ഖജുരാഹോ

'പണ്ടു പണ്ടു പണ്ടൊരു രാജകുമാരിയുണ്ടായിരുന്നു.ഹേമവതി...കാശിയിലെ പൂജാരിയുടെ മകൾ'

അവന്റെ മുഖം നന്നായി കുനിഞ്ഞു അവളുടെ കാതോരമുള്ള മുടിയിഴകളെ മാടിയൊതുക്കി

'എന്റെ പ്രാണേശ്വരിയോളം സുന്ദരി'....

ഉദയസൂര്യകിരണങ്ങൾ അവളുടെ കവിളിലൊരു തെങ്ങോലയുടെ ചിത്രം വരച്ചു...
അതിലൂടെ ചൂണ്ടുവിരലിന്റെ അഗ്രം പതിയെ നിരക്കി നീക്കിക്കൊണ്ട് അവനവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി.

തടാകം സ്വച്ഛമായിരുന്നു.ഓളങ്ങളില്ലാതെ ... തൂവെള്ള നിറമുള്ള രണ്ടരയന്നങ്ങൾ തടാകത്തിൽ നീന്തി മടുത്തിട്ടെന്നോണം കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി അവളുടെ അടുത്തേക്കെത്തി .അവന്റെ മടിയിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്തി അവൾ അവയെ നോക്കി.

'എന്നിട്ട് ?'

'എന്നിട്ട്...അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായ ദൈവങ്ങൾ ചെറുപ്പത്തിലേ അവളെ വിധവയാക്കി'

'ശ്ശോ കഷ്ടം...എന്തേ ഈ ദൈവങ്ങളിങ്ങനെ അസൂയക്കാരായത്...?

'സൃഷ്ടിച്ചത് മനുഷ്യരായതിനാലാവും'

അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അവനഭിമുഖമായിരുന്നു.

'നീ സൃഷ്ടിയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ തിരുത്തുകയാണോ..'

കൈയിൽ തടഞ്ഞ വെള്ളനിറമുള്ളൊരു കല്ല് ആയത്തിൽ വീശി അവനാ തടാകത്തിലേക്കെറിഞ്ഞു.അത് ഒരു ചെറുചുഴിയിലൂടെ തടാകത്തിനടിയിലെ വിസ്മൃതിയിലേക്കു മറഞ്ഞു.

'തടാകങ്ങളുടെ നഗരം ...'

'അതെ,തടാകങ്ങളുടെ നഗരം...നഗരത്തിന്റെ ജലസ്രോതസ്സ് ഈ തടാകങ്ങൾ തന്നെ'

കുഞ്ജ്ബിഹാരി...നിനക്കാരാണ് കാന്നാ ഈ പേരിട്ടത്?

'അമ്മ...കൃഷ്ണഭക്ത...അപരിചിതമായ കൃഷ്ണനാമം നൽകിയതാവാം'

തടാകത്തിൽ മുഖം നോക്കി നിൽക്കുന്ന കൃഷ്ണമന്ദിറിൽ ആരതിയുടെ മണി മുഴങ്ങുന്നു.

" ആരതി കുഞ്ജ്ബിഹാരി കി ശ്രി ഗിരിധര കൃഷ്ണമുരാരി കീ..."

'എപ്പോഴും നീയിങ്ങനെയാണ് തപ്തി, കഥയിൽ നിന്നു വഴുതി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും.'

അവന്റെ സ്വരത്തിലൊരു പരിഭവം.

'ക്ഷമിക്കൂ കാന്നാ നീ പറയൂ...സുന്ദരിയായ ഹേമാവതിയെ കുറിച്ച്...ഈശ്വരൻമാരുടെ അസൂയ കൊണ്ടു വൈധവ്യം വിധിക്കപ്പെട്ടവൾ...പറയൂ അവൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചു...'

മോഹങ്ങളുടെ തീക്ഷ്ണതയിൽ അവളുരുകി കൊണ്ടിരുന്നു.അംഗലാവണ്യം പൂർണ്ണമായിത്തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ...ഉഷ്ണം...
ഉള്ളുലയ്ക്കുന്ന ഉഷ്ണമവളെ ഉരുക്കിയൊരുക്കി കൊണ്ടേയിരുന്നു...രാത്രിയുടെ മോഹനസൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടയായി പാതിരാവിലവൾ നിലാവിലേക്കിറങ്ങി.
എങ്ങും നിറയുന്ന പാൽനിലാവ്...കുഞ്ഞോളങ്ങളവളെ പ്രലോഭിപ്പിക്കും വിധം കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ തൊട്ടു ചിരിച്ചിട്ടു തിരിച്ചോടി.

മേഘങ്ങളുടെ മറവിലൊളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ചന്ദ്രദേവനവളെ കൺപാർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.ഹേമാവതി പതിയെ തടാകത്തിലേക്കിറങ്ങി.മുട്ടോളം...അരയോളം...മാറോളം...മുങ്ങിനിവർന്ന് അവൾ നീന്തിത്തുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...മലർന്നും കമിഴ്ന്നും ...ഓളങ്ങളവളെ ഒന്നു തൊടാൻ കൊതിച്ച് ഓടിയണഞ്ഞു.

മേഘപാളികളെ വകഞ്ഞൊതുക്കി ശീതളസൗന്ദര്യത്തിന്റെ പുരുഷഭാവം കൈക്കൊണ്ട ചന്ദ്രൻ തടാകത്തിലെ ഓളങ്ങളിലേക്കൊരു പാൽനിറമായി കലർന്നു...ഹേമാവതി സ്വയം മറന്നു.

'നീയൊരു ശില്പി മാത്രമല്ല, നല്ല കഥാകാരൻ കൂടിയാണ്...എത്ര സുന്ദരമായാണ് നീ കഥ പറയുന്നത് '

കണ്ണിലെ നാണം മറയ്ക്കാനൊരു ശ്രമമെന്നോണം അവളൊന്നു മുഖമമർത്തി തുടച്ചു.

"ചന്ദ്രൻ തിരികെ ആകാശപാളികളിലേക്കു മറയാനൊരുങ്ങവേ ഹേമാവതിയിൽ അപരാധ, അപമാന ബോധങ്ങളുണർന്നു.

അച്ഛനില്ലാത്തൊരു കുഞ്ഞ്...

അഭയത്തിനായവൾ ചന്ദ്രനോടു കേണു.

കാശി വിട്ട് ഖജുരാഹോയിലേക്കു പോകുക...നിനക്കു പിറക്കുന്ന തേജസ്വിയായ പുത്രനിൽ നിന്ന് ഒരു രാജവംശം ഉടലെടുക്കും...നിന്റെ നാമം എക്കാലവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടും.
എന്നരുളിച്ചെയ്ത് ചന്ദ്രൻ മറഞ്ഞു.

ഭോഗാസക്തിയെ ചിതയിലെരിച്ച് മോക്ഷമാർഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങാൻ ആത്മാവിനെ സജ്ജമാക്കുന്ന കാശിയിൽ നിന്നും ഹേമാവതിയുടെ വിട വാങ്ങൽ... ഖജുരാഹോ എന്ന ശില്പനഗരത്തിന്റെയും ഒപ്പം ചന്ദേല രാജവംശത്തിന്റെയും ചരിത്രം അവിടെ തുടങ്ങുന്നു.

ഒരിക്കൽ നമുക്കു പോകണം തപ്തി ... രതിയുടെ ദൃശ്യവിസ്മയത്തിലേക്ക്...
ഖജുരാഹോയിലേക്ക്"

അവളുടെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ വിടർന്നു...

'എന്താ..'

"അതെ...അമ്മയുടെയും ചന്ദ്രദേവന്റെയും സ്മരണാർത്ഥം ചന്ദ്രവർമ്മമഹാരാജാവു പണി കഴിപ്പിച്ച എൺപത്തഞ്ചു ക്ഷേത്രങ്ങൾ ...രതിയുടെ നഗ്നമായ ചിത്രീകരണം കൊണ്ടും ശില്പഭംഗി കൊണ്ടും ലോകശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റിയ കലാസൃഷ്ടിയാണത് .കാലങ്ങളോളം മഹാവനത്തിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു ഈ ദൃശ്യവിസ്മയം.ഇന്നിപ്പോ ലോകപൈതൃകകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു...ഉദാത്തമായ കലാസൃഷ്ടികൾ കാലത്തിനപ്പുറം നിലനിൽക്കുക തന്നെ ചെയ്യും"

എന്തോ പറയാനായി കണ്ണിൽ കുസൃതി നിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.പക്ഷേ അവന്റെ മുഖത്തെ തികഞ്ഞ ഗൗരവം കണ്ടതു കൊണ്ടാവാം പറയാൻ വന്നതവൾ വേണ്ടെന്നു വെച്ചത്.
അവൾക്കു തണുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...ചന്ദനക്കളറിൽ മെറൂൺ സിൽക്ക് നൂലു കൊണ്ടു ചിത്രശലഭങ്ങൾ തുന്നിച്ചേർത്ത കശ്മീരി പശ്മിന ഷോൾ ഒന്നു കൂടി തോളിലേക്കു വലിച്ചിട്ടിട്ട് അവളവനെ നോക്കി.

"പോകാം കാന്നാ ...ഈ കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് തടാകക്കരയിലിരുന്നു മഞ്ഞു കൊള്ളാമെന്ന് നേർച്ചയുണ്ടോ നിനക്ക്?"

പാന്റിന്റെ പുറകിലെ മണ്ണു തട്ടിക്കളഞ്ഞ് അവനെഴുന്നേറ്റു.

'അതാ ഏഴാം നമ്പർ മെറ്റഡോർ ... വാ ..'

കോളേജിലേക്കുള്ള വണ്ടിയാണ് .ഓടിക്കയറി വിൻഡോ സീറ്റിലേക്കിരുന്നിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി .പതുക്കെ നിസംഗമായ പാദചലനങ്ങളോടെ നടന്ന് അവനവൾക്കരികിലിരുന്നു...
പുറത്ത് വെയിൽ നാളങ്ങൾ വിരുന്നു വന്നു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു.ശൈത്യം അങ്ങനെയാണ്...മൂടിപ്പുതച്ചു മടി തൂങ്ങിയിരിക്കും പ്രകൃതി പോലും.

മസ്ജിദിനു മുന്നിലെ അരഭിത്തിയിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് ബാബ...അയാൾക്കു മുന്നിൽ വരിയായി നിൽക്കുന്ന കുറേ ആളുകൾ...കൂടുതലും കുട്ടികളെയും കൊണ്ടു വന്ന അമ്മമാരാണ്...അരികിലൊരു വലിയ പാത്രത്തിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ജലത്തിൽ വേപ്പിലകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് മുക്കി അതുകൊണ്ട് മുന്നിൽ വരുന്നവരുടെ തലയിൽ മൂന്നു വട്ടമടിക്കും ബാബ.പേടി മാറാനും പ്രേതഭയം ഇല്ലാതിരിക്കാനുമാണെന്ന് പറഞ്ഞുതന്നത് ജഗ്താർ ഭാഭിയാണ്.മെറ്റഡോർ നീങ്ങിയകലും വരെ അവൾ ആ ബാബയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
എന്നും അതവളുടെ പതിവായതിനാൽ അവനും കൗതുകത്തോടെ പുറത്തേക്കു കണ്ണയച്ചു.

മെറ്റഡോറിനുള്ളിൽ ഒരഴുക്കു മണം നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്...പാൻമസാലയും ഹുക്കയും കഞ്ചാവു ബീഡിയും കൂടിച്ചേർന്നുണ്ടാക്കുന്നതാണ് ആ ഗന്ധം.പാൻ വായ്ക്കകത്തില്ലാത്ത യാത്രക്കാർ നന്നേ കുറവ്.
മുഷിഞ്ഞ വേഷവും എണ്ണമയമില്ലാതെ പാറികിടക്കുന്ന ചെമ്പിച്ച തലമുടിയും പുകയിലക്കറ പിടിച്ച പല്ലുകളും...ഒരു ശരാശരി ഭോപ്പാലിയുടെ രൂപം ഇതാണ്.ആദ്യനാളുകളിൽ ഈ മെറ്റഡോർ യാത്ര തനിക്കെത്ര മാത്രം മാനസികബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്നവളോർത്തു.ഇത് ആസ്വദിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് കുഞ്ജ്ബിഹാരിയാണ്.

നാം ക്യാ ഹേ എന്ന ചോദ്യവുമായി അരികിൽ വന്നിരുന്ന് ഒരു നാൾ ഹൃദയവാതിലിൽ മുട്ടിയ കുഞ്ജ്ബിഹാരി എത്ര പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ കണ്ണനായത്.പക്ഷേ ആ വിളിയിലെ ഉച്ചാരണം അവന്റെ ഭാഷ തന്നെയാവണമെന്ന് അവനു നിർബന്ധമായിരുന്നു.കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി കാന്നാ എന്നു പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പഠിച്ചതോർത്തപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തൊരു നിലാച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

വീതിയുള്ള ഡിവൈഡറിനുമേൽ ഇന്നുമുണ്ട് ഉടുതുണിയില്ലാത്ത കുട്ടികളുടെ ഒരു കൂട്ടം...നിരന്നിരുന്നു പരസ്പരം മത്സരിച്ച് പ്രാഥമികകർമ്മം നിർവഹിക്കുകയാണവർ.അറിയാതെ അവളുടെ മൂക്കൊന്നു ചുളിഞ്ഞു.

' ഉം? ' അവന്റെ മുഖത്തു ചോദ്യഭാവം.

മുഖം കൊണ്ടു തന്നെ ആ കാഴ്ച്ച ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

അതിലേക്കൊന്നെത്തി നോക്കിയതും അവന്റെ മുഖമൊരു പുഞ്ചിരിയായി വിടർന്നു ...ശെയ്ത്താൻ ബച്ചേ...വികൃതിക്കുട്ടൻമാർ.

'പിന്നേ..പട്ടാപ്പകൽ പാതയോരത്തിരുന്നു പണി പറ്റിക്കുന്നതല്ലേ വികൃതി...സംസ്കാരമില്ലായ്മയാ ഇത്'

അവന്റെ മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്നു...കണ്ണുകളിലെ ഞരമ്പുകൾ ചോരനിറത്തിൽ എഴുന്നു നിന്നു.

'നിന്നെ പോലുള്ളവർക്കു സഞ്ചരിക്കാനാണ് വി.ഐ.പി റോഡുകളുണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളത്.ഭോപ്പാലിന്റെ മറ്റൊരു മുഖമാണത്.സ്വന്തമായൊരു കാർ വാങ്ങിക്കൂ...യാത്ര അതു വഴിയാക്കു'

'പിണങ്ങിയോ.. ഞാൻ കുറ്റപ്പെടുത്തിയതല്ല കാന്നാ...രാവിലെ വിസർജ്ജ്യം കണി കാണേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ '

അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.ഉള്ളിൽ പടരുന്ന അസ്വസ്ഥതയോടെ അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.കാണെക്കാണെ മുഖം ശാന്തമായി.കൺഞരമ്പുകളിലെ ചുവപ്പു നിറം ഇളംനീലയിലേക്കു പകരുന്നതും ശാന്തമായൊരു തടാകം പോലെ അവ സ്വച്ഛമാകുന്നതും അവൾ കണ്ടു.

"നിനക്കു മനസ്സിലാവില്ല തപ്തി...ഹൃദയത്തിൽ മുറിവേറ്റ നഗരമാണിത്.മനുഷ്യരാൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട മുറിവ് ...ഒരു രാവും പകലും വിഷം കലർന്ന പ്രാണവായു ശ്വസിക്കേണ്ടി വന്നവന്റെ ദുരവസ്ഥ സങ്കൽപ്പിക്കാനാവുമോ നിനക്ക്?
ശ്വാസമില്ലാതാവുക...ഉള്ളിലേക്കെടുക്കുന്ന പ്രാണവായു ശ്വാസനാളിയെ കത്തിച്ചുകളയുക...ആന്തരാവയവങ്ങൾ പുകഞ്ഞു പുകഞ്ഞു നിൽക്കക്കള്ളിയില്ലാതെ എങ്ങോട്ടെന്നറിയാതെ പരക്കം പായേണ്ടി വരിക...മുപ്പത്തിനാലു വർഷം മുൻപു കണ്ട ആ പേടിസ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ഉണർന്നിട്ടില്ല ഭോപ്പാൽ...'

കേട്ടറിവു മാത്രമുള്ള ആ ദുരന്തചിത്രങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്കും പാഞ്ഞെത്തി .പൂർണ്ണമായും മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞ വിളറിവെളുത്തൊരു കുഞ്ഞുമുഖത്തെ ഇനിയുമടഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞ ശൂന്യത ഓർത്ത് അവളൊന്നു നടുങ്ങി.

"ഈ ലോകത്ത് രണ്ടു തരം മനുഷ്യരേ ഉള്ളൂ തപ്തി...പണക്കാരും ...പാവപ്പെട്ടവരും.ജാതിയും മതവും നിറവും ഭാഷയും ദൈവങ്ങളുടെ പേരിലുള്ള രക്തച്ചൊരിച്ചിലും ഒക്കെ അതിന്റെ ഉപോൽപ്പന്നങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
സ്ഥാപിത താത്പര്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടി മനപൂർവ്വം
സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഉപോൽപ്പന്നങ്ങൾ"

ഓരോ വാക്കുച്ചരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ തോളെല്ലുകൾ തെളിയുകയും മറയുകയും ചെയ്യുന്നത് കൗതുകത്തോടെയവൾ നോക്കിയിരുന്നു.പറയുന്നതിൽ പകുതിയും അവൾക്കു മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അതു പറയുമ്പോൾ അവനിലുണ്ടാകുന്ന ഭാവവിത്യാസങ്ങൾ അവളെ പിടിച്ചിരുത്താൻ മാത്രം ശക്തമായിരുന്നു.

'ഇന്ന് ലോകം ഭരിക്കുന്നത് പണമാണ്.ചിലരിലേക്കു മാത്രം കുമിഞ്ഞു കൂടുന്ന പണം.ചിലരുടെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ മാത്രം കണ്ണു തുറക്കുന്ന ദൈവങ്ങൾ...നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ തപ്തി ...ചിലരെ ദൈവം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് സങ്കടപ്പെടാൻ മാത്രമാണ്.ചിലരെ ധൂർത്തടിക്കാനും'

അവളെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് ദീർഘമായി ഒന്നു ശ്വസിച്ചു അവൻ.

'സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ശരിക്കും ദൈവമാണെങ്കിൽ'

'നാക... നാക...കോയി ഉതർനാ ഹേ?'

അവിചാരിതമായി അവർക്കിടയിൽ ചൂഴ്ന്നിറങ്ങിയ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് കണ്ടക്ടറുടെ പരുക്കൻ സ്വരമുയർന്നു.

'ഇറങ്ങാം...കാന്നാ'

അന്നു കോളേജിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു.അവനും.

...

എന്തു കൊണ്ടാണ് ഖജുരാഹോ
ഇത്ര മാത്രം തന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് കുഞ്ജ്ബിഹാരിക്ക് മനസ്സിലായതേയില്ല.
കുലത്തൊഴിൽ ശില്പം കൊത്തലാണ്.
എങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസം നേടി മറ്റെന്തെങ്കിലും ജോലിയിലേക്ക് തിരിയട്ടെ എന്നു കരുതിയിട്ടാണ് അപ്പാ കോളേജിൽ ചേരാൻ നിർബന്ധം പിടിച്ചതെന്ന് അറിയാതെയല്ല.
ശില്പവിദ്യ ഒരുപാടൊന്നും തന്നെ ആകർഷിച്ചിട്ടുമില്ല.എന്നിട്ടുമെന്തേ കേട്ടറിവു മാത്രമുള്ള ഈ ശില്പസമുച്ചയം ഇത്രയേറെ തന്നെ ആകർഷിക്കുന്നത്...

കുതിരവണ്ടി വല്ലാതൊന്നുലഞ്ഞു.അവന്റെ ചിന്തകളുടെ ചരടുകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട്.

'ഖജുരാഹോ ആ ഗയാ ഭായ്സാബ്...ഹമേ ജാനേ ദോ...'

വണ്ടിക്കാരന് പണം കൊടുത്ത് ഖജുരാഹോയുടെ മണ്ണിലേക്ക് കാലു കുത്തുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിലെങ്ങോ പുതിയൊരു നീർച്ചാലിന്റെ ഉറവ കിനിഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പുലർവെയിലിൽ തിളങ്ങുകയാണ് ഖജുർ നദി...
ഈന്തപ്പനകൾ തണലൊരുക്കിയൊരു ഗതകാലം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാലാവുമോ
അതോ ഈന്തപ്പഴമധുരമുള്ള കുളിർജലമായതിനാലോ നദിക്കീ പേരു കിട്ടിയത്.
ഓളങ്ങളിൽ തട്ടി വെളിച്ചം പ്രതിഫലിക്കുന്നു...
ഇവിടെ നിന്നു തുടങ്ങുകയാണ് ഖജുരാഹോയുടെ വിസ്മയക്കാഴ്ച്ച.

ചെങ്കല്ലിൽ തീർത്ത വിസ്മയലോകം
കുഞ്ജ്ബിഹാരിയുടെ കണ്ണിലും മനസ്സിലും ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
ചുവർശില്പങ്ങൾ പറയാതെ പറയുന്ന കഥകൾ ...ഹൈന്ദവ-ജൈന-ബുദ്ധ ദൈവങ്ങളെ തുല്യപ്രാധാന്യത്തോടെ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ഓരോ ശില്പവും എത്ര സൂക്ഷ്മമായാണ് കടഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
ആ ശില്പിയുടെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ ത്രസിച്ചു.
ഓരോ ശില്പങ്ങളെയും തൊട്ടു തലോടി ആ വിരലുകൾ സഞ്ചരിച്ചു.
അവയുടെ പൂർണ്ണത,അവയുടെ ചാരുത,അവയുടെ മനോഹാരിത...

ശില്പി ശില്പത്തിലേക്കിറങ്ങി...
ശില്പി ശില്പത്തിലേക്കാഴ്ന്നു..
ശില്പി ശില്പമായിത്തീർന്നു.

മഹേശ്വരനും മഹാദേവിയും വിഷ്ണുവും ലക്ഷ്മിയും ബുദ്ധനും മഹാവീരനും
വസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാരമില്ലാത്ത മുഗ്ദ്ധബിംബങ്ങളായി ക്ഷേത്രച്ചുമരിൽ പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്നു.
വരാഹമൂർത്തിക്കരികിൽ തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ ശില്പി തപ്തിയെയോർത്തു.
അവൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ...
വരണം അവളെയും കൊണ്ടൊരുനാൾ...ലൗകികതയുടെ ഈ വിസ്മയലോകത്തേക്ക്...ജീവിതത്തിന്റെ ആഘോഷത്തിലേക്ക്.

ശില്പിക്കു കാലുറച്ചില്ല...ഇനിയുമുണ്ടേറെ...കാണാനൊരുപാട്...
ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക് ... ശില്പത്തിൽ നിന്നു ശില്പത്തിലേക്ക്...

അമൂർത്തമായ ഓരോ കൊത്തുപണിയും അവനിലെ ശില്പിയെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു..
മണ്ഡപത്തിൽ മണിപ്രവാളം കഥക് നൃത്തമായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് അനുഗ്രഹീതരായ കലാകാരൻമാർ...
നൃത്തോത്സവത്തിന്റെ ഒരുക്കങ്ങളിലേക്കോ...അലങ്കാരങ്ങളിലേക്കോ...
തിരക്കുകളിലേക്കോ...
അവന്റെ ശ്രദ്ധ ചെന്നതേയില്ല.
അവനാ ശില്പഭംഗിയിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുകയായിരുന്നു.
അതോ ആ ശിലാശില്പങ്ങൾ അവനിലേക്ക് ഒഴുകി നിറയുകയായിരുന്നോ.

ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ...ഉദയം മുതലുദയം വരെ ...കുഞ്ജ്ബിഹാരി ആ ക്ഷേത്രസമുച്ചയങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഓരോ ശില്പത്തിന്റെയും രൂപഭംഗി ആത്മാവിലേക്കാവാഹിച്ചു.
വിന്ധ്യാപർവതത്തിന്റെ,ബുന്ദേൽഖണ്ഡ് മഹാവനത്തിന്റെ,ഖജുർനദിയുടെ എല്ലാ വന്യപ്രൗഢസൗന്ദര്യവും
ആ പ്രതിമകളിലേക്കാവാഹിക്കപ്പെട്ട കാഴ്ച്ച കണ്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടും മതിവരാത്തൊരു മോഹനദൃശ്യമായി അവനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അതെ...പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യം ...ആവരണങ്ങളില്ലായ്മയിലാണ്...
ആരാധനാമൂർത്തികളെ നഗ്നരായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ...
ഇത്രയും സ്പഷ്ടമായി ലൗകികജീവിതം അവരിലൂടെ ചിത്രീകരിക്കാൻ ചന്ദേലരാജാക്കൻമാരെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്താവും...?

അടുത്ത നിമിഷം അവനാ ചിന്ത തിരുത്തി.
എന്തു കൊണ്ടു പാടില്ല...
സൃഷ്ടിയിലൂടെ നിലനിർത്തപ്പെടുന്ന പ്രപഞ്ചത്തെ കുറിച്ച് സ്രഷ്ടാക്കളിലൂടെ പറയുക...സ്ത്രീപുരുഷസംയോഗം അതിന്റെ എല്ലാ പവിത്രതയോടെയും അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് കലയിലൂടെ വിളിച്ചോതുക...
കലയുടെ പരമമായ ധർമ്മം...കലയുടെ പൂർണ്ണത...കലയുടെ ശ്രേഷ്ഠത....
ആ നൂറുവർഷങ്ങളിൽ ജനിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന വേദന ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ അവന്റെ ആത്മാവിനെ പിളർത്തി.
എന്തു കൊണ്ട് ഈ കാലത്തു പാടില്ല എന്ന ചിന്ത ഇടിമുഴക്കമായി അവന്റെ പ്രഞ്ജയെ ഉണർത്തി.

അവൻ സ്വയമുരുകിത്തീരുകയായിരുന്നു...

അവൻ വീണ്ടും രൂപപ്പെടുകയുമായിരുന്നു.

അവനിലെ ശില്പി ആധുനികലോകത്തെ സാമൂഹ്യസദാചാര നിയമങ്ങളെയൊക്കെ തച്ചുടച്ച് പ്രഞ്ജയെ കീഴടക്കുന്നതറിഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെയാണ് ഖജുർനദിയിലൊന്നു കാൽ നനച്ച് അവനാ നഗരത്തോടു യാത്ര ചോദിച്ചത്.

ഇനിയൊന്നും പഴയതു പോലെയാവില്ലെന്ന് ആ നിമിഷം അവനോടാരോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതേ അർത്ഥത്തിൽ തന്നെ അവനത് ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

...

"കാന്നാ...നീയേതു ലോകത്താ...എന്നെ കൂട്ടാതെ നീയെന്തിനാ ഖജുരാഹോയിലേക്കു പോയത്"

അവൾ പരിഭവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാലം ഉറങ്ങിക്കിടന്നു.അവനാ പരിഭവം മനസ്സിലായതേയില്ല.

'ഞാനൊരു ശില്പസമുച്ചയം സൃഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നു ...ഖജുരാഹോ ഒരു നിമിത്തമാണ് തപ്തി...ഞാനെന്ന ശില്പിയുടെ നിയോഗത്തിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലക.ഞാനെന്ന ശില്പിയുടെ സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിലേക്കുള്ള വഴി...ഞാനെന്ന ശില്പി......'

'എന്താണ് സൃഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നത്...?
നിന്റെ വാക്കുകളുടെ ആഴം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നല്ലോ കാന്നാ...എന്തോ
വിപത് സൂചന ...എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളുടെ താളം എനിക്കു നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതിലും വേഗത്തിലാവുന്നു...'

വേപഥുവോടെ അവൾ അവനെ നോക്കി...അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അനിർവചനീയമായൊരു മുഗ്ദ്ധഭാവം തെളിയുന്നതവൾ കണ്ടു.

"രാസലീല ... വൃന്ദാവനത്തിലെ രാസലീലാദൃശ്യങ്ങൾ വാഗ്മയചിത്രത്തിന്റെ അതേ പൂർണ്ണതയോടെ ഞാൻ കല്ലിൽ കൊത്തും..."

'എന്നു വെച്ചാൽ...?'
അവളുടെ സ്വരം വിറയാർന്നിരുന്നു.

'പ്രകൃതി നഗ്നമാണ് തപ്തി...കല ചിത്രീകരിക്കുന്നത് പ്രകൃതിയെ അല്ലേ....'

'ചന്ദേലരാജാക്കൻമാരുടെ കാലമല്ലിത്.ഈ കാലത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു സൃഷ്ടി...അതും ഒരു ദൈവത്തിന്റെ രൂപം.അതിലെ വെല്ലുവിളി നിനക്കറിയില്ലേ...ആരും നിന്നെ വെറുതെ വിടില്ല.നിന്റെ ജീവനും ജീവിതവും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടു വേണോ ഈ മഹത്തായ കലാസൃഷ്ടി?'

'ഖജുരാഹോ ഒരോർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് തപ്തി...കലയെ കലയായി അംഗീകരിച്ചിരുന്ന ഒരു സംസ്കാരം ഭാരതം പിൻതുടർന്നിരുന്നു എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ...കലയെ ആയുധമായി കാണരുത് എന്ന മുന്നറിയിപ്പ്..
ബുദ്ധജൈനഹിന്ദു സംസ്ക്കാരങ്ങളുടെ സമന്വയം...നാനാത്വത്തിലെ ഏകത്വത്തിന്റെ മഹനീയത വിളിച്ചോതുന്നു.ഒന്നിനെയും നശിപ്പിക്കലല്ല...ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നിനു മുന്നിൽ ഇടിച്ചു താഴ്ത്തലല്ല ...എല്ലാത്തിനെയും ഒരേ മനസ്സോടെ അംഗീകരിക്കലാണ് ...അതിലെ നൻമയെ സ്വാംശീകരിക്കലാണ് നമ്മുടെ സംസ്ക്കാരം.
മൂല്യബോധമില്ലാതെ വളരുന്ന ഒരു തലമുറയെ ആ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം ഓർമ്മിപ്പിക്കലാണ് എന്റെ ജൻമോദ്ദേശ്യമെന്ന് ഉള്ളിലിരുന്നാരോ മന്ത്രിക്കുന്നു.അത് ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കുക തന്നെ ചെയ്യും'

നടന്നകലുന്ന അവന്റെ കാലടികളിലേക്കു കണ്ണു നട്ട് എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തപ്തി നിന്നു.അവളുടെ വലംകണ്ണ് ഒരാപത്സൂചനയെന്ന പോലെ നിർത്താതെ തുടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

...

ആ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് രൂപമില്ലായിരുന്നു...അത് ഇരുട്ടിൽ മാത്രം കാതുകളിൽ നിന്നു കാതുകളിലേക്കു പകരുന്നൊരു പിറുപിറുക്കലായി കുഞ്ജ്ബിഹാരിക്കു ചുറ്റും ഊറിക്കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.അത് സംഹാരത്തിന്റെ ആഹ്വാനവുമായി അവനു ചുറ്റും വേലി തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

ആ ശബ്ദത്തിന് ചോരയുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു...

തനിക്കു ചുറ്റും കനത്തുവരുന്ന കൂരിരുട്ടിലേക്കു മുഖമുയർത്താൻ പോലും മെനക്കെടാതെ ശില്പി തന്റെ ശില്പത്തിൽ മുഴുകി.അവസാനത്തെ മിനുക്കുപണികൾ കൂടി...അതു കൂടി പൂർണ്ണമായാൽ രാധാമാധവം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കാം.
കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത കൃഷ്ണൻ വെണ്ണക്കല്ലിൽ കൊത്തിയ രാധയിൽ സ്വയം മറന്ന ആ മോഹചിത്രം...ചുറ്റും നിരന്ന ഗോപികമാർക്ക് ചെങ്കല്ലുകളാൽ മിഴിവു നൽകി.
മൂടിയിട്ട വസ്ത്രം പതിയെ മാറ്റി ആ മനോഹരശില്പത്തിന്റെ ഭംഗിയാസ്വദിച്ച് ഒരു നിമിഷം ശില്പി സ്വയം മറന്നു നിന്നു...ജൻമസാഫല്യത്തിന്റെ സന്തോഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

അതേ നിമിഷം തന്നെയാണ് ഇരുളിലെ ശബ്ദങ്ങൾക്കു കൈ മുളച്ചത്.
അതേ നിമിഷം തന്നെയാണ് അതിൽ നിന്നൊരു കല്ല് ചീറിപ്പാഞ്ഞത്.
അതേ നിമിഷം തന്നെയാണ് തലയ്ക്കു പിറകിൽ നിന്നു കുതിച്ചു ചാടിയ ചോരച്ചാലിലേക്കു കൈ ചേർത്ത് ശില്പി ഒരാർത്തനാദത്തോടെ നിലം പതിച്ചത്.
കല്ലുകൾ തുടരെത്തുടരെ പറന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു...ശില്പത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളോരോന്നായി അടർന്നു വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു...ആ രാത്രി മുഴുവൻ അതങ്ങനെ തുടരുകയായിരുന്നു.

....

തപ്തിയുടെ കാലുകൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാൻ ഭയന്നു...കറുപ്പും ചുവപ്പും വെള്ളയും നിറമുള്ള ചെറുചീളുകളായി ശില്പം അവിടെ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നു.അവയ്ക്കിടയിലെങ്ങോ പൂർത്തിയാകാതെ പോയ മറ്റൊരു ശില്പമായി അവളുടെ കണ്ണനും.
ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കാൻ ഭയന്ന് അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു...കാലുകളുടെ വേഗം കൂടി...അവ അവൾക്കു സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവളെയും വഹിച്ചു മുന്നോട്ടു നീങ്ങി...ലക്ഷ്യമില്ലാതെ മാർഗമറിയാതെ അവൾ ഓടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.പുറത്തുവരാൻ മറന്നു പോയൊരാർത്തനാദം അപ്പോഴും അവൾക്കുള്ളിൽ ചുഴറ്റിയടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
...............
അവസാനിച്ചു.

🖋ദിവിജ.

വീട്ടച്ഛൻ

ഇതൊരു ആത്മഹത്യാ മുനമ്പാണ് .ചെങ്കുത്തായ ഈ പാറയുടെ മുനമ്പിൽ നിന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമം മുഴുവൻ കാണാം. കാലൊന്നിടറിയാൽ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരാത്ത ഒരു ലോകത്തേക്ക് പോകുകയും ചെയ്യാം .ഞാനിതു രണ്ടാം തവണയാണ് ഇവിടെ വരുന്നത് . ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ഇടവേളയാണ് എന്റെ കഥ .ഞാൻ നിങ്ങളോടെന്റെ കഥ പറയുകയാണ് .അവർത്തനവിരസതയുണ്ടായാൽ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം കേട്ടോ .കാരണം തോറ്റുപോയ എല്ലാ ജീവിതങ്ങളുടെയും പൊതുവായ ഒന്ന് ചിലപ്പോൾ എനിക്കുമുണ്ടായിരിക്കും .

ഞാനെന്നും തോറ്റുപോയ ഒരാളായിരുന്നു.

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്കൊരിക്കലും പോലും ജയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .പഠിക്കുന്ന കാലത്തു കഷ്ടിച്ച് പരീക്ഷകൾ കടന്നു കൂടുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥി, എത്ര ശ്രമിച്ചാലും കണക്കും സയൻസുമൊന്നും ഓർമകളിൽ നിൽക്കാറില്ല .സ്പോർട്സിലോ കലാമത്സരങ്ങളിലോ പങ്കെടുക്കാത്ത കഴിവുമില്ല .ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ ഞാൻ ഒരു വഴിക്കങ്ങനെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു .എന്റെ ചേട്ടൻ നന്നായി പഠിക്കും .അച്ഛനും അമ്മയും എന്നോട് ചേട്ടനെ കണ്ടു പഠിക്ക് എന്ന് പറയാത്ത ദിവസമില്ല.പുസ്തകത്തിലെ പഠിക്കാൻ ഉള്ളത് പോലും പഠിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഞാൻ എങ്ങനെ ഒരു വ്യക്തിയെ കണ്ടു പഠിക്കും?കഴിവില്ലായ്മയും ബുദ്ധിയില്ലായ്മയും എന്റെ തെറ്റാണോ ?ചേട്ടൻ പഠിച്ചു മിടുക്കനായി നല്ല ജോലി സമ്പാദിച്ചു വിവാഹമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു സ്വസ്ഥമായി . ഞാനും ജോലിക്കായി ശ്രമിച്ചു നോക്കി പലയിടങ്ങളിലും പോയി .ഒരിടത്തും വിജയിച്ചില്ല . കല്യാണം കഴിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ നന്നായാലോ എന്ന് കരുതിയാവണം അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ കൊണ്ട് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു .മായ ,എന്റെ ഭാര്യ എന്നെ പോലെയല്ല കേട്ടോ .പഠിച്ചിട്ടുണ്ട് .മിടുക്കിയാണ് .ജാതകത്തിൽ ഒരു ദോഷം ഉളളത് കൊണ്ടാണ് പാവത്തിന് എന്നെ വിവാഹം ചെയ്യേണ്ടി വന്നത് .അവളാണ് ഒരു ചെറിയ കച്ചവടം ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞതും ഉള്ള സ്വര്ണമെല്ലാം വിറ്റുഒരു കച്ചവടം തുടങ്ങിയതും .

അവളുള്ളപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത ഊർജം എന്നിൽ നിറയും .എന്നിട്ടും കച്ചവടം അമ്പേ പരാജയമായി .അവളുട കൈയിൽ രണ്ടു വളകളും കഴുത്തിൽ ഒരു നേർത്ത താലിമാലയും ശേഷിച്ചു .എന്റെ ഒപ്പം ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം അവളുട കഷ്ടകാലം ആരംഭിച്ചുവെന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാം. പക്ഷെ എനിക്കത്ഭുതം അതല്ല .അവളുട മുഖത്തു സങ്കടമോ പരിഭവമോ പരാതിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .ഒരിക്കൽ പോലും അവളെന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല .അവളെന്നെ ഒന്ന് വഴക്കു പറഞ്ഞെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട് .ഞാൻ ദയനീയമായി അവളെ നോക്കുമ്പോളൊക്കെ അവളെന്നോട് പറയും

"സാരോല്ല അപ്പുവേട്ടാ നമുക്കു വേറെ എന്തെങ്കിലും നോക്കാം .സത്യത്തിൽ അപ്പുവേട്ടന് എന്ത് ചെയ്യാനാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം ?അല്ലെങ്കിൽ എന്താണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം ?"
ആദ്യമായിരുന്നു ഒരു വ്യക്തി എന്നോട് എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നത് ..സത്യത്തിൽ എനിക്കെന്താണിഷ്ടം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി

എനിക്ക് ചെടിയും പൂക്കളുമൊക്കെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ് .കൃഷി ചെയ്യാനും വലിയ ഇഷ്ടം തന്നെ .

"പറ അപ്പുവേട്ടാ ..അപ്പുവേട്ടനെന്താണോ ഇഷ്ടം അത് ചെയ്താലേ വിജയിക്കൂ..ഇനി അത് പരാജയപ്പെട്ടാലും കുഴപ്പമില്ല പി എസ് സി ലിസ്റ്റിൽ എന്റെ പേരുണ്ട് എനിക്ക് ജോലി കിട്ടും .നമുക്കൊരു കുഴപ്പോമില്ല "
ഞാൻ അവളെ എന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു

"ഞാൻ ഒരു തോൽവിയാണു അല്ലെടി ?"

"എല്ലാവരും എല്ലായ്പ്പോളും വിജയിച്ചാൽ എന്താണ് രസം അപ്പുവേട്ടാ ?"അവൾ ചിരിച്ചു

അവളുട പേരിൽ കുറച്ചു സ്ഥലമുണ്ട് ഞങ്ങൾ ബാക്കിയുള്ള സ്വർണമൊക്കെ പണയം വെച്ചു..താലിമാല കഴുത്തിൽ നിന്നൂരി ഒരു കറുത്ത ചരടിൽ ഇടുമ്പോൾ പോലും ആ മുഖം പ്രസന്നമായി തന്നെ ഇരുന്നു അവളുട സ്ഥലത്തു കുറച്ചു ഭാഗത്തും ചെടികളും കുറച്ചു ഭാഗത്തു കൃഷിയുമായി തുടങ്ങി .പക്ഷെ കേരളം മുഴുവൻ മുങ്ങിപ്പോയ പ്രളയത്തിൽ ഞങ്ങളുടേതെല്ലാം ഒലിച്ചു പോയി.

എന്റെ അച്ഛൻ ആദ്യമായി എന്നെ തല്ലി.അതും മായയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു തന്നെ .ശപിച്ചു
"നീ നശിച്ചു പോകുമെന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു

അന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി ഈ മുനമ്പിൽ വന്നത്
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല .അവൾ പോലും .

മുന്നോട്ടാഞ്ഞ എന്റെ കൈയിൽ ഒരു പിടിത്തം വീണു

"ഒന്നിച്ചാകാം അപ്പുവേട്ടാ .."ആ കണ്ണുകളിൽ തീ

അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരയവേ മരിക്കാന് എനിക്ക് മനസ്സില്ല എന്ന് ഞാൻ ലോകത്തോട് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.തോറ്റു തോറ്റു ഇനി തോൽക്കാനും എനിക്ക് വയ്യ .

എന്റെ പെണ്ണിന് വേണ്ടി എനിക്ക് ജീവിക്കണം .പക്ഷെ എങ്ങനെ ?

ബാക്കിയുള്ള സ്ഥലം ഈടു വെച്ചു ഗ്രാമീണബാങ്കിൽ നിന്ന് ലോൺ എടുത്തു.

"അവസാന പിടിവള്ളിയാണ് .ഇത് വേണോ ?" ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു .ഒരു പുഞ്ചിരി ആയിരുന്നു മറുപടി

തുടക്കം ക്ലേശം തന്നെയായിരുന്നു .പതിയെ കൃഷി ഞങ്ങൾക്ക് ലാഭം തന്നു തുടങ്ങി .ഇതിനിടയിൽ അവൾക്കു ജോലി കിട്ടി .ഞങ്ങൾ ചെറിയ ഒരു വീട് വെച്ചു .രണ്ടു മുറിയും അടുക്കളയും ചെറിയ ഒരു വരാന്തയുമുള്ള വീട് .
പകൽ കൃഷിയുടെ കാര്യമെല്ലാം നോക്കി കഴിഞ്ഞു എനിക്ക് ധാരാളം സമയം ഉണ്ട് .

ഞാൻ എന്റെ വീട് വൃത്തിയാക്കും വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കി ഉണക്കി തേച്ചു വെയ്ക്കും .വൈകുന്നേരത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി അവളെ കൂട്ടാൻ ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിലേക്കു പോകും .അവൾക്കു ഞാൻ ഇതൊന്നും ചെയ്യുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല .പക്ഷെ ഞാൻ ആണ് ജോലിക്കു പോയിരുന്നെതെങ്കിൽ അവൾ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല ?ഞാനും അവളും ഒന്നായിരിക്കെ ഇതിൽ വേർതിരിവ് എന്തിന് ?

ഇന്ന് ഈ മുനമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരു സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടിയ ദിവസം ആണ് ഞാൻ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനായിരിക്കുന്നു.

ജീവിതം എനിക്കൊരു അത്ഭുതമാകുകയാണ്

പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനു ഈ മുനമ്പിൽ വന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകും .

ഒരു ഓർമപ്പെടുത്തലാണ് ഇത്. ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാനും വീണ്ടും വാശിയോടെ തുടങ്ങാനും ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത് ഇവിടെ വെച്ചാണ്. മറക്കാൻ കഴിയുമോ എനിക്ക് ഈ സ്ഥലം? ആ രാത്രി?

ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി

ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു അച്ഛനായിരിക്കുന്നു

അതെ ഞാൻ ഒരു വീട്ടച്ഛനായിരിക്കുന്നു.

അഭിമാനത്തോടെ ഞാൻ എന്നെ വിളിക്കും

"വീട്ടച്ഛൻ "

By : Ammu Santhosh

വൈദേഹി - Part 3

രാഹുലിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സഹിക്കാവുന്നതിൽ അധികമായിരുന്നു അശ്വതിയുടെ ഫ്രണ്ട്‌സ് കാട്ടിക്കൂട്ടിയത്...

"കുട്ടികളുടെ ഓരോ കുസൃതികൾ...അല്ലാതെന്താ?'ദേവൻ മേനോനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ മേനോൻ ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ നിന്നതേയുള്ളൂ.

"ഏതായാലും പന്തലിൽ വെച്ച് മാതാപിതാക്കൾക്ക് ദക്ഷിണ കൊടുക്കുവാൻ അവർ സമ്മതിച്ചല്ലോ...അത് തന്നെ മഹാഭാഗ്യം"

രാഹുലിന്റെ അമ്മയുടെ അഭിപ്രായം അതായിരുന്നു.

ചിരിച്ചു സന്തോഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ കൈകൾ രാഹുലിന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ ദേവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

വിവാഹശേഷം അശ്വതിയുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ വധൂവരൻമാരുടെ ചുറ്റിനും കൂടി.

"അച്ചൂ ഈ മരത്തലയനെയാണോ നിനക്ക് ഭർത്താവായി കിട്ടിയത്?" കൂട്ടത്തിൽ തടിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി അശ്വതിയോട് ചോദിച്ചു.

അതുകേട്ടപ്പോൾ അശ്വതിയടക്കം എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. രാഹുൽ ദേഷ്യം കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവിടെ നിന്നത്.തന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമാകാതിരിക്കുവാൻ അയാൾ എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും മുറുകെപ്പിടിച്ചു.

"രാഹുൽ ഇതൊക്ക ഒരു സ്‌പോർട്മാൻ സ്പിരിറ്റിൽ എടുത്താൽ മതി" അശ്വതി രാഹുലിനോട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

രാഹുൽ അസ്വസ്ഥതയോടെ അശ്വതിയെ നോക്കി. ഫ്രണ്ട്സിന്റെ ചേഷ്ടകൾ അശ്വതി ആസ്വദിക്കുന്നത് അയാളുടെ മനോവിഷമത്തെ ഇരട്ടിയാക്കി.

ആൺകുട്ടികൾ അശ്വതിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തപ്പോൾ വിവാഹമേ വേണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് രാഹുലിന് തോന്നി.

എന്നാൽ പെൺകുട്ടികൾ രാഹുലിനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുവാൻ വന്നപ്പോൾ രാഹുൽ അറപ്പോടു കൂടി പിറകോട്ടു മാറി.

ചില പെൺകുട്ടികൾ അയാളുടെ എതിർപ്പ് കാര്യമാക്കാതെ തന്നെ അയാളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നത് കണ്ട അശ്വതിക്ക് ചിരിയടക്കുവാൻ സാധിച്ചില്ല.

പിന്നീട് ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരുടെ ഭരണമായിരുന്നു അവിടെ അരങ്ങേറിയത്. ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും മരക്കൊമ്പിൽ കയറിയിരുന്നുമുള്ള ഫോട്ടോകൾ!!!

രാഹുലിന് നന്നായി വിശന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അയാൾ രാജേഷിന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് നന്നായി വിശക്കുണ്ട്...കുറച്ചു വെള്ളമെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായിരുന്നു."

"ഇനി ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം"

രാജേഷ് എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു.

"ചേട്ടന് വേണമെങ്കിൽ കഴിക്കുവാൻ പോയിക്കൂടെ?"കൂട്ടത്തിലൊരുത്തൻ രാജേഷിനോട് ചോദിച്ചു.

അതുകേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

"അതല്ല....രാഹുലിന് നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ട്' രാജേഷ് പറഞ്ഞു.

"അച്ചൂന് വിശക്കുന്നുണ്ടോ?" അപ്പു ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല..."അശ്വതി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"അപ്പോൾ പിന്നെ രക്ഷയില്ല ബ്രോ...ഒരു കലാപരുപാടികൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരെ ഞങ്ങൾ വിട്ടേക്കാം" അപ്പു പറഞ്ഞു.

രാജേഷിനു കലിയിളക്കിയെങ്കിലും അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"ചേട്ടൻ സർവയെർ ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. ചെറിയ ഒരു സ്ഥലം അളക്കാനുണ്ട്"
അപ്പു രാഹുലിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പോഴോ?" രാഹുലും രാജേഷും ഒരുമിച്ചു ചോദിച്ചു.

"ഇപ്പോൾ തന്നെ...ഇതുകഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യ കഴിക്കാം" പ്രാഞ്ചി പറഞ്ഞു

കൂട്ടത്തിലൊരാൾ ഒരു തീപ്പട്ടിക്കമ്പ് രാഹുലിന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട് അളക്കുന്നതായി ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

"ഈ തീപ്പട്ടിക്കമ്പു കൊണ്ട് ഈ ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റ ചുറ്റും ഒരു പ്രാവശ്യം അളക്കണം"

"എനിക്ക് പറ്റില്ല .."രാഹുൽ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ എങ്ങിനെയാ..കല്യാണം കഴിക്കുവാൻ ചേട്ടൻ ഫിറ്റാണോ എന്ന് അറിയേണ്ടേ?" കീരു ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ അളക്കാം..."അശ്വതി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"വേണ്ട....ഈ ചേട്ടൻ തന്നെ അളന്നാൽ മതി" പ്രാഞ്ചി തീർത്തു പറഞ്ഞു.

"ഇത് തെമ്മാടിത്തരമാണ്..."രാജേഷ് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു .

ആ സമയം മേനോനും ദേവനും അവിടേക്ക് തിടുക്കത്തിൽ എത്തി.

"ചെറുക്കനും പെണ്ണിനും ഇറങ്ങാനുള്ള സമയം ആയിരിക്കുന്നു ." ദേവൻ അക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ഡ്രസ്സ് മാറുവാൻ നോക്കിക്കോളൂ..."മേനോൻ കുട്ടികളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"ഒരു ജോലികൂടി ബാക്കിയുണ്ട്...."കീരു ദേവനെ നോക്കി.

"എന്താണത്?" ദേവൻ ചോദിച്ചു.

"ഒരു തീപ്പട്ടിക്കമ്പുകൊണ്ട് ഈ ചേട്ടൻ ഈ ഓഡിറ്റോറിയം ചുറ്റിനും അളക്കണം..,ചെറിയ ഒരു ജോലി മാത്രം" പ്രാഞ്ചി പറഞ്ഞു.

"ദേവൻ ഇറ്റ് ഈസ്‌ ട്ടൂ മച്ച്" മേനോൻ ദേവനെ നോക്കി.

""മതി ആഘോഷിച്ചത്....എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ അകത്തേക്ക് കയറ്' അത് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദേവൻ അശ്വതിയുടെ കൈകളിൽപ്പിടിച്ചു വലിച്ചു.

രാഹുൽ നടക്കുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അപ്പു അയാളെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"അളക്കാതെ ചേട്ടനെ ഞങ്ങൾ എവിടെനിന്നും അനങ്ങുവാൻ സമ്മതിക്കുകയില്ല"

'എങ്കിൽ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കുവാൻ പോകുകയാണ്"മേനോൻ തന്റെ മൊബൈൽ കൈയ്യിലെടുത്തു.

പോലീസ് എന്നുകേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒന്നയഞ്ഞു.

രാഹുലും രാജേഷും മുന്നിൽ നിന്ന അപ്പുവുനേയും പ്രാഞ്ചിയേയും തള്ളിമാറ്റിയിട്ട് ഓഡിറ്റോറിയത്തിനകത്തേക്ക് ഓടികയറി.

എങ്ങിനെയെങ്കിലും വീട്ടിലൊന്നു ചെന്നുകിട്ടിയാൽ മതി....രാഹുൽ ആലോചിച്ചു.

ചെറുക്കനും പെണ്ണിനും യാത്രയാകുവാൻ സമയം ആയി.

അലങ്കരിച്ച കാറിലേക്ക് കയറുവാൻ തുടങ്ങിയ രാഹുലിനെ അശ്വതി തടഞ്ഞു.

"നമ്മൾ ബൈക്കിനാണ് പോകുന്നത്..,"അശ്വതി പറഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുൽ ഞെട്ടിപ്പോയി

"ബൈക്കിനോ...പറ്റില്ല....നമുക്ക്‌ കാറിൽ പോയാൽ മതി" രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

"രാഹുൽ...ഇന്നുമുതൽ രണ്ടുപേരുടെയും ഇഷ്ടങ്ങൾ നോക്കി വേണം നമുക്ക് ജീവിക്കുവാൻ"

"അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കാറിൽ കയറുവാൻ" രാഹുലിന് ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"ഇറങ്ങുവാൻ സമയമായി...കുട്ടികളെ വേഗം കാറിൽ കയറൂ"
മേനോൻ തിടുക്കം കാട്ടി..

"അങ്കിൾ എന്റെ ഒരാഗ്രഹമാണ് ഇപ്പോൾ രാഹുലിനോടൊപ്പം ബൈക്കിൽ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകണമെന്നത് "അശ്വതി മേനോനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"കുട്ടികളുടെ ഓരോ വികൃതികൾ...അല്ലാതെന്താ പറയുന്നത്?" ചമ്മിയ ചിരിയോടെ ദേവൻ പറഞ്ഞു.

"ഇത് വികൃതി അല്ല..വളർത്തുദോഷമാണ്" മിസ്സിസ് മേനോൻ ശാലിനിയെ നോക്കികൊണ്ടാണ് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത് . തന്റെ വിളറി വെളുത്ത മുഖം ശാലിനി കൈയിലിരുന്ന ടവൽ കൊണ്ട് മറച്ചുപിടിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.

മേനോൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല....

"നീ ബൈക്കിൽ കയറിക്കോ..
അവൾക്കുള്ള വേല ഞാൻ വീട്ടിൽ ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്"

രാജേഷ് രാഹുലിന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ബൈക്ക് ഓടിക്കുവാൻ അറിയില്ല എന്ന് നിനക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടേ?" രാഹുൽ ചോദിച്ചു.

"അത് സാരമില്ല...അവൾ ബൈക്ക് ഓടിച്ചുകൊള്ളും...നീ പുറകിൽ ഇരുന്നാൽ മതി" രാജേഷ് രാഹുലിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"എനിക്ക് പറ്റില്ല...."രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങൾ ബൈക്കിലോ കാറിലോ എങ്ങിനെയെങ്കിലും വന്നാൽ മതി...പക്ഷെ മുഹൂർത്തത്തിന് മുൻപ് വീട്ടിൽ എത്തണം"

അതും പറഞ്ഞിട്ട് മേനോൻ തിടുക്കത്തിൽ തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"സാധാരണ ചെറുക്കനെ ഞങ്ങൾ ശവപ്പെട്ടിയിലാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്" അശ്വതിയുടെ ബൈക്കുമായി അവരുടെ മുന്നിലെത്തിയ പ്രാഞ്ചി പറഞ്ഞു.

"പെട്ടിയൊരണ്ണം എടുക്കട്ടെ" ദൂരെ മാറി നിന്നിരുന്ന അപ്പു ചോദിച്ചു.

ഈ സമയം ബൈക്കിൽ കയറിയ അശ്വതി ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു നിർത്തിയിരുന്നു. രാഹുൽ ദയനീയമായി എല്ലാവരെയും നോക്കി. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നത് ഭാഗ്യം!!!

അടുത്ത ബന്ധുക്കൾ മാത്രമായിരുന്നു അവർക്കുചുറ്റും കൂടിനിന്നിരുന്നത്.

"സാരമില്ല...എല്ലാം നല്ലതിനാണെന്ന് കരുതുക"

രാജേഷ് രാഹുലിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

രാഹുൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ബൈക്കിനുപുറകിൽ കയറിയിരുന്നു.

ഈ സമയം കീരു രണ്ടു പേരെയും കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ് ധരിപ്പിച്ചിരുന്നു.

രാജേഷ് എന്തു വേലയാണ് വീട്ടിൽ തയാറാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നറിയുവാൻ രാഹുലിന് വല്ലാത്ത ആകാംഷയാണ് തോന്നിയത്.

രാഹുലിന്റെ വീട്ടിൽ എല്ലാം പഴയ ആചാരങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു. നിലവിളക്കു കൊളുത്തി മംഗല്യസിന്ദൂരം അണിയിച്ചു അശ്വതി അവിടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു.

"ഇനി ഒരു ചെറിയ ജോലികൂടി ഉണ്ട്..
അത് കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളായി നിങ്ങളുടെ പാടായി" രാജേഷ് അശ്വതിയോട് പറഞ്ഞു.

"എന്തു ജോലി?"അശ്വതി ചോദിച്ചു.

"പുതുപ്പെണ്ണിന് പണികളൊക്കെ അറിയാമോ എന്ന് നോക്കേണ്ടേ?'രാജേഷ് എല്ലാവരോടുമായിട്ട് ചോദിച്ചു.

"എനിക്ക് ജോലി ചെയ്യുവാൻ അറിയാം..
ഞാൻ ഒരു മെഡിക്കൽ റെപ്രെസെന്റേറ്റീവ് ആണ്"അശ്വതി പറഞ്ഞു.

"അതല്ല വീട്ടിലെ ജോലികൾ "രാജേഷ് പറഞ്ഞു.

"ശരി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അറിയേണ്ടത്?"അശ്വതി ചോദിച്ചു.

"അശ്വതിക്ക് വേണ്ടി രാഹുൽ ഇന്ന് ധാരാളം ചലഞ്ചുകൾ ഏറ്റെടുത്തു നടത്തി. അതിനാൽ അശ്വതിയും ഒരു ചലഞ്ച് ഏറ്റെടുത്തേ മതിയാകൂ"

'എന്താണത്?" ചുണ്ടിലെ ചിരി മായാതെ തന്നെ അശ്വതി ചോദിച്ചു.

രാജേഷ് അവരെ വീട്ടിലെ അരകല്ലിന്റെയടുത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി...വർഷങ്ങളായിട്ട് ആ കല്ല് ഉപയോഗിച്ചതിന്റെ അടയാളങ്ങളൊന്നും ആ കല്ലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മുളക്...പച്ച മാങ്ങ....ഉള്ളി...ഉപ്പ് എല്ലാം അവിടെ റെഡ്ഢി ആയിരുന്നു.

"ഒരു ചമ്മന്തി അരച്ച് എല്ലാവരെയും അശ്വതി ഞെട്ടിക്കണം"രാജേഷ് പറഞ്ഞു.

"അതൊന്നും വേണ്ട....ഇവിടെയിപ്പോൾ ആരും ചമ്മന്തി അരക്കാറില്ല" മിസ്സിസ് മേനോൻ പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ചമ്മന്തി വലിയ ഇഷ്ടമാണ്...."രാഹുൽ ആവേശത്തോടെയാണ് അത് പറഞ്ഞത്.

അശ്വതി രാഹുലിനെ നോക്കി....അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

'അറിയില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട...അശ്വതി എല്ലാം ഒരു സ്പിരിറ്റിൽ എടുക്കുന്ന ആളാണ് എന്നുകരുതി ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ്" രാജേഷ് പറഞ്ഞു.

അശ്വതി ചുറ്റും കൂടിനിന്നവരെ നോക്കി.

"ഞാൻ...ഞാൻ ചെയ്യാം..."അവൾ അമ്മിക്കല്ല് പൊക്കിയെടുത്തു.

അരകല്ലിൽ അമ്മിക്കല്ലു വെച്ചപ്പോൾതന്നെ അമ്മിക്കല്ല് അവളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും തെന്നി താഴെ വീണു.

രാഹുൽ അടക്കം എല്ലാവരും അതുകണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

വാശിയേറിയ അശ്വതി ചമ്മന്തി അരക്കുവാൻ തുടങ്ങി....ചതക്കുവാനല്ലാതെ അരയ്ക്കുവാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചില്ല...ഉള്ളി ചതഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ പുറത്തേക്ക് വന്നു.

"മതിയോ?" വിയർത്തുകുളിച്ച അശ്വതി എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു.

"പോരാ...പോരാ. നന്നായിട്ട് അരയണം"രാഹുൽ ആവേശത്തിൽ തന്നെയാണ്.

പണ്ടെന്നോ അവളുടെ അമ്മ ചെയ്യുന്നതിന്റെ നേരിയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിനുള്ളിൽ നിന്നും അടർത്തിയെടുത്ത് അവൾ എന്തെല്ലാമോ ചെയ്തു.

രാജേഷും കൂട്ടുകാരും ആരവങ്ങൾ ഇടുവാൻ മറന്നില്ല.

നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ തുടക്കുവാനായി അശ്വതി തന്റെ വലതുകൈ ഉയർത്തി. കയ്യിൽ മുളകു പറ്റിയിരിക്കുന്നത് അവൾ മറന്നുപോയിരുന്നു.

"അയ്യോ എന്റെ കണ്ണിൽ മുളകുപോയി.." കണ്ണുകൾ അടച്ചു മുഖം ഇരുവശത്തേക്കും കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് അശ്വതി ഉറക്കെപറഞ്ഞു. ഇതിനകം ഇടതു കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന പിള്ളകല്ല് അവളുടെ പിടി വിട്ട് ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

രാഹുൽ ഉറക്കെച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പ്രിയ സുഹൃത്ത് രാജേഷിനെ നോക്കി. രാജേഷിനുള്ള അഭിന്ദനം ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

"എന്തു പറ്റി മോളെ?

കരച്ചിൽ കേട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്ന മിസ്സിസ് മേനോൻ ചോദിച്ചു.

(തുടരും)

---അനിൽ കോനാട്ട് 

അടുത്ത ഭാഗം - നാളെ ഇന്ത്യൻ സമയം 7.30 pm
എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും  ഒരുമിച്ചുവായിക്കാൻ - : - https://goo.gl/wqBx8m
Read published parts here ( daily updated) : - https://goo.gl/wqBx8m

റാന്‍ഡം പീപ്പിള്‍

ഞാനൊരു സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്.ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സില്‍ ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസിക്കുന്നത്.ആഴ്ചയിലെ ആറുദിവസത്തെ ജോലിക്ക് ശേഷം വരുന്ന ഞായറാഴ്ചയാണ് എനിക്ക് വിശ്രമിക്കാന്‍ കിട്ടുന്നത്.അന്ന് ഞാന്‍ പുറത്തു പോകാറില്ല.തലേന്ന് തന്നെ നല്ലൊരു സിനിമ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍നിന്ന് ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യും.നഗരത്തിലെ ലൈബ്രറിയില്‍നിന്ന് ചിലപ്പോള്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ എടുക്കാറുണ്ട്.കട്ടികുറഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങള്‍ (ഞാന്‍ വലിയ വായനക്കാരനൊന്നുമല്ല) ചെറുകഥകളോ ,ചെറുനോവലുകളോ കൊണ്ടുവരും.വ്യത്യസ്തമായ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് വായിക്കുകയോ പഠിക്കുകയോ ചെയ്യാനാണ് ഞാന്‍ ഞായറാഴ്ചകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.ശനിയാഴ്ച വരുന്ന വഴി തന്നെ രണ്ടോ മൂന്നോ ബിയര്‍ വാങ്ങി ഫ്രിഡ്ജില്‍ വയ്ക്കും. അവധിയുടെ ആലസ്യത്തില്‍, കട്ടിലില്‍ കിടന്നുകൊണ്ട് സിനിമ കാണുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്യും.ചിലപ്പോള്‍ ഒന്ന് രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ ശാന്തമായി ഗസല്‍ കേള്‍ക്കും.തങ്ങളുടെ ആയുസ്സില്‍ നല്ലൊരു ഭാഗം നല്ല സംഗീതം കേള്‍ക്കാനും ,നല്ല പെയിന്റിങ്ങുകള്‍ ആസ്വദിക്കാനും സാധിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാണ് എന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം.

ഈ ഞായറും അങ്ങിനെ ചെലവഴിക്കാനാണ് ഞാന്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്തിരുന്നത്.പക്ഷേ നമ്മുടെ പ്ലാന്‍പോലെ എപ്പോഴും നടക്കില്ലല്ലോ.തലേന്ന് വളരെയധികം പണി ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് വൈകിയാണ് റൂമില്‍ വന്നത്.രാവിലെ വൈകി എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ നല്ല പനിയും തലവേദനയും.ഒരു വിധത്തില്‍ അടുത്തുള്ള ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സിലെ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്റെ കയ്യില്‍നിന്ന് രണ്ടു പാരസെറ്റമോള്‍ വാങ്ങി വന്നു.അത് കഴിച്ചു കിടന്നുറങ്ങി.

ഉച്ച വരെ ആ കിടപ്പ് കിടന്നു.

ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ പനി അല്പം കുറഞ്ഞു.ഭക്ഷണം അല്പം ചൂടാക്കി കഴിച്ചിട്ട് ഞാന്‍ ഒരു പുസ്തകം എടുത്തു നിവര്‍ത്തി.അത് പെയിന്റിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ബുക്കായിരുന്നു.കുറച്ചുനാള്‍ മുന്‍പ് നഗരത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ തെരുവോരത്തു വില്‍ക്കാന്‍ വച്ചിരുന്ന സെക്കന്‍ഡ് ഹാന്‍ഡ് പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍നിന്നാണ് ഞാനാ പുസ്തകം കണ്ടെത്തിയത്.കൈവെള്ളയില്‍ ഒതുക്കാവുന്ന ഡയറിപോലെയുള്ള ഒരു ബുക്ക്.മിനുസമുള്ള താളുകളില്‍ കുഞ്ഞക്ഷരങ്ങളില്‍ മനോഹരമായി അച്ചടിച്ചിരിക്കുന്നു.ഒരുപാട് പെയിന്റിങ്ങുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയതു കൊണ്ട് എനിക്കാ ബുക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായി.ആരും മേടിക്കാനില്ലാതെ ,പൊടിപിടിച്ചു കിടന്ന ആ പുസ്തകം ഒരു ചെറിയ വിലയ്ക്ക് കടക്കാരന്‍ എനിക്ക് സന്തോഷപൂര്‍വ്വം തന്നു.

ഈ പനി പിടിച്ച പകലാണ്‌ എനിക്കാ പുസ്തകം തുറന്നുനോക്കാന്‍ തോന്നിയത്.

ചിത്രകലയിലെ ഇമ്പ്രെഷനിസം എന്ന രീതിയെക്കുറിച്ചാണ് ആ പുസ്തകത്തില്‍ പറയുന്നത്.ചെറുതും നേര്‍ത്തതുമായ ബ്രഷ് സ്ട്രോക്കുകള്‍ക്കൊണ്ട് ഒരു ദൃശ്യത്തിലെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ പെയിന്റിങ്ങില്‍ പകര്‍ത്തുന്ന ഒരു രീതിയാണത്.പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഫ്രാന്‍സിലെ ഒരു കൂട്ടം ചിത്രകാരന്മാര്‍ തുടങ്ങി വച്ച ആ രീതി ചിത്രകലയെ മാറ്റിമറിച്ചു.മോണറ്റിന്റെ “സണ്‍റൈസ് “ എന്ന ചിത്രമാണു ഈ രീതിയില്‍ തുടങ്ങിയ ആദ്യത്തെ പെയിന്റിംഗ്.പിന്നെയും ധാരാളം പെയിന്റിങ്ങുകള്‍.ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍,കടല്‍,അസ്തമനങ്ങള്‍..എല്ലാ പെയിന്റിങ്ങുകളിലും ചിത്രം ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന നിമിഷം നിശ്ചലമാകുന്നു.തീര്‍ത്തും സാധാരണമായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലെ അസാധാരണതകള്‍ ആ പെയിന്റിംഗുകളില്‍ കാണാം.സൂക്ഷിച്ചു നോക്കണം എന്ന് മാത്രം.കണ്ണുകള്‍കൊണ്ടല്ല മനസ്സുകൊണ്ടാണ്‌ ഇത്തരം ചിത്രങ്ങളെ ആസ്വദിക്കേണ്ടതെന്ന് പുസ്തകത്തില്‍ പറയുന്നു.
വായിച്ചു കിടന്ന് വീണ്ടും മയങ്ങി.ഒരു ഫോണ്‍കോള്‍ വന്നപ്പോഴാണ് ഉണര്‍ന്നത്.അതൊരു കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു.ഞായറല്ലേ എന്താ പരിപാടിയെന്നു അവന്‍ ചോദിച്ചു.തീരെ വയ്യെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.അവന്‍ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌ വെയര്‍ കമ്പനിയിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.നല്ല ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറാണ്.ചില യാത്രാമാസികകളില്‍ ആര്‍ട്ടിക്കിളുകള്‍ എഴുതുന്ന പരിപാടിയുമുണ്ട്.

നമ്മുക്ക് ഒരു സ്ഥലം വരെ പോകാം.അവന്‍ പറഞ്ഞു.എന്റെ താമസസ്ഥലത്ത് നിന്ന് ഒരു ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ യാത്ര ചെയ്‌താല്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞ ടൂറിസ്റ്റ് സ്പോട്ടില്‍ എത്തും.ഇന്ന് ഞായര്‍ ആയതുകൊണ്ട് ധാരാളം സഞ്ചാരികള്‍ ഉണ്ടാകും.അവനു കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുക്കണം .പിന്നെ ആര്‍ട്ടിക്കിളിനു വേണ്ട ചില വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കണം.അവന്റെ ബൈക്ക് കേടാണ് .എന്റെ കാറിനു പോകാമെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു.
നല്ല തണുപ്പുള്ള സ്ഥലമാണ്.ഈ പനിയും പിടിച്ചു അവിടെ പോകാന്‍ എനിക്ക് മടി തോന്നി.എങ്കിലും അവന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പറ്റില്ലെന്ന് പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.വെറുതെ അവന്റെ കൂടെ ഒരു കമ്പനിക്ക് പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു.

അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ വന്നു.
ഒരു ചെറിയ തെര്‍മോസ് ഫ്ലാസ്കില്‍ കാപ്പിയും വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ചെറിയ പെയിന്റിംഗ് ബുക്കുമായി ഞാന്‍ അവനൊപ്പം ഇറങ്ങി.
മൊട്ടക്കുന്നുകളും പിന്നെ ഒരു പൈന്‍മരത്തോട്ടവുമാണ് അവിടുത്തെ പ്രധാന ആകര്‍ഷണകേന്ദ്രങ്ങള്‍.അങ്ങോട്ടുള്ള വഴിനീളെ ടൂറിസ്റ്റ് വാഹനങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു.

പല പ്രാവശ്യം അവിടെ പോയിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയ രസമൊന്നും തോന്നിയില്ല.നല്ല സുഖമില്ലാഞ്ഞതുകൊണ്ട് കൂട്ടുകാരന്‍ തന്നെയാണ് വണ്ടി ഓടിച്ചത്.ഓടിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവന്‍ ബ്ലൂടൂത്ത് വഴി അമേരിക്കയിലുള്ള ഏതോ സായിപ്പിനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.അവന്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രൊജക്ടിനെക്കുറിച്ചുള്ള അയാളുടെ സംശയങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുകയാണ്.ഈ തിരക്കിനിടയിലും തന്റെ ഹോബിക്കായി സമയം കണ്ടെത്തുന്ന അവനോടു എനിക്ക് ബഹുമാനം തോന്നി.അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും എന്റെ ചെറിയ പെയിന്റിംഗ് പുസ്തകം തുറന്നു.

സാധാരണ എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന പെയിന്റിങ്ങുകളില്‍ ചിലപ്പോള്‍ അസാധാരണമായ രഹസ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും.ഉദാഹരണത്തിനു പിക്കാസോയുടെ പ്രസിദ്ധമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ അന്ത്യത്താഴത്തില്‍ ക്രിസ്തുവിന്റെയും ശിഷ്യന്‍മാരുടെയും രൂപങ്ങള്‍ വരച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിലാണ്.മേശയില്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന അവരുടെ കൈകളുടെയും താടിയുടെയും സ്ഥാനം കുത്തുകള്‍ കൊണ്ട് യോജിപ്പിക്കുകയാണെങ്കില്‍ മനോഹരമായ ഒരു സംഗീതശകലത്തിന്റെ സ്വരക്രമം രൂപപ്പെടും.അതുപോലെ വളരെ വിരൂപയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ പോര്‍ട്രെയിറ്റുനുള്ളില്‍ അതിസുന്ദരിയായ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ രൂപം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടാവും.ചില ചിത്രകാരന്മാര്‍ പെയിന്റിങ്ങിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളുടെ നിറങ്ങള്‍ വരെ ഉപയോഗിച്ച് ചിത്രങ്ങളില്‍ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കും.

വഴിയരുകില്‍ ഒരു തേയിലത്തോട്ടം കണ്ടു.സുന്ദരമായ സ്ഥലം.ഇവിടുന്നു കുറച്ചു ഫോട്ടോയെടുക്കാമെന്നു കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു.ഞങ്ങള്‍ അവിടെയിറങ്ങി ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാര്‍ ബൈകില്‍ വന്നു.അതില്‍ നല്ല വെളുത്തു സുന്ദരനായ ഒരു പയ്യനെ ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഓറഞ്ചുനിറമുള്ള ചെക്ക് ഷര്‍ട്ടും ലെതര്‍ ജാക്കറ്റും കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഫോണിലാണ്.പച്ച ടീഷര്‍ട്ട് അണിഞ്ഞ അവന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ തേയിലക്കാട്ടിനിടയില്‍ നിന്ന് സെല്‍ഫിയൊക്കെ എടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഓറഞ്ചു പയ്യന്‍ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഫോണില്‍ മാന്തുകയാണ്.അവന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ വാച്ചില്‍ നോക്കി കൂട്ടുകാരനോട് പോകാം പോകാം എന്ന് പറയുന്നു.ഈ ടൂറിസ്റ്റ് പ്രദേശത്ത് മോബൈലിനു റേഞ്ച് കുറവാണ്.കാറ്റ് വീശുമ്പോള്‍ റേഞ്ച് പോകും.ഇവന്‍ എന്തിനാണിത്ര ധൃതി പിടിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു.കൂട്ടുകാരന്റെ നിര്‍ബന്ധം കാരണം അവന്‍ പേരിന് ഒന്നു രണ്ടു ഫോട്ടോ എടുത്തു.ഇടയ്ക്കിടെ അവന്‍ പോക്കറ്റില്‍നിന്ന് മഞ്ഞനിറമുള്ള ഒരു വട്ടചീപ്പെടുത്തു മുടി കോതി.ഇരുവശത്തേക്കും പകുത്തു വച്ചിരിക്കുന്ന എണ്ണക്കറുപ്പുള്ള മുടി.നര്‍ത്തകന്‍ കൂടിയായ സിനിമാനടന്‍ വിനീതിന്റെ ഛായ തോന്നിച്ചത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അവനു വിനീത് എന്ന് പേരിട്ടു.ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് വിനീതും അബ്ബാസും ഇറങ്ങി.അവന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ പേര് അബ്ബാസ്‌ എന്ന് വെറുതെ ഇട്ടെന്നെയുള്ളൂ.പനി പിടിച്ച വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ മനസ്സിനു ചിലപ്പോള്‍ ഇത് പോലെ കിറുക്ക് പിടിക്കുമായിരിക്കും.

ഞങ്ങള്‍ പിന്നീട് പോയത് മൊട്ടക്കുന്നിലേക്കായിരുന്നു.വേനലായതുകൊണ്ട് കുന്നുകളുടെ പച്ചനിറം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.എങ്കിലും നല്ല തണുത്തകാറ്റുണ്ട്.ഞങ്ങള്‍ ഒരു കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ കയറി.ഒരു മേഘത്തിന്റെ തുമ്പില്‍ നിന്ന് ആകാശം കാണുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.ധാരാളം ആളുകള്‍ കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.മധ്യവയസ്ക്കരായ ഒരു ദമ്പതികള്‍ തങ്ങളുടെ കുട്ടിയേയും കൂട്ടി ഒരിടത്തു ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നു.അവര്‍ക്ക് വൈകിയുണ്ടായ കുഞ്ഞാവാംആ .മാതാപിതാക്കള്‍ സദാ ആകുഞ്ഞിനെതന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.അല്പം മാറി വെള്ള മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും അണിഞ്ഞ മൂന്നു മുസ്ലിം വൃദ്ധര്‍ വിടര്‍ന്ന ചിരിയോടെ ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകള്‍ കാണുന്നു.അവരുടെ വെളുത്ത താടിയും വസ്ത്രങ്ങളും കാറ്റില്‍ പാറിപറക്കുന്നു.അവരുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയുടെ വെണ്‍മ അവിടെയെല്ലാം പരക്കുന്നത് പോലെ.
വ്യത്യസത മുഖഭാവങ്ങള്‍ ഉള്ള അപരിചിതരായ മനുഷ്യര്‍.അവരില്‍ പലരെയും ഇനി വീണ്ടും കാണാന്‍ സാധ്യത തന്നെയില്ല.ആ കുന്നിന്‍മുകള്‍ ഒരു പെയിന്റിംഗ് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.ഒരു പക്ഷെ എന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ ചെറിയ പെയിന്റിംഗ് ബുക്ക് വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം.

എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ആളുകളുടെയും നേര്‍ത്ത നീലനിറം പൂണ്ട ആകാശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള മൊട്ടക്കുന്നുകളുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ എടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി.അതിനിടയില്‍ ആ മൊട്ടക്കുന്നിന്റെ അരികിലുള്ള റോഡില്‍ ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് ബസ്സ്‌ വന്നുനിന്നു. ഒരുപിടി മഞ്ചാടിക്കുരു ചെപ്പില്‍നിന്ന് തൂവി ചിതറുന്നതു പോലെ ബസ്സില്‍നിന്ന് സുന്ദരി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഓടിയിറങ്ങി .ഏതോ ക്രിസ്ത്യന്‍ വനിതാ കോളേജില്‍ നിന്ന് വന്നവരാണ്.കാപ്പിപ്പൊടി നിറമുള്ള കുപ്പായമണിഞ്ഞ ഒരു കന്യാസ്ത്രീ അവരെ വിളിച്ചുകൂട്ടുന്നു.ഒരു രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും ബസ്സിന്റെ അടുത്തു വരണം.അവര്‍ പറയുന്നു.അത് പറഞ്ഞുതീരുന്നതിനുമുന്‍പ് ആ നിറങ്ങള്‍ നാലുപാടും പരന്നൊഴുകി.ചിലര്‍ പൈന്‍കാട്ടിലേക്ക്.ചിലര്‍ മൊട്ടക്കുന്നുകള്‍ക്കിടയിലേക്ക്.അവരില്‍ വെളുത്ത ചുരിദാര്‍ ധരിച്ച ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.കാറ്റില്‍ അവളുടെ സില്‍ക്ക് പോലെയുള്ള മുടി പാറിപറക്കുന്നു.അവള്‍ സുന്ദരിയാണ്.പരിചിതമായ എന്തോ ഒന്ന് അവളില്‍ ഉള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.അതെന്താണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ അവിടുത്തെ ഫോട്ടോയെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞു.നമുക്കിനീ പൈന്‍കാട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു.എനിക്കും ബോറടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പെയിന്റിംഗ് ബുക്കിന്റെ താളുകളിലേക്ക് ഞാന്‍ വീണ്ടും മുങ്ങി.

ഇമ്പ്രെഷന്‍ പെയിന്റിങ്ങുകളുടെ പിതാവായ മോണറ്റിന്റെ ‘വുമന്‍ വിത്ത് എ പാരസോള്‍ ‘ എന്ന പെയിന്റിംഗ് എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു..മോണറ്റിന്റെ ഭാര്യയുടെയും കുട്ടിയുടെയും ചിത്രമായിരുന്നു അതില്‍.വേനല്‍ക്കാലത്തെ ഒരു ദിവസമാണ്.ഇളം വെയില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു തോട്ടത്തില്‍ വെളുത്ത വസ്തങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞു ,വെള്ളക്കുട നിവര്‍ത്തിപിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.കാറ്റില്‍ അവരുടെ വസ്തങ്ങള്‍ , പാറിപറക്കുന്നു.അവര്‍ നില്‍ക്കുന്നതിന്റെ അരികിലുള്ള പച്ചപ്പുല്‍ത്തുമ്പുകളും കാറ്റില്‍ പാറുന്നു.അല്പം അകലെയായി ആ കുട്ടി നില്‍ക്കുന്നതും കാണാം.പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നീലവാനം.അതില്‍ നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന വെള്ളമേഘങ്ങള്‍.വളരെ കുറച്ചു ബ്രഷ് സ്ട്രോക്കുക്കള്‍കൊണ്ട് മോണറ്റ് തന്റെ ഭാര്യയുടെയും പുത്രന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നിമിഷം പകര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.ആ സ്ത്രീക്ക് അല്പം മുന്‍പ് കണ്ട വെളുത്ത ചുരിദാര്‍ ധരിച്ച അപരിചിതയായ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ച്ഛായ എനിക്ക് തോന്നി.എന്തായിരിക്കും ആ അമ്മയുടെയും മകന്റെയും മനസ്സില്‍ ആ നിമിഷം ഉണ്ടായിരിക്കുക ?അടുത്ത പേജ് മറിച്ചപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ പൈന്‍കാടിന്റെ അരികില്‍ എത്തിയിരുന്നു.എനിക്ക് വീണ്ടും പനിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.തെര്‍മോസ് ഫ്ലാസ്കില്‍നിന്ന് ഒരല്പം കാപ്പികുടിച്ചു.കാറിന്റെ ചില്ലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ചാരനിറമുള്ള പുതപ്പു നിവര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് പോലെ ആകാശം.

“ഇവിടെ ആകാശത്തിന്റെ നിറം പെട്ടെന്ന് മാറും.”എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങള്‍ പൈന്‍കാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു.പല ദേശത്തുനിന്നു വന്ന അപരിചിതരായ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങള്‍ എന്നെ കടന്നുപോയി.വഴിയോരത്ത് ധാരാളം കടകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.തൂവല്‍തൊപ്പികള്‍,ചോക്ലേറ്റുകള്‍ ,തേന്‍ ,പാവകള്‍ തുടങ്ങി ടൂറിസ്റ്റുകളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന സാധനങ്ങള്‍.ഇടക്ക് ലോട്ടറി വില്‍ക്കുന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.കടും മഞ്ഞ നിറമുള്ള സ്വെറ്റര്‍ പുതച്ച ഒരു മധ്യവയസ്കയായ കടക്കാരി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.അവര്‍ക്ക് നല്ല കറുത്തനിറമായിരുന്നു.ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന താടിയെല്ലുകള്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു രഹസ്യം സൂക്ഷിപ്പുകാരിയുടെ മുഖഭാവം നല്‍കി.പച്ചയും ചുമപ്പും നിറമുള്ള തൂവല്‍തുപ്പികള്‍ക്കിടയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അവര്‍ ആ പെയിന്റിംഗ് പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകള്‍ക്കിടയില്‍നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

ഞങ്ങള്‍ പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടന്നു.കാറ്റില്‍ പൈന്‍മരത്തിന്റെ വലിയ ചില്ലകള്‍ കൂട്ടിയുരസുന്ന സ്വരം കേട്ടു.ആളുകള്‍ വരുന്നതില്‍ മരങ്ങള്‍ അസ്വസ്ഥത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതാവും.മനുഷ്യരെ പോലെ മരങ്ങളും രഹസ്യങ്ങള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.എല്ലാ പകലും സന്ദര്‍ശകര്‍ വന്നാല്‍ അവര്‍ക്ക് എപ്പോഴാണ് സ്വകാര്യനിമിഷങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുക ?ആരായാലും അസ്വസ്ഥരാകും.
”ഈ മരങ്ങളുടെ ഭംഗി ആരാണ് ഇങ്ങനെ നശിപ്പിച്ചത് .?”എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ദേഷ്യത്തില്‍ ചോദിച്ചു.ഏതോ വനസംരക്ഷണ സംഘടന ചാര്‍ട്ട് പേപ്പറുകള്‍ കൊണ്ട് വലിയ നോട്ടീസുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി മരങ്ങളില്‍ കെട്ടിവച്ചിരിക്കുന്നു.മരങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കണം.നോട്ടീസില്‍ സംഘടന ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.അവന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് എന്നെനിക്ക് തോന്നി.നിരനിരയായി നില്‍ക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തിന് ഒരു അഭംഗിയാണ് ആ നോട്ടീസുകള്‍.അല്ലെങ്കില്‍ പ്രകൃതിക്ക് മനുഷ്യന്റെ ഓശാരം വേണ്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞ പ്രളയത്തില്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചതാണ്.ആരുടേയും അനുവാദമില്ലാതെ വളര്‍ന്നുയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന സര്‍വം അറിയുന്ന ഈ മരങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു മനുഷ്യരുടെയും സംരക്ഷണം ഇല്ലാതിരിക്കകയാവും നല്ലത്.

എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ അവിടെനിന്ന് ചിത്രങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു.വരിവരിയായി നില്‍ക്കുന്ന പൈന്‍മരങ്ങള്‍ ഒരു പ്രത്യേക ശ്രേണി സൃഷിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.എല്ലായിടവും ഒരുപോലെ തോന്നുന്നു.വിചിത്ര ആകൃതിയിലുള്ള അവയുടെ വേരുകള്‍.അവയുടെ മുകളിലിരുന്നും മറ്റും ആളുകള്‍ ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നു.
ഞാന്‍ അല്പംകൂടെ നടന്നു ഒരു മരത്തിനു ചുവട്ടിലിരുന്നു.ഇനിയും ഏക്കര്‍ കണക്കിന് പരന്നുകിടക്കുകയാണ് ഈ തോട്ടം.പക്ഷെ കൂടുതല്‍ മുന്‍പോട്ടുപോയാല്‍ തിരിച്ചു നടക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാവും.മാത്രമല്ല ഈ തോട്ടത്തിന്റെ ഏറിയഭാഗവും വിജനമാണ്.അതിന്റെ ഒരു അരികു ചേര്‍ന്ന് റിസര്‍വ് ഫോറസ്റ്റുമാണ്.

അപ്പോള്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അല്പം മുന്‍പ് തേയിലത്തോട്ടത്തില്‍ വച്ചുകണ്ട ആ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാരെ ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു.അതില്‍ ഓറഞ്ചു നിറമുള്ള ഷര്‍ട്ട് അണിഞ്ഞ വിനീത് എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഇപ്പോഴും അസ്വസ്ഥമായ മുഖത്തോടെ മൊബൈലില്‍ നോക്കുകയാണ്.അവന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ പച്ചഷര്‍ട്ട്‌കാരന്‍ അബ്ബാസ്‌ പൈന്‍മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍നിന്ന് കൊണ്ട് സെല്‍ഫി എടുക്കുന്നു.ഇതിനിടയില്‍ മുകളില്‍ നിന്ന് വരുന്ന ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു വെളുത്ത ചുരിദാര്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.അത് അല്പം മുന്‍പ് മൊട്ടക്കുന്നില്‍ വച്ച് ഞാന്‍ കണ്ട പെണ്‍കുട്ടിയാണ്.അവളെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള്‍ മോണറ്റിന്റെ പെയിന്റിങ്ങിലെ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച സ്ത്രീയെ ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിച്ചു.ഞാനാ പുസ്തകം വീണ്ടും തുറന്നു.

എല്ലാ പെയിന്റുകളിലും ഇമ്പ്രെഷന്‍ രീതിയിലുള്ള പെയിന്റിങ്ങുകളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു കഥ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടാവും.ചിത്രകാരന്‍ നിറങ്ങള്‍കൊണ്ട് ,ബ്രഷ് സ്ത്രോക്കുകള്‍കൊണ്ട് അനേകം കഥകളാണ് ഒറ്റ പെയിന്റിങ്ങില്‍ തീര്‍ക്കുന്നത്.ക്ഷമയോടെ ആ ചിത്രം ആസ്വദിക്കുന്നയാളുടെ മനസ്സിലെ ആ കഥകള്‍ വിടര്‍ന്നുവരൂ.
താളുകള്‍ മറിക്കുന്നതിനിടെ ഞാന്‍ വീണ്ടും തലയുയര്‍ത്തി.ആ വെളുത്ത ചുരിദാറിട്ട പെണ്‍കുട്ടിയും അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയും ഞാന്‍ മുന്‍പ് കണ്ട ചെറുപ്പക്കാരുടെ അരികില്‍നില്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.അവര്‍ ഞാനിരിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും വളരെ അകലെയാണ് .ഇപ്പോള്‍ പൈന്‍മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആ നാല് പേരും ഒരു പെയിന്റിങ്ങില്‍ എന്നത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.പൊടുന്നനെ വെളുത്ത ചുരിദാര്‍ ഇട്ട പെണ്‍കുട്ടിയെ ആദ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നിയ പ്രത്യേകത എന്താണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.വിനീത് എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ അക്ഷമയായര്‍ന്ന ഭാവമായിരുന്നു അവള്‍ക്കും അപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്.അവളും വാച്ചില്‍ നോക്കുകയും മൊബൈലില്‍ ആരെയോ വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആരെയായിരിക്കും അവൾ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക?രണ്ടര മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ അവള്‍ക്ക് ആ കാപ്പിപ്പൊടി കന്യാസ്ത്രീയുടെ അരികില്‍ എത്തേണ്ടതല്ലേ ?ഞാന്‍ അവള്‍ക്ക് മീര എന്ന് പേരിടുകയാണ്.

വിനീതിന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ അബ്ബാസിന്റെ മുഖഭാവം മാറിയിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.അവന്‍ സെല്‍ഫിയെടുക്കുന്നത് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. അകലെനിന്ന് കാണുമ്പോള്‍ അവന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമാണോ ഭയമാണോ എന്ന് വ്യക്തമാകുന്നില്ല. അവന്‍ വിനീതിനോട് എന്തോ ഗൌരവമായി സംസാരിക്കുന്നു.അവന്റെ ആംഗ്യങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ട് അവന്‍ കൂട്ടുകാരനെ ഉപദേശിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു.മീരയും കൂട്ടുകാരിയും അല്‍പ്പം മാറിയാണ് നില്‍ക്കുന്നത്.മീര തലകുനിച്ചാണ് നില്‍ക്കുന്നത്.അല്പം കഴിഞ്ഞു വിനീത് മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.പിന്നെ അവരെ രണ്ടുപേരും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.പൈന്‍മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒരു ഓറഞ്ചു നിറവും പിന്നെ ഒരു വെളുത്തനിറവും ബ്രഷ് സ്ട്രോക്കുകള്‍ പോലെ ,രണ്ടു മിന്നായമായി മറയുന്നത് കണ്ടു.

ഒരുപക്ഷേ അവര്‍ തമ്മില്‍ യാതൊരു ബന്ധവും ഉണ്ടാവില്ല.ഇതൊക്കെ എന്റെ പനി പിടിച്ച മനസ്സിന്റെ ചിന്തയാവും.
ഇതിനിടെ ലുങ്കിയും ഷര്‍ട്ടുമണിഞ്ഞ നാലുപേര്‍ ആ വഴിയിലൂടെ വന്നു.അവരില്‍ ഒരാള്‍ നേരെ എന്റെയുടെത്തേക്കാണ് വന്നത് .ഞാന്‍ ചാടിയെണീറ്റു. മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം എന്റെ മുഖത്തടിച്ചു. അയാള്‍ എന്റെ കൈകള്‍ രണ്ടും ബലമായി കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.അയാള്‍ പാടുകയാണ്.

“പിച്ചകപൂങ്കാവുകള്‍ക്കുമപ്പുറം
പവന്‍ ഇത്ര വേഗമെങ്ങു മാഞ്ഞു പോയി ?”

പാട്ടിനൊപ്പം അയാള്‍ ആടുകയുമാണ്.ഞാന്‍ അയാളുടെ കൈ കുതറിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.അയാളുടെ കൈ വിടുവിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ ഞാന്‍ മറ്റൊരു കാഴ്ച കണ്ടു.പൈന്‍കാട്ടിലും ,മൊട്ടക്കുന്നുകള്‍ക്കിടയിലുമായി സഞ്ചാരികളെ ജീപ്പില്‍ കൊണ്ടുപോകാറുണ്ട്.അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ജീപ്പ് അവിടെ വന്നു നില്‍ക്കുന്നു.അതില്‍നിന്ന് നാല് ചെറുപ്പക്കാര്‍ ചാടിയിറങ്ങുന്നു.അവര്‍ കൂവിയാര്‍ത്തുകൊണ്ടാണ് വരുന്നത്.അതില്‍ ചുവന്ന മുണ്ടും ചുവന്ന ജൂബയും ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനാണ് ആ സംഘത്തിന്റെ ലീഡര്‍ എന്ന് തോന്നിച്ചത്.മീരയുടെ കൂട്ടുകാരിയെ കണ്ടതും അയാള്‍ ബഹളം നിര്‍ത്തുവാന്‍ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നത് കണ്ടു..അയാള്‍ മീരയുടെ കൂട്ടുകാരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വേഗം വരുന്നു.അവര്‍ തമ്മില്‍ എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ..കൂട്ടുകാരി മീര പോയ വഴി ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.പക്ഷെ അത് വ്യക്തമായി കണ്ടില്ല.അതിനു മുന്‍പേ മദ്യപന്‍ തന്റെ ആടുന്ന ശരീരംകൊണ്ട് എന്റെ കാഴ്ച മറച്ചു.

“മോന്‍ പറ ,ഇത്ര വേഗം പവന്‍ എങ്ങു മാഞ്ഞു പോയി?ആര് കൊണ്ട് പോയി ?”

എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യം വന്നു .ഞാന്‍ ഒരുവിധത്തില്‍ അയാള്‍ടെ കൈകള്‍ കുതറിമാറ്റിച്ചു.മദ്യപന്റെ കൂട്ടുകാരായ മറ്റു മൂന്നു പേര്‍ എന്റെയരികിലേക്ക് വന്നു.അതിലൊരു ആജാനബാഹു എന്റെ തോളില്‍ കൈയമര്‍ത്തി പറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങള്‍ ഇവിടുത്തുകാരാ മോനെ.ലോക്കല്‍സ്.ഇടക്കൊക്കെ ഞങ്ങളിതിലെ ഇറങ്ങി നടന്നില്ലേല്‍ ഈ സ്ഥലവും നശിക്കും.ഇവിടുത്തെ സംസ്ക്കാരോം നശിക്കും.”

ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.ചെറുതായി ചിരിച്ചിട്ട് ഞാന്‍ അവിടെനിന്ന് മാറി.അതിനിടയിലും മറ്റെയാള്‍ പവന്‍ ഇത്ര വേഗം എങ്ങു മാഞ്ഞുപോയി എന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാന്‍ കുറച്ചു മാറി മറ്റൊരു പൈന്‍മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ പോയിനിന്നു.എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ആ മരങ്ങളില്‍ ചുറ്റി വച്ച നോട്ടീസുകള്‍ പോലെയാണ് ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ ചില മനുഷ്യര്‍!
ഞാന്‍ വീണ്ടും മീരയും വിനീതുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന പൈന്‍മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലേയ്ക്ക് നോക്കി.ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ശരിക്കും കാണാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.മീരയെ ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച യുവാവ് വഴക്ക് പറയുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.അതോ അവര്‍ രണ്ടുപേരും അടുത്തടുത്തു നില്‍ക്കുന്നതെയുള്ളോ?ഒരു പക്ഷേ അയാള്‍ മീരയുടെ ആങ്ങളയയിരിക്കുമോ ?മുറചെറുക്കന്‍ ആയിക്കൂടെ ?ഇന്നത്തെക്കാലത്തു മുറചെറുക്കന്‍മാരൊക്കെ ഉണ്ടാകുമോ ?അതോ ഒക്കെ എന്റെ തോന്നലോ ? മീരയും കൂട്ടുകാരിയും പെട്ടെന്ന് മുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു കയറി പോകുന്നത് കണ്ടു.ഞാന്‍ വിനീതും അബ്ബാസിനെയും തിരഞ്ഞു.അവരെ കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല.ചുവന്ന ജൂബയണിഞ്ഞ യുവാവിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ അവരെ വളഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നത് പോലെ.ഒരു നിമിഷം !അവരില്‍ ഒരാള്‍ അബ്ബാസിനെ തല്ലിയോ ?

ഞാന്‍ വേഗം അവിടെനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമായി കാണണമെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കരികിലേക്ക് പോകണം.എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണം തോന്നി.പൈന്‍ ചില്ലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി.ഒരു സിഗരറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.
ഞാന്‍ മെല്ലെ തിരികെ മുകളിലേക്ക് കയറി.അടുത്ത് ചെല്ലുംതോറും കാഴ്ചക്ക് വ്യതാസം വന്നു.വിനീതും അബ്ബാസും തമ്മില്‍ പിണങ്ങിയെന്നു തോന്നുന്നു.വിനീത് ഒരു പൈന്‍മരത്തിന്റെ വേരിനു മുകളില്‍ തലയ്ക്ക് കൈകൊടുത്തു ഇരിക്കുന്നു.അബ്ബാസ്‌ തന്റെ ഫോണും മറ്റും ബാഗിലാക്കി മുകളിലേക്ക് നടന്നു പോകുന്നു.മീരയും കൂട്ടുകാരിയും ദൂരെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ജീപ്പില്‍ വന്നവരും പോയി.ഇപ്പോള്‍ വിനീത് ഒറ്റക്ക്.ഓരോ പെയിന്റിങ്ങും ഓരോ ആംഗിളില്‍നിന്നും നോക്കുമ്പോള്‍ വ്യതാസം അനുഭവപ്പെടും.നാം അതില്‍നിന്ന് വായിക്കുന്ന കഥയും മാറും.എനിക്ക് മടുപ്പ് തോന്നി.ഞാന്‍ കുറെ നേരം ഒരു പൈന്‍മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു .എനിക്ക് പുസ്തകം വായിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.ഉള്ളില്‍ ആ മദ്യപന്റെ പാട്ടിലെ ചോദ്യം ഇരമ്പുന്നു.പവന്‍ ഇത്ര വേഗം എങ്ങുമാഞ്ഞു പോയി?അല്പസമയം ഉറക്കം തൂങ്ങിയിരുന്നിട്ടു ഞാന്‍ കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

അതാ മീര തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു.അവള്‍ക്കൊപ്പം കൂട്ടുകാരിയില്ല.മീരയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ഒരു ധൈര്യംവന്നത് പോലെ.മീരയും വിനീതും അടുത്തടുത്തു നില്‍ക്കുന്നു.അവര്‍ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ ?പൈന്‍മരങ്ങളുടെ നിഴല്‍ മൂലം ഒന്നും വ്യക്തമല്ല..എനിക്ക് ആ കാഴ്ച കൂടുതല്‍ വ്യക്തമായി കാണണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.അപ്പോള്‍ മുകളില്‍നിന്ന് കൂട്ടുകാരന്‍ എന്നെ തിരികെ വിളിച്ചു ഞാന്‍ വേഗം തിരിച്ചു നടന്നു.അപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ മുകളില്‍നിന്ന് കൊണ്ട് ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന്‍ തിരിച്ചു കയറി.ഇതൊക്കെ ഓരോ തോന്നലുകളാണ്.പനി.പിന്നെ ആ പെയിന്റിംഗ് പുസ്തകം.ഞാന്‍ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.മീരയെയും വിനീതിനെയും കാണുന്നില്ല.

“ഇവിടുന്നു കുറച്ചങ്ങോട്ട് നടക്കണം.അതാണ്‌ കൂടുതല്‍ രസം.”കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു.

“നീ പോയിട്ടുണ്ടോ ?”ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഉണ്ട് .”അവന്‍ പറഞ്ഞു.

“കപ്പിള്‍സ് സ്വകാര്യ സല്ലാപങ്ങള്‍ക്ക് പോകുന്ന വിജനമായ ഇടങ്ങള്‍.പണ്ട് ലോക്കല്‍സ് ഇടക്ക് ആണ്പിള്ളേരെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി പെണ്ണുങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നതായി ധാരാളം പരാതി ഒക്കെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.ഇപ്പോള്‍ അതൊക്കെ കുറവാണ്.ആരും പോകാറില്ല.”അവന്‍ പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങള്‍ തിരികെ കുന്നുകള്‍ ഇറങ്ങുകയാണ്.ചുവപ്പും നീലയും കലര്‍ന്ന ഒരു വിഷാദനിറം ആകാശത്തു വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നു.എടുത്ത ഫോട്ടോസ് എങ്ങിനെയുണ്ടെന്നു നോക്കാന്‍ അവന്‍ ക്യാമറ എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നു.ഞാന്‍ ഫോട്ടോസ് ഓരോന്നായി മറിച്ചു നോക്കി.

കുന്നുകള്‍.
ആകാശം.
പൈന്‍മരങ്ങള്‍.
പിന്നെ മനുഷ്യര്‍.

ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഫോട്ടോ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.അതില്‍ ഞാന്‍ പൈന്‍മരക്കാട്ടിലെ വഴിയിലൂടെ തിരികെ വരുന്നതാണ് ദ്രശ്യം.ആ ഫോട്ടോക്ക് എന്തോ പ്രത്യേകത ഉള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.ഞാന്‍ അത് സൂം ചെയ്തു.പൈന്‍മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ മുന്‍പ് കണ്ട മദ്യപന്‍മാര്‍ എന്തോ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.അവര്‍ എന്താണ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ?ഞാന്‍ വീണ്ടും സൂം ചെയ്തു.എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞ ആരും പോകാത്ത വിജനമായ വഴിയുടെ അറ്റത്തു രണ്ടു വെളുപ്പും ഓറഞ്ചും പൊട്ടുകള്‍ മറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.ആ പൊട്ടുകള്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ് ആ നാലുപേര്‍.അവര്‍ എന്തോ പ്ലാന്‍ ചെയ്യുകയാണ്.കാരണമില്ലാതെ ഒരു ഭയം എന്നില്‍ ഉണര്‍ന്നു.ചുവന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞ യുവാവ് ജീപ്പില്‍ വരുന്നതു കൂടി ആ ഫോട്ടോയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചു.

ആ ഫോട്ടോ ഏറെ നേരം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി.സൂം ചെയ്യുമ്പോള്‍ പിക്സലുകള്‍ ഓര്‍മ്മയിലെ മനുഷ്യരൂപങ്ങള്‍ ധരിക്കുന്നതാവാം.

“ഈ അവസാനത്തെ ഫോട്ടോ കലക്കി.”ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരനോട് പറഞ്ഞു.

“എന്താണതിന്റെ പ്രത്യേകത?”അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഇതൊരു ഇമ്പ്രെഷനിസ്റ്റ്റ് പെയിന്റിങ്ങ് പോലെയുണ്ട്.”ഞാന്‍ അവനോട് പറഞ്ഞു.

By: 

വിളക്ക്

ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ ഞാനൊറ്റക്ക്
എങ്ങോട്ടാണ് നടക്കേണ്ടത് ദൈവമേ..?

പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന വേദനയോടെ,
ഊർന്നു പോകുന്നവിരലുകളിൽ നിറഞ്ഞ,
കാത്തുവെച്ച സ്നേഹം വീണുടയുമ്പോൾ.

മരവിച്ചമനസ്സും മൗനത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ
ഒളിച്ചിരിക്കാനൊരിടം തേടുകയാണ്.

ആരുമില്ലാതെ അനാഥനാക്കി ഉപേക്ഷിച്ചൊരു
കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളി ദൂരേ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.

നടന്നെത്താവുന്ന ആ ദൂരത്തിലേക്ക്
കാലുകൾ ശേഷിയില്ലാതെ തളർന്നു പോവുന്നു.

പോയ കാലത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കാനാവില്ലെന്ന്
സത്യം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുമ്പോഴും,
വെറുതെ കുറേ നുണകൾ കേൾക്കാൻ
ആശിച്ചു പോവുകയാണ്...

വിളക്കുപേക്ഷിച്ച് വെളിച്ചം പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ
ശബ്ദങ്ങൾ പോലും പേടിക്കുന്ന ഇരുട്ടാണ് ജീവിതം.

Babu Thuyyam.
31/01/19.

മാ....നിഷാദാ!

പ്രളയം കഴിഞ്ഞെത്ര മാസമായി?
പ്രതികാരചിന്തകൾ മാത്രമായി?
പ്രാണനം നിന്നോരു കാലം മറന്നുനാം,
പ്രതിയാക്കിയന്യോന്യമാർത്തലപ്പൂ?

തോടായ തോടുകൾ വറ്റിയിട്ടും
തിമിരങ്ങൾ ദുരിതങ്ങളേറ്റിയിട്ടും,
തീച്ചൂളയിൽ വെന്തു നീർച്ചോലകൾ,
തീർത്തകനിവും കുടിച്ചങ്ങകന്നുനമ്മൾ!

ദൈവങ്ങളാകെപ്പറഞ്ഞ സത്യം,
ദയയാണു പരമമെന്നേകസത്യം!
ദൈവത്തെയോർത്തുനീ കാട്ടുന്ന ദംഭനം,
ദൈവത്തിനായിപ്പകുത്തിടല്ലേ?

അറിയാത്തതായ് നമുക്കൊന്നുമില്ല,
അറിവിനായൗന്നിത്യമൊട്ടുമില്ല!
അറിവുകൂട്ടിക്കൂട്ടി,യധികാരമോഹമായ്,
അധികപ്രസംഗങ്ങൾ മാത്രമായി!

സ്നേഹമാണഖിലവും സാരമെങ്കിൽ,
സ്നേഹത്തിൽ നിന്നുദിക്കുന്നു ലോകം!
സ്നേഹവാൽസല്യങ്ങൾ മാത്രമീ ഭൂതലം
സോദരാ മാറ്റുന്നു സ്വർഗ്ഗമായ്!

ഓർമ്മിക്കുവാൻ നമുക്കൊട്ടുമില്ലേ?
ഓരോ കബന്ധവും തീർത്ത ചോദ്യം?
ഓർക്കുവാനാകില്ലയെങ്കിൽ നമുക്കിനി-
ഓർമ്മകൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞുപോകാം!

ഇനിയും പഠിക്കാത്ത പാഠങ്ങളോ?
ഇനിയും തുറക്കാത്ത ഹൃദയങ്ങളോ?
ഇരുൾ മൂടിയലയുമീ മാനവപ്പുരകളിൽ
ഇനിയെന്നു തെളിയുമാ സ്നേഹസത്യം?
........
.........
ഇനിയെന്നു വിരിയുമാ നിത്യസത്യം?

© രാജേഷ് ദാമോദരൻ..