===നിഷ്കു: ഒരു ഗായകന്റെ പിറവി===


===നിഷ്കു: ഒരു ഗായകന്റെ പിറവി===
----------------------------------
(കോമഡി ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്)
നിഷ്കു കശുമാവിന്റെ തണലിൽ കൂട്ടുകാരികളോടൊത്തു കല്ല് കളിക്കായിരുന്നു. നേരം നട്ടുച്ച പന്ത്രണ്ടു മണി ആയിക്കാണും. ആൾ അന്ന് ഒടുക്കത്തെ ഫോമിലാണ്. രണ്ടു ഗെയിം ജയിച്ചു. അതും ബാക് ടു ബാക്!!
പെട്ടന്നാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടത്.
എല്ലാരും ചാടി എണീറ്റു.. ഭൂ ഭൂ.. അമ്മാതിരി സൗണ്ട് ആയിരുന്നു.
നിഷ്കു ഇടത്തു നോക്കി, വലത്തു നോക്കി.. ഇല്ല, ഒന്നും കാണാനില്ല നേരെ നോക്കിയപ്പോ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരികളും ഇല്ല.. നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് നിഷ്കു വാസ് ഓൾ അലോൺ.
ഭൂ... ശബ്ദം അടുത്തു വരുന്നു! ഇത് അത് തന്നെ! മനസില്ലാ മനസോടെ നിഷ്കു മേലോട്ട് നോക്കി. അതെ, ISRO റോക്കറ്റ്!! തലേം കുത്തി വീഴാണ്. നേരെ ഇങ്ങോട്ടു തന്നെ.
"എന്റമ്മോ" . നിഷ്കു ഓടി. മുകളിൽ ISRO, താഴെ നിഷ്കു.
"അയ്യോ. ഇത് എന്റെ വീടാണെ. അറബിക്കടൽ കൊറച്ചു അപ്പുറത്താണേ" നിഷ്കു നിലവിളിച്ചു. ആര് കേൾക്കാൻ!
** കട പട ചട ആൻഡ് ബ്ധും** വീണു!
"ഹയ്യന്റമ്മോ"!!
നിഷ്കു ഒറ്റ ചാട്ടം. കമിഴ്ന്നു വീണു, പിന്നെ മലർന്നു നോക്കി. എന്താ കാഴ്ച!!
തൊട്ട് തൊട്ടില്ല എന്ന പോലെ റോക്കറ്റിന്റെ മൊന അവന്റെ കണ്ണിന്റെ, 'ദേ ദിവടെ'. തൊട്ടു മുന്നിൽ!! വാട്ട് എ നേരോ എസ്‌കേപ്പ് !!
ഭാഗ്യം!! കശുമാവ് ഉണ്ടായത്, റോക്കറ്റ് മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ തടഞ്ഞു ഇങ്ങനെ തൂങ്ങി നിക്കാണ്. ചെറുങ്ങനെ ഒന്ന് ആടുന്നും ഉണ്ട്. എന്തായാലും നിഷ്കു തല നാരിഴക്ക് രക്ഷപെട്ടു!
സ്വപ്നം തീർന്നതും നിഷ്കു ഞെട്ടി ഉണരുന്നതും നേരം വെളുത്തതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു..
നിഷ്കു നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.. റോക്കറ്റ് ആക്രമണത്തിന്റെ പരവേശം!! ISRO റോക്കറ്റ് വിടാൻ തുടങ്ങിയ കാലം തൊട്ട് നിഷ്കു കാണുന്ന സ്വപ്നം ആണ് ഇത്.. അന്നൊക്കെ നമ്മ വിടുന്ന എല്ലാ റോക്കറ്റും കടലിനെ ലക്‌ഷ്യം വച്ച് ആയിരുന്നു.. നിഷ്ക്കുവിന്റെ വീട് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്തും.. എങ്ങാനും ലക്‌ഷ്യം തെറ്റി തലയിൽ വീഴുമോ എന്ന് ഭയന്ന് നിഷ്കു മാനത്തു നോക്കിയേ എപ്പോഴും നടക്കൂ. മാവ് കൂടെ കൊണ്ട് നടക്കാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു കുട കൊണ്ട് നടക്കും. ചുമ്മാ.. ഒരു തട !!
പക്ഷെ ആ രാത്രിയിലെ റോക്കറ്റ്ആക്രമണത്തിൽ നിഷ്ക്കുവിന്റെ കാൽ ഒന്ന് മുറിഞ്ഞു. അന്വേഷണത്തിൽ കട്ടിലിന്റെ ഇളകി നിൽക്കുന്ന ആണി നിഷ്ക്കുവിന്റെ കാലിൽ കൊണ്ടതാണ് എന്ന് തെളിഞ്ഞു.
സ്വാഭാവികം!! റോക്കറ്റ് വരുന്നതും നോക്കി ഓടുമ്പോൾ കട്ടിലിലെ ആണി ആര് നോക്കാൻ!! കാലിന്റെ ഉപ്പുറ്റിക്കു തൊട്ടു മുകളിൽ, മുറിവ് അത്ര ഗുരുതരം അല്ലെങ്കിലും ആണി അത്യാവശ്യം തുരുമ്പു എടുത്തതായിരുന്നു.. അമ്മയും അച്ഛനും അടങ്ങുന്ന വിദഗ്ധ സമിതി സംഭവം അവലോകനം ചെയ്തു അടുത്തുള്ള സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ പോയി ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു ഒരു പോയ്സൺ ഇൻജെക്ഷൻ എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഇൻജെക്ഷൻ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴേ നിഷ്കു ബോധരഹിതനായി. 'അമ്മ വെള്ളം തെളിച്ചു..
"ഇൻജെക്ഷൻ വച്ചില്ലെങ്കിൽ മുറിവ് ഇൻഫെക്ഷൻ ആയി പിന്നെ, അത് പഴുത്ത് പുഴുത്ത് അവസാനം ഒരു രക്ഷ ഇല്ലാതെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ കൊണ്ടോയി ചിലപ്പോ കാലു തന്നെ വെട്ടി കളയേണ്ടി വരും നിഷ്‌കോ." ബോധം വന്ന ഉടനെ 'അമ്മ സിമ്പിൾ ആയി കാര്യം പറഞ്ഞു. നിഷ്ക്കുവിന്റെ വന്ന ബോധം പിന്നേം പോയി.
അറബിക്കടലിനും റോക്കറ്റിനും മദ്ധ്യേ എന്ന പോലെ ആയി നിഷ്ക്കുവിന്റെ അവസ്ഥ.. ഒന്നുകിൽ ഇൻജെക്ഷൻ അല്ലെങ്കിൽ കാൽ. നിഷ്കു ചിന്താ നിമഗ്നനായി.
"അമ്മെ, ഈ കാലു മുറിക്കുമ്പോ ഇഞ്ചക്ഷനെക്കാൾ വേദനിണ്ടാവോ അമ്മെ" നിഷ്കു ചുമ്മാ ഒരു സംശയ നിവാരണത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം ചോദിച്ചു.. എല്ലാ വശങ്ങളും അറിഞ്ഞിരിക്കണമല്ലോ!
'ഇത് നിങ്ങടെ മോൻ തന്നെ' എന്ന മട്ടിൽ 'അമ്മ അച്ഛനെ ദയനീയമായി നോക്കി
"അമ്മെ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച വച്ച് കെട്ടിയാൽ ഇൻജെക്ഷൻ വേണ്ടായിരിക്കും അല്ലെ അമ്മെ.." എന്ന അവസാന സംശയം 'അമ്മ ചട്ടുകം കൊണ്ട് തീർത്ത് തന്നു.. പിന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
"മോൻ വാ.. 'അമ്മ കുളിപ്പിച്ച് തരാം"
ഓ.. കൊല്ലാൻ കൊണ്ടൊണേലും മുൻപ് അങ്ങനെ ഒരു പതിവുണ്ടല്ലോ. നിഷ്കു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു
മൂരികുട്ടിയെ അറക്കാൻ കൊണ്ട് പോവുന്ന പോലെ നിഷ്കുവിനെയും വലിച്ചു അച്ഛൻ നടന്നു. പോവുന്ന വഴിക്കെല്ലാം, "അയ്യോ.. എന്നെ കൊല്ലാൻ കൊണ്ടോണെ, എനിക്ക് ഇൻജെക്ഷൻ വേണ്ടേ" എന്ന ഗാനം ഹൈ ആൻഡ് ലോ പിച്ചിൽ മാറി മാറി നിഷ്കു പാടിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
ഇടയ്ക്കു ദൈവങ്ങളുടെ ഹെൽപും ചോദിച്ചു!
ഈശ്വരാ ആശുപത്രിയിൽ ആരെങ്കിലും ബോംബ് വക്കണെ!!
ഈശ്വരാ ആശുപത്രി തീ കത്തി പോണേ. ബട്ട് നോ രക്ഷ.. ഒന്നും നടന്നില്ല!!
അല്ലെങ്കിലും ദൈവങ്ങൾക്ക് കാതില്ല, കണ്ണും മൂക്കുമില്ല! ഇന്ന് വരെ ആ കണക്കു ടീച്ചറിന്റെ കാലൊടിച്ചു തന്നിട്ടില്ല.. പിന്നെ ആണ് ആശുപത്രി തീവെക്കുന്നത്!
അവസാനം എത്തി.. അടി പതറുന്നു, കാലുകൾ ദുർബലമാവുന്നു. നോ! കം ഓൺ നിഷ്‌കൂ! തല ചുറ്റി വീഴരുത്.. ഊർജ്ജം സംഭരിക്കൂ നിഷ്‌കൂ.. ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല. നിഷ്കു ഉള്ള ഊർജ്ജം സംഭരിച്ചു.. പിന്നെ അച്ഛന്റെ പിടി വിടീച്ചു ഒറ്റ ഓട്ടം കൊടുത്തു
"എന്റെ കാലു മുറിച്ചാ മത്യേ.. ഇൻജെക്ഷൻ വേണ്ടേ.." നിഷ്കു ഓട്ടത്തിന് ഇടയിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
പക്ഷെ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.. വീട് വരെ നിർത്താതെ ഓടണം എന്ന് കരുതിയ നിഷ്കു രണ്ടു അടി ഓടിയപ്പോഴേക്കും കമന്നടിച്ചു വീണു.. പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു. കയ്യിലും കാലിലും പിടിച്ചു തൂക്കിയെടുത്തു ആരൊക്കെയോ നിഷ്കുവിനെ ഡോക്ടറുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടിട്ടു.
വരാനുള്ള ഇൻജെക്ഷൻ വഴിയിൽ തങ്ങില്ല..
"കൊല്ലാതിരിക്കാൻ പറ്റോ." നിഷ്കു ഡോക്ടറെ ദയനീയമായി നോക്കി. ഡോക്ടർ കാലൊന്നു പരിശോധിച്ചു.. നിഷ്കു കിടുകിടാ വിറച്ചു.. ചങ്കു പടപാടാ പിടച്ചു..
"ഇതൊന്നും ഇല്ലെടാ.. കുഞ്ഞു മുറിവല്ലേ.. ഡോണ്ട് വറി" ഡോക്ടർ അവന്റെ പുറകിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു. കേട്ടതും നിഷ്കു എണീറ്റ് അച്ഛനെ നോക്കി.
"വാ.. എന്നാ പോവാമച്ചാ.. ഒന്നൂല്യ.. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ" നിഷ്കു മാക്സിമം നിഷ്കളങ്കതയോടെ പറഞ്ഞു..
"നിക്ക്..നിക്ക്.. എന്തായാലും തുരുമ്പാണി കൊണ്ടതല്ലേ.. ഒരു ഇൻജെക്ഷൻ എടുത്തേക്കാം" ഡോക്ടർ തടഞ്ഞു.
നിന്ന നിൽപ്പിൽ നിഷ്കു അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു തറയിൽ പതിച്ചു. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോ മുന്നിൽ ചെകുത്താൻ. അല്ല, പെണ്ണാണ്. ചെകുത്താന്റെ സ്ത്രീലിംഗം എന്താണാവോ! ഒരു തടിച്ചി നേഴ്സ്, ഒരു കയ്യിൽ സിറിഞ്ച്.. മറുകയ്യിൽ ഇൻജെക്ഷൻ മരുന്ന്, എത്ര മനോഹരമായ കാഴ്ച!
'എന്റെ ബോധമേ.... എന്നെ കൈ വിടല്ലേ.. നിഷ്കു സ്വയം കണ്ട്രോൾ ചെയ്തു..
"ധൈര്യമായി ഇരിക്ക്.." കമ്പോണ്ടർ..
"നീ ആൺകുട്ടി അല്ലെ.." അച്ഛൻ..
"ഒരു ഉറുമ്പു കടിക്കുന്ന പോലെ ഉള്ളു മോനൂ" സിസ്റ്റർ..
നിഷ്കു ശ്രമിച്ചു.. എനിക്ക് പറ്റും.. യെസ്.. ഐ കാൻ!
"യെസ്.. ഇന്ത്യ ഈസ് മൈ കൺട്രി.. ഓൾ ഇന്ത്യൻസ് ആർ മൈ ബ്രോതേർസ് ആൻഡ് സിസ്റ്റേഴ്സ്" തന്റെ ധൈര്യം പുറത്തെടുക്കാൻ ഉള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിഷ്കു കടിച്ചാ പൊട്ടാത്ത, അവനെ കൊണ്ട് പറ്റുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പറഞ്ഞു..
ബട്ട്, നോ യൂസ്. ധൈര്യം മാത്രം വന്നില്ല!!
ഈ നിമിഷം.. ഈ നിമിഷം ഞാൻ തകർന്നാൽ ഇനിയുള്ള നാളുകൾ അവരെന്നെ ഭീരു എന്ന് വിളിക്കും.. പാടില്ല.. ഞാൻ ഭീരുവല്ല.. പൊരുതണം.. ഇഞ്ചക്ഷനെങ്കിൽ ഇൻജെക്ഷൻ,.. എനിക്ക് പുല്ലാണ്.. നിഷ്കു സട കുടഞ്ഞു ഇരുന്നു..
"ഹമ്,, കുത്ത്" നിഷ്കു.. ചാടി എണീറ്റു വീണ്ടും കസേരയിൽ ചമ്രം പടഞ്ഞു ഇരുന്നു.. കൈ രണ്ടും നീട്ടി കൊടുത്തു.. എവിടെങ്കിലും കുത്തട്ടെ.. പണ്ടാരടങ്ങാൻ.
സിസ്റ്റർ സിറിഞ്ചിൽ മരുന്നെടുത്തു..
ഡെറ്റോളിൽ പഞ്ഞി മുക്കി..
"മോനെ.. ഇൻജെക്ഷൻ പുറകിലാ.. അവിടെ പോയി കിടക്ക്"
ശൂ... ഉണ്ടാക്കി എടുത്ത സകല ചങ്കൂറ്റവും പോയി.
"ഈശ്വരാ.. എന്തിനീ പരീക്ഷണം. എന്തിനീ ഈ പാവത്തിനെ ഇങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കുന്നു.."
ഉള്ളിൽ ആണ് പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതെങ്കിലും സൗണ്ട് പുറത്തു വന്നു. നേഴ്സ് ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു, താടക!
പിന്നെ നടന്നത് ഒരു മലയുദ്ധം ആയിരുന്നു.. ആരൊക്കെയോ പിടിച്ചു അവനെ പൊക്കി ബെഡിൽ കിടത്തി. പിന്നെ തിരിച്ചിട്ടു, നിഷ്കു മലർന്നു, അവർ പിന്നേം കമഴ്ത്തി. രണ്ടു കൈ അച്ഛനും രണ്ടു കാൽ കമ്പോണ്ടറും പിടിച്ചു വച്ചിരിക്കാണ്. ഫ്രീ ആയ മൂട് കൊണ്ട് ഒരു ആക്രമണത്തിന് ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും സിസ്റ്റർ അവരുടെ മന്തൻ കൈ കൊണ്ട് ഒരു കൊട്ട് തന്നു. നടു ഫ്ലാറ്റ്! ഊർജ്ജം ചോരുകയാണല്ലോ കാവിലമ്മേ!! വഴങ്ങുകയല്ലാതെ ഇനി വേറെ വഴിയില്ല!
നിഷ്കു അടങ്ങി.. ഇവിടെ ശക്തിയല്ല.. ബുദ്ധിയാണ് വേണ്ടത്..
ഇനി അത് തന്നെ രക്ഷ!! നിഷ്കു അവസാന അടവ് പുറത്തെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു!
സിസ്റ്റർ പഞ്ഞി കൊണ്ട് പുറകിൽ തുടക്കുന്നു. ആ തണുപ്പ് ഒരു തരിപ്പായി പടർന്നു. നിഷ്കു കണ്ണടച്ചു.
ശക്തി സ്വരൂപിണി, അമ്മെ, സരസ്വതി ദേവീ.. അനുഗ്രഹിക്ക!
നിഷ്കു മനസ്സിൽ വണങ്ങി. ഇപ്പൊ കുത്തും.. ഒന്ന്.. രണ്ട്.. മൂന്ന്.. കുത്തി..
"ഗംഗേ ........... തുടിയിൽ ഒണരും 'ത്രിപുര' കേട്ട് .. തുടയിലിട്ട് പാടിയെന്റെ.... നടന സുന്ദരം തൊറന്ന് വാ... ഗംഗേ... ഗംഗേ.... ഗംഗേ...."
നിഷ്കു പാടി.. ആഞ്ഞു പാടി.. സ്വയം മറന്നു പാടി..
ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും സിസ്റ്റർ കുത്തി നിർത്തിയില്ല..
പക്ഷെ അച്ഛൻ ഞെട്ടി.. കമ്പോണ്ടർ ഞെട്ടി.. അപ്പുറത്തിരുന്ന ഡോക്ടർ ഞെട്ടി.. പുറത്തു ഇരുന്ന രോഗികൾ ഞെട്ടി..
കണ്ണ് തുറന്നപ്പോ എല്ലാരും ഒരു കയ്യകലത്തിൽ നിൽക്കുന്നു. അപ്പോഴേക്കും സിസ്റ്ററും സൂചി പിൻവലിച്ചിരുന്നു..
"എന്താ ഇത്" സിസ്റ്റർ ചോദിച്ചു..
"സംഗീതം, അനന്തസാഗരം പരമാനന്ദം! എല്ലാ ഭയത്തെയും കാട്ടിൽ കളയുന്ന സിദ്ധഔഷധം" നിഷ്കു കിടന്ന കിടപ്പിൽ പറഞ്ഞു..
"എന്തൂട്ട്ന്ന്?" കമ്പോണ്ടർ
"പേടി മാറാൻ പാടീതാ എന്റെ പൊന്നു ചേട്ടാ.." നിഷ്കു സാരാംശം വ്യക്തമാക്കി..
അപ്പോഴാണ് നിഷ്കു അച്ഛനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്
കൂപ്പുകൈയും ആയി നിറകണ്ണുകളോടെ അച്ഛൻ.. വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ.. ആ മുഖത്ത് പലവിധ ഭാവങ്ങൾ.. ആ പിതാവ് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ നിഷ്ക്കുവിന്റെ അടുത്ത് വന്നു. അവന്റെ മൂട്ടിൽ തട്ടി..
"അറിഞ്ഞില്ലാ.. ഇത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലാ.. ദേവിയുടെ കടാക്ഷം നിന്നിലിത്രത്തോളം ഉണ്ടെന്നു അച്ഛനറിഞ്ഞില്ല.... പാട്.. മുഴുവൻ പാട്"
പക്ഷെ നിഷ്ക്കുവിന് നാണം വന്നു.. നിഷ്കു പതുക്കെ ട്രൗസർ വലിച്ചു കേറ്റി എണീറ്റു..
"പാട് പാട്.." അച്ഛൻ പറഞ്ഞു..
"കുറച്ചു തടിപ്പുണ്ടാവും.. പാടൊന്നും കാണില്ല.." സിസ്റ്റർ ഇൻജെക്ഷൻ കുത്തിയ സ്ഥലം നോക്കി പറഞ്ഞു..
"അതല്ല.. ഞാൻ ഇവനോട് പാട്ടു പാടാൻ പറഞ്ഞതാ" അച്ഛൻ ക്ലാരിഫൈ ചെയ്തു..
"ഊഹും..ഞാൻ പാടില്ല...." നിഷ്കു കാൽ വിരൽ കൊണ്ട് തറയിൽ ചിത്രം വരച്ചു..
"പാടഡാ.. ഇല്ലെങ്കിൽ കുത്തും.." സിസ്റ്റർ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു..
അത് ഫലിച്ചു.. നിഷ്കു പാടി.. അങ്ങനെ നിഷ്കു ദി ഗായകൻ പിറന്നു..
Sanvi King
(((())))

സാമ്പാർ സമരങ്ങൾ


സാമ്പാർ സമരങ്ങൾ
................
കറിക്കലത്തിനുള്ളിലെ
ചൂടും വിങ്ങലും
അടുപ്പിലെ
വിറകു കത്തിയ
ചുവന്നതീയും
ചേർന്നപ്പോൾ
പച്ചക്കായയും
തക്കാളിയും
ഉള്ളിയും
നീല വഴുതനങ്ങയും
ഒന്നിച്ചു സമരം ചെയ്യാൻ
തീരുമാനിച്ചു.
തിളച്ചുമറിഞ്ഞപ്പോൾ
ആലിംഗനബദ്ധരായി
കളകളാരവം മുഴക്കി.
സദ്യ തയ്യാറായി
ഇലയിട്ടപ്പോൾ
ഉരുകിയൊലിച്ച
പച്ചക്കറികൾ
നിൽക്കക്കളിയില്ലാതെ
നിരാഹാര പന്തലിലൂടെ
ഒഴുകി നടന്നു.
സദ്യകഴിഞ്ഞ്
തീ അണഞ്ഞു
ചാരമായപ്പോൾ
മഞ്ഞ നിറമായ
പച്ചക്കറികൾ
ഒരേ സ്വരത്തിൽ
ഒച്ചവെച്ചു നടന്നു.
തീ നമ്മെ പറ്റിച്ചു.
സമരം നിർത്തി പിൻമാറി.
നമുക്കിനിയും
കളകളാരവം മുഴക്കിയാലോ
പാചകക്കാരിക്കെതിരെ?
ബാക്കി വന്ന സാമ്പാർ
വഴിയരികിലൊഴിച്ച്
പല്ലിൽ കുത്തി
ഏമ്പക്കവുമിട്ട്
ആൾക്കൂട്ടംപിരിഞ്ഞു പോയി
ശബ്നം സിദ്ദീഖി
1.2.2017

വായിക്കുക. (കവിത )


വായിക്കുക. (കവിത )
************************************
ഊണിലും,ഉറക്കത്തിലും,
ഉണർവ്വിലും കാവ്യങ്ങൾ
കുത്തിക്കുറിച്ചു
വാഴുന്നവൻ ഞാൻ.!
ചിന്തകൾ പൊട്ടി
തെറിക്കുന്നമിട്ടുപോൽ
ചിന്നിച്ചിതറി
പടരുന്നു ഭൂതലം.
കന്നിക്കതിനാവെടി
കേൾക്കുവോർ ചെവി
പൊത്തിയിട്ടോടീ
മറയുന്നു ദൂരെ.!
ദൂരെ ഒഴിഞ്ഞിടം
മാറി നിന്നിട്ടവർ
ധീരരെ പോലതാ
നോക്കുന്നു മേലെ.
സതീർത്ഥ്യർ തൻ
വാ മൊഴി കേട്ടു ചിരിച്ചു
ചിരിച്ചു തളരുന്നെൻ
മക്കൾ ''ചിയാ ചിപ്പി.!
കലാലയ മുറ്റത്തു
നിന്നവരയക്കുന്നു
സകല വിശേഷവു
വാട്സാപ്പിലൂടെ.
അവരുടെ ഉമ്മയും
പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു
ആ ചിരി എന്നിലേക്കും
പടരുന്നു.!
എൻെറ കരളിൻെറ
കഷ്ണമാം മക്കളെ
പൊന്നു പോൽ നോക്കുന്ന
ആങ്ങളമാർക്കായ്
ആശംസകൾ ചൊല്ലാൻ
പേനയെടുത്തു
കുത്തിക്കുറിച്ചു ഞാൻ;
വായിച്ചിടൂക.!!
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
അസീസ് അറക്കൽ.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

**അതിരുകൾ തേടി*


**അതിരുകൾ തേടി*
=================
തിരികെവന്നിടാക്കാലത്തിന്നതിര്
തേടിക്കുതിച്ചോടും നിലാക്കുളിരേ...
രാവന്തിയോളം കൂടെക്കളിച്ചൊരാ-
സൗഹൃദം ഞാനിതാ മാറാപ്പിലേറ്റുന്നു.
വഴിമറന്നിടായാത്രയിലൊരുതിരി-
വെട്ടത്തിന്നോർമ്മയാണേറെയും.
മഴനൂലറ്റംപിടിച്ചൊന്ന് പാറുവാനകമേ
കൊതിയോടിരിപ്പുണ്ടൊരാളരികേ..
കാത്തിരിപ്പിന്നറ്റത്ത്നേർത്തുപോം കളി- ചിരിമോഹങ്ങളില്ലിനിയേറെനാളെങ്കിലും,
ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞൊരീ കൈപ്പടം മെല്ലെ-
പൊതിയുവാനുണ്ടൊരുനൂറോർമ്മകൾ.
തോട്ട് വരമ്പത്തും കാറ്റാടിക്കുന്നിലും
തത്തിക്കളിച്ചോരെൻ കുഞ്ഞ്പാദങ്ങളെ-
പിന്തുടർന്നോടുവാനമ്മയില്ലിന്നാരുമില്ല;
ഇന്നെന്റെ പാദങ്ങളൊട്ട് കുഞ്ഞുമല്ല.
കൂട്ടില്ല കൂട്ടാരുമില്ലെനിക്കിവിടെയീ
കിടക്കയിലരികിലായ് കാതോരം മെല്ലെ
കൊഞ്ചിക്കുറുകുന്നു മൃത്യുവൊരു നനു-
മോഹമായൊരു ചെറുനോവുമായ് നിത്യം
കണ്ടതും കേട്ടതും ചൊന്നതുമൊക്കെയും
കുറുമ്പിന്റെപായാരം മെല്ലെപ്പറഞ്ഞുവോ?
തിരികെവന്നിടാക്കാലത്തിന്നതിര് തേടുന്നു
മരണമേ നിന്നെ മറന്നിടാനോരോനേരവും.

By Anamika

കവിത: വിരഹഗാനം.


കവിത: വിരഹഗാനം.
മോഹങ്ങൾ ആയിരം നക്ഷത്ര പൂക്കളായ്
രാവിൻ പ്രഭയാൽ തീർത്ത നീലിമയിൽ
നീ നോൽക്കും നോമ്പുകൾ സഫലമായീടുമോ
നിൻ കണ്ണു നീരിന്റെ താഴ്വരയിൽ
നീ കാണും നൊമ്പര - കാഴ്ചയിൽ എന്നുമെൻ
മൗന സല്ലാപം തീർത്ത കാവ്യാമൃതം
വൃശ്ചികം പോയല്ലൊമകരവും പോയല്ലൊ
എന്നെ തണുപ്പിക്കുന്ന കാറ്റായ് വരൂ
:വിരഹത്തിൻ പാട്ടു പാടി ശോകമാക്കുന്നു ഞാൻ
പൊയ്പോയ കാലത്തെ സാന്ദ്രമാക്കാൻ
ഒരു മാത്ര എങ്കിലും ഇന്നിനി കാണുവാൻ
ജീവനിൽ എന്നെ നീ അനുവദിക്കൂ.....
ജീവനിൽ എന്നെ നീ അനുവദിക്കൂ.
ഹുസൈൻ എം കെ

ചില പ്രണയക്കാഴ്ചകൾ................


ചില പ്രണയക്കാഴ്ചകൾ................
പ്രണയിക്കുമ്പോൾ അവനും അവൾക്കും വല്ലാത്ത ധൈര്യമാണ്. എന്തിനെയും നേരിടാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം. തന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്ന ഒരാൾ ഉണ്ടാവുന്നത് ഏതൊരാളുടെയും മനസിന് ഉണർവേകുന്നതാണല്ലോ?
അണിഞ്ഞൊരുങ്ങാൻ താൽപര്യമില്ലാത്ത അവൾ അവനു വേണ്ടി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങുന്നു. പൊട്ടു തൊടുന്നു. നല്ല വേഷം ധരിക്കുന്നു. ചില ചില്ലറ ദുശ്ശീലങ്ങളൊക്കെ ( പുക വലി, ചെറിയ രീതിയിലുള്ള വെള്ളമടി, വാഹനമോടിക്കുന്നതിലെ അമിത വേഗം, ധൂർത്ത് ,ഇത്യാദി........)കയ്യിലുള്ള അവൻ അവൾ പറയുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ നിയന്ത്രണം വരുത്തി നല്ല കുട്ടിയായി മാറുന്നു.ഇതെല്ലാം പ്രണയത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?
ഒരു ദിവസം ആ മുഖമൊന്നു കണ്ടില്ലെങ്കിൽ, ആ ശബ്ദമൊന്നു കേട്ടില്ലെങ്കിൽ ആദിവസം ബാക്കി എന്തൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. വിലപ്പെട്ടതെന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതു പോലെ. ഫോൺ ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് എടുക്കാതിരുന്നാൽ, പരിധിക്ക് പുറത്തായാൽ ,മെസ്സേജിനു മറുപടി ഇല്ലാതായാൽ അപ്പോഴത്തെ വേവലാതി പറഞ്ഞറിയിക്കുക വയ്യ. എന്തെങ്കിലും വിഷയത്തെ ചൊല്ലി പിണങ്ങിയിരുന്നാലോ? പിന്നെ ഇരുവർക്കുമിടയിലെ മഞ്ഞുരുകുന്നതു വരെയും എങ്ങനെയൊക്കെയോ സമയം കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നു എന്നേയുള്ളൂ.
പ്രണയം എന്നത് നിർവചിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഒരേ സമയം വളരെ എളുപ്പവും എന്നാൽ അതുപോലെ തന്നെ സങ്കീർണ്ണവുമാണ്. ഒറ്റ വാക്കിൽ പ്രണയത്തെ അഗ്നിയോടുപമിക്കാം. പടരുന്ന അഗ്നിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടെന്നതു പോലെ പ്രണയത്തിലകപ്പെട്ടവരെ നിയന്ത്രിക്കുക വളരെ പ്രയാസകരമായിരിക്കും. കേട്ടിട്ടില്ലേ പ്രേമത്തിന് കണ്ണും മൂക്കുമില്ലെന്ന് ..............
രജിത കൃഷ്ണൻ

മൂവാണ്ടൻ മാവ് വീണ്ടും ചിരിച്ചു


മൂവാണ്ടൻ മാവ് വീണ്ടും ചിരിച്ചു
----------------------------------------------
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിന്റെ മാത്രം അകലത്തിലായിരുന്നു എൻറെ തറവാടും മാധവിയമ്മയുടെ വീടും.
എൻറെ വല്യഉമ്മയും അവരും വലിയ ലോഹ്യക്കാരായിരുന്നു. വെറ്റില മുറുക്കി കഥകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ഞാനും അരികിൽ ചേരും.
"അമ്മമ്മേ......” എന്ന് ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുണ്ടിന്റെ കോന്തലയിൽ നിന്ന് അരിമുറുക്കെടുത്തു എനിക്ക് തരും.
പക്ഷെ അന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു കോരേട്ടനോട് വഴക്കിട്ട് കടമായി എനിക്ക് മാത്രമായി വാങ്ങികൊണ്ടു വന്നതാണ് അതെന്ന്
രാവിലെ ഊറ്റിവെച്ച ചോറിനെ ഉച്ചക്കേക്കും രാത്രിയിലേക്കും നീട്ടി വിശപ്പിന്റെ വാതിൽപ്പടികളെ സാക്ഷയിട്ടൊതുക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നെന്നും ആ കുഞ്ഞുനാളിൽ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു
എങ്കിലും അവരെ പട്ടിണിക്കിടാൻ ഞങ്ങളുടെ വല്യഉപ്പ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. വല്യഉപ്പ വല്യഉമ്മാനോട് പറയും:
“നബീസു.....നീ നിക്കരിച്ചാലും ഓതിയാലും മാത്രം പോരാ...അങ്ങട്ടേലും ഇങ്ങട്ടേലും നോക്കണം. അയലക്കക്കാര് പട്ടിണി കെടക്കുമ്പം ഏമ്പക്കം ഇട്ട് തിന്നുന്നോര്‌ ൻറെ കൂട്ടത്തിൽ കൂടണ്ടന്നാ ഞാളെ ഹബീബായ നബി പറഞ്ഞെ”
പകരം കഴിഞ്ഞ കന്നി മാസം മുതൽ കൂട്ടിവെച്ച ചില്ലിത്തുട്ടുകൾ കൊണ്ട് ഓണത്തിന് പായസമുണ്ടാക്കി മക്കളെഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഞങ്ങൾക്ക് കൊണ്ട് വന്നു തരും അമ്മമ്മ.
അടുക്കള സാധനങ്ങളിൽ അമ്മമ്മ അധികവും മറന്നുപോകുന്ന ഒന്നുണ്ട്-തീപ്പെട്ടി. അപ്പോൾ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഒരു വിളി കേൾക്കാം:
“ കദീജാ.....കൊറച്ചു തീ ഇങ് താ മോളെ"
തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി ഇല്ലെങ്കിൽ ഉമ്മ തീക്കനൽ കോരി ചിരട്ടയിലോ ചകിരിത്തൊണ്ടിലോ ആക്കി ഇരു വീടിന്റെയും അതിരിലുള്ള മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെയടുത്തു വെക്കും. അമ്മമ്മ അതെടുത്തുപോകും.
ചിരട്ടയിൽ ഈ കനലും പിടിച്ചു ഇരുവരും എത്ര തവണ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നറിയില്ല, എന്നാൽ ആ കനൽ ഒരിക്കലും അവരെ പൊള്ളിക്കാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും?
**********
ഒഴിഞ്ഞ പാടത്ത് ഫുട്ബോൾ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഓടിക്കിതച്ചൊരു വിളിയെത്തി:
" അമ്മമ്മക്ക് സൊകയില്ല...ബേഗം ബാ....ഡാക്ട്രടെത്തു പോകാനാ..."
ആണായിട്ട് അയലത്തെ പുരുഷുവേട്ടൻ മാത്രമേ അപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അമ്മമ്മക്ക് ബോധം മറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു
”എടാ, നീ ഏതായാലും രവിയുടെ വണ്ടി പിടിച്ചു വാ, ബാലൻ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തൊന്നു പോയേക്കാം. മാധവൻ വരുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ല “
കാർ പകുതിദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ എൻറെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടന്നിരുന്ന അമ്മമ്മ ഒന്ന് പുളഞ്ഞു. തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ നിന്ന് ഭീതിജനകമായ ഒരു മുരൾച്ച പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. മുഖത്തെ പേശികളിലൂടെ ഒരു നീല മിന്നൽപിണർ പാഞ്ഞു. കൈയിലെ ഞരമ്പുകൾ ആരെയോ മാന്തിപ്പറിക്കാനായി ത്രസിച്ചു....പിന്നെ എല്ലാം നിശ്ചലമായി.
ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ടതൊരു മരണമാണെന്ന് അറിഞ്ഞത്
അന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ആർക്കും വിശന്നില്ല. അപ്പുറത്തെ പറമ്പിലെ ചിതയിൽ നിന്നുയരുന്ന ചിന്തകളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു അന്നത്തെ ഭക്ഷണം
രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞു വല്യഉമ്മ മരിച്ചതിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ സ്വന്തമായെടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി.
മാധവിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ അവരുടെ മൂത്ത മകളും കുട്ടികളുമാണ്. ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലും പുതിയ തലമുറയാണ്
***********
ഒരു മാസം മുമ്പ് വീണ്ടും "തീ" ഇരുവീട്ടിലും എത്തി:
- മാധവിയമ്മയുടെ ചെറുമകൻ അജീഷ് എൻറെ തറവാട്ടിലെ ഇളം തലമുറക്കാരിയായ മൈമൂനയെ രാത്രി ജനാലയിലൂടെ നോക്കി-
“അവൻ കുറേക്കാലമായി ഇത് തുടങ്ങിയിട്ട്, ഇനി വിടാൻ പറ്റില്ല" ....നാട്ടിലെ ഒരു വിഭാഗം സംഘടിച്ചു.
”അനീഷ് ആണാണ്.....വേണമെങ്കിൽ പകൽ പോകും...വിടില്ല ഞങ്ങൾ......" മറ്റേ വിഭാഗവും സംഘടിച്ചു
ഞാൻ അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും എൻറെ തറവാടും മാധവിയമ്മയുടെ വീടും ഭാഗികമായി അഗ്നിക്കിരയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നോട് ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. തളർന്ന മനസ്സുമായി ഞാൻ എൻറെ പ്രിയപ്പെട്ട മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു
നാവിൻ തുമ്പത്ത് അരിമുറുക്കിന്റെ കിരുകിരുപ്പ് പതഞ്ഞു പൊന്തിയപ്പോൾ മൂവാണ്ടൻ മാവ് എനിക്ക് വേണ്ടി രണ്ടു കണ്ണീരിലകൾ പൊഴിച്ചു.
***************
അടച്ചിട്ട മുറിയിലിരിക്കുന്ന മൈമൂനയെ ഞാനും പുരുഷുവേട്ടനും വിളിച്ചു :
"”നീ കണ്ടോ മോളെ അവനെ ?
”ഇല്ല ഇക്കാ...അത് അജീഷല്ല....അവൻ അങ്ങിനെ പെരുമാറില്ല...ഞാൻ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടിട്ടില്ല "
"എന്ത്...?...പിന്നെ ഈ ഉണ്ടായതൊക്കെ? .. "
”ഞാൻ പറയുന്നത് ആരെങ്കിലും കേൾക്കേണ്ടേ? നൗഫലിക്കാനെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു ചൂടാക്കി.....പെങ്ങളെ പിടിക്കാൻ വന്നിട്ട് മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന നീ ആണാണോ എന്നൊക്കെ...എന്നെ തല്ലാനും വന്നു.....". അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി
അജീഷിനെ ഞങ്ങൾ കണ്ടു:
”ഇക്കാ.....ഞാനത് ചെയ്യോ...?..എനിക്ക് മൈമൂന പെങ്ങളെപ്പോലെയല്ലേ?”
അവന്റെ തൊണ്ടയിടറി
”പിന്നെ നീയെന്താ ഞങ്ങളോട് ഇത് പറയാതിരുന്നത് ?....ഈ അക്രമം തടയാതിരുന്നത് ?”
“ഇക്കാ....ഞാൻ ആവുന്നത് ശ്രമിച്ചു....അവർ എന്നെ മുറിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടു പറഞ്ഞു : നീ അനങ്ങരുത്.... ഇടപെടാൻ നോക്കിയാൽ......" അവന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു
*************
ഇന്ന് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ വന്നു നിന്നു.
സന്തോഷത്തിന്റെ ദിവസമാണ് ഇന്ന്. . നന്മ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷം
കലങ്ങിയ കണ്ണുമായ് നൗഫൽ കൊണ്ടുവന്ന ചിരട്ടക്കനൽ വിറയാർന്ന കൈകളാൽ അജീഷ് എടുത്തു വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മൂവാണ്ടൻ മാവ് ആ വിളി വീണ്ടും കേട്ടു:
“കദീജാ...കൊറച്ചു തീ ഇങ് താ മോളെ...."
---------------
ഹാരിസ് കോയ്യോട്

ഒറ്റക്ക് ട്രെയിനില്‍ കയറി പോയ കുട്ടി


ഒറ്റക്ക് ട്രെയിനില്‍ കയറി പോയ കുട്ടി
******************************************************************
രാഹുല്‍ കയറിയ ബോഗിക്കുള്ളില്‍ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.അച്ഛന്‍ കൂടെ ഇല്ലാതെ ആദ്യമായാണ് ആ നാലാം ക്ലാസ്കാരന്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറുന്നത്.
കയറിയ ഉടനെ അവന്‍ ആളുകള്‍ കുറഞ്ഞ ഒരു കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ ജനാലയുടെ അരികിലെ സീറ്റില്‍ പോയിരുന്നു.ട്രെയിനിനു വേഗം കൂടിയിരിക്കുന്നു.അവന്റെ ചെറിയ മുഖത്ത് കൂടി പേടിയുടെയും,അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെയും വിയര്‍പ്പ്‌ ചാലിട്ടൊഴുകി,.കുഞ്ഞു കൈകള്‍ കൊണ്ട് ശ്രമപ്പെട്ട് അവന്‍ ഷട്ടര്‍ അല്പം ഉയര്‍ത്തി.
അവന്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.വെളിയില്‍ മരങ്ങളും പാടങ്ങളും,വെളുത്ത പൊടി മഴയില്‍ മുങ്ങി മറയുകയാണ്.മഴയുടെ തണുത്ത തൂവലുകള്‍ വെളുത്ത ആത്മാവുകളെ പോലെ നീന്തി വന്നു അവന്റെ മുഖത്ത് തൊട്ടു.
അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ല.
ഒരു ലെവല്‍ ക്രോസിനു അരികിലൂടെ കടന്നു പോയപ്പോള്‍ ,കാത്തു നില്ക്കുന്ന യാത്രക്കാരുടെ ഇടയില്‍,ബൈക്കില്‍ അച്ഛനെ ചുറ്റി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന തന്‍റെ പ്രായം വരുന്ന മകനെ അവന്‍ കണ്ടു.
അച്ഛന്‍...
വേദനയുടെ മഴ നൂലുകള്‍ അവന്റെ മനസ്സില്‍ നീന്താന്‍ തുടങ്ങി.ഇപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ തന്നെ കാണാതെ ഉഴറി നടക്കുകയാവും...
വേണ്ടായിരുന്നു.
ബാങ്ക് മാനേജരാണ് അവന്റെ അച്ഛന്‍ അശോകന്‍.രാഹുലിന് ഓര്‍മ്മ വയ്ക്കുന്നതിനു മുന്പ് തന്നെ അവന്റെ അമ്മ കാന്‍സര്‍ വന്നു മരിച്ചു പോയിരുന്നു.പിന്നെ രാഹുലിനെ അച്ഛനും അമ്മൂമ്മയും ചേര്‍ന്നു വളര്‍ത്തി.അശോകന്‍ പിന്നീട് വിവാഹം കഴിച്ചില്ല.ധാരാളം ആലോചനകള്‍ വന്നെങ്കിലും മകനെ കൂടി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ ആയിരുന്നു അശോകന്‍ തിരഞ്ഞത്.
ഒരു മാസം മുന്പ്ആ രാഹുലിന് പനി വന്നപ്പോള്‍ നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രിയില്‍ പോയപ്പോഴാണ് അവര്‍ ഡോക്ടര്‍ ഉമാദേവിയെ പരിചയപെടുന്നത്.അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചു പോയിരുന്നു.
ഡോക്ടര്‍ ഒഴുകി കിടക്കുന്ന ചെറിയ പൂക്കള്‍ ഉള്ള ഒരു ഇളം നീല സാരിയായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്.കട്ടിലില്‍ കിടത്തി നെഞ്ചിലൂടെ ഡോക്ടര്‍ സ്റ്റെതസ്ക്കോപ്പ് വച്ചു പരിശോധിച്ചു.ഫാനിന്റെ കാറ്റില്‍ പൂക്കളുടെ അലകള്‍ അവന്റെ ദേഹത്ത് തൊട്ടു.ഊഷ്മളമായ എന്തോ ഒന്ന് ആ കുഞ്ഞു മനസ്സില്‍ വിരിഞ്ഞു.
അമ്മ.
ഡോക്ടര്‍ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.കവിളില്‍ തട്ടി.അവനും ചിരിച്ചു.
തിരികെ പോയപ്പോള്‍ അവന്‍ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു.എനിക്ക് ആ ഡോക്ടറെ ഇഷ്ടമായി അച്ഛാ..
അതായിരുന്നു തുടക്കം.ആ ബന്ധം വളര്‍ന്നു .അശോകിന്റെ വീട്ടുകാര്‍ ഉമയുടെ വീട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചു.പക്ഷെ ഉമക്ക് വലിയ തിടുക്കം ഇല്ലായിരുന്നു.ആദ്യം അശോകുമായി ഒരു സുഹൃത്ത് ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനാണ് അവര്‍ ശ്രമിച്ചത്‌.പിന്നെ രാഹുലിന്റെ വിശ്വാസം നേടാനും.
ഉമാദേവി ഇടയ്ക്കിടെ രാഹുലിന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.വീട്ടിലെ നിറം മങ്ങിയ ജനാല വിരികള്‍ മാറി.സ്വീകരണ മുറിയില്‍ ഫ്ലവര്‍ വെയ്സുകള്‍.പുതിയ ഒരു പ്രകാശം ആ വീട്ടില്‍ വന്നത് പോലെ.അവര്‍ മൂവരും ഒന്നിച്ചു പുറത്തു പോയി.
ഒടുവില്‍ വിവാഹതീയതി നിശ്ചയിച്ചു..പക്ഷെ അതിനു ശേഷം കുഞ്ഞു രാഹുലിന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു കാരണമില്ലാത്ത ആകുലത വളരാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു .അച്ഛന്‍ മിക്കപ്പോഴും ഡോക്ടറുമായി ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുന്നു.തന്നെ അച്ഛന്‍ ഇപ്പോള്‍ പഴയത് പോലെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലേ...?
നാളെ കഴിഞ്ഞു വിവാഹമാണ്.
റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന് സമീപമുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ അച്ഛന്‍ വരാന്‍ വേണ്ടി കാത്തിരുന്ന ഈ വൈകുന്നേരമാണ് എങ്ങോട്ടോ പോകാനായി വന്നു നില്‍ക്കുന്ന ട്രെയിന്‍ രാഹുലിന്റെ കണ്ണില്‍പെട്ടത്.പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല.കയറി.
ഒരു ആവേശത്തിന് ഈ ട്രെയിനില്‍ കയറി പോന്നിലായിരുന്നെങ്കില്‍ ലെവല്‍ ക്രോസ്സില്‍ കണ്ട ആ കുട്ടിയെ പോലെ അച്ഛന്റെ ബൈക്കിനു പുറകില്‍ ഇരുന്നു വീട്ടില്‍ പോകാമായിരുന്നു.
പൊടുന്നനെ മറ്റൊരു ചിന്ത അവനെ വീണ്ടും തൊട്ടു.
അങ്ങനെ എത്ര നാള്‍?ഒരു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ അച്ഛന്‍ വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കും.ഡോക്ടര്‍ ഉമാദേവി ,നീല പൂക്കള്‍ വിതറിയ ഒഴുകുന്ന സാരി അണിഞ്ഞു അച്ഛനോടൊപ്പം ബൈക്കില്‍ യാത്ര ചെയ്യും...
തനിക്ക് ഓര്‍മ്മ ഉറയ്ക്ക്ക്കുന്നതിനു മുന്പ് അമ്മ പോയി..ഇപ്പോള്‍ അച്ഛനും തന്നെയും ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്..
ചിന്തകള്‍ പരസ്പരം മത്സരിക്കുകയാണ്.
വേണ്ടായിരുന്നു.വേണ്ടായിരുന്നു.ഇനി എന്ത് ചെയ്യും??
ആരോ തന്നെ നോക്കുന്നത് പോലെ അവനു തോന്നി.നോട്ടം തിരിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ടു.
കനല് പോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍ ഉള്ള ഒരു യാചകന്‍.താടിയും മുടിയും വളര്‍ന്നു ജട പിടിച്ചിരിക്കുന്നു
.
ഭയത്തിന്റെ ഒരു സൂചി മുന കൊണ്ട് ആരോ പതിയെ നെഞ്ചില്‍ കുത്തുന്നു.അത് അയാളുടെ ആ നോട്ടമാണ്.
“ശരിക്കും അത് ഭിക്ഷക്കാരന്‍ തന്നെയാണോ...?അതോ ഒരു പ്രേതമോ?”
ഒരിക്കല്‍ അമ്മുമ്മ പറഞ്ഞത് അവനു ഓര്‍മ്മ വന്നു..പ്രായം ആകാത്ത കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ ഒറ്റക്ക് ട്രെയിനില്‍ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ മരിച്ചവരെ കാണുമെന്ന്...പണ്ട് അപ്പൂപ്പന്റെ അച്ഛന്‍ അങ്ങനെ പ്രേതത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന്...നേരായിരിക്കുമോ..അതോ താന്‍ ഒറ്റക്ക് ട്രെയിനില്‍ കയറാതിരിക്കാന്‍ അമ്മൂമ്മ നുണ പറഞ്ഞതോ...
ആരും കൂടെയില്ല.അച്ഛനും.അമ്മൂമ്മയും..
രാഹുല്‍ അയാളില്‍ നിന്ന് മുഖം മാറ്റി.
.
തല താഴ്ത്തി വച്ചു മനസ്സില്‍ ഉരുവിടാന്‍ തുടങ്ങി..
“അര്‍ജുനനന്‍..ഫല്‍ഗുനന്‍..”
വില്ല് കുലച്ച ഒരു രൂപം ആ പ്രേതത്തിനു നേരെ ശരങ്ങള്‍ തൊടുക്കുന്നു.മനസ്സില്‍ ധൈര്യത്തിന്റെ ഒരു അല വീണു.
അവന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി.അയാള്‍ പോയിരിക്കുന്നു.
ചിന്തകള്‍ വീണ്ടും കുഴയുകയാണ്.
അച്ഛന്‍ തേടി വരുമോ?താന്‍ പോയത് കൊണ്ട് അച്ഛന്‍ ഡോക്ടര്‍ ഉമയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് പിന്മാറുമോ?പക്ഷെ തനിക്കും കൂടി ഇഷ്ടം ആണെന്ന് വിചാരിച്ചല്ലേ അച്ഛന്‍ അവരെ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ തയ്യാറായത്...!?
അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ ക്ഷീണത്തില്‍ അടഞ്ഞു.
നീലനിറമുള ഒരു ട്രെയിനില്‍ താന്‍ പോവുകയാണ്.മഞ്ഞു തൂവാലകള്‍ പോലെ മേഘങ്ങള്‍ പറക്കുന്ന രാത്രി ആകാശം..ചന്ദനനിറത്തില്‍ ദൂരെ ആകാശത്ത് വിടര്‍ന്നു നില്ക്കുന്ന വലിയ ചന്ദ്ര ബിംബം..തന്റെ ട്രെയിന്‍ അങ്ങോട്ടാണ് പോവുന്നത്...
മഞ്ഞു തൂവാലകള്‍ തന്നെ തഴുകി പോവുന്നു.എത്ര വേഗത്തില്‍ പോയിട്ടും തന്റെ ട്രെയിന്‍ അവിടെ എത്തുന്നില്ല...
ദൂരെ ചന്ദ്ര ബിംബത്തിനു നടുവില്‍ അച്ഛന്‍..പിന്നെ നീല പൂക്കള്‍ ഉള്ള സാരിയുടുത്ത ഡോക്ടര്‍ ഉമ.അവര്‍ അച്ഛനെ ചുറ്റി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു...ആ ചന്ദ്ര ബിംബം ദൂരേക്ക് ഒഴുകുകയാണ്..തനിക്ക് ഒരിക്കലും അതിനു അരികില്‍ എത്താന്‍ കഴിയുന്നില്ല.അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തൂവി.
ആരോ തോളില്‍ തട്ടിയപ്പോള്‍ രാഹുല്‍ ഉണര്ന്നു ...വണ്ടി എവിടെയോ നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.
താന്‍ ഇരുന്ന സീറ്റില്‍ ആളുകള്‍.രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍...മൂന്നു പുരുഷന്മാര്‍...
അവര്‍ രാഹുലിനെ ഉറ്റു നോക്കി.അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ സംശയം നിറയുന്നു..
ഇവരില്‍ മരിച്ചവര്‍ കാണുമോ?
“മോന്റെ കൂടെ ആരുമില്ലേ..!!??” കൂടെ പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ ചോദിക്കുന്നു.
“ഉണ്ട്.അമ്മയുണ്ട് .”അവന്‍ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു..താന്‍ എന്തിനാണ് നുണ പറയുന്നത് ??
“എന്നിട്ട് അമ്മയെവിടെ ...മോന്‍ എന്തിനാ ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കുന്നത് ?” വീണ്ടും ചോദ്യം..
“അമ്മ അടുത്ത ബോഗിയിലാ...ഞാന്‍ ഇവിടെ..കാഴ്ച കാണാന്‍...”അവന്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
“മോന്‍,അമ്മയുടെ ഒപ്പം പോയിരുന്നോ..സുനിലേ..ഈ കുട്ടിയെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് ചെന്നിരുത്ത്..”
ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ രാഹുലിന്റെ അരികില്‍ വന്നു അവന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു.അവന്‍ അയാളുടെ ഒപ്പം നടന്നു.
“സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ പോലും നോക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അമ്മമാര്‍...”ആരോ പിറുപിറുക്കുന്നു.
രാഹുല്‍ ഒരു സ്വപ്നത്തില്‍ എന്ന പോലെ ആ അങ്കിളിനൊപ്പം നടന്നു.അവര്‍ അടുത്ത ബോഗിയില്‍ എത്തി.
ഇപ്പോള്‍ അറിയും താന്‍ ഒളിച്ചോടി വന്നതാണെന്ന്.ഇനി പോലീസ് വരും.തന്നെ കൊണ്ട് പോകും.
അടുത്ത ബോഗിയില്‍ ആളുകള്‍ കുറവായിരുന്നു.
“എവിടെയാ മോന്റെ അമ്മ?”
“അപ്പുറത്തെ ബോഗിയില്‍.ഞാന്‍ പൊക്കോളാം” അവന്‍ മുറിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.
“അത് സാരമില്ല.ഞാനും വരാം..”അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ബോഗിയില്‍ ആളുകള്‍ കുറവാണ്.ഏറ്റവും അറ്റത്തെ കമ്പാര്ട്ട് മെന്റില്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.അവരുടെ മുടി കാറ്റില്‍ പറക്കുന്നു.
“അതാണോ മോന്റെ അമ്മ?”
“അതെ.” തീരെ ശബ്ദം കുറഞ്ഞ മറുപടി.
അയാള്‍ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു അവരുടെ അരികില്‍ എത്തി.
“ചേച്ചി,ഈ കുട്ടി അപ്പുറത്ത് ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.ആകെ ഒരു സ്പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റെയിക്ക്..പിള്ളാരെ പിടുത്തക്കാരൊക്കെ ഒരുപാട് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..അതാ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്...” അയാള്‍ പറഞ്ഞു
.
വെളുത്തു കുലീനമായ മുഖം ഉള്ള യുവതി.രാഹുല്‍ ദീനമായി അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയതിനു ശേഷം അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി പരന്നു.അവര്‍ അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു അരികില്‍ ഇരുത്തി നെറ്റിയില്‍ ഉമ്മ വച്ചു.
“എന്റെ സ്റേഷന്‍ ആയി,സീ യൂ...”ആ യാത്രക്കാരന്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ മകനെ അമ്മയെ ഏല്പിച്ച സന്തോഷത്തില്‍ തിരിച്ചു പോയി.
“മോന്‍,വീട്ടില്‍ പറയാതെ ഇറങ്ങി വന്നതാണ്‌ അല്ലെ..” മുടിയിഴകളില്‍ വിരലുകള്‍ പടര്‍ത്തി അവര്‍ ചോദിച്ചു.
രാഹുല്‍ വിതുമ്പി കരഞ്ഞു.അവനു താങ്ങാനാവാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ഒരു ദിവസം സംഭവിക്കുന്നത്‌.
“സാരമില്ല ട്ടോ...നമ്മുക്ക് വഴിയുണ്ടാക്കാം...കരയണ്ട...എന്താ മോന് പറ്റിയത്.എന്തിനാ ഒറ്റക്ക് ട്രെയിനില്‍ കയറിയേ ?
അവന്‍ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.അലിവുള്ള കണ്ണുകള്‍.
തേങ്ങലുകള്ക്കി്ടയില്‍ രാഹുല്‍ പതിയെ മുറിഞ്ഞ വാക്കുകളില്‍ അത് പറഞ്ഞു.
ബാങ്കില്‍ ജോലിയുള്ള അച്ഛന്‍ അശോകന്‍.അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്ന അച്ഛന്‍.ഒരു ദിവസം ഡോക്ടര്‍ ഉമയെ ,രാഹുലും അച്ഛനും ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ വച്ചു പരിചയപെടുന്നു.അവര്‍ വിധവയായിരുന്നു.രാഹുലിനും അവരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.ഉമയും അച്ഛനും തമ്മില്‍ ഉള്ള കല്യാണം രാഹുലിന്റെ കൂടി ഇഷ്ടത്തോടെയാണ് ഉറപ്പിച്ചത്.നാളെ കഴിഞ്ഞാണ് ആ കല്യാണം.
“പിന്നെ എന്തിനാണ് മോന്‍ ഓടി പോയത്.?” അവര്‍ ചോദിച്ചു.
രാഹുല്‍ വിതുമ്പി കരഞ്ഞു.അവനു അതിന്റെ ഉത്തരം ഇല്ലായിരുന്നു..
ആ സ്ത്രീ അവനെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു.മുടിയില്‍ തഴുകി...
“സാരമില്ല...മോനെ ...സാരമില്ല....ഒറ്റക്കായ പോലെ തോന്നിയല്ലേ...സാരമില്ല...
ട്രെയിന്‍ നിര്‍ത്തുമ്പോ മോന്‍ ഇറങ്ങണം..മോന്റെ വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ മോന്‍ പോകണം...മോന്റെ അച്ഛന്‍ പാവമല്ലേ...മോന്റെ ആദ്യത്തെ അമ്മയെ പോലെ ആവില്ല പുതിയ അമ്മ...മോനെ അച്ഛനും അമ്മയും സ്നേഹിക്കും ട്ടോ...ഒറ്റക്ക് പോയാല്‍ ഏതൊക്കെ അപകടത്തിലാ ചെന്നു ചാടുകാ എന്ന് അറിയില്ലല്ലോ.."
അവന്‍ അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.സ്നേഹം തിളങ്ങുന്ന ആ മിഴികളില്‍ നിന്ന് താന്‍ കണ്ട ഏതോ സ്വപ്നത്തിലെ നിലാവ് ഊര്‍ന്നു വീഴുന്നത് പോലെ അവനു തോന്നി.
“ഇനി ഞാന്‍ മോനൊരു സമ്മാനം തരാം...പക്ഷെ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം...ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് പോകത്തില്ല..കരയത്തില്ല..എന്ന് ...തരുമോ...?” അവര്‍ ചോദിച്ചു..
അവന്‍ തലയാട്ടി.
“പ്രോമിസ് ?”
“പ്രോമിസ്.”അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ആ യാത്രയില്‍ ആദ്യമായി ചിരി പുരണ്ടു.
അവര്‍ തന്റെ ബാഗ് തുറന്നു .ഒരു ചെറിയ മോതിരം എടുത്തു അവന്റെ വിരലില്‍ അണിയിച്ചു.ഒരു സുവര്‍ണ്ണ ദര്‍ഭ മോതിരം.
അവന്‍ അത് ഇഷ്ടമായി.
അവര്‍ അവനെ കെട്ടി പിടിച്ചു വീണ്ടും നെറ്റിയില്‍ ഉമ്മ വച്ചു.
"സാരമില്ല. മോന്‍ ഉറങ്ങിക്കോ..ഇറങ്ങാറാകുമ്പോ ഞാന്‍ വിളിക്കാം"
.
അവന്‍ അവരുടെ മടിയില്‍ തല വച്ചു ഉറങ്ങി.അവര്‍ അവന്റെ ശിരസ്സില്‍ തടവി കൊണ്ടിരുന്നു.
ആരോ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവന്‍ ഉണര്‍ന്നത്.
“തിരുവനന്തപുരം സ്റേഷനിലേക്ക് സ്വാഗതം.” അനൌന്‍സ്മെന്റ് മുഴങ്ങി.
അരികില്‍ കുറെ പേര്‍ നില്ക്കുന്നു.
അനന്തന്‍ കൊച്ഛച്ചന്‍ ,അമ്മൂമ്മ ,പിന്നെ പോലീസുകാര്‍..
ഇത് തന്നയല്ലേ കുട്ടി..പോലീസുകാര്‍ ചോദിക്കുന്നു...
അവന്‍ ചുറ്റും നോക്കി.ആ സ്ത്രീയെ അവിടെയെങ്ങും കാണുന്നില്ല.
അമ്മൂമ്മ അവനെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ വച്ചു...
“എന്നാലും എന്റെ മോനെ..നിന്നെ കാണാതെ അച്ഛന്‍ ഈ നാട് മുഴുവന്‍ അന്വേഷിക്കുവാ.” അമ്മൂമ്മ പറയുന്നു.
ബഹളങ്ങള്‍.പക്ഷെ അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ തിരയുന്നത്‌ മറ്റൊരാളെയാണ്.
അവന്‍ ആ മോതിരത്തില്‍ തടവി.അത് കണ്ടു അമ്മൂമ്മ അന്വേഷിച്ചു.
“ഇത് നിനക്ക് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി...”
“ഒരാള്‍ തന്നതാ അമ്മൂമ്മേ ...ട്രെയിനില്‍ വച്ചു.” അത്ര പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന്റെ മിഴി നിറഞ്ഞു.അവന്‍ വീണ്ടും തേടുകയാണ് ആ മുഖം.
അമ്മുമ്മ ആ മോതിരം ഊരിയെടുത്തു ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുന്ന അനന്തന്റെ അരികില്‍ എത്തി.
“ഇത് പോലെ ഒരെണ്ണം അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ അവള്‍....”
“ആര്‍ക്കു ?
..”
“യമുനക്ക്..ആശോകന്റെ മരിച്ചു പോയ ആദ്യ ഭാര്യക്ക്‌...അതായതു രാഹുലിന്റെ അമ്മക്ക്..”
“പക്ഷെ ..അവര്‍ മരിച്ചിട്ട് എത്ര വര്‍ഷമായി.അമ്മ പൊട്ടത്തരം പറയാതെ." അനന്തന്‍ ചോദിക്കുന്നു..
“ഇത് വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും ആയിരിക്കും...”
അനന്തന്‍ വീണ്ടും ഫോണിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു..
സംശയത്തോടെ നോക്കി നില്ക്കുന്ന അമ്മൂമ്മയെയും കൊച്ചച്ചനെയും രാഹുല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.കാരണം അവന്‍ അപ്പോഴും ആള്കൂട്ടത്തില്‍ തിരയുകയായിരുന്നു ആ മുഖം.
(അവസാനിച്ചു)

ഇറച്ചിവെട്ടുകാരന്റെ ഭാര്യ. (സംഭവകഥ )


ഇറച്ചിവെട്ടുകാരന്റെ ഭാര്യ. (സംഭവകഥ )
അന്ന്,
ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ ഉറക്കെയുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ടുകൊണ്ടാണ് ഉച്ചയുറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞാനുണർന്നത്.
ആരാണ് ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് ?
ആകാംക്ഷയോടെ വാതിൽ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു, അടുത്ത വീട്ടിലെ ഷെറിയുടെ മകളാണ്, നാലാംക്‌ളാസ്സുകാരി പാത്തു (ഫാത്തിമ)പിന്നാലെ അവളുടെ അനിയൻ രണ്ടാംക്‌ളാസ്സുകാരൻ അപ്പുവുമുണ്ട് (ആദം).
എന്താ മോളേ ന്നു ചോദിച്ചിട്ട് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. എന്നെ തള്ളി മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഓടി അകത്തു കയറി, ഞങ്ങളുടെ ഡൈനിങ്ങ്‌ ടേബിളിനടിയിൽ ഒളിച്ചു, രണ്ടാളും.
തൊട്ടടുത്തു താമസിയ്ക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണിയമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു
"മോളെ, സച്ചൂ, ആ കുട്ട്യോളെ പിടിച്ചോളൂ ട്ട്വോ"
എനിയ്ക്കു കാര്യം പിടി കിട്ടി.
അവരുടെ ഉപ്പ ഇന്നും കുടിച്ചു വന്നു കാണും.
ഇറച്ചിവെട്ടുകാരനാണ് അയാൾ. എന്നും പുലർച്ചെ നാലു മണിയ്ക്കു തന്നെ പണിയ്ക്കു പോവും, ഉച്ചയ്ക്കു രണ്ടു മണിയോടെ തിരിച്ചെത്തും.
പലപ്പോഴും നാലു കാലിലായിരിയ്ക്കും വരുന്നത്.
വഴക്കും ബഹളവുമെല്ലാം പതിവുള്ള ഒരു വീടായിരുന്നു അവരുടേത്...
ഷെറിയും ഈ കുടിയൻ ഭർത്താവും രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളും.
ഷെറിയ്ക്കു തയ്യൽ ജോലിയാണ്. വീട്ടിൽ തന്നെയിരുന്നു തയ്ക്കും. അവൾ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ആ കുട്ടികളെ നോക്കിയിരുന്നത്.
മജീദ്‌ കിട്ടുന്ന കാശു മുഴുവൻ കള്ളുഷാപ്പിൽ കൊടുത്തു തീർക്കുകയാണ് പതിവ്.
മജീദും കുട്ടികളും പോയിക്കഴിഞ്ഞുള്ള ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ ഷെറി ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നിരിയ്ക്കും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ചുണ്ടുകൾ അടി കൊണ്ടു പൊട്ടിയിരിയ്ക്കും. ചിലപ്പോൾ കണ്ണുകൾ വീർത്തിരിയ്ക്കും. പലപ്പോഴും കവിളുകൾ തിണർത്തിരിയ്ക്കും. ദേഹോപദ്രവമേൽക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലുമുണ്ടാവാറില്ല അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ.
ബ്രാഹ്മണിയമ്മ പലപ്പോഴും അവളോടു ചോദിയ്ക്കാറുണ്ട്,
"ഇതിനെയൊക്കെ സഹിയ്ക്കുന്നതിലും ഭേദം, കളഞ്ഞിട്ടു പൊയ്ക്കൂടെ ന്റെ കുട്ട്യേ" എന്ന്.
അവൾ സങ്കടത്തോടെ പറയും
"എന്താ ചെയ്യാ ബ്രാഹ്മണ്യേമ്മേ ന്റെ കുട്ട്യോൾടെ ബാപ്പയായിപ്പോയില്ലേ" എന്ന്.
ഇന്നിപ്പോൾ എന്റെ മേശയ്ക്കു കീഴിൽ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കാലിൽ നിന്നും ചോരയൊലിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഞാനവരെ വിളിച്ചു കാലെല്ലാം കഴുകി വൃത്തിയാക്കി മരുന്നു പുരട്ടിക്കൊടുത്തു.
" ഉപ്പ ബെൽറ്റോണ്ട് അടിച്ചതാ" എന്നു കരച്ചിലിനിടയിൽ പാത്തു പറയുന്നുണ്ട്.
അപ്പു ഭയന്നു തുറിച്ച കണ്ണുകളുമായി നിൽപ്പാണ്.
വിശപ്പും വേദനയും കൊണ്ടു ദയനീയമായിരുന്നു അവന്റെ മുഖം.
ഞാനവർക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊടുത്തു.
പാത്തു ആ ഭക്ഷണത്തിലേയ്ക്കു നോക്കി വീണ്ടും കരഞ്ഞു. സങ്കടം തിങ്ങിയിട്ടു കുഞ്ഞിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ഒന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ല.
"എന്റെ ഉമ്മച്ചി വല്ലതും കഴിച്ചാവോ"
എട്ടു വയസ്സുകാരിയുടെ സങ്കടം അതാണ്‌.
എനിയ്ക്കു ശരിയ്ക്കും കരച്ചിൽ വന്നു.
ഉമ്മച്ചിയ്ക്ക് ഞാൻ കൊടുത്തയയ്ക്കാം, ഇപ്പൊ മോളിതു കഴിയ്ക്കു.
ഞാൻ പറഞ്ഞു, അപ്പോഴും അവൾ മടിച്ചു.
"രണ്ടീസായി ഉമ്മച്ചി ഒന്നും കൈച്ചിറ്റില്ല, ഉപ്പ ഉമ്മച്ചീന്റെ കൈയ്ത്തില് ഷാളിട്ട് മുറുക്കി കൊല്ലാന്നോക്കി"
കുഞ്ഞു വിതുമ്പുകയാണ്.
അതും അതിലപ്പുറവും അവിടെ നടക്കാറുള്ളതുകൊണ്ട് അത്ര വലിയ ഞെട്ടലൊന്നും എന്നിലുണ്ടായില്ല. "സാരല്ല്യ മോള് കഴിക്ക്, എന്നു ഞാനവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അപ്പുവിനെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ വാരിവലിച്ചു കഴിക്ക്യാണ്.
ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി.
രണ്ടു ദിവസമായി ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളും പട്ടിണിയായിരുന്നോ ? ഞാനറിഞ്ഞില്ലല്ലോ.
രണ്ടു ദിവസായി ഷെറിയെയും ഇങ്ങോട്ടു കണ്ടിരുന്നില്ല.വഴക്കും ബഹളവുമൊക്കെ കേൾക്കാറുണ്ടെന്നു ബ്രാഹ്മണിയമ്മ പറഞ്ഞു.
വയറു നിറഞ്ഞതോണ്ടാവും അപ്പു അവിടെത്തന്നെ കിടന്നുറങ്ങി.
സന്ധ്യയായപ്പോൾ ഷെറി മക്കളെ വിളിക്കാൻ വന്നു.
കണ്ണും മുഖവുമെല്ലാം വീർത്തിരുന്നു.
കവിളിലും കയ്യിലുമെല്ലാമുണ്ട്, അടികൊണ്ട പാടുകൾ.
എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
"എനിയ്ക്കു മടുത്തു ഇത്താ ഈ ജീവിതം. കുട്ട്യോളെ ഓർത്തിട്ടാ, അല്ലെങ്കിൽ പണ്ടേ ഞാനീ പൊഴേല് ചാടിച്ചത്തേനെ"
ആവശ്യം നേരത്ത് ഒരാശ്വാസവാക്കും എന്റെ നാവിൽ വരൂല്ല.
സങ്കടം കടിച്ചമർത്തി ഞാനും ഷെറിയെ നോക്കി വെറുതെയിരുന്നു. അവൾ തുടർന്നു.
"ഇന്ന് അയ്യാളെന്റെ ജീവിതമാർഗ്ഗോം ഇല്ലാണ്ടാക്കി, ന്റെ തയ്യൽ മിഷ്യനെടുത്തു പൊഴേലെറിഞ്ഞു.
(ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ തൊട്ടു പിന്നിൽ പുഴയാണ് )
"ഞാനാരോടു പറയും ഇത്താ ഇതൊക്കെ, ഇയ്യാൾടെ ഈ സൊഭാവം കാരണം ന്റെ വീട്ടാരോ ഇയ്യാൾടെ വീട്ടാരോ ആരും ഞങ്ങളെ കാര്യത്തിൽ എടപെടൂല"
ശരിയാണ്, എന്തു ചെയ്താലും അയാളോടാരും ചോദിയ്ക്കാൻ പോവാറില്ല. നാട്ടുകാർക്കെല്ലാം ഭയമാണ്.
"അറവുകാരനല്ലേ, പോത്തിനെ വെട്ടുന്ന കത്തീട്ത്ത് മ്മടെ കൈത്തിനിട്ടൊന്ന് വീശിയാ തീർന്നില്ലേ എല്ലാം" എന്നു ചോദിയ്ക്കും ഞങ്ങളുടെ അയൽക്കാരനായ മൊയ്ദീൻക്ക.
അവരുടെ ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളിൽ ആരും ഇടപെടാറില്ല.
കുടിയ്ക്കാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾ നല്ലവനാണ്. ഭാര്യയ്ക്കും മക്കൾക്കും ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുക്കും. നല്ല ഭക്ഷണവും വസ്ത്രങ്ങളും എല്ലാം, പക്ഷേ അങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ അപൂർവ്വങ്ങളിൽ അപൂർവ്വമാണെന്നു മാത്രം.
മൂന്നു വർഷമായി ഷെറിയും കുടുംബവും ഞങ്ങളുടെ അടുത്തുള്ള വാടകവീട്ടിൽ താമസമാക്കിയിട്ട്. മജീദിനെ ഒരു മനുഷ്യനാക്കിയെടുക്കാൻ അയാളുടെ വീട്ടുകാർ കണ്ടു പിടിച്ച മാർഗ്ഗമായിരുന്നു അത്. തനിച്ചു താമസിക്കുമ്പോ എല്ലാം ശരിയാവുംന്ന്‌ അവളും കരുതിക്കാണും. എന്നിട്ടും മജീദ്‌ നന്നായില്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം.
ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിനോട് ഇതേക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു സങ്കടപ്പെടും.
ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം അവധിയ്ക്കു നാട്ടിൽ വന്ന സമയത്ത് എന്റെ ഈ പുരാണം പറച്ചിൽ കേട്ടു സഹിക്കാനാവാതെ മജീദിനെ വിളിച്ചൊന്നു ഉപദേശിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ആറടി പൊക്കവും അതിനൊത്ത വണ്ണവും കൊമ്പൻ മീശയും കുടവയറും ഒക്കെയുള്ള ഒരു തനി കാട്ടുമാക്കാനാണ് മജീദ്‌. പോരെങ്കിൽ അറവുകാരനും.
എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ജീവനെക്കുറിച്ചു അദ്ദേഹത്തിന് ആശങ്കയില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് അൽപ്പസ്വൽപ്പം ആശങ്ക ഇല്ലാതില്ല.
ഞാനതു തുറന്നു പറയുന്നതിനു മുമ്പ് അദ്ദേഹം ആളെ വിട്ടു മജീദിനെ വിളിപ്പിച്ചു.
മജീദ്‌, വിനീത വിധേയനായി വന്ന് ഇടംകൈ കൊണ്ടു തലയും ചൊറിഞ്ഞു നിന്നു. വലം കൈ പുറകിൽ പിടിച്ചിരിക്കയാണ്, ഞാനൊന്നു പാളി നോക്കി ; ഭാഗ്യം, വെട്ടുകത്തിയില്ല.
എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സാരോപദേശ കഥകൾ മുഴുവൻ അയാൾ ക്ഷമയോടെ കേട്ടു നിന്നു. അകത്തേക്കു കയറുന്ന അതേ വേഗതയിൽ അവ മറു ചെവിയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതും എനിയ്ക്കു കാണാമായിരുന്നു.
ഉപദേശക്ലാസ്സൊക്കെ കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മജീദ്‌ എന്ന കുഞ്ഞാട് ഇക്കാനോടൊരു ചോദ്യം.
"ഇക്ക ഇനിയെന്നാ തിരിച്ചു പോണേ"??
"ഞാൻ അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച, ഇൻഷാ അല്ലാഹ്"
"ഓ" എന്നു പറഞ്ഞു തലയും കുമ്പിട്ടു കുഞ്ഞാട് നടന്നു നീങ്ങി.
എനിക്കെന്തോ ആ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു പന്തികേടു തോന്നി
സുബഹി നമസ്‌കാരത്തിന് ഇക്ക നടന്നാണ് പള്ളിയിൽ പോകാറുള്ളത്. അന്നേരം ഈ പഹയൻ വല്ല പണിയും കൊടുക്കോ ?
ഇക്ക പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു
"അവനാ, അവനൊരു പാവാണ്, ഒരു ചുക്കും ചെയ്യൂല, ഞാൻ ചെറുപ്പം മൊതല് കാണണതല്ലേ, കുടിയ്ക്കുമ്പോ മാത്രേ കൊഴപ്പൊള്ളൂ ഇപ്പം കണ്ടാ, എന്തൊരു പാവാ"
ഞാനൊന്നു നീട്ടി മൂളി
അതു പിടിക്കാത്ത മട്ടിൽ മൂപ്പരെന്നോടു
"നീ വല്ല്യ മദർ തെരേസയ്‌ക്കു പഠിക്ക്യാന്ന്‌ പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ കാര്യം, ഇതു വല്ലതും നിന്നെക്കൊണ്ടു പറ്റോ" എന്നൊരു ചോദ്യം
ഞാനതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. മൗനം വിദ്വാനു മാത്രമല്ല വീട്ടമ്മയ്ക്കും ഭൂഷണമാണല്ലോ.
പിറ്റേന്നു വൈകീട്ട് ഷെറി വന്നു; തെളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ..
"ഇത്താ ഇന്നു മജീദ്‌ ഒരു തുള്ളി പോലും കുടിച്ചിട്ടില്ല, കൊറേ സാധനങ്ങളും വാങ്ങിക്കൊണ്ടന്നു. ഇക്കാനെക്കൊണ്ട് ഉപദേശിപ്പിച്ചത് നന്നായി ലേ?"
കരഞ്ഞു കൊണ്ടു ചിരിയ്ക്കുകയാണ് ഷെറി.
അപ്പൊ എനിക്കും തോന്നി, ശരിയാണല്ലോ എനിക്കെന്താ ഈ ബുദ്ധി നേരത്തെ തോന്നാഞ്ഞത് ?
"എല്ലാറ്റിനും അതിന്റേതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ"
എന്ന തത്വത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു ഞാനിരുന്നു.
ഷെറിയുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ടു വന്ന ഇക്കാന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു
"ഇക്കാ, ഇങ്ങളെ പടച്ചോൻ കാക്കും, ഇങ്ങള് ല്ലേര് ന്നെങ്കി ഇന്ന് ന്റേം മക്കളേം ഗെതിയെന്താ"
അതു കേട്ട നിമിഷം മൂപ്പരുടെ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ ആ ചിരി........ ഹൌ
'പാവം പാവം രാജകുമാരാൻ' സിനിമ കണ്ടിട്ടുള്ളവർക്കറിയാം, ഒരു കള്ളപ്രണയത്തിന്റെ പേരു പറഞ്ഞു ശ്രീനിവാസന്റെ കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ടു മീശയെടുപ്പിയ്ക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ.....
മീശയില്ലാത്തതാ സാറിനു നല്ലതെന്ന് അവർ പറയുമ്പോൾ, ശ്രീനിവാസന്റെ മുഖത്തു വിരിയുന്ന ആ ഭാവപ്രകടനം... !!
ആ അതെന്നെ, അതോർമ്മ വന്നു എനിയ്ക്ക്.
കൃത്യം ഒരാഴ്ച്ച.
വെള്ളിയാഴ്ച്ച ജുമാ കഴിഞ്ഞു ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു ഇക്ക വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി...
വീണ്ടും പ്രവാസത്തിലേയ്ക്ക്........
അതുവരെ മജീദ്‌ എന്ന കുഞ്ഞാട് സർവ്വഗുണസമ്പന്നനായിരുന്നു.
ഇത്ര നല്ലൊരു ഭർത്താവിനെ കിട്ടാൻ ഞാനെന്തു പുണ്യം ചെയ്തു എന്നു വരെ ഷെറിയെക്കൊണ്ടു പറയിച്ചു അയാൾ, അത്ര മാന്യൻ.
പിറ്റേന്ന് ശനിയാഴ്ച്ച, ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സമയം, ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരലർച്ച കേട്ടു ബ്രാഹ്മണിയമ്മ ഓടിച്ചെന്നു നോക്കുമ്പോൾ, മ്മടെ കുഞ്ഞാട്, നാലല്ല, പതിനാറു കാലിൽ തുള്ളിക്കൊണ്ടു നിക്കാണ്. ഷെറിയെ കഴുത്തിനു കുത്തിപ്പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഇത്തവണ അവളിൽ ആരോപിയ്ക്കപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്ന കുറ്റം പരപുരുഷ ബന്ധമാണ്.
(വായനക്കാർ തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട, എന്റെ ഭർത്താവിനെ ചേർത്തല്ല)
മജീദിന്റെ 'സഹവെട്ടുകാര'നായ യൂസഫിന്റെ മകൻ റഷീദ് ആണ് പ്രതി.
റഷീദിന്റെ കയ്യിലാണ് മജീദ്‌ ചിലപ്പോഴൊക്കെ വീട്ടിലേക്കു സാധനങ്ങൾ കൊടുത്തുവിടാറുള്ളതത്രെ.
26 വയസ്സുകാരനും അവിവാഹിതനുമായ റഷീദ്, 38 കാരിയും രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഉമ്മയുമായ ഷെറിയെ വച്ചോണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന ആരോപണം, ബ്രാഹ്മണിയമ്മയ്ക്കു സഹിച്ചില്ല. അവരും കലിപ്പോടെ എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞു.
മജീദ്‌ അവരെ ഒരു കല്ലെടുത്ത്‌ എറിഞ്ഞു. അവർ പക്ഷേ വിദഗ്ദ്ധമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
പിന്നെ കുട്ടികളുടെ നേർക്കായി ആക്രമണം.
ബെൽറ്റ് അഴിച്ചു അവരെ തലങ്ങും വിലങ്ങും മർദ്ധിച്ചു. അവർ അയാളുടെ കുട്ടികളല്ല പോലും!
അടിയേറ്റ് അവശരായ അവരോടു എന്റടുത്തേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ഷെറിയാണ് പറഞ്ഞത്, ആ വരവാണ് അന്നേരം ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഓടി വന്നത്.
മദർ തെരേസയ്ക്കു പഠിയ്ക്കുന്നുവെന്നൊക്കെ ഭർത്താവു കളിയാക്കുമെങ്കിലും, ഒരു സ്ത്രീയെ
പ്രത്യേകിച്ച് ഒരമ്മയെ സംബന്ധിച്ച് മാതൃത്വം എന്നും ഒരു ബലഹീനത തന്നെയാണ്‌. ആ കുട്ടികളുടെ കരച്ചിൽ കുറേ നാളത്തേയ്ക്ക് എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി
പിന്നീടവർ ആ വാടക വീടു വിട്ടു മറ്റൊരിടത്തേക്ക് ചേക്കേറി.
ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഷെറി എന്നെ കാണാൻ വരുമായിരുന്നു.
അവരുടെ ദയനീയ സ്ഥിതി കണക്കിലെടുത്ത് ഞങ്ങൾ പലരോടും പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പള്ളിക്കമ്മറ്റിയും മറ്റും സഹകരിച്ച് ഒരു വിസ സംഘടിപ്പിച്ചു മജീദിനെ ഗൾഫിലേക്ക് അയച്ചു.
അയൽനാട്ടുകാരനായ ഒരാളുടെ ഗ്രോസ്സറിയിലേക്ക്.
ഷെറിയുടെയും മക്കളുടെയും മജീദിന്റെ ഉമ്മയുടേയുമൊക്കെ കണ്ണീരിന്റെയും അകമഴിഞ്ഞ പ്രാർത്ഥനയുടെയും ഫലമായിട്ടോ എന്തോ അയാൾ കുടി നിർത്തി നല്ലവനാകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
മൂന്നു വർഷം ഗൾഫിൽ. അവർ പതിയെ പച്ച പിടിച്ചു തുടങ്ങി. പിന്നീടു ഷെറി വരുമ്പോൾ, ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന കഴുത്തിലും കാതിലും പൊന്നിൻ തിളക്കങ്ങൾ കണ്ടു തുടങ്ങി.
ഞാനും സന്തോഷിച്ചു.
കുട്ടികളും, പീഡനങ്ങളിൽ നിന്നു മുക്തരായപ്പോൾ ശാരീരികമായും ആരോഗ്യപരമായും നന്നായി. നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരുന്ന പ്രസരിപ്പ് കുറെയൊക്കെ അവർ വീണ്ടെടുത്തു.
പിന്നെ കുറേ നാൾ ഷെറി വന്നതേയില്ല.
തിരക്കുകളിക്കിടയിൽപ്പെട്ടു ഞാനും അവരെക്കുറിച്ച് മറന്നേ പോയി.
പിന്നീട്, എന്റെ ഉമ്മയുടെ ചികിത്സക്കായി ഞാൻ എറണാകുളത്തു അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിലേക്കു മാറി കുറച്ചുനാൾ.
പിന്നീട് ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നതറിഞ്ഞു ബ്രാഹ്മണിയമ്മ എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു,എന്നെ ഞെട്ടിക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള വലിയൊരു ബോംബും കൊണ്ട്.
ഷെറി റെഷീദിനോടൊപ്പം നാടുവിട്ടുവത്രെ.
ഞാൻ അസ്ഥപ്രജ്ഞയായി നിന്നു പോയി.
നാട്ടുകാർ പല കഥകളും പറഞ്ഞു നടന്നു.
ഒരു ഗൾഫുകാരന്റെ ഭാര്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അപവാദം കേൾക്കുകയെന്നത് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ
ഒരു അനിവാര്യതയാണ്. 90 ശതമാനം ഗൾഫ് ഭാര്യമാരും ഇതൊക്കെ നേരിട്ടിട്ടുള്ളവരാവും. മനക്കട്ടിയുള്ളവർ അതിനെയൊക്കെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളും. അല്ലാത്തവർ അതെല്ലാം കേട്ടു കുറേ കണ്ണീരൊഴുക്കും. കാലക്രമത്തിൽ അതുമായി പൊരുത്തപ്പെടും, അപ്പോഴേയ്ക്കും നാട്ടുകാർ പുതിയ ഇരയെ കണ്ടെത്തും. ഇതെല്ലാം സർവ്വസാധാരണമാണ്.
ഷെറിയുടെ കാര്യവും അങ്ങനെയായിരിയ്ക്കുമെന്നു ഞാനുറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ആളുകൾ ചുമ്മാ പറയുന്നതാവും.
സാമ്പത്തികമായി അവർ മെച്ചപ്പെട്ടപ്പോൾ ഇരിയ്ക്കപ്പൊറുതിയില്ലാതെ വല്ലതും വിളിച്ചു പറയുന്നതാവും എന്നൊക്കെ കരുതി.
പക്ഷേ, ബ്രാഹ്മണിയമ്മ കള്ളം പറയില്ല, പ്രത്യേകിച്ചും എന്നോട്...
എങ്കിലും നേരിട്ടു കാണാതെ എനിയ്ക്കതു വി ശ്വസിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല. ഞാൻ ബ്രാഹ്മണിയമ്മയോടു പറഞ്ഞു.
"നമുക്കൊന്നു ഷെറിയെ കാണാൻ പോകാം"
അവർ സമ്മതിച്ചില്ല.
"മോൾ എവിടേം പോവണ്ട, ആ അധ്യായം കീറിക്കളഞ്ഞോളു"
ലാഘവത്തോടെ അവരതു പറഞ്ഞുവെങ്കിലും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രായം അറുപതിലേറെയുണ്ട് അവർക്ക്. അനാഥയാണെങ്കിലും ഞാനും ഷെറിയുമെല്ലാം മക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നു. അവർ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടു മാത്രം ഞാനാ അദ്ധ്യായം അടച്ചു വച്ചു..
ഇന്നു ബ്രാഹ്മണിയമ്മയും ഞാനും വൈകുന്നേരം നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ പാടവരമ്പിൽ വച്ചു മജീദിനെ കണ്ടു.
അയാൾ നാട്ടിൽ വന്നതൊന്നും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
എന്തു പറയണം എന്തു ചോദിക്കണമെന്നറിയാത്ത വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നു. ഞങ്ങളുടെ സങ്കോചം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവണം അയാൾ ചോദിച്ചു
"അവള് പോയി നിങ്ങളറിഞ്ഞില്ലേ"?
"ആ കേട്ടു" എന്നു നിർവ്വികാരയായി പറഞ്ഞു ബ്രാഹ്മണിയമ്മ.
"സത്യം തന്നേണ് ലേ" എന്ന ചോദ്യത്തിന് അയാൾ അതെയെന്നു തലയാട്ടി.
"സത്യം തെന്നെ, ന്നെ ചതിച്ചു അവള്. ഞാനൊന്നു നന്നാവാൻ തുടങ്ങേര്ന്നു. വീടും കുടുംബോം എത്ര വെലപ്പെ ട്ടതാന്ന് ഗൾഫിലെ ജീവിതാണ് ന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്. അവളേം മക്കളേം ഞാനൊന്ന് സ്‌നേഹിച്ചു തൊടങ്ങേര്ന്ന്. സ്വന്തായിറ്റ് ഒര് വീട് വേണന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് തൊടങ്ങേര്ന്ന്. ഒക്കെ നശിപ്പിച്ചവള്. അവള്ക്ക് ന്നെ വേണ്ടാണ്ടായി"
കാട്ടുമാക്കാനെപ്പോലെയുള്ള അയാൾ കരഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പോത്ത് അമറുന്നത് പോലെ തോന്നി എനിക്ക്. ഞാൻ ഭയന്നു
ഇയാള് കരയേം ചെയ്യോ
ബ്രാഹ്മണിയമ്മ വീണ്ടും ചോദിച്ചു
"കുട്ട്യോള് "?
"അവരെ യെത്തീംഖാനെലാക്കി.ഇയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോകാണ്ട് പറ്റൂല. അവള്ക്ക് വേണ്ടാത്രേ ന്റെ മക്കളെ, ഇയ്ക്ക് കളയാൻ പറ്റോ?"
അയാളത് പറഞ്ഞപ്പോ ഞാനോർത്തത്, അന്ന്‌ അടി കൊണ്ടു തളർന്നിട്ടും വിശന്നു പരവശയായിട്ടും മുമ്പിൽ ഭക്ഷണം വച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ നിറകണ്ണുകളോടെ ആ കുഞ്ഞു ചോദിച്ച ചോദ്യമാണ്.
"ന്റെ ഉമ്മച്ചി വല്ലതും കഴിച്ചാവോ"
ആ കുഞ്ഞിനെയാണല്ലോ അവൾ.....
മജീദിനോടു പറയാൻ ഞങ്ങൾക്കു വാക്കുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല
ഞാനയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കി.
ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് അയാൾ !
പരാജിതന്റെ ചിരി,അതോ വിജയിയുടെയോ ?
"ഇയ്ക്ക് ജീവിക്കണം, ന്റെ മക്കളെ പഠിപ്പിച്ചു വെല്ല്യ നെലേലാക്കണം, മാന്യായിറ്റ് ന്റെ മോളെ കെട്ടിച്ചയക്കണം, ഇതൊക്കെ നടക്കാൻ ഇങ്ങള് ദുആ ചെയ്യണം. മജീദ്‌ എന്നും കൊള്ളരുതാത്തോനേർന്ന് നാട്ടാര്ക്ക്. പക്ഷേങ്കില് എന്ത് കൊണ്ട് മജീദ്‌ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയീന്നു ആരും ചോയ്ച്ചിറ്റില്ല. ഇനീപ്പം പറഞ്ഞിറ്റും കാര്യല്ല"
"നമുക്കു പോകാം ബ്രാഹ്മണ്യേമ്മേ"
ഞാനവരുടെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു.
തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ ബ്രാഹ്മണിയമ്മ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു
"സുകൃതക്ഷയം സുകൃതക്ഷയം.... അല്ലാണ്ടിപ്പോ ഇതFിനൊക്കെ എന്താ പറയാ ന്റെ കൃഷ്ണാ........... .

By
Sajna Shajahan

ഹരീ നീയെവിടെയാണ്..?

ഹരീ നീയെവിടെയാണ്..?
കിഴക്കു ചന്ദ്രോദയത്തിന്റെ ആരംഭമാണിപ്പോൾ..!!നീ കാണുന്നുണ്ടോ?
നിലാവ് കാണുമ്പോഴും,രാവിൻറെ ആദ്യ യാമങ്ങളിൽ പൂക്കുന്ന പേരറിയ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം വമിക്കുമ്പോഴും നിന്റെ ഓര്മകളെന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി വേദനിപ്പിക്കുന്നു..എവിടെയെങ്കിലും ഒരു നിഴലങ്ങുകയോ ,മൃദുവായ കാലൊച്ച കേൾക്കയോ ചെയ്താൽ എന്റെ മനസു തുടിക്കും..അത് നീയാണെന്നു കരുതി കാത്തിരിക്കും..പക്ഷെ.....!!
അകലെ വേനൽപക്ഷികൾ പാടുന്ന പൂത്ത കാടുകളും ഋതു ഭേദങ്ങളില്ലാതെ പൂക്കുന്ന മരങ്ങളുമുണ്ടെന്നു നീ പറഞ്ഞില്ലേ..?അവിടേയ്ക്കു എന്നാണ് നീയെന്നെ കൊണ്ട് പോകുക..? ശിശിരമെത്ര കഴിഞ്ഞു.. പുതുമഴകൾ പലതും പെയ്തൊഴിഞ്ഞു...
ഇലകൾ പൊഴിയുമ്പോലെ ദിനങ്ങളും...!!
ഉറങ്ങാതെ അവ്യക്തമായ ഭയങ്ങളെ ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കിടക്കുമ്പോൾ പുറത്തു മഴ പെയ്യുന്ന ഒച്ച കേൾക്കാം ചിലപ്പോൾ.. മരം പെയ്യുന്ന കേൾക്കാം..ഇരുട്ടിൽ കാലം ഇഴയുന്ന നിശബ്ദതയും.. ചിലപ്പോൾ നീയെന്നെ പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കുമ്പോലെ..!!
ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയാൽ മുറ്റത്തിനതിരിൽ നീ നട്ട നന്ത്യാർവട്ടം പൂത്തു നിന്ന് അതിൽ നിലാവ് തെളിഞ്ഞു കാണാം..!!
നിനക്കോര്മയുണ്ടോ..?അന്തിവെയിലുരുകുന്ന കുന്നിൻ ചെരിവിലൂടെ നാമൊരുമിച്ചു അർദ്ധനാരീശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകാറുള്ളത്..?അവിടെയുള്ള പേരറിയ മരത്തിനു കീഴിലിരുന്നു അസ്തമയം ഒരുമിച്ചു കാണാറുള്ളത്..?
നീ എന്നോട് പറയാതെ പോയ ശേഷം ഞാനവിടെഒരു തവണയേ പോയിട്ടുള്ളൂ..തനിച്..അപ്പോഴേക്കും വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരൊക്കെയോ എന്നെ തേടി വന്നു ബലമായി കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി..നിറദീപങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പൂവും ചന്ദനവും അണിഞ്ഞ ഭഗവാനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി കാഴ്ചമങ്ങി....എന്റെ ഹരിയെ തിരികെഎത്തിക്കാൻ ആ തിരുമുൻപിൽ കത്തുന്ന കർപ്പൂരമായി മാറി ഞാൻ....പാദങ്ങളിലെ പൂജ പുഷ്പമായി..
എന്നിട്ടും..........!!
ജീവകോശങ്ങളെ നിറം പിടിപ്പിക്കുന്ന നിന്നോർമകൾ മാത്രമാണെനിക്കിന്നു കൂട്ട് ഹരീ..പക്ഷെ അതും ചിലപ്പോൾ എന്നിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോകുന്ന പോലെ..!!
ചിലപ്പോൾ എന്നെ തന്നെയും..!!ഒന്നും ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..
കൂരിരുട്ടിൽ ഇരമ്പുന്ന സമുദ്രത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു വള്ളത്തിൽ തുഴഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു തോന്നലാണ് ഇപ്പോൾ..വിസ്മൃതിയിൽ കലങ്ങിയ പ്രേമസന്ഗീതത്തിന്റെ ഈണംഎവിടുന്നോ കേൾക്കുന്നു,, അതെന്റെ സിരകളിൽ നിന്നാവാം..അല്ലെ ഹരീ..നിന്നെയോർക്കുന്ന വേളയിൽ അനേകായിരം വര്ഷങ്ങള്ക്കപ്പുറത്തു നിന്ന് ഒരു നക്ഷത്ര കിരണം വന്നു ഇരുട്ടിൽ പ്രഭ വിടരുന്ന പോലെയാണെനിക്ക്..
എനിക്കറിയാം ഒരു നാൾ നീ വരുമെന്ന്..!!
എന്റെ കണ്ണീരണിഞ്ഞ മിഴികളിലേക്കു നോക്കി "ഞാൻ എത്താൻ വൈകിപ്പോയി..എങ്കിലും നീയെനിക്കു വേണ്ടി കാത്തിരുന്നല്ലോ"എന്ന് ക്ഷമാപണത്തോടെ പറഞ്ഞു നെറ്റിയിൽ അരുമയോടെ ചുംബിക്കും.. !!
അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിക്കെട്ടിലേക്കു സ്നേഹത്തോടെ മുഖം ചേർക്കും.."നിന്റെ മേനിക്ക് ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ ഉന്മത്ത ഗന്ധമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞെന്നെ നിന്നിലേക്ക് ചേർത്തണയ്ക്കും.. !!
നിന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തെന്നെ ചേർത്തുപുല്കാൻ നോക്കുന്ന നേരത്തു നീയെന്റെ കാൽവിലങ്ങു കാണാതിരിക്കില്ല..നീയെന്നെ വിട്ടു പോയതില്പിന്നെയാണ് അതവിടെ ഇടം നേടിയത്..പലരോടും കെഞ്ചിപ്പറഞ്ഞു.. അതഴിച്ചു മാറ്റാൻ..ആരും കേൾക്കുന്നില്ല..എനിക്കറിയാം ഹരീ നീയേ അതിൽ നിന്നെന്നെ മോചിതയാക്കൂ,..നിനക്കെ കഴിയൂ..ചോരപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ എന്റെ കാലുകൾ കാണുമ്പോൾ നീ വിങ്ങിപ്പൊട്ടും..അഴിച്ചുമാറ്റി എന്നെ സ്വാതന്ത്രയാക്കും..!!
അതിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കയാണ്..
പുറത്തു നിന്റെ ഒരു നിഴല് കാത്തു..മൃദുവായ ഒരു കാലൊച്ച കാത്തു..
അകലെ..വേനൽപക്ഷികൾ പാടുന്ന പൂത്ത കാടുകളും ഋതുഭേദങ്ങളില്ലാതെ പൂക്കുന്ന മരങ്ങളുമുണ്ടെന്നു നീ പറഞ്ഞയിടത്തേക്കു...
നിന്റെ വരവും കാത്തു.. യാമങ്ങൾ പിന്നിട്ട്...

വഴിയോരജീവിതങ്ങൾ.

വഴിയോരജീവിതങ്ങൾ.
===================
നിരതെറ്റിയ പല്ലുകളുള്ള പെൺകുട്ടി.
ഇന്നലെയും അവൾ തിരക്കേറിയ സായന്തനത്തിൽ അങ്ങാടിയിൽ ഒരു കോണിലിരുന്നു മുല്ലപ്പൂമാല വിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പൂക്കൂടയിൽ നിന്ന് പൂമാല കയ്യിലുയർത്തിപ്പിടിച്ച് തളർന്ന കണ്ണുകളാൽ ചുറ്റും പരതി "പൂമാല വേണോ.പൂമാല" എന്ന് ഇടയ്ക്കു വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കനിവുള്ളവർ ആരോ ഒരു മുഴം പൂമാല
അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും പൊട്ടിച്ചു മേടിക്കുന്നു.ഒരു കടലാസ് തുണ്ടിൽ അവളത് ഭദ്രമായി പൊതിഞ്ഞു കൊടുത്തു.
വില ചോദിക്കാതെ ഒരു നോട്ടെടുത്ത് അവളുടെ മടിയിലേയ്ക്കിട്ടു കൊടുത്തിട്ട് അയാൾ പോയി.
അവൾ ആ നോട്ടിൽ നോക്കി തെറ്റു ചെയ്ത കുട്ടിയുടെ ഭാവത്തോടെ ഇരുന്നു.
അൽപ്പനേരം കൂടി അവിടെയിരുന്നിട്ടു പൂക്കൂട എടുത്തവൾ നടന്നു തുടങ്ങി.
സായന്തനത്തിലെ കാറ്റ് അവളുടെ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ ചെമ്പൻ മുടിയിൽ അലകളുണ്ടാക്കി കടന്നുപോയി.
മുട്ടോളമെത്തുന്ന മുഷിഞ്ഞ പാവാടഞൊറിവുകൾ കാറ്റിൽ പറന്നു.ഒരു കൈ കൊണ്ട് അവൾ പാവാട ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
മെലിഞ്ഞ കൈത്തണ്ട ദരിദ്രകൗമാരത്തിന്റെ അടയാളം കാട്ടി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിലെവിടെയോ അവൾ മറഞ്ഞു.ആ മുഖം മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു കിടന്നു.ആ മുഖത്ത് തളർന്ന മിഴികളിൽ കണ്ട നിശ്ചയദാർഢ്യം എന്നെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.
വഴിയോരത്ത് ഏതെങ്കിലുമൊരു ശാപജന്മത്തിന് മാന്യതയുടെ മുഖം മൂടിയണിഞ്ഞവൻ കൊടുത്ത സമ്മാനമാവും അവൾ.അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും വലിച്ചെറിഞ്ഞു പോയതാവും.വേണ്ടാത്ത കളിപ്പാട്ടം വലിച്ചെറിയുന്നത് പോലെ.
ശരീരസുഖം തുല്യമായി പങ്കിടുമെങ്കിലും ഗർഭം സ്ത്രീയ്ക്ക് മാത്രമുള്ള വിശേഷത ആണല്ലോ.പുരുഷൻ ഉൽപ്പാദനം നടത്താൻ മാത്രമുള്ള ജന്മം.അവൻ ഗർഭം അംഗീകരിക്കണമെങ്കിൽ നാടും വീടും അറിഞ്ഞുള്ള ബന്ധമായിരിക്കണം.രഹസ്യമായി നടത്തുന്നതൊക്കെ രഹസ്യമായി അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഇഷ്ട്ടം.പുരുഷന്റെ രഹസ്യം സ്ത്രീയ്ക്ക് പരസ്യം ..കാരണം വീർക്കുന്നത് അവളുടെ ഉദരം
സ്വന്തം ചോര ഏതു പട്ടിയിലും നിക്ഷേപിക്കും.അതൊക്കെ അവിടെ വളരും.
മാതൃത്ത്വം എന്ന ഭാവമുണ്ട് സ്ത്രീയ്ക്ക് രഹസ്യമാണെങ്കിലും അവൾ അത് ഏറ്റെടുക്കും.അവിഹിതമായി.എന്നിട്ട് വളർത്തും.ചേരിയിലോ ചെളിക്കുണ്ടിലോ കിടന്നു പ്രസവിക്കും.
എന്നിട്ട് അരവയർ നിറച്ചാണെങ്കിലും വളർത്തും.അവളാണ് ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ മഹാപാപി .
ഇതുപോലെ ആരുടെയൊക്കെയോ ജീവരക്തം തെരുവിൽ കൈയും കാലുമിട്ടടിച്ചു വളരുന്നു.
ഭിക്ഷയെടുക്കുന്നു,ഒടുവിൽ വിധിയോട് പൊരുതി മണ്ണിലാവുന്നു.
ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും പഴയ സ്ഥാനത്ത് ഒരുകൂടനിറയെ പൂമാലയുമായി അവളെത്തി.നിരതെറ്റിയ പല്ലുകൾ കാണിച്ചു ചിരിച്ചു.
ഇന്നും ഞാനിവിടെ എത്തിയത് ആ കുഞ്ഞു കണ്ണുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസം കാണുവാൻ മാത്രമാണ്.
ഇന്ന് വന്നത് അവളുടെ പക്കൽ നിന്നും ആ മുല്ലമാലകൾ മുഴുവൻ വാങ്ങുവാൻ കൂടിയാണ്....ഇന്ന് മാത്രമല്ല..എന്നും...നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള ആ കുഞ്ഞികണ്ണുകൾ ഇനി വിശന്നു തളരരുത്..
ഒരു സാധാരണക്കാരനായ മനുഷ്യന് കണ്മുൻപിൽ നിസ്സഹായയായ ,ലോകം കണ്ടു തുടങ്ങിയ ഒരു സഹജീവിക്കു കൊടുക്കാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല സഹായം...

By
Nisa Nair

എഴുത്തും വായനയുംഃ ഒരാമുഖം

എഴുത്തും വായനയുംഃ ഒരാമുഖം
-----------------------
പല കവിതകളും ദുര്‍ഗ്രഹമെന്നും ഒന്നും മനസിലായില്ലെന്നും കവി എന്താണ്‌ അര്‍ത്ഥമാക്കിയത്‌ എന്നൊക്കെ കവിതകളുടെ കമന്‍റ്‌സില്‍ വായിക്കാന്‍ ഇടയാവാറുണ്ട്‌.ഈ മനസിലാകായ്‌മ എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ സംഭവിക്കുന്നത്‌, ജന്‍മസിദ്ധികൊണ്ടും പരന്ന വായനകൊണ്ടും നിരീക്‌ഷണം കൊണ്ടും ഒരു കവി ജനിക്കുന്നതിലും പ്രയാസകരമാണ്‌ ഒരു നല്ല വായനക്കാരന്‍ ജനിക്കുന്നത്‌.ഒരു ദിവസം കൊണ്ട്‌ കവിത വായിച്ച്‌ ഭാവുകത്വത്തില്‍ ലയനം സാദ്ധ്യമാകുമെന്നൊ ആശയത്തെ അനുഗമിക്കാമെന്നൊ ധരിക്കുന്നത്‌ മൌഢ്യമാണ്‌. സുഹൃത്ത്‌ എന്ന പരിഗണനയില്‍ മാത്രം ലൈക്കടിക്കേണ്ടി വരുന്നതും ഹൃദിസ്‌ഥമാക്കാനുള്ള സമയമില്ലായ്‌മ കൊണ്ടൊ ആസ്വാദന ക്‌ഷമതയുടെ അഭാവം കൊണ്ടുമൊ ആണ്‌.കാലത്തിനൊപ്പമൊ കാലാതീതമായൊ സഞ്ചരിക്കുന്ന കവിതകളുടെ പ്രമേയങ്ങള്‍ക്കും സങ്കേതങ്ങള്‍ക്കും പ്രസ്‌ഥാനങ്ങള്‍ക്കും ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ച്‌ മാത്രം സ്വായത്തമാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒന്നാണ്‌ നല്ല വായന.ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍റ കണ്ണും കാതും മനസും കാണാത്തതും കേള്‍ക്കാത്തതും അറിയാത്തതുമായ ലോകത്തില്‍ വിഹരിക്കുകയും അരൂപവും വിരൂപവുമായ യാദാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ മനോഹരങ്ങളായ പദങ്ങളാല്‍ കോര്‍ത്തിണക്കി സുന്തരമായ രൂപം നല്‍കി നമ്മില്‍ പുതിയ ലോകം തീര്‍ക്കുന്നു. ഒരോ വായനയും പുതിയ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതായനങ്ങളാണല്ലൊ,പതിവു രീതികള്‍ തെറ്റിക്കുന്നതും പരീക്‌ഷണ സൃഷ്‌ടികളും സംവേദനത്തിന്‍റ വഴികള്‍ ദുഷ്‌കരമാക്കാറുണ്ട്‌.നിരന്തരമായ വായനയും കാലാനുക്രമമായ മാറ്റങ്ങളെ അനുഗമിക്കാനുള്ള മനസാന്നിദ്ധ്യവും ഈ ദുര്‍ഗ്രാഹ്യത്തെ അതിജീവിക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്നു.ഒഴുക്കിനൊപ്പമല്ല ഒഴുക്കിനെതിരെയാണ്‌ എഴുത്തുകാരന്‍റ ദിശാബോധം.വാച്യാര്‍ത്ഥത്തിന്‍റ ഉപരിതലത്തില്‍ മാത്രം സ്‌പര്‍ശിച്ച്‌ ബൌദ്ധികാദ്ധ്വാനത്തിനു ഒട്ടും മെനക്കെടാതെ മനസിലാകുന്നില്ല ലളിതമായി എഴുതൂ എന്ന്‌ വേവലാതിപ്പെടുന്ന വായനക്കാരനെ മനസിലാകുന്നില്ല.വ്യംഗ്യാര്‍ത്ഥത്തിന്‍റ അഗാധതില്‍ ഇറങ്ങിച്ചെന്ന്‌ അറിവിന്‍റ വെളിച്ചം കാണാന്‍ ശ്രമിക്കാത്ത ഇരുട്ടില്‍ തപ്പുന്ന ചുരുക്കം വായനക്കാരെങ്കിലും വേഗമേറിയ ഈ ലോകത്ത്‌ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌ എന്നത്‌ ഒരു സത്യമാണ്‌

By
Purush parol

മലമോഹം


മലമോഹം
മഴപ്പെരുക്കം കണ്ട്
മലകൾ മോഹിച്ചു.
വിണ്ണുവിങ്ങിച്ചുരന്നിറ്റുമമൃ_
തിൻ സ്ഫടിക മുത്തുകൾ
ഉള്ളിലൂറുമുറവയായി
ഉയിരു പൂക്കും നദികളായി
സംസ്കാരത്തുടിപ്പ് വടിച്ച്
മലയുടെ കഥ ചൊല്ലാനാഴിയുടെ
തിരകളിലേക്ക് മുറുകുന്ന മഴപ്പെരുക്കം.
തിടമ്പുചാർത്തിയൊഴുകും നദിതൻ
കരൾ മാന്തിയണ കെട്ടി നാം
ഉളളു പഴുത്ത നദി മണൽക്കയങ്ങളിൽ
ബോധമറ്റു നിശ്ചലയായി.
നദിയുടെ വ്രണപ്പഴുപ്പിലേക്ക്
കാകോളമൊഴുക്കി ശുശ്രൂഷിച്ചു നാം.
ആത്മഹത്യ ചെയ്ത നദികളുടെ
മൃതദേഹമുണ്ടു മേഘങ്ങൾ കനത്തു
കരിനീലിച്ചു നിൽക്കവെ
ദൃഷ്ടികളിൽ മലകളിടിഞ്ഞു
മോഹങ്ങളനാഥരായി.
By
Deva Manohar

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo