്ചു. പിന്നീട് കൂടപ്പിറപ്പുകളിൽ നിന്ന് തനിചായി ഒരു മുറിയിൽ. പതിനെഞ്ചു ദിവസം ആ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാതെ കഴിച്ചു. തനിക്കു മാത്രമായ ഭക്ഷണ പാത്രങ്ങൾ. പതിനെഞ്ചാമത്തെ ദിവസം കുഞ്ഞിമ്മമാരും, അമ്മായിമാരും കൂടി തന്നെ തലയിൽ എണ്ണ തേച്ചും ശരീരത്തിൽ മഞ്ഞള് തേച്ചും തോട്ടിൽ കുളിപ്പിച്ച് പുതു വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിപ്പിച്ചു പുതുപെണ്ണായി. ഒരു കല്യാണത്തിന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു വീട്ടിൽ.

പതിനാറാം വയസ്സിൽ നിക്കാഹ്. പുതിയാപ്ലയെ കാണുന്നത് മണിയറയിൽ. പൊടി മീശക്കാരൻ. കറുത്ത് തടിച്ച ബലിഷ്ഠമായ ശരീരം. പേര് ഹംസ. അറവുകാരൻ ഹംസ. അടുത്ത് വന്നപ്പോൾ ആടിന്റെ മണമായിരുന്നു. ആ ബലിഷ്ഠ കരങ്ങളിൽ ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞാടായി ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. ഇതെന്റെ അവസാനമെന്നു പോലും തോന്നി. രാവിലെ അസ്ഥിനുറുങ്ങുന്ന വേദന ഉടലിൽ മുഴുവൻ. വെച്ചു വെച്ചാണ് പകൽ മുഴുവൻ നടന്നത്.

മൃഗത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ് മറ്റുള്ളവരോടെങ്കിലും തന്നോട് സ്നേഹമായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഗൗരവക്കാരനായിരുന്ന ആൾ രാത്രിയിൽ തന്നോട് ചിരിക്കുമ്പോൾ ഈ മനുഷ്യന്റെ ഭാവ മാറ്റത്തിൽ അത്ഭുതമായിരുന്നു. എപ്പോഴും ശത്രുവിനെ പോലെ കാണുന്ന അമ്മായമ്മയും നാത്തൂനും. കുത്തുവാക്കുകൾ പീഡനങ്ങളും സഹിച്ചു. ആരോടും പറയാതെ..

ആദ്യത്തെ മോൾ സാബിറ വന്നു. അവൾക്ക് രണ്ട് വയസ്സായപ്പോൾ മുനീറയും.

ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പായി ഭർത്താവുണ്ടല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴാണ്. ഇടിതീ പോലെ ഒരു വാർത്ത വന്നത്. തന്റെ ഭർത്താവ് വേറൊരു സ്ത്രീയെ കല്യാണം കഴിച്ചത്. അതിനുള്ള കാരണം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് 'നീ പണ്ടത്തെ പോലെയല്ലേ ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു.. നിന്നെ എനിക്ക് മടുത്തു... ' അതെ രണ്ട് പ്രസവിച്ചതിന് ശേഷം താൻ തടിച്ചു. തന്റെ സൗന്ദര്യം കുറഞ്ഞു. പൊതുവെ എന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന ഭർതൃ വീട്ടുകാർക്ക് ഒരു കാരണം കൂടി കിട്ടി. ഞാൻ കാരണമാണ് അവരുടെ മകൻ വഴി തെറ്റിയത്. തിരിച്ചു തന്റെ വീട്ടിലേക്ക്.

വെറുതെയിരുന്ന് മനസ്സിനെ കുഴപ്പിക്കേണ്ടന്നു കരുതി തുന്നലിനു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു കൈ തൊഴിൽ ആകുമല്ലോ. കുട്ടികളെ ഉമ്മാനെ ഏൽപ്പിച്ചു തുന്നലിനു പോകും.

മൈമൂനയ്ക്ക് പല ആലോചനകളും വന്നിരുന്നു എന്നാൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടമെന്നു പറഞ്ഞവർ പിന്നീട് പലതും പറഞ്ഞു മുടങ്ങുന്നു. ആയിടക്കാണ് ഒരു ദിവസം തുന്നലിന് പോയി നേരത്തെ വന്നു. പുറത്ത് പോയിവന്ന ഉപ്പ ഉമ്മയോട് ഞാനില്ലെന്ന് കരുതി ഉള്ളിലിരുന്നു ഞാൻ കേട്ടു. 'മൂത്തവൾ ഇങ്ങനെ പുതിയാപ്ല വീടും വിട്ട് ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്നാണ് പലർക്കും അറിയേണ്ടത്... അത് കാരണം മൈമൂനയുടെ നിക്കാഹ് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാ... '. താൻ കാരണം തന്റെ അനിയത്തിക്ക് ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാവാതിരിക്കരുത്.

കുറെയേറെ ഉള്ള ആലോചനകൾക്ക് ഒടുവിൽ മക്കളെയും കൂട്ടി ഒറ്റക്ക് ഒരു വാടക വീട്ടിൽ താമസിക്കുവാവാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യം എല്ലാവരും എതിർത്തെങ്കിലും തന്റെ വാശി തന്നെ വിജയിച്ചു.

ഒരു ചെറിയ ഓല വീട്. സ്വന്തം വീടിന്റെ നോക്കത്താ ദൂരത്തിൽ. മക്കളെ ഉമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചു മുതലാളിമാരുടെ വീടുകളിൽ അടുക്കള പണിക്ക് പോയി. തവണകൾ അടച്ചു തയ്യൽ മെഷീൻ വാങ്ങി. പകൽ മുഴുവൻ വീടുകളിൽ ജോലിയും വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ തയ്യലുമായി മക്കളെ വളർത്തി പഠിപ്പിച്ചു വലുതാക്കി.

ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന തനിക്ക് നേരെ പല പകൽ മാന്യന്മാരും കൂടെ കിടക്കാൻ പാതിരാത്രിയിൽ വാതിലിൽ മുട്ടി. രണ്ട് മക്കളെയും ഇറുകെ പിടിച്ചു പേടിച്ചരണ്ട് മൂലയിൽ ഒളിച്ചിട്ടുണ്ട്. പടച്ചോനോട് ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശല്യം സഹിക്കാനാവാതെ ഒരു ദിവസം വെട്ടുകത്തിയുമായി പുറത്തിറങ്ങി. വന്നവർ തന്റെ വരവ് കണ്ടു ഭയന്നോടി. പിന്നീടൊരിക്കലും രാത്രി ശല്യക്കാർ ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്നിരുന്നാലും നാട്ടുകാരുടെ നോട്ടം തന്നിലുണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. ഉപ്പയുടെ പേർ നാട്ടുകാർ തനിക്കും ചാർത്തി തന്നു. കൊപ്ര ജമീല.

സാബിറ വലുതായി പല ആലോചനകളും വന്നു. പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മുടങ്ങി. ഒടുവിലാണ് മുജീബിനെ ചെറുക്കാനായി കിട്ടിയത് സാബിറയുടെ നിക്കാഹ് ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ ഉപ്പ വേണമെന്ന ആവശ്യം വന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഉപ്പ ഉള്ളപ്പോൾ വേറെ ആരും നിക്കാഹ് ചെയ്തു കൊടുക്കില്ല. എല്ലാവരുടെയും തീരുമാനപ്രകാരം അവസാനം അനിയൻ റസാഖ് ചെന്നു സംസാരിക്കാമെന്ന് ഏറ്റു.

നിക്കാഹിന്റെ അന്ന് അവൾക്കായി കുറച്ചു പണവും സ്വർണ്ണവുമായി വന്നത്രെ. തന്നെ കാണുവാൻ അയാൾ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു എന്നാൽ താൻ സമ്മതിച്ചില്ല.

മുനീറയുടെ നിക്കാഹും അതുപോലെ നടന്നു എന്നാൽ ഇത്തവണ അയാൾ തന്നെ പറ്റി അന്വേഷിക്കുകയോ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.

മക്കളില്ലാതായ വീട്ടിൽ താൻ ഒറ്റപെട്ടു. സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ മുഴുകി. ആരുമില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ പകലിൽ നെഞ്ചിലെ വേദനയിൽ കുഴഞ്ഞു വീണതെ ഓർമ്മയുള്ളൂ.

പതിയെ കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ ആ മുഖം തനിക്കു തൊട്ടരികിൽ ഇരിക്കുന്നു. നരച്ച തല മുടികൾ, വലിയ മീശ, കുറ്റിരോമങ്ങളുള്ള കവിളുകൾ. ഒന്നും പറയാതെ തന്റെ കൈ സ്വന്തം കൈകളിൽ എടുത്ത് നിറമിഴികളാൽ ഒരായിരം മാപ്പ് പറയുന്നു. ഇത്രയും കൊല്ലങ്ങൾ താൻ അടക്കിപ്പിടിച്ച വെറുപ്പും കലിയും പകയും ഒരു നിമിഷം ഈറനണിഞ്ഞ ആ കണ്ണുകളിലൂടെ തന്നിൽ നിന്നും അലിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ.

റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലൂടെ ഒരു കയ്യിൽ ബാഗും മറു കൈ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ ഒതുക്കി ഞങ്ങൾ ട്രെയിനിലേക്ക് കയറി. പല ജാറങ്ങളും മക്കാമുകളും പോയി ഒരുമിച്ച്. ട്രെയിൻ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. ഏർവാടിയിലേക്കും അജ്മീറിലേക്കുമായി ഒരേ സീറ്റിൽ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു. പിന്നെലേക്കു മറയുന്ന കാഴ്ചകളിൽ മടുത്ത് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു കിടന്നു. മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഇനിയൊന്നു ഉറങ്ങട്ടെ...

നിഷാദ് മുഹമ്മദ്.... "