അന്നൊരു നാൾ

ആനന്ദിനെ മുപ്പത്തിമൂന്നാം നമ്പർ മുറിയിലെ ബെഡിൽ ഒരു രോഗിയായി കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യം സ്തംഭിച്ചു പോകുകയാണുണ്ടായത്. അയാളുടെ കിടക്കയുടെ അരികിൽ ഭാര്യയും അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു . ആ നിമിഷത്തെ ഞാനെങ്ങനെ അതിജീവിച്ചു എന്ന് റൂമിലെത്തും വരെ എനിക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല . ആനന്ദ് എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ നിമിഷത്തേക്കാളും ഭയവും നടുക്കവും തോന്നിയത് ആനന്ദിന് ബ്രെയിൻ ടൂമർ ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോളായിരുന്നു . ഒരു വാക്ക് പറയാതെ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതെന്തിനാണെന്ന് ,ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണു ചെയ്തതെന്ന് വീണ്ടുമെന്നെങ്കിലും കാണുമ്പോൾ ആർത്തലയ്ക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു .പക്ഷെ മരണാസന്നനായ ഒരു രോഗിയുടെ രൂപത്തിൽ ആനന്ദിനെ ദൈവം എന്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ശൂന്യമായി .
ആനന്ദിനെ പരിശോധിക്കുന്നത് ഡോക്ടർ മനോജാണ് .അത് പക്ഷെ ഡോക്ടർ അലക്സ് ജേക്കബ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ കൂടുതൽ നന്നായേനെ. അലക്സ് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ന്യൂറോസർജന്മാരിൽ ഒരാളാണ്. പക്ഷെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അയാൾക്ക്‌ നല്ല പേരല്ല . കേസുകൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ മടിയനുമാണ് .ഒരു ഡോക്ടർ ആകാൻ ഒരു യോഗ്യതയുമി ല്ലെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന തെമ്മാടിയും ആണ് .എന്നിട്ടും ഹോസ്പിറ്റൽ മാനേജ്‌മന്റ് അയാളെ പിരിച്ചു വിടാത്തത് അയാളുട പിതാവ് ട്രസ്റ്റികളിൽ ഒരാൾ ആയത് കൊണ്ടാണ് എന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം
ആനന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ദീനതയും മാപ്പപേക്ഷയും ഞാൻ കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു .അല്ലെങ്കിലുംഅതൊന്നും ഇനി ഞാൻ നോക്കേണ്ട കാര്യമല്ല. എന്നിട്ടും ഒരു രാത്രിയിൽ അയാൾ ശ്വാസത്തിന് വേണ്ടി പിടഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഡോക്ടർ അലക്സിന്റെ മുറിയിലേക്കോടി ,
അലക്സിന്റെ മുന്നിലെ പാതി നിറഞ്ഞ മദ്യ ഗ്ലാസ് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു വല്ലായ്മയോടെ ഞാൻ പിന്തിരിയാൻ ഒരുങ്ങിയതാണ് .
"കാര്യം പറ കൊച്ചെ ഇത് കണ്ടു പേടിക്കണ്ട "
ഞാൻ വിക്കിയും മൂളിയും വല്ല വിധേനയും കാര്യം പറഞ്ഞു തീർത്തു
" വെറും പരിചയക്കാരൻ മാത്രമാണോ ?"
ഞാൻ തലയാട്ടി
"അത് നുണ അല്ലെ കൊച്ചെ? തന്റെ കാമുകൻ അല്ലെ ?"
ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭിത്തിയിലേക്കു ചാരി ,വർഷങ്ങളായി ഹൃദയത്തിൽ അടക്കി വെച്ചതൊക്കെയും പുറത്തേക്കൊഴുകി ..എത്ര നേരം ആ നിൽപ് തുടർന്നുവെന്നറിയില്ല .ഒടുവിൽ തിരിച്ചു പോകാൻ നേരം അലക്സ് എന്റെ മുഖത്തെക്ക് നോക്കി
"മനോജിന്റെ പേഷ്യന്റ് ആണ് ..മെഡിക്കൽ എത്തിക്സ് എന്നൊന്നുണ്ട് "
"അപ്പോൾ ഇതോ ? " ഞാൻ ഗ്ലാസ് ചൂണ്ടി
ആ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വന്നു
"കൊച്ചു പോയെ ..വേഗമായിക്കോട്ടെ " അലക്സ് ഗ്ലാസ്‌ എടുത്തു ബാക്കിയുള്ളത് കുടിക്കുന്നത് കണ്ടു ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് പോരുന്നു
എന്റെ കണ്ണീരു കണ്ടിട്ടാണോ ദയനീയത കണ്ടിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല അലക്സ് ആ കേസ് ഏറ്റെടുത്തു .അതിനു മുന്നേ എന്നെ അറിയുക പോലുമില്ലായിരുന്നു എന്ന് അലക്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞു .അല്ലെങ്കിലും ഒരു നഴ്സിനെ പരിഗണിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും അലക്‌സിനില്ല .. ഞാൻ ആര് ?ഡോക്ടർ അലക്സ് ജേക്കബ് ആര്?
അലക്സ് ഏറ്റെടുത്ത എല്ലാ കേസുകളും വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട് അതായിരുന്നു എന്റെ സമാധാനവും .പക്ഷെ ഇത് പ്രയാസകരമാവുമെന്നു അലക്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞു ,സർജറിയുടെ തലേ ദിവസം
"എന്റെ മെഡിക്കൽ ജീവിതത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് കേസ് ആണിത് ..ചാൻസ് കുറവാ കൊച്ചെ ...ജീവിച്ചിരുന്നാലും ചിലപ്പോൾ പാരലൈസ്‌ഡ്‌ ആകാൻ ആണ് ചാൻസ് .പതിവില്ലാതെ ഒരു ടെൻഷൻ ..ഇതിനു മുന്നേ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നു പോയത് ഒരേ ഒരു പ്രാവശ്യമാണ് .എന്റെ അമ്മച്ചി മരിച്ച ദിവസം "
അലക്സ് ഒരു സിഗരറ്റ് ചുണ്ടിൽ വെച്ച് കൊളുത്തി
"ഇതിപ്പോൾ നിനക്ക് വേണ്ടിയാ ഞാൻ ഇത് ചെയ്യുന്നേ ...പകരം നീ എനിക്ക് എന്ത് തരും ?"
ഞാൻ നടുക്കത്തോടെ അലക്സിനെ നോക്കി
ആ മുഖത്ത് ഗൗരവം
" എന്റെ കൈയിൽ ഒന്നൂല്ല "ഞാൻ ഇടർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു
" ആലോചിച്ചു നോക്ക് " അലക്സ് പുക ഊതി വിട്ടു
"ഞാൻ ഞാൻ അങ്ങനെ ഡോക്ടർ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന തരം ആളല്ല "എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോളേക്കും ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി
പെട്ടെന്ന് അലക്സ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു
"തന്നെ കൊണ്ട് തോറ്റല്ലോ ...കരച്ചിൽ നിർത്തി റൂമിൽ പൊക്കോ. സർജറി കഴിഞ്ഞു കാണാം "
ഞാൻ ശ്വാസമെടുത്തു ഒറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു
സർജറി വിജയം ആയിരുന്നു. ആനന്ദ് കൈകാലുകൾ അനക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു .എന്റെ മനസ്സിൽ ആ നേരത്തു ഒരു നേർത്ത പരിഭവം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .
"ലഡ്ഡു " ഞാൻ നീട്ടിയ ലഡ്ഡു പൊട്ടിച്ചു അലക്സ് തിന്നു തുടങ്ങി
"താങ്ക്സ് "ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു
"ഇനിയുമുണ്ടോ ഇത് പോലെ ?"
"എന്ത് ?"
"അല്ല കാമുകന്മാരെ ..?ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ ..ഇനിം വരുമോ ആരെങ്കിലും ?"
"അയ്യേ ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ഒറ്റ ഒന്ന്" ഞാൻ ചൂണ്ടു വിരൽ ഉയർത്തി കാണിച്ചു
അലക്സ് ഉറക്കെ പൊട്ടിചിരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ആ വാ പൊത്തി.
"ആരെങ്കിലും കേൾക്കും "
അലക്‌സ് എന്റെ കൈയെടുത്തു സ്വന്തം കൈയിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. എന്റെ ശരീരത്തിന് ഒരു തളർച്ച വന്നു
"ഞാൻ ക്രിസ്ത്യാനിയാണ് "
ഞാൻ ഒന്ന് മൂളി
"തെമ്മാടി ആണ് "
ഞാൻ മെല്ലെ കൈ വലിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു
"കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല " എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടി
"കല്യാണം കഴിച്ചാൽ ചിലപ്പോ നന്നാകുംന്നാ തോന്നുന്നേ.. റിസ്ക് ആണ് ..എന്നാലും കൊച്ച്‌ ഒന്ന് ശ്രമിക്കുന്നോ?നമ്മൾ തമ്മിൽ പത്തു വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസമുണ്ട് എന്നാലും.....? ഉം ?"
ദൈവം എന്നെയിട്ട് കളിപ്പിക്കുകയാണ് .ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുക ?ഞാനും അലക്‌സും തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസമല്ല ...അലക്‌സ് ഒരു രാജകുമാരനാണ് ഞാൻ ഒരു ദരിദ്രയും .എനിക്ക് സിൻഡ്രല്ലയുടെ കഥ ഓർമ വന്നു എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു
"കരയണ്ട. നിന്റെ കണ്ണീരാണ് കൊച്ചേ എന്നെ തളർത്തുന്നെ ..മറ്റാര് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അതെന്റെ അപ്പച്ചൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി ഞാൻ ആനന്ദിന്റെ കേസ് ഏറ്റെടുക്കുമായിരുന്നില്ല. നീ അന്ന് കരഞ്ഞ കരച്ചിലുണ്ടല്ലോ? അതെന്റെ ഉള്ളിൽ വന്നങ്ങനെ.. വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥ ആയിരുന്നു .. നിനക്കുണ്ടല്ലോ എന്റെ അമ്മച്ചിയുടെ ഛായ ആണ്. ഏതാണ്ട് ആ സ്വഭാവവും .തൊട്ടാവാടി ."
ഞാൻ മെല്ലെ ചിരിച്ചു പോയി. അലക്സിനെന്നോട് ഒരിഷ്ടമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷെ അത്‌ ഇത്രത്തോളം ആത്മാർത്ഥമാണെന്ന് അറിയുമായിരുന്നില്ല. ഞാൻ കുസൃതിയിൽ അലക്സിനെ നോക്കി.
"ഞാൻ മതം മാറുവൊന്നുമില്ല" ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു
"അതെന്നാ കൊച്ചെ നീ വർഗീയവാദിയായത് പെട്ടെന്ന് ..?"
ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി ..ഏറെ കാലത്തിനു ശേഷം ....
നിന്റെ ചിരി കാണാൻ ഞാൻ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്യാം "
അലക്സ് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ ആ മുഖത്തു നോക്കി.
"സത്യം "അലക്സ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

BY Ammu Santhosh

മാളവിക - Part 8



അഞ്ചു  മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  അവിടെ കൂടിനിന്നവരിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മാളുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു.അവളത്  കണ്ടിട്ടും കാണാത്തത് പോലെ നിന്നു .അവളുടെ നെഞ്ച് ഭയം കൊണ്ട് പെരുമ്പറ കൊട്ടി! അവൻ പിടിക്കാൻ വന്നാൽ എങ്ങോട്ട് ഓടണം എന്നവൾ കണ്ണുകൊണ്ട് ചുറ്റും പരതി  തയ്യാറായി  നിന്നു .!

"ടീച്ചറെ " അവൻ അടുത്തുവന്ന് വിളിച്ചു.
"എന്താ?" മാളു ഭയം പുറത്ത് കാട്ടാതെ ദൃഢ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
"ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ  ബസ്സിന്‌ വേണ്ടിയാണ് കാത്തുനിൽക്കുന്നതെങ്കിൽ   അത് പത്ത്  മിനിറ്റ് മുൻപേ പോയി.ടീച്ചർ ആ ബസ്സിൽ  അല്ലെ സ്ഥിരം പോകുന്നത്..ഇനി  അടുത്തത്  ഒരു മുക്കാൽ  മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളു.ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിലും ഈ സമയത്ത് ആളില്ല എല്ലാരും ഓട്ടം പോയേക്കുവാ.ഫോൺ ഉണ്ടോ കൈയില് വീട്ടിലോട്ട് വിളിച്ച് പറയാൻ?വീട്ടീന്ന് ആരെങ്കിലും വിളിക്കാൻ വരാൻ ഉണ്ടോ?"അവൻ ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ ചോദിച്ചു.
മാളുവിന്‌ അപ്പോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത് .ഈ പാവത്തിനെ ആണല്ലോ ദൈവമേ താൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചത്! എന്തായാലും വിളിക്കാൻ വരാൻ ആരുമില്ല എന്ന് തൽക്കാലം  ഇവർ അറിയേണ്ട.അമ്മയെ വിളിച്ച് വിവരം പറയണം.
"എന്റെ കൈയിൽ മൊബൈൽ ഉണ്ട് .ഞാൻ വിളിച്ച് പറഞ്ഞോളാം."അവൾ പറഞ്ഞു.
"വീട്ടിൽ നിന്നാരെങ്കിലും വരുന്നത് വരെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിൽക്കണോ ?"അയാൾ ചോദിച്ചു .
"ഏയ് അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല.ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം."മാളു പറഞ്ഞു.അയാൾ തിരിച്ച് നടന്നു. 
"താങ്ക്സ് കേട്ടോ"മാളു അയാളോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അയാളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരും  ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് അവിടെ നിന്നും പോയി.
അവൾ മൊബൈൽ എടുത്ത് ലേഖയെ  വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും വീട്ടിൽ നിന്നും ലേഖയുടെ കാൾ വന്നു.
"നീ ഇറങ്ങിയോ മാളു?"ലേഖയുടെ ശബ്ദം  കേട്ടപ്പോൾ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്ന് മാളുവിന്‌ തോന്നി.
"ഇപ്പോ ഇറങ്ങിയതേ ഉള്ളു അമ്മെ.ബസ് മിസ്സായി.അടുത്തത് വരാൻ കുറച്ച് താമസിക്കും.ഓട്ടോയും കാണുന്നില്ല .ഞാൻ ഇവിടെ ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിൽ  വെയിറ്റ് ചെയ്യുവാ.എന്ത് പറ്റി അമ്മെ?"മാളു കാര്യം തിരക്കി.
 "അയ്യോ  നീ എങ്ങനെയാ ഇപ്പൊ തിരിച്ച് വരുന്നേ?ചിറ്റപ്പൻ എസ്റ്റേറ്റിൽ പോയേക്കുവാ മോളെ" ലേഖ ഭീതിയോടെ പറഞ്ഞു.
"വയനാട്ടിലെക്കോ ..!? എന്നിട്ട് ഇപ്പഴാണോ അമ്മ ഇത് പറയുന്നത്? "മാളുവും ഭീതിയോടെ ചോദിച്ചു.
"സാവിത്രി ഇപ്പൊ ഫോൺ വിളിച്ച് വെച്ചതെ ഉള്ളു.നാളെ പോകാൻ ഇരുന്നതാ .എന്തോ അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് ഉടനെ പുറപ്പെട്ടു.അവൻ..അവൻ അവിടെ എങ്ങാനും ഉണ്ടോ മോളെ..!?" ലേഖ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ എത്തി.
മാളു ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.സ്ഥലം വിജനമാണ്!
"ഇല്ല അമ്മെ.അമ്മ വിഷമിക്കാതെ .ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് വരാം."
മാളു അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
"വേണ്ട ഞാൻ ദേവിയേച്ചിയോട് ചോദിക്കാം ദത്തനെ അങ്ങോട്ട് വിടാമോ എന്ന് .നീ അവിടെ തന്നെ നിൽക്ക് ." മാളുവിന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാതെ അതും കൈയിൽ  പിടിച്ച് അവർ മതിലിനരികിലേക്ക്  ഓടി അവിടെ നിന്നും ദേവിയെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു.
"അതിനെന്താ ലേഖേ  ഞാൻ ദത്തനോട് പറയാം മോളെ വിളിച്ചോണ്ട് വരാൻ" ദേവി പറയുന്നത് മാളു ഫോണിൽ കൂടി കേട്ടു.
അത് വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
ദേവി ദത്തനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.
"മനുഷ്യനെ വെറുതെ ഇരിക്കാനും സമ്മതിക്കില്ല" ദത്തൻ പിറുപിറുത്തു.
"നിന്നോട് നീലക്കൊടുവേലി പറിച്ചോണ്ടു വരാൻ അല്ലാലോ പറഞ്ഞത്?ആ കൊച്ച് അവിടെ ഒറ്റയ്ക് നിൽക്കുവാ.അതിനെ വിളിച്ചോണ്ട് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കാൻ  അല്ലെ പറഞ്ഞുള്ളു ദത്താ ?"ദേവി മകനോട് പറഞ്ഞു.
"ഓ ഇതിലും ഭേദം  നീലക്കൊടുവേലി ആയിരുന്നു " ദത്തൻ പിന്നെയും പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് കാറിന്റെ കീയും എടുത്ത് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ ഉള്ളാലെ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എപ്പോഴോ അവൻ  മാളുവിനെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു! തന്റെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി മതിലുചാടിവന്നവൾ,വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് വന്ന് ആമിയെ താൻ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോളാണ് അവൾക്ക് സമാധാനമായത്.ആമി ഓരോ തവണ അമ്മെ അമ്മെ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോഴും മാളുവിന്റെ  കണ്ണുകളിലെ വാത്സല്യം അവൻ കണ്ടതാണ്.അത് തിരുത്തണം എന്നവൻ കർക്കശമായി പറഞ്ഞിട്ടും  അവളത് ചെയ്തില്ല.അന്ന് അമ്പലത്തിൽ മാളു  വീണപ്പോ മുറിഞ്ഞത് അവളുടെ ദേഹമാണെങ്കിലും വേദനിച്ചത് അവനാണ് . ചെടികൾക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കാനെന്ന പേരിൽ അവിടെ നിൽക്കുമ്പോ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും തന്നെ അന്വേഷിച്ച് തന്റെ മുറിയുടെ നേർക്ക് നീളുന്നത് അവൻ ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.അവൾക്ക് കാണാൻ വേണ്ടി തന്നെ ആണ് പലപ്പോഴും അവിടെ നിന്നുകൊടുത്തതും. ഓരോന്നാലോചിച്ച് അവൻ കാർ ഓടിച്ചു .
"മോളെ ദത്തൻ വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ.നീ അവിടെ തന്നെ നിൽക്ക് ." ലേഖ പറഞ്ഞു.
"എന്തിനാ  അമ്മെ അവരെ ഒക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്?ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് വരുമായിരുന്നല്ലൊ ."മാളു പറഞ്ഞു.
"പിന്നെ ഇനി ആണ്ടിനും സംക്രാന്തിക്കും  വരുന്ന ഓട്ടോപിടിച്ച് നീ എപ്പോ വരാനാ?പിന്നെ  ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യണ്ട .ദത്തൻ വരുന്നത് വരെ നീ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ച്  നിൽക്ക് .ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയാ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ ."ലേഖ പേടിയോടെ പറഞ്ഞു.
"നല്ല കഥ.എന്റെ ഫോണിലെ പൈസ മുഴുവനും തീരും.അമ്മ ഫോൺ വെച്ചേ.ഞാൻ വിളിക്കാം"മാളു ഒരുവിധം അവരെ പറഞ്ഞ് സമാധാനിപ്പിച്ച്   ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.എന്നിട്ട് അവിടെ ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിന്റെ വെയ്റ്റിംഗ് ഷെഡിലെ ബെഞ്ചിൽ പോയിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും  ഒരു ബൈക്ക് വെയ്റ്റിംഗ് ഷെഡിന്റെ  അടുത്ത് വന്നു നിന്നു .
അവൾക്ക് ഊഹിക്കാമായിരുന്നു അത് ആരുടെ ബൈക്ക് ആണെന്ന്.അവൾ ഭീതിയോടെ അവിടെ നിന്നു .
"മാളു..!" ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അയഞ്ഞ ഷർട്ടും മുഷിഞ്ഞ പാന്റും വൃത്തിയില്ലാത്ത പാറിപ്പറന്നു കിടക്കുന്ന മുടിയുമായി മാളുവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നു അവൻ!
"സജി!" മാളു ഭീതിയോടെ മന്ത്രിച്ചു.
"ഈ നേരത്ത്   ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് സേഫ് അല്ല .വാ ഞാൻ കൊണ്ടുവിടാം." അവൻ പറഞ്ഞു.
"എന്തായാലും നിന്റെ കൂടെ വരുന്നതിനേക്കാൾ സേഫ് ആണ് സജി ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത്  ."മാളു അവനെ പരിഹസിച്ചു.
"ശരി ഞാൻ എത്ര വിളിച്ചാലും നീ വരില്ല എന്നെനിക്കറിയാം.നീ പോകുന്നത് വരെ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം."അവൻ അവളുടെ അടുത്തായി ഇരുന്നു.മാളു പെട്ടെന്നു അവിടെ നിന്നും ചാടി എഴുനേറ്റു.
"എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത് മാളു?ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും നിന്നെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ടോ?ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ?നീ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടട്ടെ എന്ന് ചോദിക്കാൻ വരുന്നതാണോ എന്റെ തെറ്റ്?"സജി ചോദിച്ചു.
"അതെ കള്ളും  കഞ്ചാവും ആയിട്ട് നടന്നിരുന്ന നീ വേണം എന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടാൻ അല്ലെ? അതും ചിറ്റപ്പൻ വീട്ടിൽ ഇല്ല എന്നറിയാവുന്ന ദിവസ്സം മാത്രം ആണല്ലോ എന്നോടുള്ള ഈ സ്നേഹക്കൂടുതൽ?"
മാളു ചോദിച്ചു.
"തർക്കിക്കാൻ ഞാൻ ഇല്ല.നിന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കാം .നീ വാ "സജി അവളെ വിളിച്ചു.
"എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ പോവാൻ നോക്ക് സജി.ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ വരുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കണ്ട.”മാളു തീർത്ത് പറഞ്ഞു.
സജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

അധികം കഴിയും മുൻപേ ദത്തന്റെ കാർ  അവിടെ വന്നു നിന്നു . ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ  പേടിച്ചരണ്ട മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന മാളുവിനെയും അവിടെ അവളെ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന സജിയേയും കണ്ടപ്പോൾ സ്ഥിരം പൂവാല ശല്യം ആണെന്ന് ദത്തന് തോന്നി.
ദത്തൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി മാളുവിന്റെ അടുത്തെത്തി.
"എന്താ മാളു മുഖം വല്ലാതെ  ഇരിക്കുന്നെ?ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?" ദത്തൻ സജിയെ രൂക്ഷമായി നോക്കികൊണ്ട് മാളുവിനോട് ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല  ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. " മാളു പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർ തമ്മിൽ എന്തോ പ്രശ്നം ഉള്ളതായി ദത്തന് തോന്നി.
ദത്തൻ സജിയെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിന്നു.എന്നിട്ട് മാളുവിന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവളെ കാറിൽ കയറ്റി.
സജിയെ നോക്കികൊണ്ട്   അവന്  കണ്ണുകളാൽ താക്കീത് നൽകി ദത്തൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
"ഏതാ ആ സാധനം ?" ദത്തൻ കാർ  ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ചോദിച്ചു.
"അത് സജി.ചിറ്റപ്പന്റെ ചേട്ടന്റെ മോനാ..”മാളു പറഞ്ഞു.
“കണ്ടിട്ടൊരു വശപ്പെശകുണ്ടല്ലൊ. ” ദത്തൻ പറഞ്ഞു .
“ആളൊരു പോക്കുകേസ്സാ..അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ചതാ..ചിറ്റപ്പന് ഇവനെ വലിയ കാര്യമാ.നല്ല ആളായിരുന്നു.ഡിഗ്രി ഒക്കെ നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായതാണ് .  പക്ഷെ കൂട്ടുകെട്ട് മോശമായി . കള്ളും കഞ്ചാവും ഒക്കെ ആയി ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു.അടിയും പിടിയുമൊക്കെ ആയി രണ്ടു മൂന്ന്  പോലീസ് കേസ് ഒക്കെ ഉണ്ട്. ചിറ്റപ്പന് നല്ല പിടിപാടുള്ളതുകൊണ്ട് ഓരോ പ്രാവശ്യവും രക്ഷപെടും.അപ്പച്ചിക്കും ചിറ്റപ്പനും  വയനാട്ടില് എസ്റ്റേറ്റും കമ്പനിയും ഒക്കെ ഉണ്ട്.ഇവിടെ നിന്നാൽ കൂട്ടുകൂടി പിന്നെയും വഷളാവുമെന്ന് പറഞ്ഞ് ചിറ്റപ്പൻ ഇവനെ വയനാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.കമ്പനി കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കി വയനാട്ടിൽ തന്നെയാ താമസം.”മാളു പറഞ്ഞു.
“ അവൻ നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാണോ ?” ദത്തൻ  ചോദിച്ചു.
“കമ്പനിയിലെ ഓരോരോ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ചിറ്റപ്പൻ ഓരോ മാസ്സവും രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസ്സം വയനാട്ടിലേക്ക് പോകും.ചിറ്റപ്പൻ തിരിച്ചുവരുന്നത് വരെ  ഇവനോട് നാട്ടിൽ പോയി നിന്നോളാൻ പറയും.ഇവിടെ വന്നാൽ തറവാട്ടിൽ ഔട്ട് ഹൗസ്സിൽ താമസിക്കും കിച്ചുമാമയുടെ കൂടെ. " മാളു പറഞ്ഞു
"കിച്ചുമാമയോ?അതാരാ ?" ദത്തൻ ചോദിച്ചു.
"ചിറ്റപ്പന് സ്ഥിരമായി ഒരു ഡ്രൈവർ ഉണ്ട് .കൃഷ്ണൻ എന്നാ ശരിക്കുള്ള പേര് .ഞാൻ കിച്ചുമാമേ എന്നാ വിളിക്കുന്നത്. പ്രായമുള്ള ആളാ.സജി നാട്ടിൽ വന്നാൽ പിന്നെ ഞാൻ പോകുന്നിടത്തൊക്കെ പിന്നാലെ വരും.ഇന്ന് വന്നതുപോലെ വരും വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്. ഞാൻ കൂടെ ചെല്ലില്ല എന്നറിയാം. എന്നിട്ടും  ഞാൻ പോകുന്നത് വരെ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കും.ഉപദ്രവിക്കുകയൊന്നുമില്ല എന്നാലും എനിക്ക് പേടിയാ. "
 മാളുവിനെ തുടരാൻ സമ്മതിക്കാതെ ദത്തൻ ചോദിച്ചു"ഓ ഇതിപ്പോ ആദ്യമായിട്ടല്ല.ഇവന്റെ സ്ഥിരം ഏർപ്പാടാ അല്ലെ?"
മാളു തലകുനിച്ചിരുന്നു.
"ഇവൻ  വരുമെന്ന് നേരത്തെ അറിഞ്ഞുവെച്ചോണ്ടാണോ മൂപ്പീന്ന് സ്ഥലത്ത്  ഇല്ലാത്ത അന്നുതന്നെ സ്കൂളിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ ഇത്രേം  ലേറ്റ് ആയെ?"ദത്തൻ അവളെ പരിഹസിച്ചു.
"ചിറ്റപ്പൻ ഇന്ന് തന്നെ അങ്ങോട്ട് പോവും എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.എന്തോ അത്യാവശ്യം വന്നിട്ട് ചിറ്റപ്പനും കിച്ചുമാമേം കൂടെ വയനാട്ടിലേക്ക് ഉടനെ പോയി എന്ന് അപ്പച്ചി കുറച്ച് മുൻപാ അമ്മയോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്. സാധാരണ ചിറ്റപ്പൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടാ ഇവൻ നാട്ടിൽ എത്തുന്നത്.ഇന്നെന്തുപറ്റിയെന്നറിയില്ല."മാളു പറഞ്ഞു.
"നിനക്ക് ചിറ്റപ്പനോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞുകൂടെ ഇവന്റെ കാര്യം?"ദത്തൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.
"ചിറ്റപ്പൻ പൊതുവെ വലിയ ഗൗരവക്കാരനാ.ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാറില്ല.പണ്ടുതൊട്ടേ അങ്ങനെയാ .പക്ഷെ ആള് പാവമാ കേട്ടൊ .സജി ശല്യം ചെയ്യുന്ന കാര്യം ഞാൻ അപ്പച്ചിയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അപ്പച്ചിക്കാണെങ്കിൽ സജിയെ കണ്ണെടുത്താൽ കണ്ടുകൂടാ.അപ്പച്ചി ചിറ്റപ്പനോട് പറയാറുമുണ്ട്  ഇവനെന്നെ ശല്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് .ചിറ്റപ്പൻ അവന് താക്കീത് നൽകിയതുമാ .ഞാനും പല തവണ പറഞ്ഞതാ അവനോട് എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തരുതെന്ന് .ആര് കേൾക്കാൻ? എന്നെ ശല്യം ചെയ്താലും ചോദിക്കാൻ ആരുമുണ്ടാവില്ല എന്നവന് അറിയാം.പിന്നെ പേടിച്ചിരിക്കാൻ പറ്റുമോ..എനിക്കും ജോലി ചെയ്യണ്ടേ?അല്ലെങ്കിലേ മനസ്സമാധാനമില്ല.അതിന്റെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഓരോന്നും വരും ഉള്ള സമാധാനം കൂടി കളയാൻ."മാളുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.ദത്തന് അവളെ കളിയാക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല  എന്ന് തോന്നി.
"എന്താ നിനക്കിത്ര മനസ്സമാധാനക്കേട്‌ ?"ദത്തൻ ചോദിച്ചു.
മാളു കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"എന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചതാ! "മാളു കരച്ചിലിനിടയിൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
ദത്തൻ പെട്ടെന്ന് കാർ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി നിർത്തി ! നെഞ്ചിൽ ഒരായിരം സൂചിമുന കൊണ്ട വേദന!!

To be continued........

രചന:അഞ്ജന ബിജോയ്


ഇല്ലിക്കല്‍കല്ല്‌ :ഒരു ക്ലീഷേ പ്രണയകഥ



*****************************************
ആ പാറയുടെ വിളുമ്പില്‍ കൈപിടിച്ച് കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന ഇളം നീല സാരി ധരിച്ച വൃദ്ധയുടെ പേര് ദേവി എന്നാണ്.പാറയുടെ മുകളില്‍നിന്ന് കൊണ്ട് റിമോട്ട് പ്രവര്‍ത്തിച്ചു ഡ്രോണ്‍ ക്യാമറ പറത്തുന്ന പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ പേരക്കുട്ടിയായിരിക്കണം.ജീന്‍സും ബനിയനും സണ്‍ഗ്ലാസും ധരിച്ച മോഡെണ്‍ പെണ്ണ്.അമ്മൂമ്മ വീഴാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് കണ്ടു റിമോട്ട് താഴെവച്ച് അവള്‍ താഴേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി അവരെ താങ്ങി.ആശ്വാസം!
എനിക്ക് ദേവിയെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.ഒരു നാല്പതുകൊല്ലം മുന്‍പ് ഞാനും അവളും തമ്മില്‍ ആഴത്തില്‍ പ്രണയിച്ചിരുന്നു.
ആഴം!എന്ത് അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കാണ് !അങ്ങിനെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ,അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു ഇന്ന് ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ ഒപ്പം ഞാന്‍ ആ കുന്നിറങ്ങി വരുമായിരുന്നു.അവള്‍ വീഴാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുന്നെനെ.ഞങ്ങളുടെ വെപ്രാളം ആ കാ‍ന്താരി പെണ്‍കുട്ടി ഡ്രോണിന്റെ ആകാശക്കണ്ണുകള്‍ക്കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുത്തേനെ.പക്ഷേ അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചില്ല .കാലം ഞങ്ങളെ രണ്ടിടത്താക്കി.ഞാനിവിടെ കിതച്ചുകൊണ്ട് ഈ കുന്നിന്‍ചുവട്ടിലെ ഒരു പാഴ്മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും അവള്‍ ഓലപ്പുല്ലുകള്‍ വളര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന ഉരുളന്‍പാറകള്‍ നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ കുന്നിന്‍മുകളിലുമാണ്.
ഇല്ലിക്കല്‍കല്ല്‌ .അതാണീ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര്.ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞാനിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്.മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെ ഒരു ഉയര്‍ന്ന കൊടുമുടി.ഇവിടെനിന്ന് കുറച്ചു കൂടി പോയാല്‍ വാഗമണ്ണിലെത്താം.മഞ്ഞപ്പുല്ല് പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന പാറക്കെട്ടുകള്‍.ആകാശത്തേക്ക് എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന വലിയ മൂന്നു പാറകള്‍.അവയ്ക്കിടയില്‍ പത്തിരുപതടി താഴ്ചയില്‍ ഒരു വിടവ്..പണ്ട് പാണ്ഡവര്‍ അതിനുകീഴിലുള്ള ഗുഹയില്‍ ഒളിച്ചു താമസിച്ചിരുന്നുവത്രേ.ചെറിയ കാട്ടരുവികള്‍ ഒഴുകിയിറങ്ങി വരുന്ന പച്ചക്കൂന്നുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വഴികള്‍.ഹെയര്‍പിന്‍ വളവുകള്‍.നല്ല മഞ്ഞുണ്ട്.ഇവിടേക്ക് വണ്ടി കടത്തിവിടില്ല.ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ താഴെ സ്വകാര്യവാഹനങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തണം.അവിടെനിന്ന് ജീപ്പില്‍ മുകളിലേക്ക്...
“അച്ഛച്ഛന്‍ മുകളിലേക്ക് വരുന്നില്ലേ ?’രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം.
നിറയെ പോക്കറ്റുകള്‍ ഉള്ള പാന്റും പൂക്കള്‍ വാരിവിതറിയ ഷര്‍ട്ടുമണിഞ്ഞു മൊബൈലിലെ ഇയര്‍ഫോണ്‍ ചെവിയില്‍ തിരുകി കയറി വരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനാണ് രാഹുല്‍.എന്റെ ഇളയമകന്റെ മകന്‍ എന്റെ പേരക്കുട്ടി..അവനു അരുന്ധതിയുടെ മുഖച്ഛായയാണ്.അരുന്ധതി എന്റെ ഭാര്യയാണ്.ആയിരുന്നു.കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം അവള്‍ എന്നോട് വിടപറഞ്ഞു.എന്നെന്നേക്കുമായി. ആ കാണുന്ന ഇല്ലിക്കല്‍ക്കല്ലിലെ മൂന്നു പാറകള്‍ക്കിടയിലെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന സര്‍പ്പാകൃതിയിലുള്ള പാറയുടെ മുനമ്പില്‍ ഒരു രണ്ടു വെള്ളമേഘങ്ങള്‍ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നു.അവ അരുന്ധതിയുടെ കണ്ണുകള്‍ പോലെ തോന്നിക്കുന്നു.പഴയ പ്രണയിനിയെ കണ്ടു അണച്ച് വിയര്‍ത്തുനില്‍ക്കുന്ന തന്റെ വൃദ്ധന്‍ ഭര്‍ത്താവിനെക്കണ്ട് അവള്‍ ആകാശത്തിരുന്നു ചിരിക്കുകയാവും.
“ഞാനിവിടെ നിന്നോളാം മക്കളെ.ഈ എഴുപത്തിയെട്ടാം വയസ്സില്‍ ഈ കിളവന് ആ മല കേറാന്‍ പറ്റുവോ ?"
“കുറച്ചു കേറിയാല്‍ മതി.മോളില്‍ നിന്നാല്‍ മേഘങ്ങള്‍ നമ്മുടെ അടുത്ത്കൂടെ പോകുന്ന കാണാം.”
“വേണ്ട.നിനക്കും കൂട്ടുകാര്‍ക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാകും.”
“അതെന്താ.”
“ഇവിടെ അടുത്ത് ആശുപത്രിയൊന്നുമില്ല.ഞാനെങ്ങാനും വീണുപോയാല്‍ ആശുപത്രിയില്‍ നീ തന്നെ കൊണ്ടുപോകണ്ടേ..”
“അത് പോയിന്റ്.എന്നാ അച്ഛച്ഛന്‍ ഇവിടെയിരുന്നു റെസ്റ്റ് എടുത്തോ.”
അവന്‍ തലകുലുക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് കണ്ടു.രാഹുല്‍ കൊച്ചിയില്‍ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ എഞ്ചിനീയറാണ്. ഞാനും അവനും കൂട്ടുകാരെ പോലെയാണ്.അവന്റെ അച്ഛനെക്കാള്‍ അവനടുപ്പം എന്നോടാണ്.രാഹുലും ഫ്രണ്ട്സും കൂടി കറങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്നെയും കൂടെ കൂട്ടി.ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്ക് ഇരുന്നു മുരടിച്ചുപോകുന്നെന്നാണ് അവന്റെ പരാതി.വേണ്ടെന്നു ഒരുപാട് പറഞ്ഞിട്ടും അവന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.
ദേവി കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന വഴിയിലെ ആ ചെറുപാറയില്‍ വിശ്രമിക്കാനിരിക്കുന്നു.ഭാഗ്യം അവള്‍ എന്നെ കണ്ടില്ല.കാണാതിരിക്കട്ടെ.പതുക്കെ തകരഷീറ്റ് കെട്ടി മറച്ച ചായക്കടയിലെക്ക് നടന്നു.ഒരു കട്ടന്‍ കാപ്പി പറഞ്ഞു.നല്ല മഞ്ഞുണ്ട്.ചൂട് കട്ടന്‍ കാപ്പി ഊതിക്കുടിക്കുമ്പോള്‍ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്ത് തട്ടി കുളിര്‍ന്നു.
“അപ്പൂപ്പാ കാപ്പി കുടിക്കണോ ?”
“ഈ തണുപ്പത്തു ആരാടാ കൂവേ കാപ്പി കുടിക്കുന്നത് ?” ഒരു വൃദ്ധന്റെ ഊര്‍ജമുള്ള സ്വരം.അയാളുടെ മറുപടിക്കൊപ്പം കൂട്ടച്ചിരി കേള്‍ക്കാം.ഈ ശബ്ദം താനെവിടെയോ ...??
ടാര്‍പ്പോളിന്‍ ഷീറ്റിന്റെ ഇടയിലൂടെ പുറത്തെ റോഡിലേക്ക് നോക്കി. ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ അടുത്ത സംഘം കയറി വരുന്നു.പാന്റും അയഞ്ഞ ബനിയനും ധരിച്ചു കഴുത്തില്‍ മഫ്ലറും ചുറ്റി വരുന്ന ആ വൃദ്ധനാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.അത് ..അത് മുകുന്ദനല്ലേ..മുകുന്ദന്‍ നായര്‍ ?
ഈ യാത്ര എന്തെല്ലാം ഞെട്ടലുകളാണ് ഈ പാവം വൃദ്ധന് ഒരുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നത് ?
അതെ.അതയാള്‍ തന്നെ.അയാള്‍ക്ക് ആരോഗ്യത്തിനു ഒരു കുറവും വന്നിട്ടില്ല.തന്നെപോലെ അയാള്‍ കുന്നിന്റെ ചുവട്ടില്‍ അണച്ച് നില്‍ക്കുന്നില്ല.കൂടെ വന്ന ചെറുപ്പക്കാരെക്കാള്‍ ഉത്സാഹത്തോടെ അയാള്‍ മലയുടെ മുകളിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറുന്നു.ആരോഗ്യം കാണാതിരിക്കുമോ?അയാള്‍ ഒരു ഡ്രില്‍ മാസ്റ്റര്‍ അല്ലായിരുന്നോ ?
മുകുന്ദന്‍ ദേവിയെ കാണുമോ ?കണ്ടാല്‍ അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിക്കുമോ ?
എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നറിയാന്‍ ആകാംക്ഷയോടെ ഉറ്റുനോക്കി.വൃദ്ധര്‍ മാത്രം അഭിനയിക്കുന്ന ഒരു നര്‍മ്മനാടകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം കാണുന്ന ആകാംക്ഷ.മുകുന്ദന്‍ കയറിപോകുന്ന വഴിയുടെ ഇടതുഭാഗത്തായുള്ള പാറയുടെ മുകളില്‍ അയാള്‍ക്ക് പുറംതിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദേവി.അവള്‍ ശാന്തമായി ഇല്ലിക്കല്‍കല്ലിന്റെ ചുവട്ടിലെ നേര്‍ത്ത മഞ്ഞില്‍ മുങ്ങിയ താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങള്‍ നൊക്കിയിരിക്കൂകയാണ്.
മുകുന്ദന്‍ അവളെ കണ്ടു.അയാള്‍ അവളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.അതുറപ്പാണ്.ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി അവളെ നോക്കിനിന്നിട്ട് അയാള്‍ വീണ്ടും തന്റെ ഒപ്പം വന്നവരുടെ കൂടെ മല കയറുന്നത് കണ്ടു..
ദേവി ഒന്ന് അയാളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍.അയാളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നെവെങ്കില്‍..ഇല്ല.വിധിക്ക് അത്തരം ക്ലീഷേ കളികള്‍ക്ക് താത്പര്യമൊന്നുമില്ല.രാഹുലിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ വൃദ്ധരുടെ പഴയ റൊമാന്‍സ് പോലെയൊരു ക്ലീഷേ വേറെയില്ല.
ദേവിയുടെ പേരക്കുട്ടി ഡ്രോണ്‍ക്യാമറ
യും പറത്തി മുകളിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നു..അവള്‍ക്ക് അല്പം മുകളില്‍ രാഹുലും നടന്നു കയറുന്നത് കണ്ടു.ദേവി ഇപ്പോള്‍ ആ പാറയുടെ മുകളില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയാണ്.വെളുത്ത നേര്യതുകൊണ്ട് അവള്‍ മുഖത്തെ വിയര്‍പ്പ് തുടയ്ക്കുന്നു.ആ മുടിയിഴകള്‍ തഴുകുന്ന കാറ്റാണ് തന്നെയും തൊടുന്നത്. ഇത്ര അടുത്ത് ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മഞാന്‍ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല.അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്ന് കണ്ടു സംസാരിക്കണോ? വേണ്ട.
പട്ടാമ്പിക്കടുത്തു ഒരു കുഗ്രാമത്തില്‍വച്ചാണ് ഞാന്‍ ദേവിയെ കാണുന്നത്.കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞു അവിടെ ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളില്‍ താത്കാലിക അധ്യാപകനായി ഒരു വര്‍ഷം ചെലവഴിച്ചു.ഞങ്ങള്‍ നാലഞ്ചു അധ്യാപകര്‍ ആ ഗ്രാമത്തില്‍ത്തന്നെ ഒരു വീടെടുത്ത് താമസിക്കുകയായിരുന്നു.മുകുന്ദനും അന്ന് തന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.അയാളായിരുന്നു തന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്ത്‌.
ആ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥന്റെ പെങ്ങളുടെ മകളായിരുന്നു ദേവി.പട്ടാമ്പിയിലെ കോളേജില്‍ പഠിക്കാന്‍ അമ്മാവന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നു താമസിച്ച വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ നിലാവ് പോലൊരു പെണ്ണ്.
ചന്ദനക്കരയുള്ള പട്ടുപാവാടയണിഞ്ഞു അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുന്ന അവളുടെ വിഷുപ്പുലരികള്‍.
അവളുമായി സംസാരിക്കാന്‍ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ പോകാതെ ആ ഗ്രാമത്തില്‍ തങ്ങിയ പോക്കുവെയില്‍ നിറമുള്ള ശനിയാഴ്ചകള്‍.
ചിന്തകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് മൊബൈല്‍ ശബ്ദിച്ചു.രാഹുലാണ്.
“അച്ഛച്ഛാ മഴയ്ക്കുള്ള ലക്ഷണമാ.റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിനിന്നോ .നമ്മുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം.”
ശരിയാണ്.ചാറ്റല്‍ മഴ പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിരിക്കുന്നു.ഉറുമ്പുകളെപോലെ ആളുകള്‍ കുന്നിറങ്ങി വരുന്നുണ്ട്.ആ കൂട്ടത്തില്‍ ചുവന്ന നിറമുള്ള വലിയ കുട നിവര്‍ത്തി വരുന്നത് ദേവിയാണ്.മുഖം തിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.ഇനി ..ഇനി ഈ കാഴ്ച കാണാന്‍ ..അവളെകാണാന്‍ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ..
പിശറന്‍ കാറ്റ് ആ ചുവന്ന കുടയെ അവളുടെ കയ്യില്‍നിന്ന് പറത്തിവിടാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്.
ആ വെപ്രാളത്തിനിടയില്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ തന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചു.
ഹൃദയം ഒരു ഇല്ലിക്കല്‍കല്ലാവുന്നു.അതിന്റെ മുനമ്പില്‍ ഒരു തണുത്ത മേഘം ചുംബിക്കുന്നു.
ദേവി തന്നെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.അവള്‍ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ലെ ?പ്രായം അവളുടെ കണ്ണുകളെ കബളിപ്പിച്ചുവോ ?അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം ഒന്ന് മാറിയോ?അവള്‍ മുഖം തിരിച്ചു മഴയില്‍ മുങ്ങിയ കുന്നുകളിലേക്ക് നോക്കിനില്‍ക്കുന്നു.
പട്ടാമ്പിയില്‍ നിന്ന് പോയതിനുശേഷം ഒരിക്കല്‍കൂടി അവളെ കണ്ടിരുന്നു.ഒരു ബന്ധുവീട്ടില്‍ വച്ച്.അന്നവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതിന്റെ നീറ്റല്‍ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ട്.എത്ര വര്‍ഷം മുന്‍പായിരുന്നു അത്?മുപ്പത്തിയഞ്ചു?അതോ മുപ്പത്തിയെട്ടോ?ആരോര്‍ക്കുന്നു.
“എന്നാലും എന്റെ ഒറ്റ എഴുത്ത് പോലും തുറന്നു വായിച്ചില്ലല്ലോ..അത് കൊണ്ടല്ലേ പിരിയേണ്ടി വന്നത്?”
നെഞ്ചില്‍ പാറക്കല്ലുകള്‍പോലെ അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
താഴെനിന്ന് ഒരു ജീപ്പ് കയറിവന്നു.കുന്നിന്‍ചുവട്ടില്‍ കാത്തുനിന്നവര്‍ ഇടിച്ചുകുത്തി അതില്‍ കയറി.ചാറ്റല്‍ മഴയും മഞ്ഞും കാരണം റോഡ്‌ അവ്യക്തമാണ്.മഞ്ഞ ഫോഗ് ലൈറ്റുകള്‍ മിന്നിച്ചുകൊണ്ട് ജീപ്പ് വെളുത്തമഴയില്‍ മറയുന്നു.മഴയുടെ ശക്തികൂടിയിരിക്കുന്നു.ഇല്ലിക്കല്‍കല്ല്‌ കാണാന്‍ മുകളിലേക്ക് പോയവര്‍ താഴേക്ക് വേഗം തിരിച്ചുവരികയാണ്.ഞാന്‍ റോഡിലേക്ക് അടുത്ത ജീപ്പ് വരുവാന്‍ ഇറങ്ങിനിന്നു.കുറച്ചുമാറി ചുവന്ന കുടയുടെ തണലില്‍ ദേവിയും.അവളുടെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദമൊന്നുമില്ല.
“അടുത്ത ജീപ്പ് വരുമ്പോള്‍ പ്രായമായവര്‍ക്ക് സീറ്റ് കൊടുക്കണം.എന്റെ അപ്പൂപ്പന് നല്ല സുഖമില്ലാത്തതാ..”ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ശബ്ദം.
“സുഖമില്ലാത്തത്‌ നിന്റെ അപ്പനാടാ..”ഞങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ മുകുന്ദന്റെ ചുണയുള്ള സ്വരം.
ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും തിരിഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ മുകുന്ദന്‍ ഞങ്ങളെ കണ്ടു..മൂന്നു പേരും ഇപ്പോള്‍ പരസ്പരം കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അയാള്‍ തലകുനിച്ചു.
ആ ബഹളത്തിനിടയില്‍ ഒരു ചാറ്റല്‍മഴ മൌനമായി ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് പെയ്തു.ഒരു ജീപ്പ് കയറിവരുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം.നേര്‍ത്ത വെളുത്തതൂവാല പോലെ പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ ജീപ്പിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചം ഞങളുടെ മൂന്നുപേരുടെയും മുഖത്ത് തൊട്ടു ഒരുമാത്ര കടന്നുപോയി.കാലം സാറ്റ് കളിക്കുന്നത് പോലെ.അത് ഞങ്ങളെ കളിയാക്കുന്നതുപോലെ.
ജീപ്പ് വന്നുനിന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരെയും ചെറുപ്പക്കാര്‍ ഒരുമിച്ചു കയറ്റി.ഞങ്ങളുടെ പേരക്കുട്ടികള്‍.
ഒരേ സീറ്റിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങളില്‍ ഞാനും ദേവിയുമിരുന്നു.ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മുകുന്ദന്‍.അയാളുടെ മുഖം മുറുകിയാണിരിക്കുന്നത്.ദേവിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയുണ്ടോ ?
ഉണ്ടാവും.
അവളും താനുമായുള്ള ഒരുവര്‍ഷത്തെ പ്രണയം ആകെയറിഞ്ഞത് മുകുന്ദന്‍ മാത്രമായിരുന്നു.പണംകൊണ്ട് മുന്‍പില്‍ ദേവിയുടെ വീട്ടുകാരായത് കൊണ്ട് അവളുടെ വീട്ടില്‍ പെണ്ണ് ചോദിച്ചു ചെന്നാല്‍ സമ്മതം കിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത് അയാളാണ്.ആയിടക്കാണ് ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി ശരിയായത്.രണ്ടു വര്‍ഷം കാത്തിരിക്കാന്‍ അവള്‍ക്കും സമ്മതമായിരുന്നു.അവളുടെ ഡിഗ്രി കഴിയാതെ ഏതായാലും കല്യാണം നടക്കില്ല.
ആറുമാസം കത്തുകളിലൂടെ ബന്ധം തുടര്‍ന്നു.അതിനുശേഷമാണ് മുകുന്ദന്റെ കത്തുകള്‍ വന്നത്.
ദേവിക്ക് അവള്‍ പഠിക്കുന്ന കോളേജിലെ ഒരു അധ്യാപകനുമായി പ്രണയമുണ്ടെന്നു അയാള്‍ അറിയിച്ചതോടെ താന്‍ തകര്‍ന്നു.
മുകുന്ദന്‍ ഒരിക്കലും കള്ളം പറയില്ല.അവള്‍ അതിസുന്ദരിയാണ്.പോരാത്തതിനു സമ്പന്നയും.തന്നോടുള്ള പ്രണയം അവള്‍ക്കു ഒരു തമാശ മാത്രമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ വിവരമില്ലാത്ത തനിക്ക് കഴിയാതെ പോയി.ഗള്‍ഫ് കാമുകനായ താന്‍ ഒരു കോന്തന്‍.ഉള്ളില്‍ രോഷം അണപൊട്ടി.
പിന്നെ ദേവി അയച്ച കത്തുകള്‍ താന്‍ തീയിലിട്ടു ചുട്ടു.അവളുമായുമായുള്ള ബന്ധം പൂര്‍ണ്ണമായി അറുത്തു.
അവളുടെ ഭാഗം കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരിക്കലും മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.
അടുത്ത അവധിക്ക് നാട്ടില്‍ വന്നു.അരുന്ധതിയെ കല്യാണം കഴിച്ചു.വാശിയായിരുന്നു.അവളോടുള്ള വാശി.
പിന്നെയാണ് സത്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്.തന്നെ മുകുന്ദന്‍ ചതിക്കുകയായിരുന്നു.താന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ പോയതിനു ശേഷം അയാള്‍ ദേവിയുമായി അടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു
പരാജയപ്പെട്ടിരുന്നുവത്രേ.തന്നോടും അവളോടും അയാള്‍ക്ക് ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ അസൂയയും വൈരാഗ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നുവന്നു താന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.
“അയ്യോ..”ജീപ്പില്‍നിന്ന് നിലവിളി ഉയര്‍ന്നു.
മുകുന്ദന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കുഴഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു.അയാള്‍ വേദന കൊണ്ട് പുളയുകയാണ്.ജീപ്പില്‍നിന്ന് കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം ഉയരുന്നു.
“വണ്ടി വേഗം വിട്..”
“അപ്പൂപ്പന് ഹാര്‍ട്ട് പ്രോബ്ലം ഉള്ളതാ..”
“ആ കുന്നു കയറിയില്ലേ...അതിന്റെയാവും.”
മഴ കൂടിയിരിക്കുന്നു.ഒരു വെളുത്ത ഭിത്തി പോലെ മഴ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്നു.
“ഒരു ഗുളികയുണ്ടായിരുന്നു.നാക്കിന്റെയടിയില്‍ വയ്ക്കുന്നതു..പക്ഷെ അപ്പൂപ്പന്‍ അതെടുത്തോ എന്നറിയില്ല..”മുകുന്ദന്റെ കൊച്ചുമകന്‍ പറയുന്നത് കേട്ടു.
‘സോര്‍ബിട്രേറ്റ് ആണോ ?.എന്റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ട്.“”
ദേവിയുടെ ശാന്തമായ സ്വരം.വര്‍ഷങ്ങള്‍ അവളുടെ സ്വരം മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.ഉള്ളില്‍ ഒരു കൊലുസ് ചിലമ്പുന്നു.
വണ്ടി താഴെ എത്തിയപ്പോള്‍ മുകുന്ദനെ എല്ലാവരും കൂടി കാറിന്റെ സീറ്റില്‍ കയറ്റി കിടത്തി.എന്റെയും ദേവിയുടെ വിരലുകള്‍ മുകുന്ദന്റെ തോളില്‍ വച്ച് നാല്പതു വര്‍ഷത്തിനുശേഷം വീണ്ടും പരസ്പരം തൊട്ടു.
ദേവിയുടെ കൊച്ചു മകള്‍ ആ ഗുളിക അയാള്‍ക്ക് നല്‍കി..മുകുന്ദന്‍ ഇപ്പോള്‍ കണ്ണ് തുറന്നിരിക്കുന്നു.അയാളെയും കൊണ്ട് കാര്‍ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പായാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.മുകുന്ദന്റെ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നു.അയാളുടെ നീര്‍ നിറയുന്ന കണ്ണുകള്‍ എന്താണ് പറയുന്നത് ?
“രാഹുല്‍,ഞാനിടക്ക് വിളിക്കാട്ടോ ”അത് ദേവിയുടെ കൊച്ചുമകളാണ്.അവര്‍ തമ്മില്‍ എപ്പോഴാണ് പരിചയപ്പെട്ടത്?
മഴ മാറുന്നു.നേര്‍ത്ത മഞ്ഞുകാറ്റില്‍ ദൂരെ ഇല്ലിക്കല്‍കല്ല്‌ ഒരു കറുത്ത വര പോലെ തെളിഞ്ഞു.ആരുടെയോ പരിചിതമായ കയ്യൊപ്പ് പോലെ.വീണ്ടും കാറ്റ് വീശുന്നു.ഇല്ലിക്കല്‍കല്ല്‌ മഞ്ഞില്‍ മുങ്ങുന്നു.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ കയ്യൊപ്പ് മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഇപ്പോള്‍ ആ പാറ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ തോന്നിക്കുന്നു.തന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്ന സംശയമാണ് ആ ചോദ്യം .
ഒക്കെ തന്റെ തോന്നലാണോ എന്ന ചോദ്യം.
അത് ദേവിയും മുകുന്ദനും തന്നെയാണോ?പ്രായം തന്റെ മനസ്സിനെയും കണ്ണുകളെയും കബളിപ്പിക്കുന്നതാവുമോ ?
അതിനുത്തരം തരാന്‍ ദേവി ഇപ്പോഴും ഒരു വിളിപ്പാടകലെയുണ്ട്. എത്ര വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാലും മറക്കാത്ത അവളുടെ ഒരേ ഒരു നോട്ടം മതി. എന്റെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമാകും.
ദേവിയും ബന്ധുക്കളും പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുകയാണ്. അവള്‍ കാറില്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. കയറുന്നതിനുമുന്‍പ് തന്നെ അവള്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമോ?
ഞാനിവിടെ കാത്തുനില്‍ക്കുകയാണ്.
(അവസാനിച്ചു)

By Anish Francis

പ്രണയത്തിൻ്റെ കുടമുല്ലവള്ളികൾ

നല്ലെഴുത്തിൻ്റെ  സ്വന്തം ജയാരാജൻ്റെ കഥ പ്രണയത്തിൻ്റെ  കുടമുല്ലവള്ളികൾ
ഷിലിൻ പൊയ്യാറയുടെ ഹൃദയസ്പർശിയായ അവതരണം



കേൾക്കുക . അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുക .

കഥകൾക്കും കവിതകൾക്കുമായി നല്ലെഴുത്തിൻ്റെ  യൂട്യൂബ് ചാനൽ സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്യാൻ മറക്കല്ലേ

മാളവിക - Part 7


ദേവിയും ലേഖയും തൊഴുത് വന്നപ്പോൾ മാളു വീണ കാര്യവും അവൾക്ക് തലകറങ്ങിയതും ദത്തൻ അവൾക്ക് സോഡാ മേടിച്ചുകൊടുത്തതും എല്ലാം ആമി അവരെ വിസ്തരിച്ച് പറഞ്ഞുകേൾപ്പിച്ചു.അവർ പേടിച്ചുപോയി.
"ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ മോളെ?നടക്കാൻ പ്രയാസം തോന്നുന്നുണ്ടോ?" ലേഖയും ദേവിയും പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"ഇല്ലമ്മേ ഇപ്പൊ കുഴപ്പമില്ല. മുറിവിന്റെ  വേദനയുണ്ട്.അത് കരിയുമ്പോ പൊയ്ക്കോളും."മാളു അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അവർ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
മാളുവിനെയും ലേഖയേയും അവരുടെ വീട്ടിലിറക്കിയിട്ട്  ദത്തനും ദേവിയും ആമിയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
"അന്ന് പറമ്പിൽ ഈ അച്ഛമ്മ ഒന്ന് വീണപ്പോ എനിക്ക് കുടിക്കാൻ തന്നത് വെറും പച്ചവെള്ളം ! വേറെ ചിലരൊക്കെ വീണാൽ സോഡാ കുന്തം കൊടച്ചക്രം എന്തൊക്കെയാ മേടിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്?" വീട്ടിലോട്ട് കയറിയപ്പൊ  ദത്തനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ  ദേവി ആമിയോട് കളിയായി പറഞ്ഞു.
"അതെ അമ്മ അന്ന് വീണത് ഇതുപോലെ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ  ഒന്നുമല്ലലോ ?വീടിന്റെ പിൻവശത്ത് കാടുപിടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞ്  എന്റെ വാക്കുകേൾക്കാതെ അത് വൃത്തിയാക്കാൻ  ഇറങ്ങിയപ്പൊ  അല്ലെ ? പിന്നെ ആൾക്കാര് വീഴുമ്പോ ഓടിച്ചെന്നെടുത്ത് തരാൻ ഞാൻ സോഡാകുപ്പി  ഒന്നും വീട്ടിൽ സ്റ്റോക്ക് ചെയ്ത് വെച്ചിട്ടില്ല .അതാ വെള്ളം തന്നത്.ഇത് പിന്നെ അമ്പലത്തിന്റെ അടുത്ത് കട ഉള്ളത്കൊണ്ട് ഒരു സോഡാ മേടിച്ചുകൊടുത്തു അത്രയേ ഉള്ളു." ദത്തൻ പറഞ്ഞു.
"അയ്യോ ഞാൻ നിന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ വന്നോ?ഞാൻ ഒരു ആത്മഗതം പറഞ്ഞതല്ലേ  " ദേവി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ദത്തൻ അവരെ ഒന്നിരുത്തി നോക്കിയിട്ട് മുകളിലേക്ക് പോയി.
വീട്ടിലെത്തിയതും മാളു മുറിയിൽ പോയി കിടന്നു.
"നീ കുറച്ച് റസ്റ്റ് എടുത്തൊ .വയ്യായ്ക തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പറയണം." മാളുവിനോട് കിടന്നുകൊള്ളാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ലേഖ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
തലകറങ്ങി വീഴാൻ പോയപ്പോൾ ദത്തൻ  തന്നെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചതും  പിന്നീട്ട്  ചേർത്തുപിടിച്ച് വെച്ചതും  അവൾ ഓർത്തു.
അവൾക്ക് അയാളോട് എന്തോ ഒരിഷ്ടം തോന്നി.
പക്ഷെ താൻ വീണപ്പോൾ ദത്തൻ തന്നെ വിളിച്ച പേര് അവൾ ഓർത്തു.ലച്ചു!
മനസ്സിൽ എപ്പോഴും  ആ പേരുള്ളതുകൊണ്ടാണല്ലോ  പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ വിളിച്ചത് .അയാൾ സ്വന്തം ഭാര്യയെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണ് . അതുകൊണ്ടല്ലേ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇന്നും  നിധിപോലെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്.ഒരു പക്ഷെ ഭാര്യയുടെ  പെട്ടെന്നുള്ള മരണമാകാം അയാളെ ഒരു പരുക്കൻ ആക്കിമാറ്റിയത് എന്നവൾക്ക് തോന്നി..പുറമെ പരുക്കൻ ആണെങ്കിലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തുമാത്രം സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് അവൾക്കിന്ന് മനസ്സിലായി .അവൾക്കയാളോടുള്ള ഇഷ്ടം കൂടി.
പിന്നീട് ചെടികൾക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കാൻ ഇറങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം മാളു  അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കും.ആമിയും ദേവിയും സ്ഥിരം അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടാവും.ദത്തനെ മാത്രം കാണാൻ കിട്ടില്ല.
അപ്പുറത്ത്  അടുക്കളയുടെ മുകളിലായി ദത്തന്റെ മുറിയുടെ ജനൽ കാണാം.ചെടികൾ നനച്ചിട്ട് വീടിന്റെ പിറകിലുള്ള ടാപ്പ്  അടയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ മാളു ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അങ്ങോട്ട് നോക്കും.ഒരു ദിവസ്സം ടാപ്പ് അടക്കുന്നതിനിടയിൽ മാളു ദത്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
"നീ അവിടെ എന്തെങ്കിലും നിധി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ ഏത് നേരം നോക്കിയാലും എന്റെ മുറിയിലോട്ട് നോക്കിനിൽക്കുന്നത് കാണാമല്ലോ..!?" ശബ്ദം കേട്ട് മാളു ഞെട്ടിപ്പോയി!
മതിലിനപ്പുറത്ത് അടുക്കളയുടെ പിറകുവശത്തായി  ദത്തൻ അവളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു .
മാളു എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ ചമ്മി അടിച്ച് നിന്നു.
"എന്താ ഇതിനും മാത്രം അങ്ങോട്ട് നോക്കാനിരിക്കുന്നത്?" അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് മതിലിനപ്പുറം  നിന്ന് ദത്തൻ ചോദിച്ചു.
"ആമി അവിടെ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയതാ.." മാളു അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാതെ ഒരുവിധം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
"ഓഹ് പിന്നേ ! എല്ലാ ദിവസ്സവും വെള്ളമൊഴിക്കാനിറങ്ങുമ്പൊ നീ അവിടെ ഉമ്മറത്ത് ആമിയെയും അമ്മയെയും ഒക്കെ കണ്ട് സംസാരിച്ചിട്ട് തന്നെ ആണല്ലൊ  ഇവിടെ വന്ന് ടാപ്പ് അടയ്ക്കുന്നത്? ഈ  മുകളിലത്തെ മുറിയ്ക്ക് മാത്രമെന്താ ഇത്ര പ്രത്യേകത?"
ദത്തൻ മാളുവിനെ കളിയാക്കി.
മാളുവിന്‌ ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.അവൾ വേഗം ടാപ്പ് അടച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നോടി.
ദത്തൻ അതുകണ്ട് ചിരിച്ചു.
മാളു ചെടികൾ നനയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾക്ക് കാണാൻ പാകത്തിൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ  ദത്തൻ അവന്റെ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നുനിൽക്കും. അവരുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പ്പരം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചിരുന്നു!
ആമിയുടെ പൊട്ടിപ്പോയ കൊലുസ്സ് മാറിവാങ്ങാൻ  ഒരു ദിവസ്സം ദേവി ലേഖയേയും  മാളുവിനേയും  കൂട്ടി ഒരു ജ്വല്ലറിയിലേക്ക്  ചെന്നു.ദത്തൻ കാറിൽ ഇരുന്നതേ ഉള്ളു .അമ്മയുടെ  കൂടെ തുണിക്കടയിലേക്കോ സ്വർണ്ണക്കടയിലേക്കോ ചെന്നാലുള്ള കഷ്ടപ്പാട് അവനറിയാമായിരുന്നു.

കുറച്ച്  കഴിഞ്ഞ് ദത്തൻ ചെന്നപ്പോൾ ആമി ദേവിയുടെ മടിയിലിരുന്ന് മാളു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന കൊലുസ്സുകൾ ഓരോന്നും ഇട്ടു നോക്കുന്നു.ലേഖയും അടുത്ത് തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്.
ഒരെണ്ണം സെലക്ട് ചെയ്ത്  അത് ബില്ലടിക്കാൻ കൊടുത്തു.
"മാളൂനെന്തെങ്കിലും  നോക്കാം ലേഖേ?മാലയോ വളയോ മറ്റോ?ഞാൻ അവൾക്കൊന്നും കൊടുത്തിട്ടില്ലല്ലോ " ദേവി ലേഖയോട് ചോദിച്ചു.
"ഒന്നും വേണ്ട ദേവിയേച്ചി.അവൾക്ക് ആവശ്യത്തിനുള്ളത് ഉണ്ട്.തൽക്കാലം അത് മതി." ലേഖ പറഞ്ഞു.
ദേവി എത്ര നിർബന്ധിച്ചിട്ടും മാളുവിന് സ്വർണ്ണം വാങ്ങാൻ ലേഖ സമ്മതിച്ചില്ല. 
ദത്തൻ ബില്ലടയ്‌ക്കാൻ   പോയ നേരം മാളു ആമിയെയും എടുത്തോണ്ട് അവിടെ കണ്ട ഒരു മാലയുടെ ഭംഗി നോക്കുകയായിരുന്നു.വെള്ളയും ചുവപ്പും മുത്തുകൾ കോർത്ത ഭംഗിയുള്ള ഒരു ചെയിൻ.മാളു അതിന്റെ വില ചോദിച്ചു.വില കേട്ടതും അവളത് തിരികെ വെച്ചിട്ട് പോന്നു .
"നിങ്ങൾ കാറിൽ ഇരുന്നോളു .ഞാൻ ബില്ലടച്ചിട്ട് വന്നേക്കാം ." കാറിന്റെ കീ ദേവിയെ ഏല്പിച്ചുകൊണ്ട് ദത്തൻ പറഞ്ഞു.
സ്ത്രീകൾ എല്ലാവരും കാറിൽ പോയിരുന്നു.

സ്കൂളിലെ തിരക്കിനിടയിലും  തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയാലും മാളു ദത്തനെ കുറിച്ചോർക്കും.പക്ഷെ താൻ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ച പെണ്ണാണ്. അയാൾ മരിച്ചുപോയ ഭാര്യയുടെ ഓർമ്മകളിൽ നൊന്തുജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനും.ഒരു പാവാട ഉടുക്കാൻ തന്നതിന്റെ പേരിലോ വീണപ്പോ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിലോ  താൻ വെറുതെ ഓരോന്ന്  ആലോചിച്ച് കൂട്ടണ്ട.അവൾ അവളുടെ ചിന്തകളെ കടിഞ്ഞാണിട്ടുനിർത്തി.

സ്കൂളിൽ വാർഷികപ്പരീക്ഷ  തുടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ മാളുവും തിരക്കിലായി.നോട്സ്  തയ്യാറാക്കാനും  സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്സിനും ഒക്കെ ആയി സ്കൂൾ സമയം  കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾ പല ദിവസ്സങ്ങളിലും താമസിച്ച് വരിക പതിവായി.
"അപ്പച്ചിടെ സുന്ദരിപ്പാറു  ക്ഷീണിച്ചുപോയല്ലോടി !" സാവിത്രി വരുമ്പോഴൊക്കെ പറയും.
"അവളുടെ വെപ്പ്രാളം  കണ്ടാൽ തോന്നും അവൾക്കാ പരീക്ഷയെന്ന് !" ലേഖ മാളുവിനെ കളിയാക്കും.
"പിള്ളേര് ജയിച്ചാൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന ടീച്ചർമാർക്കല്ലേ  ലേഖേ സന്തോഷം.പിന്നെ നീയും അത്ര മോശമൊന്നുമായിരുന്നില്ല .മാളുവിന്റെ ഓരോ പരീക്ഷയ്ക്കും നീ രാപ്പകൽ ഇല്ലാതെ അമ്പലത്തിൽ ആയിരുന്നല്ലോ ഭഗവാനെ മണിയടിക്കാൻ . അത് മറക്കണ്ട" സാവിത്രി പറഞ്ഞത് കേട്ട് മാളു ചിരിച്ചു..
പിറ്റേന്ന് സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസും കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികളുടെ സംശയങ്ങളും ക്ലിയർ ചെയ്ത്  മാളു  സ്കൂളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആളൊഴിഞ്ഞ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ അവൾ ചെന്ന് നിന്നു .
"ഒരു ഓട്ടോ പോലും കാണുന്നില്ലല്ലോ! ഇത്രയും താമസിച്ച് ഇറങ്ങിയതിന്  അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വഴക്ക് കിട്ടും ഉറപ്പ് .."
മാളു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
അവിടെ ഒരു ആൽമരത്തിന്  തൊട്ടു താഴെ രണ്ടുമൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാർ അവളെയും നോക്കി ബൈക്കിൽ ചാരി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു .പരിചയമുള്ള ആരെയും കാണുന്നുമില്ല.മാളുവിന്‌ ചെറിയ ഭയം തോന്നി.
കടകളൊന്നും  അധികം ഇല്ലാത്ത സ്ഥലമാണ്.അഞ്ചു  മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  അവിടെ കൂടിനിന്നവരിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മാളുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു.അവളത്  കണ്ടിട്ടും കാണാത്തത് പോലെ നിന്നു .അവളുടെ നെഞ്ച് ഭയം കൊണ്ട് പെരുമ്പറ കൊട്ടി! അവൻ പിടിക്കാൻ വന്നാൽ എങ്ങോട്ടോടണം എന്നവൾ കണ്ണുകൊണ്ട് ചുറ്റും പരതി  തയ്യാറായി  നിന്നു !

To be continued........

രചന:അഞ്ജന ബിജോയ്

മതിൽ .[കവിത]

Image may contain: Azeez Arakkal, eyeglasses, sunglasses, selfie and closeup
അമ്മേ പൊറുക്കുക .
മതിലാണ് മുന്നിൽ .!
മുന്നോട്ട് പോകാൻ
കഴിയില്ല അമ്മേ...!
ചൈനയുടെ വൻമതിലല്ല .
ബർലിനിൽകെട്ടി ഉയർത്തിയ
മതിലല്ല.
ഗാസയിൽ ഇസ്രയേൽ
പണിത മതിലുമല്ല.
കല്ലും , സിമൻറും കട്ടകളും ,
കൊണ്ടു ഉയർത്തിയ മതിലല്ല.
രാഷട്രീയ താപ്പാൻമാർ
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾക്കർത്ഥങ്ങ
ളില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ
"ലഹളാ "മണികളെ കൂട്ടിവെച്ച്
പണിയുന്ന " വനിതാ "മതിലാണമ്മേ!
അമ്മേ .... ഭൂമിദേവീ-...
ജനനീ .... പൊറുക്കുക .!
വാക്കുകൾ മുറിയുന്നു.
വാല്മീകങ്ങൾ തകരുന്നു.
വർഗ്ഗീയതക്ക് എതിരെ മതിൽ .
വർഗ്ഗീയ മതിലെന്നും ജനം.!
തർക്കങ്ങൾ കല്ലുകളാക്കി
രാഷ്ട്രീയം സിമൻറാക്കി പടുത്ത്
മനസുകൾ വേർപ്പെടുത്തി
മനസ്സാക്ഷിയുടെ കണ്ണുനീരു ചേർത്ത്
എന്തിനാണീമതിൽ.?
ഉത്തരമില്ല. ഉത്തരീയം ചുറ്റി
ചേകവൻമാർ കലി തുള്ളുമ്പോൾ
അമ്മേ.... മാപ്പ്.!
പുതുവത്സരത്തിന്റെ നിറവ്
മക്കൾക്ക് സമാധാനത്തിന്റെ
അപ്പമായ് ....,അമ്മേ....
വീതിച്ചു നല്കുക. !
****************
അസീസ് അറക്കൽ
ചാവക്കാട് .

നിശാഗന്ധി പൂക്കുന്ന രാവുകൾ.... (കഥ)

Image may contain: 1 person, beard and closeup
പൂവുറങ്ങുന്ന നിശ്ശബ്ദതയെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഉണ്ണിമായ ജാലകവാതിൽ പതിയേ തുറന്നു. ചാന്ദ്ര വിരഹത്താൽ കൺചിമ്മുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളാൽ അലംകൃതമായ അമാവാസി.....ഇരുളിന്റെ കമ്പളം പുതച്ച് സുഖനിദ്രയെ പുൽകുന്ന പ്രകൃതിയോടവൾക്ക് അസൂയ തോന്നി. താൻ ഒന്നുറങ്ങിയിട്ട് ദിവസങ്ങളേറയായി ...
വൈധവ്യത്തിന്റെ വാറോലകൾ തനിക്ക് ചുറ്റും തീർത്ത അന്ധകാരം വളർന്ന് വലുതായി ഒരു വ്യാളീരൂപം പൂണ്ടിരിക്കുന്നു .
നിത്യരോഗിയും ക്ഷീണിതനുമായ ഭർത്താവിനോടൊത്ത്കഴിഞ്ഞ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിനങ്ങൾ .. ഒരുമരണത്തിനും മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾക്കും വേണ്ടി മാത്രം വിവാഹിതയായ ഹതഭാഗ്യ ...!
"എന്തായാലെന്താ ... തറവാടിന്റെ പേര് മാറീല്ലേ ... അതന്നെ മഹാഭാഗ്യം ."
സപിണ്ഡി കഴിഞ്ഞ് ഭർതൃഗൃഹത്തിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങി സ്വന്തം തറവാട്ടിലെത്തിയ അവളുടെ കാതിൽ പതിഞ്ഞ ആദ്യ വാക്കുകൾ ,
അതെ.... താനിനിയെന്നും ആ തറവാട്ടിലെ അംഗമാണ് .. വിവാഹത്തോടെ നഷ്ടമാവുന്ന സ്വന്തം അസ്തിത്വം ...!
ഇരുട്ടിനോടിന്നവൾക്ക് ഈർഷ്യയില്ല. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഭയപ്പെടുത്താറുള്ള അന്ധകാരം ഇന്നവൾക്ക് ആശ്വാസമാണ് . ഇനിയൊരു വെളിച്ചം ഉണ്ടാവില്ല എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ നിറച്ച മരവിപ്പ് അത്രത്തോളം ഗാഢമായിരുന്നു ..പാടത്ത് മിന്നാമിന്നികൾ തീർക്കുന്ന വർണ്ണരാജികളും പാടത്തിനക്കരെ വാര്യത്ത് അങ്ങിങ്ങായി മുനിഞ്ഞ് കത്തുന്ന വിളക്കുകളും മാത്രം നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായി പ്രഭ ചൊരിയുന്നു. ..
ഉണ്ണിമായ ജനലഴികളിൽ മുഖമമർത്തി ...സമ്പന്നതയുടെയും ആരവങ്ങളുടെയും രശ്മികൾ ആവോളം തഴുകിയുണർത്തിയ ആ അഴികളിൽ
ശൂന്യതയുടെ മെഴുക്കുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.... വാര്യത്തൂന്ന് വരുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ അവളുടെ ചിന്തകളെ ഉണർത്തി ... ഗന്ധർവ്വൻ കൂടിയ വാരസ്യാരുടെ ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് അർദ്ധരാത്രിയിലാണ്..
അവർക്ക് രാത്രി പകലും പകൽ രാത്രിയുമാണെന്ന് പണ്ട് പറയാറുള്ളത് അവളോർത്തു. ... അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഉണരും ... കുളത്തിൽ പോയി വിസ്തരിച്ച് കുളിക്കും .. പൂമുഖത്തിരുന്ന് മുടി ഈറനുണക്കും .. ശേഷം അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി ഊട്ടുപുരയിലേക്ക് പോവും ..
ഈ സമയത്തൊക്കെ അവരുടെ ഒപ്പം ഗന്ധർവനും ഉണ്ടാവുമത്രെ. ..! പരീക്ഷിക്കാൻ ചെന്നവരൊക്കെ പിറ്റേന്ന് പാടത്ത് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ പിന്നെ ആരും ശ്രമിച്ചില്ല .അവരോട് കൂട്ടുകൂടാൻ എല്ലാവരും ഭയന്നു. .. അവരുടെ ലോകത്ത് അവർ ഗന്ധർവ്വ ലീലകളാടി ... സുന്ദരിയായ ശ്രീദേവി വാരസ്യാർ വാര്യത്ത് സ്വച്ഛന്ദമായി പകലറുതികളെ വരവേറ്റു.
തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് വാര്യത്ത് ഗന്ധർവ്വൻതുള്ളലും നക്ഷത്ര വൃക്ഷത്താൽ പ്രതിമയുണ്ടാക്കി ലിപിന്യാസവും പ്രാണപ്രതിഷ്ഠയും അജ്യാഹുതിയും ചെയ്തതായി ഓർമ്മയുണ്ട് .. പ്രായമായ വാര്യരുടെ ഏകമകളാണ് ശ്രീദേവി ... പക്ഷെ വാര്യരുടെ മരണത്തോടെ ബാധ വീണ്ടും പ്രകടമായി ...
ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ വാര്യത്തെവിളക്കുകൾ അണഞ്ഞു ... ഇനി വാരസ്യാർ ഉറങ്ങും ... തന്നെ അവഗണിച്ച നിദ്രാദേവി അവിടെ നിറഞ്ഞാടും ..ഉണ്ണിമായ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് പാളി നോക്കി. .. കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ദൈന്യത ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണാം ... ശ്വാസഗതിയുടെ ചൂളം വിളികൾ മുഖരിതമായ മുറിയിൽ അവളുടെ പാദനിസ്വനങ്ങൾ മുഴങ്ങിയില്ല. അവൾ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ പതിയേ തലോടി ... സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ തനിക്ക് അമ്മയും അമ്മയ്ക്ക് താനും മാത്രം ... തന്റെ ദുര്യോഗത്തിൽ അമ്മയുടെ ആര്യോഗ്യം നന്നേ വഷളായി ... എപ്പോഴും കിടപ്പു തന്നെ ...
പുറത്ത് ആരുടേയോ കാൽപ്പെരുമാറ്റം ഉണ്ണിമായയുടെ ചിന്തകളെ വർത്തമാനവീഥികളിലേക്ക് നയിച്ചു ... ഇരുട്ടിന്റെ ആശ്വാസ കിരണങ്ങൾക്ക് മീതെ കരിനിഴൽ പരത്തുന്ന അജ്ഞാതസാന്നിദ്ധ്യം... കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ തുടർച്ച പക്ഷെ ഇന്നവളിൽ തെല്ലു ഭീതിയുണർത്തി.
ഉദയാസ്തമയങ്ങൾ നിറം പകരാത്ത അവരുടെ സായന്തനത്തിൽ അവിചാരിതമായ വന്ന അതിഥിയെ കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ അമ്പരന്നു. ..
ശ്രീദേവി വാരസ്യാർ ... പകൽ അവരെ കാണുന്നത് ആപൂർവ്വമാണ്..
"ഉണ്ണിമായയെ കാണണന്ന് ശ്ശി യായി നിരീക്കുണു.... ഇന്നേ തരായുള്ളൂ .."
വാർദ്ധക്യം തൊട്ടു തീണ്ടാത്ത ആ മേനിയഴകിൽ നിന്നും ഉതിർന്നു വീഴുന്ന സൗരഭ്യം അവിടയാകെ പരന്നു. ...
പൂമുഖത്തെ ചാരുപടിയിൽ വിരലുകളാൽ താളം പിടിക്കുന്ന വാരസ്യാരെ ഉണ്ണിമായ അതിശയത്തോടെ നോക്കി
ഉണ്ണിമായയുടെ കൈപ്പത്തിയിൽ അവർ പകർന്ന നവോൻമേഷം പതിയേ ചിരിയിൽ പ്രകടമായി.
" ഉണ്ണിമായ കഴിഞ്ഞതൊക്കെ ഒരു ദു:സ്വപ്നം പോലെ മറക്കണം ... അമ്മയ്ക്ക് വേറെയാരാണുള്ളത് .. ?"
പുറത്താളത്തിലേക്ക് കടന്ന വാരസ്യാരെ ഉണ്ണിമായ അനുഗമിച്ചു. അവരുടെ സാമീപ്യം അവളിൽ അവാച്യമായൊരനുഭൂതി നിറച്ചു.
"എന്നെപ്പോലെയാവരുത് കുട്ട്യേ നീയ്യും ... വിധവയാണെങ്കിലും നീ കന്യകയാണ് അത് മറക്കണ്ട. കൂടാതെ സുന്ദരിയും ... നിന്നെത്തേടി രാവിന്റെ മറപറ്റി അവൻ വരും .. ഗന്ധർവ്വ തന്ത്രികളിലെ മാസ്മരികത നിന്നെ പ്രലോഭിച്ചേക്കാം ... കാലാതിവർത്തിയാണവൻ ... ഏതു രൂപവും സ്വീകരിക്കും .. മധുരമായി മൊഴിയും, പരിചിത മുഖങ്ങളവൻ എടുത്തണിഞ്ഞേക്കാം ... ഒരിക്കൽ കീഴ്പെട്ടാൽ പിന്നെ നിന്നെ അടിമയാക്കും .."
ഉണ്ണിമായ സംശയത്തോടെ അവരെ നോക്കി ... തലേന്നത്തെ കാൽ പെരുമാറ്റം പെട്ടന്നവൾക്കോർമ്മ വന്നു. ...
"രാത്രിയിൽ നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ജനലരുകിൽ ഞാൻ കാണാറുണ്ട് ... നിദ്ര ഒരു മരീചിക പോലെയാണ് .. അതിനെ കീഴ്പെടുത്തണം .... സമയം കിട്ടുമ്പോൾ വാര്യത്തേക്ക് വരൂ ... സന്ധ്യയ്ക്കു മുന്നേ വന്നോളൂ. ... ഇവിടെത്തന്നെയിരുന്ന് മനസ്സ് മടുക്കേണ്ട .. അമ്മ അറിയേണ്ട ട്ടോ ഞാൻ വന്നത് .. ഇഷ്ടാവില്ല്യ. ദുർന്നടപ്പുകാരിയെന്നാ അവരൊക്കെ എന്നെ വിളിക്കുന്നത് "
അവർ പോവുന്നത് നോക്കി നിൽക്കേ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സിൽ ഒരാശ്വാസകിരണം ഉദിച്ചു. പതിയേ അതവളിൽ പടർന്നലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
അന്നു രാത്രിയിലും അവളുടെ കാതുകളിൽ കാൽപ്പെരുമാറ്റം മുഴങ്ങി .. എന്തോ അവൾ വല്ലാതെ ഭയന്നു. .. വാരസ്യാരുടെ മുഖം അവളിൽ തെളിയാൻ തുടങ്ങി. ...
"പോണം .. അമ്മയറിയാതെ അവരെപ്പോയി കാണണം ..!" അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
കൂടണയാൻ വെമ്പുന്ന പറവകളുടെ ശബ്ദത്താൽ മുഖരിതമായ പാടവരമ്പുകൾ താണ്ടി ഉണ്ണിമായ വാര്യം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കാക്കപ്പൂവുകൾ അവളുടെ
പാദങ്ങളെ ചുംബിച്ചുണർത്തി.
ഇണകളെത്തിരയുന്ന തവളകൾ പാടത്തേക്കെടുത്തുചാടി അവളെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പാലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം പടിപ്പുരയിൽ അവളെ എതിരേറ്റു...
പ്രശാന്തമായ നിശ്ശബ്ദത അവളെ വന്നുമൂടി ...ആളനക്കമില്ലാത്ത ആ നാലുകെട്ടിൽ കരിന്തിരി കത്തിയ തൂക്കുവിളക്കുകൾ പ്രകാശത്തിന്റെ പൊൻകിരണങ്ങൾ തേടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കരിയില മൂടിയ മുറ്റവും ആടാൻ മറന്ന ഊഞ്ഞാലും അവളെ വരവേറ്റു. .. പാദങ്ങളാൽ കരിയിലകൾ ഞെരിച്ച് അവൾ വാരസ്യാരെത്തേടി നടന്നു.
"ഉറക്കമാവും.... ഇനിയൊരിക്കലാവാം ..! "
ഗന്ധർവ്വ തന്ത്രികൾ പൊഴിക്കുന്ന മാന്ത്രിക രാഗം അലയടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. ഉണ്ണിമായ പാദങ്ങളിൽ ഊർജ്ജം നിറച്ച് പാടത്തേക്കിറങ്ങി ...
"തമ്പ്രാട്ടി ഏട്ന്നാ ...? "
നെറ്റിയിൽ കൈപ്പത്തി വെച്ച് തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്ന ചീരുവിന്റെ രൂപം പെട്ടന്നവളെ ഭയപ്പെടുത്തി...
"ഞാൻ വാര്യത്തൂന്നാ .. "
"ആടേക്കിപ്പം ആരും പോവാറില്ല .. ഓറ് ഇന്നാള് കൊളത്തില് വീണ് ചത്തില്ലേ ...! പിന്നെ ആരെ കാണാനാ ...?
കൊന്നതോ... ചത്തതോ ... ആര്ക്കറ്യാം..."
വഴി മാറി നടന്നു പോയ ചീരുവിനെ ഉണ്ണിമായ കണ്ടതേയില്ല. ... സർവ്വനാഡിയും തളർന്ന അവളുടെ വേരുകൾ പാടത്തെ ചെളിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി ...
"ശ്രീദേവി വാരസ്യാർ ...? അപ്പോ താൻ കണ്ടത് ...? "
സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്ത അവൾ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്തോടി ...
"എവിടെ ആയിരുന്നു കുട്ട്യേ നീയ്യ് ..? പാടത്തേക്കും വാര്യത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്കും സന്ധ്യയ്ക്കൊന്നും പോവരുതെന്ന് പറയാൻ ഞാൻ മറന്നു ... "
പടിപ്പുരയിൽ തന്നെ കാത്ത് നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടതോടെ ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്വാസം വീണു.
സന്ധ്യാ ദീപം പൂമുഖത്ത് ചൊരിഞ്ഞ പ്രഭയിൽ ഉണ്ണിമായ ചാരുപടിയിൽ മിഴിയൂന്നി... വാരസ്യാരുടെ ഗന്ധം അപ്പോഴും അവിടെത്തങ്ങിനിൽക്കുന്ന പോലെ ... കിഴക്കിനിയിൽ അവ്യക്തമായി നാമം ജപിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ചാരത്ത് ചെന്ന് നിർന്നിമേഷയായി അവളിരുന്നു ...
"ശ്രീദേവിയെ കാലത്ത് കുളത്തിൽ കിടക്കുന്നത് പണിക്കാരാ കണ്ടത് ... പാവം അതിന്റെ ഒരു യോഗം ... നിന്റെ വിവരം അറിയാനായി ഇന്നാളൊരു ദിവസം വന്നിരുന്നു. ... കുറേ സങ്കടങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
ചെറുപ്പത്തിലേ അതിനെ എല്ലാരൂടീം ഗന്ധർവ്വൻ കൂടി എന്ന് പറഞ്ഞു കുറേ ഒഴിപ്പിക്കലൊക്കെ നടത്തി ... അതാവും അതിനെ ആരും കൊണ്ടോയതും ഇല്ല്യ....
ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ ഒളിസേവ തേടി വന്നോരെപ്പേടിച്ച് അത് രാവ് പകലാക്കി .. എന്താ ചെയ്യാ ... സുകൃതക്ഷയം ... സുകൃതക്ഷയം "
അനന്തതയിലേക്ക് മിഴിനട്ട് അമ്മ ഒന്നു ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു.
"ഞാനൊന്നു കിടക്കട്ടെ ... എന്തോ ഒരു വയ്യായ്ക ..."
ഇരുട്ടിന്റെ തീവ്രതയേറുതോറും ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വേവലാതിയേറി വന്നു. ... എവിടെയോ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേൾക്കുന്ന പോലെ ...ഉമ്മറ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നു. ... അവൾ തളർന്നുറങ്ങുന്ന അമ്മയെ നോക്കി .... ഇപ്പോൾ ശബ്ദം വടക്കുഭാഗത്തു നിന്നായി ... പല ദിക്കിൽ നിന്നും മാറി മാറി വരുന്നു. ... കിളിവാതിലിലൂടെ അവൾ പാളി നോക്കി .. ചുറ്റിലും അങ്ങിങ്ങായി പരിചിതമുഖങ്ങൾ .. മേൽമുണ്ട് തലയിൽ കെട്ടിയും മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ചും കൈയ്യിൽ റാന്തൽ വെളിച്ചവുമായും പല പല മുഖങ്ങൾ .... അവർ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്ത് കടന്നിരിക്കുന്നു . അവരുടെ നടുവിൽ താനൊറ്റയ്ക്ക് .... അട്ടഹാസങ്ങളും ആക്രോശങ്ങളും .
ദൂരെയെവിടെനിന്നോ ശ്രീദേവി വാരസ്യാരുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കുന്നു ... ഇഴഞ്ഞൊഴുകി വരുന്ന ഗന്ധർവസംഗീതം അവളുടെ കാതിൽ പ്രകമ്പനങ്ങൾ തീർത്തു.
രണ്ടു കാതും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ഉണ്ണിമായ അലറി .
ചന്ദ്രോദയം അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലയൊളികൾ തീർത്തു. നിശാഗന്ധി
പൂത്ത് രതി പാർവ്വണങ്ങൾക്കായി പ്രകൃതിയൊരുങ്ങി ,
നേർത്ത നിലാവ് അവളെ മെല്ലെ തലോടി...
എല്ലാം ശാന്തമായിരിക്കുന്നു. ... അകലെ നിന്നുള്ള സംഗീതം പൂർണ്ണത കൈവരിച്ച് മധുരമൂറിയിരിക്കുന്നു. ... അവൾ പൂമുഖവാതിൽ പതിയേത്തുറന്നു ... സുഖശീതളമാർന്നൊരു മന്ദമാരുതൻ അവളെത്തലോടി .... പാലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം നാസികയെ പുളകമണിയിച്ചു ... ഉണ്ണിമായ തൂക്കുവിളക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി തെളിയിച്ചു ... കുത്തുവിളക്കിൽ ദീപം പകർന്ന് പുതുവസ്ത്രങ്ങൾ കൈയ്യിലെടുത്ത് കുളപ്പുര ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു ....അനന്തമായ അന്ധകാരം അവൾക്കായി വഴിമാറി ... അവളുടെ രാവുകൾ പുതിയൊരു ചരിത്രം രചിക്കാനായി തൂലികയൊരുക്കി .....
അവസാനിച്ചു
✍️ ശ്രീധർ .ആർ. എൻ

കൽക്കണ്ടമധുരം

"എനിക്കുണ്ടല്ലോ അമ്മെ ...അമ്മേനെ നന്നായി നോക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണ് മതി "
കല്ലിലെ ദോശ മോന്റെ പ്ലേറ്റിലിട്ടു ലീന അവനെ നോക്കി ഒരു ചിരി പാസ്സാക്കി
" ഏതോ പെങ്കൊച്ചിനെ പ്രേമിക്കുന്നുണ്ട് അയിനാണ്. എടാ കുരങ്ങാ എന്നെ നോക്കാനേ നിന്റെ അച്ഛനുണ്ട് ...പിന്നേം നോക്കാനേ നമ്മുടെ അയലത്തെ എബി ചേട്ടനുണ്ട് ...പിന്നെന്താ ?"
"അയ്യടാ കോമെഡി..
ഒരു എബി ചേട്ടൻ ! ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും കേട്ടോ .അങ്ങേരുമൊത്തുള്ള സൊള്ളല് ..വാട്സ് അപ്പൊക്കെ ഞാൻ ചെക് ചെയ്യുന്നുണ്ടെ.."
" ഓ പിന്നെ നീയങ്ങോട്ടു പറയ് " ലീന ചിരിച്ചു
"ആ അത് വീട് ..ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്നത് എന്തന്നാൽ എന്റെ ക്ലാസിലൊരു കുട്ടിയുണ്ട് കേട്ടോ ..'അവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി
" വെയിറ്റ് വെയിറ്റ് ഞാൻ പറയാം ബാക്കി ..പേര് ഷാനു ബീഗം ,അച്ഛൻ ജലീൽ ഡോക്ടർ ആണ് .'അമ്മ ലിജിയ ഹൌസ് വൈഫ് ..ഒരു അനിയത്തി ഉണ്ട് ..എം ബി ബി എസിനു ചേർന്നു ഈ വർഷം നിങ്ങളുട കോളേജിൽ ..." ലീന ഉറക്കെ പറഞ്ഞു
"ങേ അമ്മോ ..ഭയങ്കരി ..അമ്മക്ക് മന്ത്രവാദം വല്ലോം അറിയുമോ ? ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം ?"അവൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു
" മോനെ നിച്ചു,,,നീ നേരെത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ വാട്സ് ആപ്പ് ..അത് തന്നെ ..എന്ന ഒലിപ്പീരു ആണെടാ കഷ്ടം ! നിനക്ക് തീരെ സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഇല്ലാട്ടോ ..ഇങ്ങനെ ഓവർ കേറിങ് ആകല്ലേ ..ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ ബുദ്ധിയുള്ള പെൺപിള്ളേർ വിശ്വസിക്കൂല ..."
"എന്റെ വാട്സ് ആപ്പ് നോക്കിയല്ലേ ദുഷ്ടേ..?"
" പിന്നല്ല...ഞാൻ അത് ഡെയിലി നോക്കുന്നുണ്ട്. ചിലതിനൊക്ക മറുപടിയും കൊടുക്കും... "
"എന്റെ ദൈവമേ ഈ അമ്മ... "
"അത് പോട്ടെ നീ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തിട്ടു ആ കൊച്ചു മൈൻഡ് ചെയ്തില്ലല്ലേ ?"
"ഇല്ലന്നെ "
"പണ്ട് രേഷ്മയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത പോലെ ആണോ ചെയ്തത് ?"പൂ കാർഡ് ?"
അവനൊരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു
"ഹോ നീ എന്റെ മോൻ തന്നെയാണോടാ ? കഷ്ടം ! കാർഡും..പൂവും .കൊണ്ട് പോയേക്കുവാ കിഴങ്ങൻ.."
" പിന്നെ ഞാൻ എന്നാ വേണം ?മോതിരം മതിയോ ?"
"സ്വർണോ?"
"ഉം "
" പൈസ നിന്റെ അപ്പൻ തരുമോ ?"
"അല്ല അമ്മേടെ ഒരെണ്ണം ..."
"ഹോ കഴുത ..എന്റെ പഴയ മോതിരം കൊണ്ട് പോകാനിരിക്കുന്നു എടാ സത്യത്തിൽ നിനക്ക് ബുദ്ധിയില്ലേ അതോ അങ്ങനെ അഭിനയിക്കുന്നതാണോ? ..നീ പ്രേമം സിനിമയിൽ കണ്ടിട്ടില്ലേ ? " നീ., നീ ആയിട്ട് പോ..വലിയ ഡെക്കറേഷൻ ഒന്നും വേണ്ട .."
" എന്നിട്ടീ പ്രേമം സിനിമയിൽ പ്രേമം എല്ലാം പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞില്ലേ ?"നടക്കുന്ന കാര്യം പറ "
" ആ നീ നടക്കും ..തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ..മടുക്കുമ്പോൾ കിഴക്കോട്ടും പടിഞ്ഞാട്ടും നടക്കും ഒന്ന് പോയെടാ ചെക്കാ വയസ്സ് ഇരുപതു ആയി അമ്മേടെ അടുത്തുന്നു പ്രേമത്തിന്റ ബാലപാഠം പഠിക്കാൻ വന്നേക്കുവാ .."നിഷാൻ പ്ലേറ്റ് വെച്ചിട്ടു സ്ഥലം കാലിയാക്കി
" ലീന കൊച്ചെ " ഒരു വിളിയൊച്ച മതിലിനരികിൽ .എബി ചേട്ടൻ
"എന്താ എബി ചേട്ടാ "
" ദേ നല്ല ഒന്നാംതരം കാഷ്യു ഡേറ്റ്സ് കേക്ക്. ഞാൻ സ്വന്തം കൈ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാ..നോക്കിക്കേ എങ്ങനെ ഉണ്ട് ?"
ഒരു കഷ്ണം വായിലിട്ടു നോക്കി ലീന
"ആഹാ കിടുവായിട്ടുണ്ട് "
"ആണോ ?"
"ആണെന്നെ നല്ല സ്വാദ്... ആഹാ നല്ല രുചി "
"അവിടയെന്തുവാ കാപ്പിക്ക് ?"
"ഇവിടെ ദോശയും ചമ്മന്തിയും "ലീന പറഞ്ഞു
"എനിക്ക് രണ്ടു ദോശ താ ലീന കൊച്ചെ ..കേക്കിൽ പണിഞ്ഞു കാപ്പി ഉണ്ടാക്കിയില്ല "
"അവിടെ നില്ക്കു ദേ എത്തി "
എബിച്ചേട്ടനുള്ള ദോശയും ചമ്മന്തിയും കൊടുത്ത് തിരിയുമ്പോൾ അനിൽ മുന്നിൽ
" എനിക്ക് ബാക്കി വല്ലതുമുണ്ടാകുമോ ?'
"ഇല്ലാത് പിന്നെ ?ചൂടോടെ തരാം ഇവിടെ കം ഓൺ "ലീന ദോശ ഉണ്ടാക്കി പ്ലേറ്റിലിട്ടു
"അതെ ലീനമ്മോ നിനക്കയാളോട് പ്രേമമോ വല്ലോം ആണോ ?ഒടുവിൽ നീ എന്നെ ഇട്ടേച്ചു പോകുമോടി ?"
ലീന ചിരിച്ചു പിന്നെ അയല്പക്കത്തെ വീട്ടിലേക്കു കണ്ണോടിച്ചു
" ഇരുപത്തിയഞ്ചു വയസിൽ ഭാര്യ മരിച്ച ഒരാൾ ഇന്ന് അമ്പതു വയസ്സ് ..ഇന്നും അവളുട ഓർമകളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ..അങ്ങേരെ പ്രേമിക്കാനും ഭാഗ്യം വേണം ...ഭാഗ്യം "" ഞാൻ എങ്ങാനും ചത്താൽ നിങ്ങൾ അടുത്ത വർഷം വേറെ കെട്ടും ഇല്ലേ ?"
അത് സത്യമാ ലീനാമ്മേ ..വയസ്സാം കാലത്തു എനിക്ക് ഇച്ചിരി കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി തരാൻ ആൾ വേണ്ടേ ?"
"യൂബർ ഈറ്റ്‌സ് പിന്നെ എന്തിനാടാ അനിലേട്ടാ? അതൊന്നുമല്ല അയ്യടാ.. "
അനിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി
നിഷാൻ ഷോപ്പിംഗ് മാളിൽ ആയിരുന്നു .അമ്മയും ഷാനുവും ചിരിച്ചു കളിച്ചു ഒരു ഷോപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു
ഇതെപ്പോ?'
അവൻ അവർക്കരികിലേക്കു ചെന്നു
" ഷാനു ഇത് എന്റെ മോനാ നിഷാൻ "ലീന ചിരിച്ചു
" ങേ നിഷാൻ ആന്റിയുടെ മോനാണോ ?"ഷാനു അതിശയത്തോടെ നോക്കി
"അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു പോയി "ലീന കപട ശോകത്തൊടെ പറഞ്ഞു
ഷാനു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു
" നമ്മള് ഇത്രേം കൂട്ടായിട്ടും ആന്റി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ ?"
"പറഞ്ഞാൽ മോൾ അപ്പൊ എന്നെ കട്ട് ചെയ്യില്ലേ മകനെക്കാൾ വലുതല്ലേ കുട്ടി ഫ്രണ്ട്ഷിപ് ?"
ഷാനു വീണ്ടും ചിരിച്ചു
കുറെ കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം
"സത്യത്തിൽ അത് നിന്റെ അമ്മയാണെന്ന് എനിക്ൿറിയില്ലായിരുന്നു ..ഷോപ്പിൽ വെച്ച് സ്ഥിരമായി കണ്ടു കൂട്ടായതാ "
നിഷാൻ ചിരിച്ചു
"നല്ല അമ്മയാ നിന്റെ? "
"അറിയാം "
ആ അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടിയാ ഞാൻ യെസ് നിന്നോട് പറഞ്ഞത് "
"അതും അറിയാം"അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു
"ഇന്നലെ ആന്റി വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നു വാപ്പച്ചിക്കും ഉമ്മച്ചിക്കും എന്തിഷ്ടമായെന്നോ എന്ത് നന്നായിട്ടാ സംസാരിക്കുന്നത്. ഞാൻ കരുതിയത് നമ്മുട റിലേഷൻ വലിയ പ്രോബ്ലം ആകുമെന്നാ. ഉമ്മച്ചി പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെ അമ്മയുള്ള വീട്ടിൽ കഴിയാനും ഭാഗ്യം വേണമെന്നാ "
നിഷാൻ മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു ചിരിച്ചു
" നീ ചുമ്മാ സെന്റിയാക്കല്ലേ ..എന്നാലും എന്റെ 'അമ്മ എന്റെ ജീവനാ നീ പിണങ്ങിയാലും ഇല്ലേലെങ്കിലും നേരെത്തെ കൂട്ടി ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം എന്റെ 'അമ്മ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളു എനിക്ക് നീ "
" അങ്ങനെ തന്നെയാ എനിക്കും "
"എന്ത്? "
"'നിന്റെ 'അമ്മ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളു നീ എനിക്ക് "
നിഷാൻ ചിരിച്ചു പോയി
"എന്റെ അച്ഛനും പാവമാ "
"ആന്റി പറഞ്ഞു " അതെ എനിക്കൊരു സംശയം ..."
"എന്താ ?'
"നീ മാത്രമെന്താടാ കിഴങ്ങനായി പോയത് ?"
"എടി ..."നിഷാന്റെ തല്ലു കിട്ടാതിരിക്കാൻ ഷാനു ഓടി മാറി...
കൊച്ചു കൊച്ചു സ്നേഹങ്ങൾ പറയാൻ ഞാൻ വീണ്ടും വരും

By Ammu Santhosh

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo