തുടർ കഥകൾ (ചെറു കഥ )

തുടർ കഥകൾ (ചെറു കഥ )
....................................................................

അതാ... ആ മലമുകളിൽ സൂയിസൈഡ് പോയന്റിൽ നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ടോ, എന്റെ കാമുകനായിരുന്ന,അജ്മൽ. ആത്മാർത്ഥമായ പ്രണയം , അല്ല അങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റില്ലാട്ടോ, ഞാൻ ആത്മാർത്ഥ മായി അവനെ പ്രണയിച്ചു, പക്ഷെ അവൻ............. തിരിച്ചറിയൂമ്പോഴേക്കും വൈകിയിരുന്നു.

ഇപ്പൊ കുടുംബത്തിനേറ്റ ഒരു മാനക്കേടിൽ മനംനൊന്ത് ആത്മഹത്യാ ചെയ്യാൻ പോവാ അവൻ....... , സ്വന്തം അനിയത്തി കുട്ടിക്ക് പറ്റിയ ഒരു അബദ്ദം കുടുബത്തിനു മൊത്തം മാനക്കേടായി, അവനും അച്ഛനും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാൻ പറ്റാതായി, ആത്മഹത്യ അല്ലാതെ വേറെ ഒരു മാർഗവും അവരുടെ മുൻപിൽ ഇന്നില്ല,

അനിയത്തി കുട്ടി പെട്ടുപോയ ഒരു പ്രണയ ചതി , അവൾ ആത്മാർത്ഥ മായി സ്നേഹിച്ച, വിശ്വസിച്ച അവളുടെ ആ കാമുകൻ അവളെ വഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു , പ്രണയം തലക്കുപിടിച്ച കാലം, പ്രണയാതുരമായ നിമിഷങ്ങൾ, അയാളുടെ പ്രണയ പൂർവം ഉള്ള ചില നിർബന്ധങ്ങളെ എതിർക്കാൻ അവൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല , പക്ഷെ ആ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാം അവൻ തന്റെ മെബൈൽ ഫോണിൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്യുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല,

ദൃശ്യങ്ങൾ പുറത്തായപ്പോഴാണ് അവളടക്കം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞത് , ആ കുടുബത്തിന്നു താങ്ങാവുന്നതിനും അപ്പുറത്തായിരുന്നു അതു, അവർക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ, എല്ലാം കൈ വിട്ടു പോയിരുന്നു, ലോകം സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും മറ്റും ആഘോഷിക്കുന്ന സ്വന്തം മകളുടെ, അനിയത്തിയുടെ, ദൃശ്യങ്ങൾ ആ അച്ഛനും ജേഷ്ടനും താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു,

എന്നാൽ ആറു മാസങ്ങൾക്കു മുൻപ് അവൻ, അജ്മൽ എന്നോട് ചെയ്ത അതെ ക്രൂരത... , ഇന്നവന്റെ അനിയത്തിക്കും സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.
അവൻ അന്ന് അതു വേണ്ടാന്ന് വച്ചിരുന്നങ്കിൽ......., അല്ലെങ്കിൽ കൂട്ടുകാരുമായി ആ ദൃശ്യങ്ങൾ പങ്കു വെക്കാതെ ഇരുന്നെങ്കിൽ....... "ഇന്നു ഞാനും എന്റെ കുടുബവും ജീവിച്ചിരുന്നേനെ ".

ഞങ്ങളുടെ മരണമോ , എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനക്കേടോ അവനെ ബാധിച്ചിട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു, അവനു അതിലൊന്നും ഒരു വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ ഇപ്പൊ അതേ അനുഭവം സ്വന്തം അനിയത്തി കുട്ടിക്ക് വന്നപ്പോൾ,
അവൻ ആകെ തകർന്നിരിക്കുന്നു, അവനു പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാൻ പറ്റാതായിരിക്കുന്നു, ആത്മഹത്യാ യെ കുറിച്ച വരെ ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്നു.

അന്ന് എനിക്കും ഒരു അച്ഛനുണ്ട്......., ജേഷ്ടനുണ്ട്........., ഒരു കുടുംബമുണ്ട് എന്നു ഒന്നും അവൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല,
ഇപ്പൊ സ്വന്തം കുടുബത്തിൽ സംഭവിച്ചപ്പോ................ ,

നമ്മളിൽ പലരും അങ്ങനാ.....
ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ മറ്റുള്ളോർകു സംഭവിക്കുമ്പോൾ നമ്മളെ ബാധിക്കാറേ ഇല്ല, ചിലപ്പഴൊക്കെ നമ്മളത് ആഘോഷിക്കും ചെയ്യും !!!!!!, എന്നാൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ, സ്വന്തം കുടുമ്പത്തിൽ ആണെങ്കിലോ..... !!!!!!!!?

നന്ദി,
ഷിഹാബുദീൻ. കെ. പി,
ദുബായ്.

*****തിരിച്ചറിവ്*****

*****തിരിച്ചറിവ്*****
(ചെറു കഥ )

സമയം അർദ്ധ രാത്രി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
എങ്ങും നിശബ്ദത, ആ വീട്ടിൽ അവളൊഴികെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു, അവൾ അവനേയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ബാഗും മറ്റു അവശ്യ സാദനങ്ങളും പാക്ക് ചെയ്തു.
ഒരു യാത്രക്കെന്ന കണക്കെ തയ്യാറായി ഇരിക്കുന്നു.

അടുത്ത മുറിയിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഉറങ്ങിയെന്നു ഒരിക്കൽ കൂടി ഉറപ്പുവരുത്തി തിരിച്ചു മുറിയിലേക്ക് വന്നു. സൈലന്റ് മോഡിൽ ആയിരുന്ന മൊബൈൽ വൈബ്രേറ് ചെയ്യാൻതുടങ്ങി, അവന്റെ കാൾ ആണ്.

ഹലോ... ഹലോ... സ്നേഹാ... എന്തായി എല്ലാം ഓക്കേ അല്ലെ, ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു. പറഞ്ഞതുപോലെ ഗേറ്റ് നു പുറത്തു എത്തിയാൽ വിളിക്കാം..അപ്പൊ പുറത്തിറങ്ങി വന്നാൽ മതി.

ഓക്കേ സുരേഷ്, ഇവിടെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ഞാൻ ഇവിടെ തയ്യാറായി നിന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

സെക്കന്റ്കൾക്കുംമിനുറ്റുകൾക്കും ദൈർഗ്യം എറിയതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി, പിന്നെയും പിന്നെയും ക്ലോക്കിൽ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു....
സമയം രണ്ട്‌ മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ അവൻ വിളിച്ചു,

സ്നേഹാ...ഞാൻ ഇവിടെ ഗേറ്റ് നു പുറത്തുണ്ട് പെട്ടെന്ന് വാ..., പിന്നെ സൂക്ഷിക്കണേ.

ഓക്കേ സുരേഷ്, ഞാൻ ഇതാ ഇറങ്ങി.

അവൾ കാൾ കട്ട് ചെയ്തു. പതിയെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു, പുറത്തു കടന്നു, ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ച്‌ ഹാളിലൂടെ മെയിൻഡോർ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു,
നിശബ്ദത തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്ന ആ ഹാളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു, മെയിൻ ഡോറിനു അരികിലെത്തി , വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഡോർ പതിയെ തുറന്നു, പുറത്തേക്കിറങ്ങാനായി, കാലെടുത്തു പുറത്തു വച്ചു,

പെട്ടന്നാണ്...... തളം കെട്ടിനിന്ന നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് ഹാളിൽ വച്ചിരുന്ന, ലാൻഡ് ഫോൺ അലറാൻ തുടങ്ങിയത്.

"ഈശ്വരാ.. ആരാണ് ഈ പാതിരാത്രി....? അച്ഛനും അമ്മയും ഇപ്പൊ ഉണരും എല്ലാം കുളമാവും", അവൾ ഓർത്തു.

ലാൻഡ് ഫോൺ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി, അലറികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലാൻഡ്ഫോൺ നിശബ്ദമാക്കാനായി റിസീവർ എടുത്തു ഉയർത്തിപിടിച്ചു. അന്തരീക്ഷം വീണ്ടും നിശബ്ദമായി ഒരു മഴ പെയ്തു തോർന്ന പോലെ. ചുറ്റും നോക്കി ഇല്ല ആരും ഉണർന്നിട്ടില്ലന് തോന്നുന്നു.

നിശ്ശബ്ദതമായ ആ ഹാളിൽ, ലാൻഡ് ഫോണിന്റെ ലൗഡ് സ്‌പീക്കറിൽ നിന്നും ഹലോ... ഹാലോ... ശബ്ദം പുറത്തേക്കു കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾ ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അതെ അതു അദ്ദേഹമാണ്, തന്റെ മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും ആദ്യമായി തൊട്ട പുരുഷൻ!!, തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ആദ്യമായി നിറമേകിയ പുരുഷൻ!!, തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ തൊട്ടുണർത്തിയ പുരുഷൻ!!. അതെ തന്നെ താലി കെട്ടിയ സ്വന്തം ഭർത്താവ് !!!! അവൾ അറിയാതെ... റിസീവർ ചെവിയോടടുപ്പിച്ചു,

ഹലോ.....,

ഹലോ.... മോളെ... ,

ഏട്ടാ.. എന്താ ഈ പാതിരാത്രി , ?
അവൾ ആശ്ചര്യ ത്തോടെ, തെല്ലു ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു,

അതു മോളെ നിനക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.. ല്ലേ ?
ഞാൻ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു കിട്ടുന്നില്ല,
നിനക്ക്‌ കൊഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ ലേ ... ? വെപ്രാള പെട്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു .

മോളെ നിനക്ക് എന്തോ വലിയ അപകടം പറ്റിയതായി ഒരു ദുസ്വപ്നം കണ്ടു, ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു, പെട്ടെന്ന് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം നു തോന്നി അതാ ഈ സമയത്തു വിളിച്ചേ,

മോളെ നിനക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.. ല്ലേ ?

അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം അവൾ ഒന്നും പറയാനാവാതെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു,

ഭർത്താവുമായുള്ള അവളുടെ ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നും ഓരോ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു ,
"ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർകൾക്കു അപ്പുറത്തിരുന്നു ഊണിലും, ഉറക്കത്തിലും,
തന്നെ മാത്രം കുറിച്ച് ചിന്ദിക്കുകയും, ഇത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എന്റെ ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാണല്ലോ ഈശ്വരാ... ഇന്നലെ പരിചയപ്പെട്ട ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി പോകാൻ തുടങ്ങിയത് . "

എനിക്കു എങ്ങനെ മനസ്സുവന്നു..... ?
കുറ്റബോധം കൊണ്ട് അവൾ അവളെ തന്നെ ശപിച്ചു, എങ്ങനെ ഇത്രത്തോളമായി അവൾക്കു തന്നെ അറിയുമായിരുന്നില്ല.

അവൾ ഒന്ന് ഉറക്കെ കരയണം എന്നാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു .
ഇല്ല തനിക്കു ഒരിക്കലും തന്നെ താലികെട്ടിയ തന്റെ ഭർത്താവിനെ വിട്ടു പോവാൻ കഴിയില്ല. ഈ ജന്മത്തിൽ തന്റെ പുരുഷൻ, അതു അദ്ദേഹം മാത്രമാണ്. അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
അതു ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു തോന്നൽ മാത്രാ മായിരുന്നു, യഥാർത്ഥ സ്നേഹം അതു തന്റ ഭർത്താവ് തന്നെയാണ് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അപ്പോഴും ഗേറ്റിനു പുറത്തു നിന്നു സുരേഷിന്റെ കാൾ അവളുടെ മൊബൈലിൽ ഫോണിൽ തട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
അവൾ ആ മൊബൈൽ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു, സിം വലിച്ചൂരി.
എന്നെന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിച്ചു മൊബൈലിൽ ഫോണിൽ നിന്നും....,അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും............

നന്ദി,
ഷിഹാബുദീൻ. കെ. പി,
ദുബായ്.

***ഒരു ചെറിയ അനുഭവ കുറിപ്പ് ***

***ഒരു ചെറിയ അനുഭവ കുറിപ്പ് ***

വിദ്യ-അഭ്യാസ കാലഘട്ടം, അന്നത്തെ അഭ്യാസത്തിനു പോവാനായി പട്ടാമ്പി സ്റ്റാൻഡിൽ ബസ്സ് കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു .
പെട്ടന്നാണ് ഞാൻ ശ്രദിച്ചത് അതികം ദൂരെ അല്ലാതെ നിർത്തി ഇട്ട ബസ്സിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നു.

അവൾ എന്നെ യാണ് നോക്കുന്നതെന്നു ഉറപ്പായപ്പോൾ ഞാനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.
അതേ നാണയത്തിൽ തിച്ചടിച്ചു, തിരിച്ചവളെയും നോക്കി.
(സാദാരണ പെൺകുട്ടികളെ നോക്കാറില്ല, ഇതിപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒരു അത്യാവശ്യം ആയത്കൊണ്ടാ കേട്ടോ ")
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഇമവെട്ടാതെ പരസ്പരം നോക്കി രസിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് പെട്ടെന്ന് രസംകൊല്ലിയായ ആ ബസ് ഡ്രൈവർ ബസ്സ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു ഓടിച്ചു പോയത്.

നല്ല പരിചയമുള്ള മുഖം, അവൾ പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഓർത്തത്,
അതേ അതു.. അവളാണ്... അവൾ... പ്രീഡിഗ്രി ക്കു S N G S കോളേജിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.

പക്ഷെ രണ്ടു വര്ഷം ഒരേ കോളേജിൽ അടുത്തടുത്ത ക്ലാസ്സുകളിൽ ഒന്നിച്ചു പടിച്ചിട്ടും അവളിൽ നിന്നും അങ്ങനെ ഉള്ള നോട്ടമോ പെരുമാറ്റമോ ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
എന്നിട്ടു ഇപ്പൊ.. എന്താ ഇങ്ങനെ? അതും യാദൃച്ഛികമായി കണ്ടപ്പോൾ.... ഞാൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.

എനിക്കു വ്യക്ത മായി ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല എന്തായാലും അതു വെറും ഒരു പരിചയ കാരനോടുള്ള നോട്ടമല്ല.
അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ, ആ ചിരിയിൽ എവിടെയോ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ റോസാപൂ മൊട്ടിടുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം ഉള്ളിൽ തോന്നി.

ആ സംശയം തീർക്കാനായി ഇത്ത്യാദി കലകളിൽ വിദഗ്ദനായ ഒരു സുഹൃത്തിനോട് നടന്നതെല്ലാം വിശതീകരിച്ചു...
എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞു അവൻ പറഞ്ഞു "അളിയാ ഇത് അതു തന്നെ പ്രേമം... പ്രേമം..... ഉറപ്പാ,വിട്ടു കളയണ്ട.... ".

അവന്റെ വാക്കുകൾ എനിക്ക് പ്രചോദനമായി,
കാരണം ഇച്ചിരി കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന കൊച്ചായിരുന്നെ .....

പിന്നെ ഏതൊരു കൗമാര ക്കാരെനെയും പോലെ എന്റെ ചിന്തയിൽ എപ്പോഴും അവളെകുറിച്ചായി, അവളുടെ ആ നോട്ടം, ആ ചിര........., ("ഒരു റൊമാന്റിക് സോങിനുള്ള എല്ലാ സാഹചര്യവും ഉണ്ടായിട്ടും പാടാൻ അറിയാത്ത ഒറ്റ കാരണം കൊണ്ട് ഞാൻ പാടാതെ പിടിച്ചുനിന്നു").

രണ്ട്‌ ദിവസം കഴിഞ്ഞു പ്രീ ഡിഗ്രി സപ്ലി എക്‌സാമിനുള്ള ഹോൾടിക്കറ്റ് വാങ്ങാൻ S N G S കോളേജിൽ പോയപ്പോഴാണ് പിന്നെ അവളെ കണ്ടത്.
ഹാൾടിക്കറ്റ് വാങ്ങി ഓഫിസിനു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ അതാ എതിർ വശത്തെ വരാന്തയിൽ നില്കുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നെ തന്നെ നോക്കി.
ഞാൻ കൈ ഉയർത്തി കാണിച്ചു തിരിച്ചു അവളും, പിന്നെ എന്റെ അടുത്തു വന്നു.
അവളുടെ വാക്കിലും നോക്കിലും ശരീര ഭാഷയിലും എല്ലാം ഒരു പ്രണയനിയുടെ നാണം ഉണ്ടായിരുന്നു .
അവളുടെ സംസാരവും ചിരിയും കൊഞ്ചലും എല്ലാം ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.
സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത് ശരിതന്നെ, ഇതു അതു തന്നെ പ്രേമം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു,

എന്നാലും ഇത്രയും കാലം ഒരുപാട് പെൺപിള്ളേരുടെ പിന്നാലെ നടന്നിട്ടും ഒരുത്തി പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല, അപ്പഴാ ഇവൾ അതും ഇങ്ങോട്ടു..... (ആ.... എല്ലാത്തിനും അതിന്റെതായ സമയം ഉണ്ടല്ലോ ദാസാ. ല്ലേ )

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു നില്കുന്നതിനിടക്ക് അവൾ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു ഡിഗ്രിക്ക് ഇഅവടെത്തന്നെ ചേർന്നു,
'വളരെ നന്നായി' ഞാൻ പറഞ്ഞു.

തുടർന്നുണ്ടായ ചില സംഭാഷണ ശകലങ്ങൾ.

അവൾ : അല്ല നീ ഇപ്പൊ എവടെ പടികുന്നെ ?

ഞാൻ: ഷൊർണുർ.

അവൾ: ഒക്കെ.., ഇപ്പൊ എന്താ ഇവിടെ.

ഞാൻ: ഹാൾ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങാൻ.

അവൾ : ഹാൾ ടിക്കറ്റ്..!!!! ?

ഞാൻ : അതേ സപ്പ്ളി ഉണ്ട്, പ്രീ ഡിഗ്രി.

അവൾ : അപ്പൊ.... അപ്പൊ നീ ഷൊർണ്ണൂർ ഡിഗ്രിക്കല്ലേ പഠിക്കുന്നെ...!!! ?

ഞാൻ : അല്ല ഞാൻ വേറെ ഒരു കോഴ്സ് ചെയ്യുവാ.
പ്രീ ഡിഗ്രി... രണ്ടു പേപ്പർ കൂടി കിട്ടാനുണ്ട്.

അവൾ : അപ്പോ പ്രീഡിഗ്രി തോറ്റു ലെ..!!! ?

അതു പറഞ്ഞു തീർന്നതും അവളുടെ മുഖഭാവം മാറി, പെട്ടെന്ന് ഗുഡ് ബൈ പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വന്നതിനേക്കാൾ വേഗത ഉണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ തിരിച്ചു പോക്കിന്.
"മ്മടെ നാടൻ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞ പോയ വഴിയിൽ പുല്ലു മുളക്കില്ല "

ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി, അവിടെ ഒന്നും ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പിന്നെയാണ് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പു മനസ്സിലായത്.

"അല്ല ഈ പ്രണയിക്കാനുള്ള മിനിമം ക്വാളിഫിക്കേഷൻ പ്രീഡിഗ്രി ആണോ.....!!!?
ഈ രമണനും..ഷാജഹാനും... എന്തിനു നമ്മടെ പരീക്കുട്ടി (കൊച്ചു മുതലാളി ) ഒക്കെ പ്രീഡിഗ്രി പാസ് ആയവരാ..!!!!?
ഞാൻ രോക്ഷത്തോടെ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു.

എനിക്കു വാശിയായി എങ്ങനേലും പ്രീഡിഗ്രി പാസ് ആവണം "
കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ചു പാസ് ആയി (അതു അറിഞ്ഞിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല സർക്കാർ അതോടെ പ്രീഡിഗ്രി നിർത്തി)

പാസ് ആയ സർട്ടിഫിക്കറ്റും കയ്യിൽ വച്ച് നടന്നത് മിച്ചം, അവളന്നല്ല ഒരുത്തിയും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം വിവാഹിതനായി,
വിവാഹ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിലെ ചില സംഭാഷണങ്ങൾക്കു ഇടയിൽ ഭാര്യ പറയുവാ "ശരിക്കും ഞാൻ ഒരു P G കഴിഞ്ഞ ഒരാളിനെ വിവാഹം കഴിക്കാനാ ആഗ്രഹിച്ചത്".....!!! പിന്നെ.... ഇതിപ്പോ എയർപോർട്ടിൽ ജോലി... എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ.............

"അല്ലെങ്കിലും ഈ പെണ്ണുങ്ങൾ ഇങ്ങനാ നമ്മുടെ കയ്യിൽ ഇല്ലാത്തതിനായിരിക്കും അവർ ആഗ്രഹിക്യ് ".

നന്ദി,
ഷിഹാബുദീൻ. കെ. പി,
ദുബായ്.

***അലീന ***(ചെറുകഥ )

***അലീന ***(ചെറുകഥ )

ഒരു കയ്യിൽ ഗിറ്റാറും, മറുകയ്യിൽ അവൾക്കു കൊടുക്കാനുള്ള ഒരു കൂട ചുവന്ന റോസാ പൂക്കളുമായി (ചുവന്ന റോസാപൂക്കൾ അവൾക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു ) ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും അയാൾക്ക് പോകേണ്ട ബസ്സ് പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “ഓ... ഇനി ഇപ്പൊ അടുത്ത ബസ്സ് അരമണിക്കൂർകഴിഞ്ഞേ...ഉള്ളോ
അവളോട് പറഞ്ഞ സമയത്തു എത്താൻ കഴിയും എന്നു തോന്നുന്നില്ല".
വൈകിയാൽ അവൾ പരിഭവിക്കും, അല്ലെങ്കിലേ അവൾ ഒരു തൊട്ടാവാടി പെണ്ണാ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മതി പിണങ്ങാൻ. അയാൾ ഓർത്തു.

അടുത്തെങ്ങും ഒരു ഓട്ടോ പോലും ഇല്ല....
അതുവഴി കടന്നു പോകുന്ന ഓരോ വാഹനങ്ങൾക്കും കൈ കാണിച്ചു നോക്കി ഒരു ഫലവും ഉണ്ടായില്ല. എല്ലാവരും അവരവരുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്കുള്ള പാച്ചലിലാണ്.
അയാൾ തിരക്കിട്ടു മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്തു
വിരലുകൾ അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ നമ്പറിനായിപരക്കം പാഞ്ഞു.
ഡൈൽ ചെയ്തു... "നാശം ഔട്ട് ഓഫ് റേഞ്ച്".
അല്ലങ്കിലും അവൻ ഇങ്ങനാ..ഒരാവശ്യത്തിന് കിട്ടില്ല.

ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതൊന്നും കൂസാതെ അയാൾ കടന്നു പോകുന്ന ഓരോവാഹങ്ങൾക്കും കൈ കാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.ഒരു വണ്ടി പോലും നിറുത്തിയില്ലെങ്കിലുംഅയാൾക്കു നിരാശ തോന്നിയില്ല, അയാളുടെമനസ്സിൽ മുഴുവൻ അവളായിരുന്നു, അവൾക്കുകൊടുത്ത വാക്കായിരുന്നു.

അങ്ങനെ അടുത്ത ബസ്സ് വന്നു ധൃതിയിൽ ബസ്സിൽ ചാടി കയറി സൈഡ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
പാതയോരത്തെ പച്ചപ്പിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കേ
തണുത്ത ഇളം കാറ്റ് അയാളെ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു.. ചാറ്റൽ മഴത്തുള്ളികൾ തണുപ്പിന് ആക്കം കൂട്ടി ....ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അയാൾ അറിയാതെ ചില പഴയ ഓർമകളിലേക്ക് തെന്നിവീണു.

"ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടതും, ഇഷ്ട്ടം തോന്നിയതും, അത് പറയാൻ പുറകെനടന്നതും എല്ലാം..... എല്ലാം..... ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് പോലെ മനസ്സിൽ മിന്നി മറഞ്ഞു.
ഒരു ഞായറാഴ്ചകുർബ്ബാന കഴിഞ്ഞു പള്ളിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോഴാണ് അയാൾ അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്. പിങ്ക് നിറമുള്ള ചുരിദാറണിഞ്ഞു, വേദ പുസ്തകം നെഞ്ചോടുചേർത്ത് കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം പള്ളിവരാന്തയിലൂടെ നടക്കുന്ന അവളെ അയാൾ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു.
പിന്നീട് പരിചയപെട്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും കാണാൻശ്രമിച്ചു, പതിയെ ആ പരിചയം സൗഹൃദമായി പിന്നീട് പ്രണയവും....

"ചേട്ടാ…. ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം എത്തിട്ടോ "

കൺഡക്ടറുടെ വിളികേട്ടാണ് അയാൾ ഉണർന്നത്. ചുറ്റും നോക്കി. ഓ... ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥാലം എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ബസ്സിൽനിന്നും ഇറങ്ങി, വാച്ചിൽ നോക്കി അല്പം വൈകി. അയാൾധൃതിയിൽ നടന്നു.
അവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും പതിവ് പോലെ അവൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ തന്നെ അൽപ്പം പരിഭവിച്ചാണ് നിൽപ്. താൻ പറഞ്ഞ സമയത്തു എത്താത്തതിന്റെയാ.

വെള്ള വസ്ത്ര ദാരിണിയായ, അവളുടെ മുടിക്ക് സായാഹ്‌ന സൂര്യന്റെ ചുംബനം ഏൽക്കുമ്പോൾ സ്വർണ്ണ നിറമായിരുന്നു.
അടുത്ത് ചെന്ന് അവൾക്കായി വാങ്ങിയചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കൾ അവൾക്കു നേരെനീട്ടിയങ്കിലും അവൾ അത് വാങ്ങാതെ പരിഭവം ഭാവിച്ചു തിരിഞ്ഞുനിന്നു. ആ ചുവന്ന റോസാ പൂക്കൾ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു അവൾക്കഭിമുഖമായ് മുട്ട്കുത്തി നിന്ന്‌ ഗിറ്റാറിൽ വിരലുകൾ ഓടിക്കാൻതുടങ്ങി... ഗിറ്റാറിന്റെ പതിഞ്ഞ സംഗീതം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ലയിച്ചു, അയാൾ പാടാൻതുടങ്ങി.... അതേ അവൾ സ്ഥിരമായി അവനെ കൊണ്ട് പാടിപ്പിക്കാറുള്ള അവളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടഗാനം.
സംഗീതാത്മകമായ അന്തരീക്ഷം. അവന്റെ സംഗീതം അവളുടെ കർണ്ണപാടങ്ങളെ കുളിരു കൊള്ളിച്ചു അവളുടെ പരിഭവം വെണ്ണ പോലെ അലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതായി. മുഖത്തു പുഞ്ചിരി വിടരാൻതുടങ്ങി,
പതിവുപോലെ അവർ അവരുടേതു മാത്രമായ പ്രണയലോകത്തേക്ക് കടന്നു. തോളോട് തോൾ ചേർന്നിരുന്നു സല്ലപിച്ചു, തണുത്ത കാറ്റ് അവരെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു , പൂക്കൾ സുഗന്ധം പരത്തി, ചിത്രശലഭങ്ങൾ അവർക്കു ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു പറന്നു. അവനും അവളും അവരുടെ മാത്രം ലോകത്തായിരുന്നു ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അറിയാതെ പ്രണയം പരസ്പരം പങ്കിട്ടു.

സൂര്യൻ കടലിലേക്ക് മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടു, മാനത്തു നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ അവർ അതൊന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പ്രണയാതുരമായ ഏതോ നിമിഷത്തിൽ അവളുടെ അധരങ്ങൾ എന്തിനോ കൊതിക്കുന്നതായി അയാൾക്കു തോന്നി , അയാളും അതാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു, അയാൾ അവളുടെ മുഖം തന്റെ മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ചു........................

പെട്ടന്നാണ് ഒരു പരുക്കൻ ശബ്ദതിൽ എന്തോ പുലമ്പി കൊണ്ട് ആരോ തന്റെ തോളിൽ തട്ടി വിളിക്കുന്നത് കേട്ട്, ഏതോ സ്വപ്നലോകത്തു നിന്നും ഞട്ടി ഉണർന്ന് അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്.
അൽപ്പം മുഷിഞ്ഞ വേഷധാരിയായ ഒരു വൃദ്ധൻ, അയാളുടെ കയ്യിലെ എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ ഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ലയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു , അവൻ ചുറ്റും നോക്കി വിജനം , കൂര കൂരിരുട്ടു, മാനം കറുത്ത് ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു ചീവീടുകളുടെ പതിഞ്ഞ ശബ്‌ദം അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അങ്ങിങ്ങായി പാറി നടക്കുന്ന മിന്നാമിന്നികളുടെ വെട്ടം മാർബിൾ പ്രതലങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,

"പറഞ്ഞതു കേട്ടില്ലാന്നുണ്ടോ !!!? " ആ വൃദ്ധൻ കുറച്ചുഅമർഷത്തോടെ ചോദിച്ചു, ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത അയാളുടെ മുഖഭാവം കണ്ട വൃദ്ധൻ ആവർത്തിച്ചു….. " പെട്ടെന്ന് പ്രാത്ഥിച്ചുപൊയ്ക്കോളൂ സെമിത്തേരി ഗേറ്റ് അടക്കാൻപോവ്വാ!!!!! "

കറുത്തിരുണ്ട മാനം കണ്ണീർ പൊഴിക്കാൻതുടങ്ങി, അയാൾ നനഞ്ഞുകുതിർന്നു, വൃദ്ധൻ പള്ളി മേടയില്ലേക്ക് ഓടികയറി,
മഴത്തുള്ളികളുടെ പ്രഹരമേറ്റു, പാതി വാടിയ ആ ചുവന്ന റോസാപൂക്കളുടെ ഇതളുകൾ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴ വെള്ളം വീഴുമ്പോൾ ആ മാർബിൾ സ്തൂപത്തിൽ കൊത്തി വെക്കപ്പെട്ട അവളുടെ പേര് അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ വ്യക്തമാവാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു...... ..

"അലീന
ജനനം: 11/ 4/1996
മരണം: 20/7/2016"

നന്ദി,
ഷിഹാബുദീൻ. കെ. പി,
ദുബായ്,

ആ ഇമ്മിണി വല്യേ ചോദ്യം

പതിവ് പോലെ ഞാൻ അന്നും അവളെ കണ്ടു.

ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു ഷൊർണ്ണൂർ ബസ്റ്റാൽ എത്തിപ്പോഴേക്കും അവൾ എനിക്ക് മുൻപേ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവൾ ഒരു നല്ല പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു തിരിച്ച ഞാനും. പിന്നെ അടുത്ത് വന്നു ഞങ്ങളുടെ പതിവ് സംഭാഷണത്തിൽ മുഴുകി.

അവൾ ഷൊർണ്ണൂർ കോൺവെന്റ് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു ഒൻപതാം ക്ലാസ്സ്‌കാരി ആയിരുന്നു.

ഞാൻ പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു തോറ്റ പേപ്പറുകൾ എഴുതി എടുക്കാൻ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയുമായി മല്ലിടുന്ന കാലം. വര്ഷം കളയണ്ടല്ലോ, എന്തെങ്കിലും കോഴ്സ് ചെയ്യാം എന്നുകരുതി തുല്യ ദുഖിതനായ കൂട്ടുകാരൻ മൊയ്‌തു നെയും കൂട്ടി 'ഇലക്ട്രോണിക്സ് $ടെലി കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ, പഠിക്കാൻ ഷൊർണ്ണൂർ ഉള്ള ഒരു ഇൻസ്റ്റിട്യൂട്ടിൽ ചേർന്നു.

അവിടെ ഞങ്ങൾ ഒരു ഫുൾ ഗാങ് തന്നെ ഉണ്ടാർന്നു (അസീസ് , മൊയ്‌ദു,ദീപക്, നബീൽ ,ഹാരിസ്, നവീൻ ).... എല്ലാം ഒന്നിനൊന്നു മെച്ചം. ക്ലാസ്സിൽ പെൺകുട്ടികൾ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ക്ലാസ്സിനു അകത്തും പുറത്തും ഞങ്ങൾ സാമാന്യം നല്ല അലമ്പായിരുന്നു . പരസ്പരം ചീത്തവിളി, മോഹൻ ലാൽ മമ്മൂട്ടി ഫാൻസ്‌ തമ്മിലുള്ള അടി,പെണ്പിള്ളേരുടെ പേര് പറഞ്ഞു കളിയാക്കൽ.... .. ഇതൊക്കെ ആയിരുന്നു പ്രധാന പരിപാടികൾ.

അവളു മായുള്ള എന്റെ ചങ്ങാത്തം ഗോസിപ് വീരന്മാരായ എന്റെ കൂട്ടുക്കാർ പലതരത്തിൽ പറഞ്ഞു
കളിയാക്കുമായിരുന്നു.
അവൾക്കെന്നോട് 'പ്രേമം ആണ് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അങ്ങനാണ് ഇങ്ങനാണ്, തുടങ്ങി അവരുടെ ഇഗിതങ്ങൾക്കനുസരിച്
പലതും. ,

അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ലെന്നെനിക്കറിയാം.
എന്തായാലും എന്റെ സാമിപിയം എന്നോട് സംസാരിക്കാനും അവൾ ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നു അതെനിക്കറിയാം.

ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു ഷൊർണ്ണൂർ നിന്നും ഒരേ ബസ്സിൽ ആണ് ഞങ്ങൾ പോയിരുന്നത് അവൾ വാടാനാംകുറിശി ഇറങ്ങും. ഞാനും എന്റെ ഗോസിപ് വീരൻമ്മാരും പട്ടാമ്പിയിലും.
ബസ് യാത്രക്കിടയിൽ എനിക്കു സീറ്റ് കിട്ടിയാൽ അവളുടെ ബാഗും ബുക്‌സും എല്ലാം ഞാൻ പിടിക്കണം നേരെ തിരിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു .
ഒരിക്കൽ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കാൻ എന്നെ ക്ഷണിച്ചു ഞാൻ ആ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു. ഇത് കണ്ട നമ്മടെ ഗോസിപ്പ് വീരൻമ്മാർ എന്നെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ്സ്ന്റെ പുറകു വശത്തു നിന്നു എന്തൊക്കെയോ കമന്റസും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അതൊന്നും കേൾക്കാത്ത പോലെ ഇരുന്നു.

അവന്മ്മാരുടെ ഗോസിപ്പ് നിരന്തരം കേട്ടിട്ടോ, കൗമാര കാരന്റെ ചാപല്യമോ എന്നറിയില്ല എനിക്കും ചിലപ്പോ അവളോട് എന്തൊക്കെയോ...... തോന്നാൻ തുടങ്ങി. അതിനു പ്രണയം എന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ലാട്ടോ, പിന്നെ എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതെ എനിക്കറിയില്ല.

ഇനീപ്പോ അവൾക്കെന്നോട് ശരിക്കും പ്രണയം ആയിരിക്കോ.....!!! ? പക്ഷെ അവൾ അങ്ങിനെ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.... !!!? അവളുടെ സംസാരത്തിനു അങ്ങനെ ഒന്നും തോന്നിയിട്ടുമില്ല.
"ചില പെൺകുട്ടികൾ അങ്ങിനെ പെട്ടെന്നു പിടിതരില്ല , അവർ നമ്മളെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കും" എന്റ ഗോസിപ് വീരന്മാരുടെ ചില കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ഓർത്തു പോയി.

പിനീടുള്ള ഞങ്ങടെ കൂടിക്കാഴ്ച്ചയിൽ എല്ലാം ഞാൻ അവളുടെ മനസ്സ് അറിയാൻ ശ്രമിച്ചു, അവളോട് തുറന്നു ചോദിക്കാനും പലവട്ടം ശ്രമിച്ചു.
"ഓരോ തവണയും എതിരാളിയുടെ ഗോൾ മുഖത്തേക്ക് അതി വിദഗ്തമായി പന്ത് കൊണ്ടുപോയി പോസ്റ്റിനു പുറത്തേക്കടിക്കുന്ന ഫുട്ട്ബാളറെ പോലെ ആയിരുന്നു ഞാൻ എന്നെനിക്കു തോന്നി".

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞു ഇനി ക്ലാസ്സ് ഇല്ല ഒരു മാസം സ്റ്റഡിയിങ് ലീവ് പിന്നെ എക്സാം.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം എക്‌സാമിന്റെ എന്തോ ഒരാവിശ്യത്തിന്നായി ഞങ്ങൾ ആറുപേർ മൂന്ന് ബൈക്കുകളിൽ ആയി ഷൊർണുരിൽ വന്നു. ഇൻസ്റ്റിട്യൂട്ടിൽ പോയി വന്ന ആവിശ്യം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോകുമ്പഴേക്കും സ്കൂൾ വിടുന്ന സമയം ആയിട്ടുണ്ടാർന്നു.
പക്ഷെ ബൈക്കിൽ ഫ്രൻഡ്‌സും ആയി അടിച്ചു പൊളിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഓർമ്മപോലും ഉണ്ടായില്ല.
ഷൊർണ്ണൂർ നിന്നും കുളപ്പുള്ളി എത്തി അവിടെനിന്നും പട്ടാമ്പിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ മൂന്ന് ബൈക്കും റോഡിൽ നിരയായി മൂന്ന് സമാന്തര രേഖകൾ പോലെ മുൻപോട്ടു പോകുന്നതിനിടയിൽ വാടാനാം കുറിശി എത്തിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി മുൻപോട്ടു വന്നു കൈ കാണിച്ചു മൂന്ന് ബൈക്കും ഒന്നിച്ചു ചവിട്ടി നിറുത്തി .

ഓഹ്.. അതു അവൾ ആയിരുന്നു, കൂടെ വേറെ ഒരുപെണ്കുട്ടിയും ഉണ്ട്.

അവളുടെ സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ്സ് ഇറങ്ങി വീട്ടിലേക്കു നടക്കുന്ന വഴി.
അവൾ ഓടി അടുത്ത് വന്നു എന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു റോഡിന്റ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
(എന്തായാലും കണ്ടത് നന്നായി മനസ്സിൽ ഉള്ള ആ സംശയം തീർത്തുകളയാം. ഞാൻ ചോദിക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ചു. ഇനി ചിലപ്പോ ഒരിക്കലും കണ്ടില്ലെന്നുംവരാം )

ഞാൻ ഇന്ന് കാണണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു അവൾ പറഞ്ഞു.
എന്റെ മനസിന്റെ ഉത്കണ്ഠ തെല്ലും പുറത്തു കാണിക്കാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു, എന്തുപറ്റി..?
ബാഗിൽ നിന്നും രണ്ടു ചോക്ലേറ്റ് എടുത്ത് എനിക്കു നേരെ നീട്ടിയിട്ടു പറഞ്ഞു '
'ഇന്നെന്റെ പിറന്നാളാ'.

ഓഹ് അതുശരി, ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
തുടർന്നുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിലും
എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള "ആ ഇമ്മിണി വല്യേ ചോദ്യം" ചോദിക്കാൻ പലവട്ടം ശ്രമിച്ചു പക്ഷെ ഞാൻ പിന്നെയും, ആ പഴയ ഫൂട്ട്ബോളെറെ പോലെ തന്നെ ആവുക യായിരുന്നു,.

പെട്ടെന്നാണവൾ മാറി നിന്നിരുന്ന കൂട്ടുകാരിയെ അടുത്ത് വിളിച്ചു് എനിക്കു പരിചയപെടുത്തി, തിരിച്ചു എന്നെ കൂട്ടുകാരിക്കും.

ടീ "ഇതാണ് ഞാൻ പറയാറുള്ള എന്റെ ശിഹാബ് ഏട്ടൻ....... "

ഏട്ടൻ....

ആ ഒൻപതാം ക്ലാസ് കാരിയുടെ മുൻപിൽ പത്തൊൻപതു കാരനായ ഞാൻ തീരെ ചെറുതായപോലെ തോന്നി.... ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും പ്രദീക്ഷിക്കാത്ത സ്ഥാനമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ എനിക്കു "ഏട്ടൻ ".

ഞാൻ അല്പ നേരത്തേക്ക് ഷോക്ക് ആയി പോയി .
"അല്ലങ്കിലും ഈ പെണ്കുട്ടികൾ ഇങ്ങനാ ചില കാര്യങ്ങളിൽ നമ്മളെ ഞെട്ടിച്ചു കളയും. "

അനിയത്തി കുട്ടിക്ക് പിറന്നാൾ ആശംസയും നേർന്നു യാത്ര പറഞ്ഞുതിരിച്ചുനടന്നു.
കുറ്റബോധം കൊണ്ട് എന്റെ നെറ്റി തറയിൽ മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.

തിരിച്ചു ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ ചെന്ന് കയറി.
അപ്പോഴും എന്റെ ഗോസിപ്പ് വീരന്മാർ പുതിയ ഗോസിപ് ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിയുന്നു...........................................

നന്ദി,
ഷിഹാബുദീൻ. കെ. പി,
ദുബായ്.