Showing posts with label അശോക് വാമദേവന്‍. Show all posts
Showing posts with label അശോക് വാമദേവന്‍. Show all posts

സുമയ്യായുടെ ഉമ്മ


സുമയ്യായുടെ ഉമ്മ
‌‌‌‌‌-‌‌‌---------------------‌‌‌
പഴയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പൊടി തട്ടി വയ്ക്കുന്നിടക്കാണു 2008 ലെ യാത്രാ ഡയറി കണ്ണില്‍ തടഞ്ഞത്. സ്ഥിരമായി ഡയറി എഴുതാറില്ലെങ്കിലും, യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ കുറിച്ച് വയ്ക്കാറുണ്ട്, യാത്ര ചെയ്ത തീയതി, കണ്ടുമുട്ടിയവര്‍, കൂടെ യാത്ര ചെയ്ത സുഹൃത്തുക്കള്‍, കടന്ന് പോയ എയര്‍പോര്‍ട്ടുകള്‍ , സഞ്ചരിച്ച വിമാനം അങ്ങനെ ചില കുറിപ്പുകള്‍.
രണ്ടായില്‍രത്തി എട്ട് ഇന്നേ ദിവസം യാത്ര ചെയ്തിരുന്നുവോ എന്ന് ഒരു കൗതുകത്തിനു മറിച്ചു നോക്കി. യാത്ര ചെയ്തിരിക്കുന്നു.തിരുവനന്തപുരം- ദുബായി- ഇസ്താംബൂള്‍- അല്‍മാട്ടി വഴി അത്തിറാവു. അനുഭവങ്ങളില്‍ ഒരു വരി മാത്രം.
സുമയ്യായുടെ ഉമ്മ??
രാത്രി മുഴുവന്‍ യാത്രയും പിന്നെ ദുബായി എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെ നാലു മണിക്കൂറത്തെ കാത്തിരിപ്പും. എല്ലാം കൊണ്ടും നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. ഇനിയും പത്ത് പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ യാത്ര ചെയ്താലെ എത്തിപ്പെടേണ്ടിടത്ത് എത്തുള്ളു. അടുത്ത ഫ്ലൈറ്റില്‍ ഒരു ജനാലക്കരികിലുള്ള് സീറ്റ് ചോദിച്ചെങ്കിലും ബോര്‍‌ഡിംഗ് പാസ് തന്ന അറബി സുന്ദരി ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
സോറി സര്‍, ഇറ്റ്സ് നോട്ട് അവൈലബില്‍.
മധ്യഭാഗത്തുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. വിന്‍ഡോയ്ക്കരികില്‍ ഒരു വെള്ളക്കാരന്‍ കട്ടിയുള്ള ഒരു പുസ്തകവും വായിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാളെ ഒന്നു വിഷ് ചെയ്ത് ട്രാവലിങ്ങ് പില്ലോ ഊതി വീര്‍പ്പിച്ചു ഉറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് തുടങ്ങി.
ടൈറ്റ് ജീന്സും , ചെറിയ ഇറുകിയ ടീഷര്‍ട്ടും, ഹൈ ഹീല്‍ഡ് ചപ്പലും ചെമ്പിച്ച മുടിയുമുള്ള ഒരു വെളുത്ത സുന്ദരി അരികിലെത്തി അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗ് ഓവര്‍ ഹെഡ് ലോക്കറില്‍ വയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി ബാഗ് ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളിവെയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ട് ഒന്ന് സഹായിക്കാന്‍ എഴുന്നേറ്റ്, ലോക്കറിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റു ബാഗേജുകളെല്ലാം ഒതുക്കി അവളുടെ ബാഗിനും ഇടം കണ്ടെത്തി.
ചുമന്ന ചായം പുശിയ സുന്ദരമായ ചുണ്ടുകളില്‍ ഒരു വശ്യമായ ചിരി സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു,
താങ്ക്‌സ്.
ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ ഒരു റഷ്യന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ പോലെയുണ്ട്. ഇരുപത്തഞ്ചിനപ്പുറം പ്രായം വരില്ല. ദുബായിലും മറ്റും ഇപ്പോള്‍ ഒരുപാട് റഷ്യന്‍സ് ജോലിചെയ്യുന്നതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയാരെങ്കിലുമായിരിക്കുമെന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. ഏതായാലും ഒന്നു പരിചയപ്പെടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷ് അറീയില്ലായെങ്കില്‍ അറീയാവുന്ന റഷ്യന്‍ ഭാഷ വച്ചു സംസാരിക്കണം. ടര്‍ക്കിഷ് എയര്‍ലെന്‍സ് പറന്നുയര്‍ന്നു. ആഹാരമൊക്കെ കൊടുത്ത് തീരുന്നത് വരെ എന്തായാലും ശരിക്കുറങ്ങാന്‍ സാധിക്കില്ല. അതു വരെ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാം. എയര്‍ ഹോസ്റ്റസ് കൊണ്ടൂവന്ന പത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും അവള്‍ ഖലീജ് ടൈം‌സ് എടുത്ത് വായിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഇംഗ്ലീഷ് വശമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
ഒന്നു വിഷ് ചെയ്തിട്ട് റഷ്യക്കാരിയാണൊ എന്ന് ചോദ്യത്തിന് അവള്‍ മറുപടി തന്നു,
അല്ല, റൊമാനിയന്‍.
അപ്പോള്‍ ഇസ്താംബൂളിലേക്ക് എന്തിനാ പോകുന്നെ?
അവിടെ നിന്ന് എനിക്ക് കണക്ഷന്‍ ഫ്ലൈറ്റ് ഉണ്ട്,
ദുബായിലെന്തു ചെയുന്നു?
ഇവിടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൂടെ.
എന്താ ഒറ്റക്ക് നാട്ടിലേക്ക് ? ഭര്‍ത്താവ് കൂടെ വരുന്നില്ലെ?
ആരും കുടെയില്ല, ഞാന്‍ ഒറ്റക്കാ ഇപ്പോള്‍. എന്നെന്നേക്കുമായി ഞാന്‍ ഈ നാട് വിട്ട് പോകുന്നു.
എന്നന്നേക്കുമായി? ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
അവള്‍ അതെ എന്ന് തലകുലുക്കി കാണിച്ചു. പിന്നെ കണ്ണുകളടച്ച് സീറ്റില്‍ ചാരിയിരുന്ന് എന്തോ ആലോചിച്ചു. ആ ഭാവത്തില്‍ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങളുള്ള ഒരു പെണ്ണാണ് തൊട്ടരികിലിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. ഇനി ഒന്നും ചോദിക്കണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ച് കണ്ണുകളടച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരി.
എയര്‍ ഹോസ്റ്റസ് ജ്യൂസും വെള്ളവുമായൊക്കെയെത്തി. ഒരു ഗ്ലാസ് ഓറഞ്ച് ജ്യൂസ് മേടിച്ചു കുടിച്ചു. അരികിലിരിക്കുന്ന റൊമാനിയക്കാരി ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം മേടിച്ചു . അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അല്പം മുന്പ് കടന്ന് വന്ന വിഷാദം മാറി ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും പ്രസന്നമായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇനിയൊരു സംഭാഷണം ഒഴിവാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
വെള്ളം കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഗ്ലാസ്സ് ഫുഡ് ട്രേയില്‍ വച്ചിട്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു,
ഇന്ത്യക്കാരനാണൊ?
അതെ?
എന്താ ജോലി? എവിടാ ജോലി?
ജോലിയും സ്ഥലവും പറഞ്ഞു.
ക്ഷമിക്കണം, ഞാന്‍ പേരു ചോദിക്കാന്‍ വിട്ട് പോയി.
സാരമില്ലായെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പേര് പറഞ്ഞു. പകരമായി അവളുടെ പേര് ചോദിച്ചു.
എന്നെ സുമയ്യായുടെ ഉമ്മ എന്ന് വിളിച്ചോളു. അവള്‍ മറുപടിയെന്നോണം പറഞ്ഞു.
സുമയ്യ?
അതെ, എന്റെ മോളാ! , നിനക്കവളെ കാണണോ?
വേണമെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലകുലുക്കി. അവള്‍ കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ ബാഗ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിലെ പേഴ്സില്‍ വച്ചിരുന്ന മൂന്ന് വയസ്സുകാരി സുമയ്യായുടെ ചെറിയ ഫോട്ടോ കാണിച്ചുതന്നു.
ഫോട്ടോ കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളോട് ചോദിച്ചു, എവിടെയാ സുമയ്യ ഇപ്പോള്‍?
അവളുടെ ബാപ്പയുടെ കൂടെ,
സുമയ്യായെ കുടെ കൂട്ടാമായിരുന്നില്ലേ ഈ യാത്രയില്‍ ?
ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, ആ ദുഷ്ടന്‍ തന്നില്ല. നിനക്കറിയോ, ഞാന്‍ വീട് വിട്ടിറങ്ങൂമ്പോള്‍ പോലും എന്റെ മോളെ ഒന്നു കാണാന്‍, അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു ഉമ്മ കൊടുക്കാന്‍, അവളോട് യാത്രപറയാന്‍ പോലും അയാള്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.
അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീണ്ടൂം അവള്‍ കരഞ്ഞുപോയി. കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചിട്ട് വീണ്ടൂം പറഞ്ഞു,
ഞാന്‍ രാവിലെ ഉറക്കമുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ എന്റെ മോളെ കാണാനില്ല. അവന്‍ എന്റെ മോളെ എന്നില്‍ നിന്നും ഒളിപ്പിച്ച് വച്ചു. അവസാന നിമിഷം വരെ അവന്റെ കാല് പിടിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു, ഒന്നു കണ്ടാല്‍ മതിയായിരുന്നു. എനിക്കറിയില്ല., ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ അവളെ കാണാന്‍ കഴിയുമോയെന്ന്.
അവള്‍ വീണ്ടും വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
വല്ലാത്തൊരവസ്ഥ. എന്തു ചെയ്യണമെന്നോ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നോ അറിയില്ല. നിറഞ്ഞ് വന്ന കണ്ണുകള്‍ അവള്‍ കാണാതെ തുടച്ചു.
അവളൊന്നാശ്വസിച്ചെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ചോദിച്ചു,
എന്തിനാ നിങ്ങള്‍ പിരിയുന്നത്?
ഞാനല്ല. അവന് എന്നെ വേണ്ട! എത്ര കാലം സഹിക്കും. ഇനി നിന്നാല്‍ എന്നെ കൊല്ലും. ഇന്നലെ എന്നെ അടിച്ച് നിലത്തിട്ട് ബുട്ടിട്ട് എന്റെ കഴുത്തില്‍ അമര്‍ത്തി . ആരോ വന്നത് കൊണ്ട് എന്നെ കൊന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍..
എന്താ കാരണമെന്ന് പറയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?
അവനിപ്പോള്‍ വേറെ കല്യാണം കഴിക്കണം. ഞാന്‍ എതിര്‍ത്തു. പക്ഷെ എന്റെ എതിര്‍പ്പൊന്നും അവന്‍ കാര്യമാക്കുന്നില്ലായെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍, എന്റെ മോളോടൊത്ത് ജീവിക്കാനെങ്കിലും അനുവദിക്കാന്‍ അപേക്ഷിച്ചു. അവന്‍ സമ്മതിച്ചു.
പിന്നെ എന്താ? മോളോടോപ്പം അവിടെ ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?
അവന്‍ കെട്ടാന്‍ പോകുന്ന പെണ്ണ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല, എന്നെ ആ നാട്ടില്‍ തുടരാന്‍.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര വര്‍ഷമായി?
അഞ്ച് വര്‍ഷം. എന്റെ പതിനെട്ടാമത്തെ വയസ്സില്‍.
നിയമങ്ങളൊക്കെ കണിശമായി പാലിക്കുന്ന രാജ്യമല്ലെ? അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും നോക്കാമായിരുന്നില്ലെ?
അതിലൊന്നും കാര്യമില്ല. ഇവിടെയും നിയമം കാശുള്ളവര്‍ക്കാണു. വിശേഷിച്ചും ഇവിടത്തെ പൗരനാകുമ്പോള്‍.
അപ്പോള്‍. ഭര്‍ത്താവ് റൊമാനിയക്കാരനല്ലേ?
അല്ല. അയാള്‍ യു എ ഇ പൗരനാണ്.
നിങ്ങളുടെ കല്യാണം നടന്നത്?
അയാള്‍, റൊമാനിയയില്‍ പഠിക്കാന്‍ വന്നതായിരുന്നു. യൂണിവേഴ്സിറ്റയില്‍ നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അയാള്‍ അവസാന വര്‍ഷമായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആദ്യവര്‍ഷം. എനിക്കെന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം പോലും മുഴുപ്പിക്കാനായില്ല. അയാള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയ ഉടനെ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചു ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു.
അയാളുടെ വീട്ടിലാരുമില്ലെ? അവര്‍ക്കറിയില്ലെ ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം?
അയളുടെ ഉമ്മയുണ്ട്. വളരെ നല്ല സ്ത്രീ. പക്ഷെ അവര്‍ക്കൊന്നും ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കില്ല. പിന്നെയുള്ളത് അയാളുടെ താഴെ നാലു സഹോദരന്മാരാണ്. എല്ലാവരും ഇയാളെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരാണ്.
ആരുടെയെങ്കിലും പറഞ്ഞ് നിയമ സഹായം തേടാമായിരുന്നില്ലേ?
അതിലൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല. അയാളിവിടത്തെ വലിയ ഒരു കാശുകാരനാണ്. ഇവിടത്തെ പോലിസും മറ്റുള്ളവരുമൊക്കെ അയാള്‍ടെ ഫ്രണ്ട്സാണ്. എനിക്കെന്നല്ല, ആര്‍ക്കും ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. ഞാന്‍ സ്വമേധയാ ഈ രാജ്യം വിട്ട് പോയില്ലെങ്കില്‍ പോലീസിന്റെ സഹായത്തൊടെ എന്നെ അനാശാസ്യ പ്രവൃത്തിയുടെ പേരില്‍ ജയിലിലടക്കാനായിരുന്നു അയാളുടെ പ്ലാന്‍.
ഇതൊക്കെ നാട്ടില്‍-റൊമാനിയയില്‍ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ഞാന്‍ അങ്ങൊട്ട് ചെല്ലുന്നുവെന്ന് മത്രം അവര്‍ക്കറിയാം. ഒരിക്കലും എനിക്കവരോട് ഒറ്റക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അയളുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് മാത്രമെ സംസാരിക്കാന്‍ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു, അതും മാസത്തില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ.
അവിടെ ചെന്നിട്ട് ഇനി എന്ത് ചെയ്യാന്‍ കഴിയും?
ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. എനിക്കൊരു ജോലികിട്ടാനുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം പോലും നേടിയില്ല. എനിക്കെന്റെ മോളെ തിരിച്ച് കിട്ടിയാല്‍ മാത്രം മതി.
ഇസ്താംബൂളിലിറങ്ങി യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞു. കുറച്ച് നടന്നകന്നിട്ട് അവള്‍ തിരിച്ചു വന്നു ചോദിച്ചു
വിവാഹിതനാണൊ?
അതെ.
കുട്ടികള്‍?
ഉണ്ടെന്ന് തലകുലുക്കി.
ഒരിക്കലും ഭാര്യയെ പിരിയരുത്. വേദനിപ്പിക്കരുത്. അവര്‍ക്കത് താങ്ങാനാകില്ല.
മറുപടി പറയാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ നിറകണ്ണുകളോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നേയും അവള്‍ പറഞ്ഞു,
എന്റെ മോളെ എനിക്ക് തിരിച്ച് കിട്ടാന്‍ വേണ്ടീ എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പ്രാര്‍‌ത്ഥിക്കണം.
അവള്‍ നടന്നകന്നു. കണ്ണില്‍ നിന്നും അകന്ന് ജനക്കൂട്ടത്തിലൂടെ ഒഴുകി മറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ വീണ്ടും ഡയറിയിലെ ആ താളില്‍ നോക്കി. ഒന്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നെ എന്നെ മൂടിയ അസ്വസ്ഥത ഇന്നും അതേ തീവ്രതയില്‍. ഇന്നും ആ താളില്‍ ഒന്നും എഴുതി ചേര്‍ത്തില്ല. അക്ഷരങ്ങളേക്കാള്‍ മിഴിവോടെ സുമയ്യയുടെ ഉമ്മ ഒരു നൊമ്പരമായി എന്നും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ടാകും.
----------------------------------------
അശോക് വാമദേവന്‍.

ഊഴം


ഊഴം
-----
പുറത്ത്‌ എനിക്കധികം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. പകുതി തുറന്ന വാതിലിലൂടെ അവളെന്നെ അകത്തേക്ക്‌ ക്ഷണിച്ചു. ശീതീകരിച്ച മുറി. സാധാരണയിലധികം പൊക്കമുള്ള ഒരു കട്ടിലും അതിനെതിരെ മൃദുലമെങ്കിലും ഉറപ്പും കട്ടിയുമുള്ള ഒരു കസേര, ഒരൽപം പിന്നോട്ട്‌ ചാരിയിരിക്കാൻ പാകത്തിനുള്ളത്‌. എന്നെ, അവളതിൽ ഉപവിഷ്ടനാക്കി. അവൾ മുറിയുടെ മറ്റൊരു മൂലയിലേക്ക്‌ നീങ്ങി പുറം തിരിഞ്ഞ്‌ നിന്നു തയ്യാറെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ മുറിക്ക്‌ ചുറ്റും നോക്കി. എല്ലാം വളരെ ഭംഗിയായി ഒതുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്‌. വലിയ ഒരു നിലക്കണ്ണാടിയിൽ എന്റെ പ്രതിബിംബം ശ്രദ്ധിച്ചു, മുഖത്തൊരൽപം ക്ഷീണമുണ്ട്‌. യാത്രയുടേതാണൊ അതൊ ഇവിടെ വരേണ്ടി വന്നതിന്റെ മാനസിക സംഘർഷമൊ?
മുറിയിലെ അടുക്കും ചിട്ടയും എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. വീട്ടിലായാലും ഓഫീസിലായാലും വാരിവലിച്ചിടുന്ന പ്രകൃതമാണു. അബ്ദ്‌ അൽ ബാരി അലിം അപ്രതീക്ഷിതമായി, അഹങ്കാരത്തോടെ ഓഫീസ്‌ മുറി തള്ളി തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഏതൊ പ്രൊസീജിയർ എഴുതുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ജോലി ചെയ്യുന്നിടത്തും താമസിക്കുന്നിടത്തും അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്തവനു ജീവിതത്തിലുമതുണ്ടാകില്ലാന്നു അറബി ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കമ്പ്യൂട്ടർ മോണിറ്ററിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ഞാൻ മറുപടി നൽകി.
"ഫ...&$്‌$ ഓഫ്‌"
" വാത്‌ ദിദ്‌ യു സെ" അറബിക്ക്‌ പിന്നേയും സംശയം.
അറബിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി ഒന്നു കൂടി പറഞ്ഞു. എന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ച പോലെ വാതിൽ വലിച്ചടച്ച്‌ അവൻ പോയി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം പ്രവർത്തി സമയം തീരുന്നതിനു മുന്നെ തന്നെ ആ ജോലിയും പിറ്റേന്ന് ആ രാജ്യവും എനിക്ക്‌ അന്യമായി. നിരാശ തോന്നിയില്ല, അവിടെ ചേർന്ന നാൾ മുതൽ അബ്ദ്‌ അൽ ബാരി അലിം എന്നെ മനുഷ്യനായി കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരിന്ത്യാക്കാരനായതും അയാളുടെ യാഥാസ്ഥിതികമായ ആചാരങ്ങൾ അനുഷ്ടിക്കാത്തവനും ആയത്‌ കൊണ്ട്‌ എന്നും ഞാനയാളുടെ കണ്ണിലെ കരടായിരുന്നു.
എന്റെ ഇടത്തെ കരമവൾ ഗ്രഹിച്ചപ്പോഴാണു, ഓർമ്മകൾ വിട്ട്‌ പോയത്‌. ഷർട്ടിന്റെ കൈ, അവൾ മുകളിലോട്ട്‌ തെറുത്ത്‌ കയറ്റി. കൈ മടക്ക്‌ നിവർത്തിവച്ച്‌ അവൾ ഒന്നു തലോടി.
ഞാൻ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി, ഇരിക്കുമ്പോൾ മൃദുലസുഖം ലഭിക്കുന്ന കസേരയിൽ തല പിന്നോട്ട്‌ ചാരി അമർന്നിരുന്നു. കൈവിരലുകൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ധമനികളിൽ രക്തം ചൂട്‌ പിടിക്കും പോലെ. അവൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട്‌ എന്റെ സിരകളിലെ രക്തപ്രവാഹം ശക്തമാക്കി.
ഒരുറുമ്പ്‌ കടിക്കുന്ന വേദനയോടെ, അവൾ വളരെ ചെറിയൊരു ലോഹ നാളി കൈമടക്കിലെ ഞരമ്പിലേക്ക്‌ കുത്തിയിറക്കി, അതിന്റെ പിന്നിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു കുഴലിൽ എന്റെ രക്തം ശേഖരിച്ചു.
സൂചി വലിച്ചൂരി, ഒരൽപം കോട്ടൺ അവിടെ വച്ചു, കൈമുട്ട്‌ മടക്കികൊണ്ട്‌ തന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു,
" രണ്ട്‌ മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ്‌ വന്നോളു, റിസൽറ്റ്‌ കിട്ടും".
ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി, ആദ്യമിരുന്ന കസേരയിൽ മറ്റൊരാൾ ഊഴം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
(അശോക്‌ വാമദേവൻ)

ചില വീട്ട് വിശേഷങ്ങള്‍.


മൊബൈല്‍ ഫോണും കയ്യില്‍ പിടിച്ച് അലമാരയിലും മേശ വലിപ്പിലും എന്തൊ തിരയുന്നതിനിടയില്‍ രമാ ദേവി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു,
"രാധേട്ടാ... ഞാനിവിടെ വച്ചിരുന്ന മീറ്റര്‍ കണ്ടോ"?
ഉമ്മറത്തെ പടിക്കെട്ടില്‍ പത്രം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന രാധാകൃഷ്ണനെന്ന രാധേട്ടന്‍, പത്രത്തില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ ഉച്ചത്തില്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു
"നീയെന്തിനാ രാവിലെ മീറ്റര്‍ തപ്പുന്നെ? അത് ചുവരിലില്ലയൊ? വെറുതെ അതിലൊന്നും പോയി പിടിക്കണ്ട ഇന്നലത്തെ മഴയില്‍ ചുവരൊക്കെ നനഞ്ഞ് കിടക്കാണു, ഷോക്കടിക്കും". പിന്നെ ആത്മഗതമെന്നോണം 'വെറുതെ മോഹിപ്പിക്കയാണു, രാവിലെ '.
"ഓഹ്, അതല്ല രാധേട്ട! മീറ്റര്‍ , മീറ്റര്‍" രമ അകത്ത് നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"മെഷര്‍‌മെന്റ് ടേപ്പ് അച്ഛ! അതാണു അമ്മ തിരക്കുന്നത്?" വനിത വായിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന മോളാണു മറുപടി നല്കി യത്.
"അങ്ങനെ പറ! മീറ്റര്‍ മീറ്റര്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍..." രാധേട്ടന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
"ഹ ..ഹ.. അച്ഛനറിയില്ലെ, അമ്മയ്ക്ക് എല്ലാ ടൂത്ത് പേസ്റ്റും കോള്‍‌ഗേറ്റാണു, എല്ലാ വാഷിങ്ങ് പൗഡറും സര്‍ഫാണു, അളക്കുന്നതെന്തും മീറ്ററാണു".
"ഓഹ്.. എന്നെ തിരുത്താന്‍ എന്തൊരു ഉത്സാഹം, ഇത് നിന്റെ പരീക്ഷ പേപ്പറില്‍ കാണിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇയര്‍ ഔട്ട് ആയി വനിതയും വായിച്ച് വീട്ടിലിരിക്കണ്ടായിരുന്നു".
"നിനക്കെന്തിനാ ഇപ്പോള്‍ മെഷര്‍‌മെന്റ് ടേപ്പ്"? അകത്തേക്ക് കയറീ വന്ന രാധേട്ടന്‍ തിരക്കി
"അത്, ഇന്നലെ രാത്രി സണ്ണി കാവുവിള ഒരു പോസ്റ്റ് ഇട്ടു, അതിന്റെ നീളമൊന്നു അളക്കാനാ”
"നീ എന്തിനാ രാവിലെ പോസ്റ്റിന്റെ നീളമളക്കുന്നെ, സാധാ പോസ്റ്റ് ആറു മീറ്റര്‍, 11KV കൂടി ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്പത് മീറ്റര്‍"
"ഈ ബുദ്ധി തക്കസമയത്ത് പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നു എങ്കില്‍ സസ്പെഷനും മേടിച്ച് കട്ടന്‍ ചായയും കുടിച്ച് പത്രോം വായിച്ച് വീട്ടിലിരിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റ് അല്ല മനുഷ്യ, എഫ് ബി യിലെ പോസ്റ്റിന്റെ കാര്യമാണു".
"എഫ് ബി യിലെ പോസ്റ്റിന്റെ നീളമളക്കാനോ? അതെങ്ങനെ?"
"അതൊക്കെയുണ്ട്, ഞങ്ങള്‍ എഫ് ബി ജിവികള്‍ക്കറിയാം"
"എന്നാത്തിനാ രമെ നീ പോസ്റ്റ് അളന്ന് വായിക്കുന്നെ"?
"ഹും... അവന്റെ കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റ് വായിച്ച കഥയൊന്നും പറയണ്ട, അന്നാണു ഞാന്‍ ഒരു ഉച്ചക്ക് ഒരോട്ടയില്‍ ഇവിടെ വന്നിറങ്ങിയത്"
"അന്നു നീ പറഞ്ഞത്, നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വയ്യാതായി, നീ നിന്റെ വീട്ടില്‍ പോയിട്ട് വന്നു എന്നല്ലെ?"
"അത് പിന്നെ, അന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞന്നെയുള്ളു..സത്യം അതല്ല. അന്നും നിങ്ങള്ക്ക് ചായയും തന്നു മുറ്റത്ത് ഉലാത്തി കൊണ്ട് സണ്ണി കാവുവിളയുടെ പോസ്റ്റ് വായിച്ച് തുടങ്ങിയതാണു. വായനയില്‍ മുഴുകി ഗേറ്റും കടന്ന് കല്ലമ്പലം ജംഗ്ഷനിലെത്തി, അവിടെന്ന് പിന്നേയും പോയി... പോസ്റ്റ് വായിച്ചു തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആറ്റിങ്ങല്‍ കെ എസ് ആര്‍ ടി സി ബസ് സ്റ്റാന്ഡി്നു മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്നു."
"എന്നിട്ട്" രാധേട്ടന്‍ അവിശ്വസനീയതയോടെ ചോദിച്ചു.
'എന്നിട്ടെന്താ ഒരോട്ടോ പിടിച്ച് ഞാനിങ്ങ് പോന്നു"
"നീന്നെയൊക്കെ തല്ലി കൊല്ലേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു. വേറേ ഒരു ജോലിയുമില്ലെ നിനക്കൊന്നും? എപ്പോഴും ഫെയ്സ് ബുക്കെന്നും പറഞ്ഞ് മൊബൈലില്‍ കുത്തി കൊണ്ടിരിക്കാതെ"
"നിങ്ങള്‍ ഇരുപത്തി നാലു മണിക്കൂറും പത്രവും വായിച്ച് ന്യൂസ് ചാനലും നോക്കി ഇരിക്കുന്നതൊ? അതിനു കുഴപ്പമില്ലെ"
"അത് പോലാണൊ ഫെയ്സ് ബുക്ക്? പത്രത്തിലും ടി വി യിലുമൊക്കെ ലോക വിവരങ്ങളറിയാം, ഓഹ് നിനക്കെന്ത് ലോക വിവരം"
"രാധേട്ടാ, കളിയാക്കണ്ട. ഞങ്ങള്‍ ഫെയ്സ് ബുക്ക് ജീവികളാണു ലോകത്തിലെ എല്ലാ വാര്‍ത്തകളും ആദ്യം അറീയുന്നതും പ്രതികരിക്കുന്നതും. നിങ്ങള്‍ക്ക് വായിക്കാനും കേള്‍ക്കാനുമല്ലെ കഴിയൂ? ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതികരിക്കനും പ്രതിഷേധിക്കാനും കഴിയും. സൗമ്യക്കും, ജിഷക്കും എങ്ങനാ നീതി കിട്ടിയതെന്നറിയോ"
"എങ്ങനാ? ഇവിടെ പോലീസും നിയമവും നീതിയുമുള്ളത് കൊണ്ട്"
"ഒലക്കേടെ മൂട്, എന്റെ രാധേട്ടാ! ഞങ്ങള്‍ ഫെയ്സ് ബുക്കില്‍ ഹാഷ് ടാഗിട്ട് പ്രതിഷേധിച്ചത് കൊണ്ടാണു, അല്ലെങ്കില്‍ കാണാമായിരുന്നു.. അധികാര വര്‍ഗ്ഗത്തെ ചൊല്പടിയില്‍ നിര്ത്താന്‍, എന്തു അക്രമങ്ങള്‍ക്കും അഴിമതിക്കുമെതിരെ ഞങ്ങള്‍ ഹാഷ് ടാഗിട്ട് പ്രതിഷേധിക്കും പ്രതികരിക്കും"
"ഹ ഹ.. എന്റെ രമേ... സ്വയം വിഡ്ഡിയാകല്ലെ. നിങ്ങളുടെ ഈ പ്രതിഷേധം ആരെങ്കിലും കാര്യമാക്കാറുണ്ടോ?"
"രാധേട്ടനു ലോക വിവരമില്ലെന്ന് പറ! ലോകത്ത് ഏതെങ്കിലുമൊരു സ്ത്രീ പീഡിപ്പിച്ചാല്‍ സകല ആണുങ്ങളെയും ഞങ്ങള്‍ പീഡനക്കാരായി ചിത്രീകരിച്ച് പോസ്റ്റിടും. മാനസിക വൈകല്യമുള്ള ഏതെങ്കിലുമൊരച്ഛന്‍, സ്വന്തം മകളുടെ ദേഹത്തൊന്നു നോക്കിയാല്‍ മതി, പിന്നെ ലോകത്തുള്ള ഒറ്റ തന്തമാരെയും ഞങ്ങള്‍ വെറുതെ വിടില്ല. അതിനി സ്വന്തം അപ്പനായാല്‍ പോലും"
"നിനക്കൊക്കെ മുഴു ഭ്രാന്താണു"
"രാധേട്ടനു അങ്ങനൊക്കെ തോന്നും, കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഞാനിട്ട ഒരു പോസ്റ്റിനു എഴുന്നൂറ് കമന്റും 1.5K ലൈക്സും കിട്ടി"
"ഒന്നര കിലൊ ലൈക്സോ? അത് നീ തൂക്കി നോക്കിയൊ"?
"ഹോ എന്റെ രാധേട്ടാ, ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറ് ലൈക്സ്"
"എന്തായിരുന്നു നീ എഴുതിയ വിഷയം?"
"അത് നമ്മുടെ കൊച്ചു മോളു രണ്ട് ദിവസം ഇവിടെ വന്നു നിന്നിപ്പോള്‍, ഒരു ദിവസം നിങ്ങള്‍ ആവളെ കുളിപ്പിച്ചപ്പോള്‍, അവള്‍ ഇക്കിളികൊണ്ട് ചിരിച്ചില്ലെ? നിങ്ങള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അവളെ ഇക്കിളി പെടുത്താന്‍ അവളുടെ ദേഹത്ത് വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുകയും സോപ്പിടുകയും ഒക്കെ ചെയ്തു? അത് ഞാന്‍ പോസ്റ്റാക്കി, ആണുങ്ങള്‍ക്ക് സ്ത്രീ ശരീരമെന്നും ഒരു വിനോധോപാധി മാത്രമാണെന്ന്".
"എടി.. അവള്‍ നമ്മൂടെ മോളൂടെ മോളല്ലെ.. അവള്‍ക്ക് നാലു വയസ്സല്ലെയുള്ളു... ഞാനവളുടെ അപ്പുപ്പനല്ലെ? അവളെ കൊഞ്ചിച്ചും കളിപ്പിച്ചും കുളിപ്പിച്ചത് നീ എങ്ങനാ നോക്കി കണ്ടത്"
"അത് ഞാന്‍ നിഷേധിക്കുന്നില്ല രാധേട്ട! പക്ഷെ എന്നിലെ എഴുത്ത് കാരിക്ക്, ഫെയ്സ് ബുക്കിലെ ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ട പ്രതിഷേധക എന്ന നിലയില്‍ നിങ്ങളേ ഒരു പുരുഷനാനും കുഞ്ഞിനെ ഒരു സ്ത്രീയായും മാത്രമെ കാണാന്‍ കഴിയുള്ളു. അവിടെ പ്രായമൊ ബന്ധമൊ വിഷയമല്ല.
"നിന്നെയൊക്കെ ചങ്ങലക്കിട്ടാല്‍ ആ ചങ്ങലക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും" രാധേട്ടന്‍ തലക്ക് കൈ കൊടുത്ത് അടുത്ത് കണ്ട കസേരയിലിരുന്നു, പിന്നെ പറഞ്ഞു "നീയൊരു ചായ കൂടി എടുക്ക്"
രമ ചായയുടെ ഓര്‍ഡര്‍ മകള്‍ക്ക് കൈമാറീയിട്ട് രധേട്ടന്റെ അടുത്തുള്ള കസേരയില്‍ ഇരുന്നു കൊണ്ട് തുടര്‍ന്നു ,
"രാധേട്ടനറീയൊ? പി. പി. അനഘയുടെ ലാസ്റ്റ് പോസ്റ്റിനു പത്ത് ലക്ഷത്തിനുമേല്‍ ലൈക്സ് കിട്ടി, അസൂയ തോന്നുന്നു അത് കണ്ടിട്ട്."
"എന്തായിരുന്നു വിഷയം, ആണുങ്ങളെ തെറി വിളീച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നോ?"
"മൊത്തത്തില്‍ അങ്ങനെ പറയാന്‍ പറ്റില്ല, എന്നാലും അനു ജി പറയുന്നത്, സ്ത്രീ പുരുഷ ബന്ധം പ്രത്യുല്പാദനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതാണു, സെക്സ് ഒരു പ്ലഷര്‍ ആയി കാണുമ്പോള്‍ സ്ത്രീ ശരീരത്തെ നിങ്ങള്‍ ആണുങ്ങള്‍ ഒരു ഉപഭോഗ വസ്തുവായി കാണുകയാണു".
രാധേട്ടാനു മിണ്ടാട്ടം മുട്ടി. ഏതോ ചിന്തയിലോട്ട് വീണു. പെട്ടെന്ന് രമ രാധേട്ടനെ ചിന്തയില്‍ നിന്നും വിളിച്ചുണര്‍ത്തി പറഞ്ഞു,
"രാധേട്ടന്‍ ചിന്തിക്കുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി, പേര്‍‌സണലായിട്ട് ഞാനതിനെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നില്ല, എന്നാലും അനു ജിയുടെ പോസ്റ്റാകുമ്പൊള്‍ പിന്നെ ഒരു എഫ് ബി ആക്റ്റിവിസ്റ്റ് എന്ന നിലക്ക് ഒഴിഞ്ഞ് മാറാനാകില്ലല്ലൊ........."
"നീയൊക്കെ തോന്നിവാസം എഴുതി വിടുമ്പൊള്‍ അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാനും നിനക്കൊക്കെ മറുപടി തരാനും അവിടെ ആണുങ്ങളാരും ഇല്ലെ?"
"ഇല്ലാതില്ല, നട്ടെല്ലുള്ള വളരെ കുറച്ച് പേരുണ്ട്, അവര്‍ വന്ന് ഞങ്ങളെപോലെയുള്ളവരെ പറയുന്നത്, ഇതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ കുറ്റമല്ല, ഞങ്ങളൂടെ മൂന്ന് തലമുറയെങ്കിലും ചെയ്ത നികൃഷ്ടതയുടെ പരിണിത ഫലമാണു ഞങ്ങള്‍ എന്ന് പോലീസ് ഭാഷയില്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കും."
"നിങ്ങളപ്പൊള്‍ ഇവരെയും തന്തക്ക് വിളിക്കുമായിരിക്കും അല്ലെ"
"ഇല്ല, ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും പറയില്ല, ഞങ്ങളത്തരക്കാരെ ബ്ലോക്കും. ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാന്‍ കുറെ നപുംസകങ്ങളുണ്ട്. അവന്മാര്‍ തമ്മില്‍ കൈകൊടുക്കും. അവരാണു നമ്മുടെ ശക്തിയും സപ്പോര്ട്ടും . ഒറ്റ പ്രശ്നമേയുള്ളു.. ഇവന്മാര്‍ പിന്നെ രാത്രിയില്‍ മെസേജ് ബോക്സില്‍ വന്ന് വിവരമന്വേഷിക്കും."
"നിനക്കും മെസേജ് ബോക്സില്‍ സപ്പോര്ട്ട് ഉണ്ടോ?"
"ഓഹ് പിന്നെ, ഒന്ന് പോ രാധേട്ടാ! ഇനിയിപ്പൊ ഈ വയസ്സാം കാലത്ത്, ഞാന്‍ കമന്റ് ബോക്സില്‍ മാത്രമെയുള്ളു".
"എഴുതുന്നവരുടേതൊക്കെ വായിച്ച് കമന്റിടാനുള്ള സമയവും ക്ഷമയും ഉണ്ടോ നിനക്ക്?"
"എന്റെ രാധേട്ടാ!!!! ഫെയ്സ് ബുക്കില്‍ വായനക്കാരെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ എഴുത്ത്കാരാണു, ഇവരുടേതെല്ലാം വായിക്കാനൊന്നും പറ്റുകേല, ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, കൊള്ളാം, മനോഹരം, നന്നായി എഴുതി, വെല്‍ റിട്ടണ്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ആളുകള്‍ക്കറിയാം ഉടായിപ്പ് കമന്റാണെന്ന്. വായിച്ച് എന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കമന്റ് എഴുതണം"
"വായിക്കാതെ അങ്ങനെ എഴുതാന്‍ കഴിയുമോ"?
"കഴിയും, അതിനു ചില ടെക്നിക് ഉണ്ട്. ഒരു പോസ്റ്റിലും ആദ്യം കയറി കമന്റിടരുത്. ഒരു പത്ത് പതിനഞ്ച കമന്റ് വന്ന ശേഷം ആ കമന്റുകള്‍ വായിക്കണം. അതിലൊരു അഞ്ചു കമന്റ് എഴുതിയ ആളിന്റെ ചങ്ക്കളായിരിക്കും, അതില്‍ നിന്നും വിഷയം മനസ്സിലാകും. പിന്നെ അത് വച്ച് ഒരു രണ്ട് വരി കാച്ചണം, പിന്നെ തമാശ എഴുതുന്നവരുണ്ട്, കദന കഥ എഴുതുന്നവരുണ്ട്, അനുഭമെഴുതുന്നവരുണ്ട്, ഇവരെയൊക്കെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിനനുസരിച്ച് കമന്റ് കൊടുക്കണം, ആദ്യത്തെ ബുദ്ധിമുട്ടെയുള്ളു പിന്നെ ശരിയായി കൊള്ളൂം."
രാധേട്ടന്‍ ഭാര്യയെ ബഹുമാനപൂര്‍‌വ്വം നോക്കിയിരുന്നു. എന്തോ ഒരു അത്ഭുത പ്രതിഭാസത്തെ കാണുന്ന പോലെ. എന്നിട്ട് മെല്ലെ ചോദിച്ചു,
"ഞാനൊരു ചായ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു, അതെന്തായി"?
"അത് ഞാന്‍ മോളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അവളിട്ടു തരും..കുറച്ച് നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍ കിടപ്പുണ്ട്, ഞാനിട്ട പോസ്റ്റിന്റെ കമന്റുകളാണു.. അതിനു മറുപടി കൊടുക്കട്ടെ"
"ഠേ,,,,,,," ഒരു ശബ്ദം
രാധേട്ടന്റെ വലത്തെ കരം അതി വേഗതയില്‍ രമാദേവിയുടെ കവിളിലൂടെ ഒന്നുരസി പൂര്‍‌വ്വ സ്ഥാനത്ത് തിരിച്ചെത്തി. കണ്ണു തള്ളി .. വായ തുറന്ന് രമാദേവി ഇടത്തെ കവിളില്‍ അമര്‍ത്തി പിടിച്ചു.
"എടി നിന്നോട് ചായ എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നീയെടുക്കണം. പോയി കൊണ്ട് വാടി ചായ"
നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ രാധേട്ടന്റെ മുന്നില്‍ ചായ ഇട്ട് വച്ചിട്ട്, രമ ബാത് റൂമില്‍ കയറീ കതകടച്ച് മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ ഫെയ്സ് ബുക്ക് തുറന്ന് അടുത്ത സ്റ്റാറ്റസിട്ടു.
'ചായ ഇട്ട് താടി എന്നാജ്ഞാപിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്മാരുടെ മുഖത്ത് നോക്കി, ആജ്ഞാപിക്കരുത്, അപേക്ഷിക്കു എന്നു പറയാനുള്ള ആര്‍‌ജ്ജവം നമ്മള്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ഉണ്ടാകണം. സ്വയം ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കി കുടിച്ചാല്‍ ആകാശം ഇടിഞ്ഞ് വീഴില്ല. അധികാരവും അഹങ്കാരവും അന്തപുരത്തില്‍ വേണ്ടായെന്ന് ശഠിക്കാനുള്ള കരുത്താണു ഇന്ന് നമ്മള്‍ സ്ത്രീകള്‍ നേടേണ്ടത്.
സ്റ്റാറ്റസ് പോസ്റ്റ് ചെയ്ത്, ബാത് റൂമിലെ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി. ഇടത്തെ കവിളില്‍ തിണര്‍ത്ത് കിടക്കുന്ന നാലു വിരലുകള്‍. പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി.. ശബ്ദം പുറത്ത് വരാതിരിക്കാന്‍ വായ പൊത്തി പിടിച്ചു.
അശോക് വാമദേവന്‍

ഉത്സവത്തലേന്ന്.



കഴിഞ്ഞ മാസമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം, ഞങ്ങള്‍, തദ്ദേശ്ശീയരുടെ പ്രാദേശികോത്സവം. ഒരു നാടിന്റെ വൈകാരികവും ആത്മീയവുമായ ഒരാഘോഷം. തദ്ദേശവാസികള്‍ക്ക് ഓണവും പെരുന്നാളും വിഷുവും ഒക്കെ ഈ ഉത്സവത്തിനു പിന്നിലെ നില്ക്കു, ഒരു കൂട്ടം ഉത്സാഹങ്ങള്‍ക്കൊടുവിലെ ഉത്സവം.
മറ്റ് തിരക്കുകളധികമില്ലാത്ത നാട്ടുകാര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഉത്സവക്കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ച്, ക്ഷേത്ര കലകളും, ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളും മറ്റ് കലാപരിപാടികളും കെട്ടു കാഴ്ചകളൂമൊക്കെയായി മൂന്ന് ദിവസത്തെ ഉത്സരുവം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. ക്ഷേത്രമൊരുക്കി, നാടും വീഥികളും ഒരുക്കി, വിരുന്നുകാരെയും ബന്ധുക്കളെയും സ്വീകരിക്കാന്‍ വീടുകളൊരുങ്ങി.
എന്റെ വീടും ക്ഷേത്രവും തമ്മില്‍ ഒരു മതിലിന്റെ വിഭജനം മാത്രം. ഞങ്ങളും ഭഗവാനും അയല്‍‌ക്കാരാണു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് തൊട്ടടുത്ത് മറ്റ് അയല്‍ക്കാരാരുമില്ല. ഞാന്‍ വീട്ടിലിരുന്നു വിളിച്ചാല്‍ ഭഗവാനു കേള്‍ക്കാം , ഭഗവാന്‍ വിളിച്ചാല്‍ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം .
അന്യ ദേശത്തേക്ക് കെട്ടിക്കൊണ്ട് പോയ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ "അമ്മവീട്ടി"ലെത്തും. വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന തദ്ദേശവാസികള്‍ നാട്ടിലെത്തും. ഈ ആഘോഷത്തില്‍ പങ്ക് ചേരാം. ഉത്സവം കാണാം, പണ്ട് പിന്നാലെ നടത്തിച്ചവളുമാരേയും പഴയ പ്രണയിനിമാരെയും കണ്ട് അവരുടെ ഒക്കത്തിരിക്കുന്നതും വിരല്‍ തുമ്പില്‍ തൂങ്ങുന്നതുമായ പിള്ളാര്‍ക്ക് ബലൂണ്‍ മേടിച്ച് കൊടുത്തും കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറയാം.
ഉത്സവത്തലേന്ന്, കമ്മറ്റി വീണ്ടും കൂടി അവസാനഘട്ട ഒരുക്കങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തി. ഇനി ഓരോരുത്തര്‍ക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ വീതം വയ്പാണു. ഉത്സവ കമ്മിറ്റി പ്രസിഡന്റ് ഓരോ ഐറ്റം വെവ്വേറെ പേപ്പറിലെഴുതി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, കലാ പരിപാടികള്‍ക്കും പൂജകള്‍ക്കും ഘോഷയാത്രക്കുമൊക്കെയുള്ള ലിസ്റ്റും അവര്‍ക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങളും അവരുടെ ഭക്ഷണ ക്രമീകരണങ്ങളുമൊക്കെ.
ചില പരിപാടികളുടെ ലിസ്റ്റും ചുമതലയും പലരേയും നിര്‍ബന്ധിച്ച് ഏല്പിച്ചപ്പോള്‍ മറ്റ് ചില പരിപാടികളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ചിലരൊക്കെ നിര്‍ബന്ധപൂര്വ്വം പിടിച്ച് വാങ്ങുകയായിരുന്നു
ഗജ വീരനെ ആരു നോക്കും എന്നു ചോദിച്ചപ്പൊള്‍, അതിനു പാപ്പാനുണ്ടെന്ന് ഒരുത്തന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവസാനം പ്രസിഡന്റ് തന്നെ ആനയുടെ കാര്യം ഏല്ക്കേണ്ടി വന്നു. കഥാപ്രസംഗ ടീമിലെ കാഥികനു പകരം കാഥികയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നോക്കിയേനെയെന്ന് മുന്‍ പ്രസിഡന്റിന്റെ ഓഫര്‍.
ശിങ്കാരി മേളം എന്ന് പ്രസിഡന്റ് പറഞ്ഞ് തീരുന്നതിനു മുന്നെ, ഒരേഴെട്ടണ്ണം ചാടി വീണൂ. ഇരുപത്തി ഒന്നു പെണ്കുുട്ടികളുടെ ശിങ്കാരിമേളമാണെ! അവരെ ഒരുക്കാനും കഴിപ്പിക്കാനുമൊക്കെ എന്തൊരു ശുഷ്കാന്തി. കയ്യൂക്കുള്ള ഒരുത്തന്‍ കീറിപ്പറിഞ്ഞ ലിസ്റ്റുമായി നിലത്തിന്നെഴുന്നേറ്റു.
അടുത്തത് നാടകം, അറുപതിനുമേല്‍ പ്രായമുള്ള എന്റടുത്തിരുന്ന ഒരു പ്രമാണി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു ലിസ്റ്റ് സ്വീകരിച്ചു. പ്രമാണിക്ക് എതിരാളികളില്ലാത്തതിന്റെ കാരണം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഞാന്‍ നാടകത്തിലെ പോസ്റ്ററില്‍ നോക്കി. രണ്ട് നടിമാരുണ്ട്. പക്ഷെ പ്രായം ഒരല്പം കൂടുതലാണു, പ്രൊഫൈല്‍ പിക്‌ചര്‍ പോരാ! ലിസ്റ്റുമായി ഇരുന്ന പ്രമാണിയുടെ ചെവിയില്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ പറഞ്ഞു - ഇപ്പോള്‍ നാടകമൊന്നും ഒരു സുഖമില്ല. സ്ത്രീകളൊന്നും അഭിനയിക്കുന്നില്ല, ഒക്കെ ആണുങ്ങള്‍ പെണ്‍ വേഷം കെട്ടുന്നതാണു. പ്രമാണി അവിശ്വസനീയമായി എന്നെ നോക്കി, ഞാന്‍ തല കുലുക്കി ഉറപ്പിച്ചു. പ്രമാണി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു പറഞ്ഞു - പ്രസിഡന്റെ, ക്ഷമിക്കണം. നാടകം മറ്റാരെയെങ്കിലും ഏല്പിക്കണം. വീട്ടില്‍ മക്കളും കൊച്ചു മക്കളുമൊക്കെ വരുന്നുണ്ടേ? ഭാര്യയ്ക്കാണെങ്കില്‍ നല്ല സുഖോമില്ല. അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാകും.
അന്നദാനമൊരുക്കുന്ന കലവറയുടെ ചുമതല, കമ്മിറ്റിയിലെ വനിതാ അംഗങ്ങളും, സഹോദരിമാരുമായ അനിത- സുലോചന ടീമിനെ ഏല്പിക്കാന്‍ കമ്മിറ്റി ഏകകണ്ഠമായി തീരുമാനിച്ചു. ഏകകണ്ഠ തീരുമാനം സഹോദരിമാര്‍ പുച്ഛിച്ച് തള്ളി, ഉറക്കമൊഴിച്ച് പച്ചക്കറിയരിയാനും അടുപ്പിലെ തീയൂതാനും കൂലിക്കാളെ വയ്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്, പൊങ്കാല നിവേദ്യത്തിന്റെ ചുമതല സ്വമേധയാ ഏറ്റെടുത്തു. എഫ് ബി പോസ്റ്റുകളില്‍ പൊങ്കാലയിട്ടുള്ള എക്സ്പീരിയന്‍സ് അനിത ചേച്ചിക്ക് ഒരു മുതല്‍ക്കൂട്ടാണല്ലൊ?
എനിക്കൊരുത്തരവാദിത്വം എന്തായാലും കിട്ടും. നല്ലതൊരെണ്ണം സ്വീകരിക്കണം, അധികം അലച്ചല്ലില്ലാത്തത്. ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി, പലതും കണ്ണിനു മുന്നിലൂടേ കടന്ന് പോയി, ഗാനമേളയുടെ പോസ്റ്ററടക്കം. ഞാന്‍ നോട്ടം തിരികെകൊണ്ട് വന്ന് ഗാനമേളയില്‍ നിര്‍ത്തി. കൊള്ളാം, പ്രൊഫൈല്‍ പിക്ചര്‍ കൊള്ളാം. ഇത് യാര്‍ക്കും കൊടുക്കമാട്ടെ. ഞാന്‍ തയ്യാറായി. കസേരയില്‍ ഒരല്പം മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്നു, ഗാനമേളയുടെ "ഗ" യില്‍ തന്നെ പിടിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ പിള്ളേര്‍ കൊണ്ട് പോകും.
അടുത്ത ഐറ്റങ്ങളൊക്കെ നാടകീയമായി ഒഴിവക്കി ഗാനമേള എന്ന് കേട്ടതും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു, എന്റെ പിന്നിലിരുന്ന ഒരുത്തന്‍ എന്നെയും ചവിട്ടി തള്ളി താഴെയിട്ട് ഞാനിരുന്ന കസേരയും ഒടിച്ച് മുന്നിലേക്ക് കുതിച്ചു. അത് പോലെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും, പ്രസിഡന്റിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കടലാസിനു വേണ്ടീ കസേരകളിലിരുന്നവരുടെ തോളില്‍ ചവിട്ടി ആളെത്തി. ഞാന്‍ ചാടിപിണഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. എങ്ങനേയും ലിസ്റ്റ് കൈക്കലാക്കണം. പക്ഷെ വൈകി പോയി. എന്റെ തോളില്‍ ചവിട്ടി പോയവന്റെ കയ്യില്‍ ലിസ്റ്റ്. ദേഹത്ത് പറ്റിയ മണ്ണ് തട്ടിതുടക്കുന്നതിനടയില്‍ ഞാന്‍ അവനെ ദയനീയതയോടെ നോക്കി.
ലിസ്റ്റുമായി അവന്‍ ഗാനമേളയുടെ പോസ്റ്ററിനരികില്‍ ചെന്ന് അതിലെ പ്രൊഫൈല്‍ പിക്‌ചറില്‍ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി. ഞാന്‍ നിറകണ്ണുകളോടെ നോട്ടം പിന്‍‌വലിച്ചു. അതും കഴിഞ്ഞ്, അവന്‍ എന്റെ പിന്നില്‍ വന്നിരുന്ന് മെല്ലെ പറഞ്ഞു, "ഇതാണ്‍പിള്ളേര്‍ക്കുള്ളതാണു! ലോക്കല്‍സിലെ പയ്യന്മാരോട് മത്സരിക്കണ്ട, ചെല്ല്, ചെന്ന് വല്ല കതിരു കാളയൊ ചെണ്ടയോ മേടീക്കു. ഞാന്‍ ഇടറിയ മനസ്സോടെ അത് കേട്ടു, എന്നിട്ടെന്റെ മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞു - മാര്‍ക്ക് ഹിം. മനസ്സ് റിപ്ലൈഡ്, "യെസ് ബോസ്".
അവന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ എനിക്ക് ചെണ്ട കിട്ടി.
ഉത്സവം ആരംഭിച്ചു. രണ്ടാ ദിവസം രാവിലെ പൊങ്കാല നിവേദ്യത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചു. ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ട അനിത-സുലോചന സഹോദരിമാര്‍ ഓടി നടന്ന് സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നിര്‍‌ദ്ദേശം നല്കുന്നു. ഞാന്‍ മാറി നിന്നു പൊങ്കാലയിടാന്‍ വന്ന സ്ത്രീകളെ സ്ക്രീന്‍ ചെയ്യുന്നു. പണ്ഡാരയടുപ്പിലേക്ക് ശ്രീകോവിലില്‍ നിന്നുള്ള തിരിയില്‍ നിന്നും തീ കൊളുത്തി. അതില്‍ നിന്നും മറ്റ് അടുപ്പുകളിലേക്ക് തീ പടര്‍ന്നു. അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് പുകയും ചൂടും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. പുക ഒരു പരിധിവരെ എന്റെ സ്ക്രീനിങ്ങ് തടസ്സപ്പെടുത്തി.
തീയും പുകയും കൂടിയപ്പോള്‍ അതിനിടയില്‍ നിന്നും അനിത ചേച്ചി ഒരു രസീത് കുറ്റിയും പേനയും കൊണ്ട് എന്നരികിലെത്തി പറഞ്ഞു - "സണ്ണി എനിക്കൊരല്പം തിരക്കുണ്ട്, നീ ഇതും കൊണ്ട് പോങ്കാലയിടുന്നവരില്‍ നിന്നും പത്ത് രുപാ വീതം പിരിക്ക്". എന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ രസിത് കുറ്റിയും പേനയും എന്നെ ഏല്പിച്ച് ചേച്ചി പോയി. തീയും പുകയും ചൂടും സഹിച്ച് ഞാന്‍ പണവും പിരിച്ച് തിരികെ കമ്മിറ്റി ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച,
അനിത ചേച്ചിയും സുലോചന ചേച്ചിയും കൂടി,
കമ്മിറ്റി ഓഫീസിലെ മൂലയിലിരുന്നു..
ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ എന്തോ കാണുന്നു... പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. പിന്നേയും നോക്കുന്നു,, ചിരിക്കുന്നു..
എന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ചിരി നിര്ത്തി മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ എന്നെ കാണിച്ചു.. ശ്രീമാന്‍. ഷൗക്കത്ത് മൊയ്തീന്റെ ലുങ്കി ഡാന്‍സ് വായിച്ച് ചിരിക്കുന്നു.
ഒന്നു രണ്ടും ദിവസത്തെ പരിപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞു. പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്നാം ദിവസം.
ഗാനമേള രാത്രി പതിനൊന്നരക്കാണു. പാര്‍‌ട്ടി എത്താന്‍ എന്തായാലും എട്ട് മണിയെങ്കിലുമാകും. ഇത് കൊണ്ടാകണം, ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ട ഫ്രീക്കന്‍ ഘോഷയാത്രക്കൊപ്പം പോയി.
ആറു മണിയായപ്പോള്‍ പ്രസിഡന്റ്, നല്ല പൊക്കമുള്ള, ജീന്സും ജാക്കറ്റും ധരിച്ച്, ഷോള്‍ഡര്‍ ബാഗ് തൂക്കിയ ഒരു പെണ്‍‌കുട്ടിയെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വന്നു. ഗാനമേളക്ക് പാടാന്‍ വന്ന കുട്ടിയാണു, വളരെ ദൂരെനിന്ന് വരികയാണു. ട്രൂപ്പിലെ മറ്റംഗങ്ങള്‍ എത്തുന്നത് വരെ റെസ്റ്റ് എടുക്കുന്നതിനും സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി വീട്ടിലെത്തിച്ചതാണു.
പെണ്‍‌കുട്ടി വീട്ടിനുള്ളില്‍ വിശ്രമിച്ചു. ഇതിനിടയില്‍ ഫ്രീക്കനു വിവരം കിട്ടി. കിട്ടിയ ബൈക്കില്‍ ഫ്രീക്കന്‍ അസ്ത്രം വിട്ട കണക്കെ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി. പ്രസിഡന്റിനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ മതിലിനു മുകളിലൂടേ കണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ വീടിനു നേരെ പ്രസിഡന്റ് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നുമുണ്ട്. ബൈക്ക് കളഞ്ഞിട്ട് ഫ്രീക്കന്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട്, ഞാന്‍ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് വലിച്ചടച്ച് പൂട്ടിയെടുത്തു. ഇത് കണ്ട അമ്മ കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു- ഉത്സവമല്ലെ, ആരൊക്കെയാ വരുന്നതെന്നറിയില്ല. വല്ല ബൈക്കൊ കാറൊ കൊണ്ട് ഗേറ്റിനുള്ളില്‍ വച്ചാല്‍ പിന്നെ അത് മെനക്കേടാകും. പരിചയക്കാര്‍ വന്നാല്‍ മാത്രം തുറന്നാല്‍ മതി.
ഇതിനിടയില്‍ ഫ്രീക്കന്‍ ഗേറ്റിലെത്തി. ഒന്നു മറീയാത്തവനെ പോലെ ഞാന്‍ ഗേറ്റിനരികിലെത്തി എന്തെ എന്നു ചോദിച്ചു?
"അണ്ണാ, ഗാനമേളക്ക് പാടുന്ന പാട്ടുകാരി വന്നൊ ?
എത്തിയല്ലൊ? നീയെവിടെ ആയിരുന്നു? നിനക്കൊരു ഉത്തരവാദിത്വമില്ലെ? നിന്നെയല്ലെ ഇവരുടെ ഒക്കെ കാര്യമേല്പിച്ചിരുന്നത്? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
"അണ്ണാ അവരിത്രപെട്ടെന്ന് എത്തുമെന്ന് കരുതിയില്ല, അണ്ണന്‍ ഗേറ്റ് തുറന്നെ? ആ കുട്ടിയെ ഒന്നു വിളീക്കു ..ഞാന്‍ എല്ലാം അറൈഞ്ച് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്".
"ഇപ്പോള്‍ വിളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല, അവള്‍ റെസ്റ്റ് എടുക്കുകയാണു". ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
"ഞാന്‍ ആ കുട്ടിക്ക് റെസ്റ്റെടുക്കാന്‍ എന്റെ വിട്ടില്‍ സൗകര്യമൊരുക്കിയിട്ടുണ്ട്". അവനവളേ കൊണ്ടേ പോകു എന്ന മട്ടില്‍.
"ഇനിയിപ്പോള്‍ അവളിവിടെ റെസ്റ്റ് എടുക്കട്ടെ, നീ ചെന്ന് മറ്റ് കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്യ്. ജനറേറ്ററിലൊഴിക്കാനുള്ള ഡീസലൊക്കെ മേടീച്ചോന്ന് നോക്ക്"?
അത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറീ. എന്റെ വാക്കിലെ പരിഹാസം അവനു മനസ്സിലായി.
"നിങ്ങളൊരുമാതിരി മറ്റേ പരിപാടി കാണിക്കരുത് കേട്ടൊ". അതും പറഞ്ഞ്, ചവിട്ടി ഞെരിച്ച് അവനും താഴെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി.
അര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പൊള്‍ ഫ്രീക്കനും രണ്ട് കൂട്ടുകാരും വീണ്ടൂമെത്തി. ഇത്തവണ കയ്യില്‍ ഒരു ഫ്ലാസ്കും ഒരു ചെറിയ പൊതിയുമുണ്ട്. ഗേറ്റ് തുറക്കാതെ ഞാന്‍ കാര്യമന്വേഷിച്ചു.
"കുട്ടിക്കുള്ള ചായയും കടിയുമാണു, അണ്ണന്‍ ഗേറ്റ് തുറന്നെ?"
"ആ കുട്ടി ചായ കുടിച്ചു, ദേ ഇപ്പൊള്‍ ഒന്നു മയങ്ങാന്‍ കിടന്നു, നിങ്ങള്‍ ശല്യം ചെയ്യരുത്", ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
"കിടന്നോ? എവിടെ കിടന്നു"? അവനു ആകാംക്ഷ.
ഞാന്‍ ഗേറ്റിലോട്ട് തല ചേര്‍ത്ത് വച്ച് രഹസ്യം പറയുന്ന പോലെ പറഞ്ഞു : "അവള്‍റൂമില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നു. പകലു മുഴുവന്‍ യാത്ര ചെയ്ത് തൊടുപുഴേന്ന് വന്നതല്ലെ, നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, ഇനി രാത്രി മുഴുവന്‍ തൊണ്ട കീറി പാടണം" .
"ഓഹൊ' അപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഭംഗിയായി അറിഞ്ഞ് ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലെ" ഫ്രീക്കന്റെ കുരു പൊട്ടുന്ന ലക്ഷണമുണ്ട്.
ഞാനൊരു കള്ളച്ചിരിയും ചിരിച്ച്, തലയൊന്നു ചരിച്ച്, ഇന്നസെന്റിനു നാണം വരുന്ന പോലെ അവന്മാരെ പാളി നോക്കി, കണ്ണൊന്നു ഇറുക്കി കാണിച്ചിട്ട്, നൃത്തച്ചുവടുകളോടെ എന്റെ വീടിന്റെ പടികയറീ. പിന്നില്‍, ഫ്രീക്കന്‍ കൈകൊണ്ട് ഗേറ്റിലിടിക്കുന്ന ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു.
ഗായിക വിട്ടിലുറങ്ങുന്നു എന്ന വാര്‍‌ത്ത ക്ഷേത്രപരിസരത്ത് വ്യാപിച്ചു. എന്റെ വീടിന്റെ മതിലിന്റെ കീഴില്‍ മൊബൈലും കുത്തിപിടിച്ച് ഫ്രീക്കന്മാര്‍ കറങ്ങി നടക്കുന്നു. ഇതിനിടയില്‍ കുറച്ച് തണുത്ത വെള്ളം ചോദിച്ച മറ്റൊരു ഫ്രീക്കനു ഞാന്‍ ഹോസ് എടുത്ത് റോഡിലേക്ക് കൊടുത്തു, ആവശ്യത്തിനു കുടിക്കുകയോ കുളിക്കുകയോ ആവാം. അവന്റെ ആവശ്യം വെള്ളമയിരുന്നില്ല വീട്ടില്‍ കയറുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു.
എട്ട് മണിയോടെ വീടിന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നും ഉച്ചത്തില്‍ അമ്മയുടേ നിലവിളി കേട്ട് ഓടിചെന്നപ്പൊള്‍, രണ്ട് പേര്‍ പിന്നിലെ മതിലു ചാടി അകത്ത് കടന്നിരിക്കുന്നു. അത് കണ്ടാണു അമ്മ നിലവിളിച്ചത്. ഞാന്‍ ലൈറ്റിട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ നേരത്തെ ഫ്രീക്കന്റെ കൂടെ ചായയുമായി വന്നവന്മാരാണു. കയ്യിലൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് ക്യാരി ബാഗുമുണ്ട്. കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പൊള്‍ ഗായികക്കുള്ള പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയ്യും കയ്യീന്ന് കാശ് മുടക്കി മേടിച്ച് പിന്നാമ്പുറം വഴി വന്നതാണു. ഒന്നു വിരട്ടി, ചാടിക്കടന്ന മതില്‍ തിരികെ ചാടിച്ചു. പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയ്യും ഞാന്‍ മേടിച്ച് അടുക്കളയില്‍ കൊണ്ട് പോയി ഞാനും മകനും കൂടി കഴിച്ചു.
ഒന്‍പത് മണിയോടെ ഗാനമേളയുടെ മറ്റ് ട്രൂപ്പംഗങ്ങളും എത്തി. അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോകാന്‍ തയ്യാറായപ്പോള്‍, മെയിന്‍ ഫ്രീക്കന്‍ വീണ്ടും ഗേറ്റിലെത്തി അടിയും വിളിയും. ഞാന്‍ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
"അണ്ണാ അവളെ ഇറക്കി വിട്, ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് റെഡിയാകാനുള്ളതാണു"
"അവള്‍ ആഹാരം കഴിച്ചു". ഞാന്‍ ശാന്തതയോടേ പറഞ്ഞു.
"ആരു കൊടുത്തു, എപ്പോ കഴിച്ചു, ആരുടെ കൂടെ കഴിച്ചു"? ഫ്രീക്കന്‍ കണ്ട്രോള്‍ വിട്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാന്‍ സൗമ്യനായി പറഞ്ഞു: "ഞാനും അവളും ഒരുമിച്ചിരുന്നു കഴിച്ചു, സാമ്പാറും, ചോറും, അവിയലും, തോരനും ഇഞ്ചിക്കറിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പായസവും കഴിച്ചു, ഇനി അവള്‍ ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നീ ചെന്ന് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കു".
"അണ്ണ, ആ കുട്ടിക്ക് വെജിറ്റേറിയന്‍ അല്ല, പൊറോട്ടയും ബീഫുമാണു പറഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുന്നത്"
"അറിയാം അനിയ, എന്റെ കൂടേ ഇരുന്ന കഴിക്കുമ്പൊള്‍ അവിയലിനും പോലും ബീഫിന്റെ ടേസ്റ്റ് എന്നാ അവള്‍ പറഞ്ഞത്, ബീഫും പൊറോട്ടയും ഒന്നും ഇനി വേണ്ട. ഇനി ഒരു കാര്യം കൂടി പറയാം, നീ ആരോടും പറയരുത്"
അവന്റെ ഉണ്ടക്കണ്ണു തള്ളി... ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു.
"എടാ അവള്‍ വീശുന്ന കൂട്ടത്തിലാണു. എന്നോട് സാധനമുണ്ടോന്നു തിരക്കി, സ്റ്റേജില്‍ കയറുന്നതിനു മുന്നെ രണ്ടെണ്ണം പതിവാണെന്ന്"
മറു ചോദ്യം അവനില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായില്ല.. അന്തം വിട്ട പ്രതിയെക്കണക്ക് അവന്‍ വാ പൊളിച്ച് നിന്നു. അവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ആവേശം കൂടീയ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു;
"ഞങ്ങളീരണ്ട് ഹെന്നസ്സെ വീശി"
"അതെന്തെരു സാധനം" അവന്‍ യാന്ത്രികമായി, വായടക്കാതെ ചോദിച്ചു.
"കോണ്യാക്, നല്ല ഫ്രഞ്ച് വാറ്റ് തൈലം" അത് പറഞ്ഞ് ഞാനൊരു അവലക്ഷണംകെട്ട ചിരി ചിരിച്ചു.
"അണ്ണാ നിങ്ങളു കളിക്കരുത്, ഊപ്പാട് വന്നു പോകും. ഗാനമേളക്ക് വന്ന പെണ്ണിനെ വാറ്റ് ചാരായം കൊടുത്ത് , ഉത്സവം കലക്കാനാ പരിപാടി അല്ലെ? ... കൊള്ളാം കയ്യിലിരിപ്പ്, നിങ്ങളുടെ അസുഖം മനസ്സിലായി, ഞാനിത് പ്രസിഡന്റിനോട് പറയും" അവനെ വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോകാനായി കയറിവന്നു.
ഫ്രീക്കന്‍ എന്നെ തെറിയും പറഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവരേയും കൊണ്ട് ആഹാരം കഴിപ്പിക്കാന്‍ പോയി.

മറ്റുള്ളവരെ ആഹാരം കഴിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് വന്നിട്ട്, ഫ്രീക്കന്‍ വീണ്ടും ഗേറ്റിലെത്തി അടിച്ച് വിളിച്ചു. ഞാന്‍ ചെന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്നു. അപ്പോഴാണു അവനു മനസ്സിലായത് അതപ്പോള്‍ പൂട്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നുവെന്ന്. ഇടിച്ചിട്ട് അവന്‍ അകത്ത് കയറി പടി വരെയെത്തി. അവിടെ ഞാനവനെ തടഞ്ഞു.
"ആ കൊച്ചിനോട് വരാന്‍ പറ, ബാക്കിയുള്ളവരൊക്കെ സ്റ്റേജിലെത്തി. ഞാനാ കൊച്ചിനെ സ്റ്റേജില്‍ കൊണ്ടാക്കാം" എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ഗൗരവത്തില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു.
"അവള്‍ സ്റ്റേജിലെത്തിയല്ലോ" ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
"എപ്പോ" അവിശ്വസനീയതയോടെ അവന്‍
"നിങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോയപ്പൊള്‍, ഞാനാ കുട്ടിയെ സ്റ്റേജില്‍ കൊണ്ടാക്കി, ബാക്കിയുള്ളവര്‍ തിരുച്ചു വരുന്നത് വരെ ഞാനവിടേ കൂട്ടിരിക്കുന്നത് നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നോ"?
"അണ്ണാ..നിങ്ങളൊരുമാതിരി മറ്റെ പരിപാടി കാണിക്കരുത്. നമ്മളൊക്കെ ഊളയാണെന്ന് കരുതരുത്. നിങ്ങടെ മൂത്ത മോനെ കെട്ടിക്കാറായില്ലെ..എന്നിട്ടും ഇപ്പോഴും..നാണമില്ലെ മനുഷ്യ"
അവനെന്നെ പ്രാകി കൊല്ലുമെന്നായപ്പോള്‍, ഞാനവന്റെ തോളില്‍ കൈയ്യിട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "അനിയ..നീ വെറൂം ലോക്കല്‍, ലോക്കല്‍ ഫ്രീക്കന്‍... ഞാന്‍ വേറേ ലെവല്‍... ഇന്റര്‍ നാഷണല്‍ ഫ്രീക്കന്‍, സാരമില്ല.. ട്രൈ നെക്സ്റ്റ് ടൈം". അതും പോരാഞ്ഞ് അമീര്‍‌ഖാന്റെ ദം‌ഗലിലെ ഒരു ഡയലോഗ് കൂടി കാച്ചി
"യേ ദില്‍ ചോട്ടാ മത് കര്‍!!! നാഷണല്‍ ലെവല്‍ ചാമ്പ്യന്സെ ഹരാ ഹെ തു"
വീട്ടില്‍ വൈദ്യുതദീപാലങ്കാരം ഇട്ട് ടെറസില്‍ നിന്നും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍, ഗൗരവം നിറച്ചു സ്നേഹം ഒളിച്ചു വച്ച ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു- വീട് മുഴുവന്‍ ലൈറ്റിട്ട് കറണ്ടൊക്കെ എരിക്ക്, അടുത്ത ബില്ല് വരുമ്പൊള്‍ നോക്കിക്കൊ.
ഞാന്‍ ചാരു കസേരയിലേക്ക് നോക്കി. ഇല്ല. ശ്യൂന്യമാണു. 
മനസ്സില്‍ ആഘോഷവും ആരവവും നിറച്ച് പുറമെ ഗൗരവം നിറച്ച്, മറ്റെല്ലാം ഒരു മന്ദഹാസത്തിലൊതുക്കി നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്കാന്‍ ചാരുകസേരയിലില്ല

കൊച്ചു കൊച്ചു ജയങ്ങളിലൂടെയും പരാജയങ്ങളിലൂടെയും തമാശകളിലൂടേയും ഉത്സവത്തിന്റെ ലഹരി നിറക്കുമ്പൊള്‍, കാലം നല്‍കിയ വലിയൊരു പരാജയത്തിന്റെ കയ്പുകള്‍ കണ്കോണുകളില്‍ ജലകണങ്ങള്‍ നിറക്കാതെ ഒരുത്സവവും കഴിഞ്ഞ് പോകാറില്ല.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നെ, ഒരുത്സവത്തലേന്ന്, മുറ്റത്ത് ഓടി നടന്ന്‍ നിര്‍‌ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്കി, കേളി കൊട്ടിന്റെ താളവും കാത്ത് ഉമ്മറത്തെ ചാരു കസേരയില്‍ ചാരി കിടന്നപ്പോള്‍, അപശ്രുതി ഉണര്‍ന്നത് ഹൃദയ താളത്തിനായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷകളോടെ ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക് കാതോര്‍ത്ത് നിന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍, പുറത്തേക്ക് വന്ന ഡോക്റ്റര്‍ മുഖത്ത് നോക്കാതെ കൈകളില്‍ അമര്‍‌ത്തി പിടിച്ച് കടന്ന് പോയപ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ അസ്തമിച്ചത് ഒരു സൂര്യനായിരുന്നു, ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു ഉത്സവമായിരുന്നു. ഒരു വഴിവെട്ടമായി മുന്നില്‍ നടക്കാനാളില്ലെന്ന പരമമായ സത്യം ഉള്‍ക്കിടിലത്തോടെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയായിരുന്നു.
ഇന്നും, ഞങ്ങളുടെ ഉത്സവപറമ്പില്‍, ചെണ്ടയുടേ താളം മുറുകുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ തേടുന്നുണ്ട് ആ മുഖം. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, അവിടുണ്ടാകും. ഞാന്‍ കാണാതെ ഒളിച്ച് നിന്ന് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. അല്ലേ?
(അശോക് വാമദേവന്‍)

ഉത്സവത്തലേന്ന്.


ഉത്സവത്തലേന്ന്.
-----------------
കഴിഞ്ഞ മാസമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം, ഞങ്ങള്‍, തദ്ദേശ്ശീയരുടെ പ്രാദേശികോത്സവം. ഒരു നാടിന്റെ വൈകാരികവും ആത്മീയവുമായ ഒരാഘോഷം. തദ്ദേശവാസികള്‍ക്ക് ഓണവും പെരുന്നാളും വിഷുവും ഒക്കെ ഈ ഉത്സവത്തിനു പിന്നിലെ നില്ക്കു, ഒരു കൂട്ടം ഉത്സാഹങ്ങള്‍ക്കൊടുവിലെ ഉത്സവം.
മറ്റ് തിരക്കുകളധികമില്ലാത്ത നാട്ടുകാര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഉത്സവക്കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ച്, ക്ഷേത്ര കലകളും, ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളും മറ്റ് കലാപരിപാടികളും കെട്ടു കാഴ്ചകളൂമൊക്കെയായി മൂന്ന് ദിവസത്തെ ഉത്സരുവം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. ക്ഷേത്രമൊരുക്കി, നാടും വീഥികളും ഒരുക്കി, വിരുന്നുകാരെയും ബന്ധുക്കളെയും സ്വീകരിക്കാന്‍ വീടുകളൊരുങ്ങി.
എന്റെ വീടും ക്ഷേത്രവും തമ്മില്‍ ഒരു മതിലിന്റെ വിഭജനം മാത്രം. ഞങ്ങളും ഭഗവാനും അയല്‍‌ക്കാരാണു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് തൊട്ടടുത്ത് മറ്റ് അയല്‍ക്കാരാരുമില്ല. ഞാന്‍ വീട്ടിലിരുന്നു വിളിച്ചാല്‍ ഭഗവാനു കേള്‍ക്കാം , ഭഗവാന്‍ വിളിച്ചാല്‍ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം .
അന്യ ദേശത്തേക്ക് കെട്ടിക്കൊണ്ട് പോയ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ "അമ്മവീട്ടി"ലെത്തും. വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന തദ്ദേശവാസികള്‍ നാട്ടിലെത്തും. ഈ ആഘോഷത്തില്‍ പങ്ക് ചേരാം. ഉത്സവം കാണാം, പണ്ട് പിന്നാലെ നടത്തിച്ചവളുമാരേയും പഴയ പ്രണയിനിമാരെയും കണ്ട് അവരുടെ ഒക്കത്തിരിക്കുന്നതും വിരല്‍ തുമ്പില്‍ തൂങ്ങുന്നതുമായ പിള്ളാര്‍ക്ക് ബലൂണ്‍ മേടിച്ച് കൊടുത്തും കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറയാം.
ഉത്സവത്തലേന്ന്, കമ്മറ്റി വീണ്ടും കൂടി അവസാനഘട്ട ഒരുക്കങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തി. ഇനി ഓരോരുത്തര്‍ക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ വീതം വയ്പാണു. ഉത്സവ കമ്മിറ്റി പ്രസിഡന്റ് ഓരോ ഐറ്റം വെവ്വേറെ പേപ്പറിലെഴുതി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, കലാ പരിപാടികള്‍ക്കും പൂജകള്‍ക്കും ഘോഷയാത്രക്കുമൊക്കെയുള്ള ലിസ്റ്റും അവര്‍ക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങളും അവരുടെ ഭക്ഷണ ക്രമീകരണങ്ങളുമൊക്കെ.
ചില പരിപാടികളുടെ ലിസ്റ്റും ചുമതലയും പലരേയും നിര്‍ബന്ധിച്ച് ഏല്പിച്ചപ്പോള്‍ മറ്റ് ചില പരിപാടികളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ചിലരൊക്കെ നിര്‍ബന്ധപൂര്വ്വം പിടിച്ച് വാങ്ങുകയായിരുന്നു
ഗജ വീരനെ ആരു നോക്കും എന്നു ചോദിച്ചപ്പൊള്‍, അതിനു പാപ്പാനുണ്ടെന്ന് ഒരുത്തന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവസാനം പ്രസിഡന്റ് തന്നെ ആനയുടെ കാര്യം ഏല്ക്കേണ്ടി വന്നു. കഥാപ്രസംഗ ടീമിലെ കാഥികനു പകരം കാഥികയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നോക്കിയേനെയെന്ന് മുന്‍ പ്രസിഡന്റിന്റെ ഓഫര്‍.
ശിങ്കാരി മേളം എന്ന് പ്രസിഡന്റ് പറഞ്ഞ് തീരുന്നതിനു മുന്നെ, ഒരേഴെട്ടണ്ണം ചാടി വീണൂ. ഇരുപത്തി ഒന്നു പെണ്കുുട്ടികളുടെ ശിങ്കാരിമേളമാണെ! അവരെ ഒരുക്കാനും കഴിപ്പിക്കാനുമൊക്കെ എന്തൊരു ശുഷ്കാന്തി. കയ്യൂക്കുള്ള ഒരുത്തന്‍ കീറിപ്പറിഞ്ഞ ലിസ്റ്റുമായി നിലത്തിന്നെഴുന്നേറ്റു.
അടുത്തത് നാടകം, അറുപതിനുമേല്‍ പ്രായമുള്ള എന്റടുത്തിരുന്ന ഒരു പ്രമാണി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു ലിസ്റ്റ് സ്വീകരിച്ചു. പ്രമാണിക്ക് എതിരാളികളില്ലാത്തതിന്റെ കാരണം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഞാന്‍ നാടകത്തിലെ പോസ്റ്ററില്‍ നോക്കി. രണ്ട് നടിമാരുണ്ട്. പക്ഷെ പ്രായം ഒരല്പം കൂടുതലാണു, പ്രൊഫൈല്‍ പിക്‌ചര്‍ പോരാ! ലിസ്റ്റുമായി ഇരുന്ന പ്രമാണിയുടെ ചെവിയില്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ പറഞ്ഞു - ഇപ്പോള്‍ നാടകമൊന്നും ഒരു സുഖമില്ല. സ്ത്രീകളൊന്നും അഭിനയിക്കുന്നില്ല, ഒക്കെ ആണുങ്ങള്‍ പെണ്‍ വേഷം കെട്ടുന്നതാണു. പ്രമാണി അവിശ്വസനീയമായി എന്നെ നോക്കി, ഞാന്‍ തല കുലുക്കി ഉറപ്പിച്ചു. പ്രമാണി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു പറഞ്ഞു - പ്രസിഡന്റെ, ക്ഷമിക്കണം. നാടകം മറ്റാരെയെങ്കിലും ഏല്പിക്കണം. വീട്ടില്‍ മക്കളും കൊച്ചു മക്കളുമൊക്കെ വരുന്നുണ്ടേ? ഭാര്യയ്ക്കാണെങ്കില്‍ നല്ല സുഖോമില്ല. അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാകും.
അന്നദാനമൊരുക്കുന്ന കലവറയുടെ ചുമതല, കമ്മിറ്റിയിലെ വനിതാ അംഗങ്ങളും, സഹോദരിമാരുമായ അനിത- സുലോചന ടീമിനെ ഏല്പിക്കാന്‍ കമ്മിറ്റി ഏകകണ്ഠമായി തീരുമാനിച്ചു. ഏകകണ്ഠ തീരുമാനം സഹോദരിമാര്‍ പുച്ഛിച്ച് തള്ളി, ഉറക്കമൊഴിച്ച് പച്ചക്കറിയരിയാനും അടുപ്പിലെ തീയൂതാനും കൂലിക്കാളെ വയ്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്, പൊങ്കാല നിവേദ്യത്തിന്റെ ചുമതല സ്വമേധയാ ഏറ്റെടുത്തു. എഫ് ബി പോസ്റ്റുകളില്‍ പൊങ്കാലയിട്ടുള്ള എക്സ്പീരിയന്‍സ് അനിത ചേച്ചിക്ക് ഒരു മുതല്‍ക്കൂട്ടാണല്ലൊ?
എനിക്കൊരുത്തരവാദിത്വം എന്തായാലും കിട്ടും. നല്ലതൊരെണ്ണം സ്വീകരിക്കണം, അധികം അലച്ചല്ലില്ലാത്തത്. ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി, പലതും കണ്ണിനു മുന്നിലൂടേ കടന്ന് പോയി, ഗാനമേളയുടെ പോസ്റ്ററടക്കം. ഞാന്‍ നോട്ടം തിരികെകൊണ്ട് വന്ന് ഗാനമേളയില്‍ നിര്‍ത്തി. കൊള്ളാം, പ്രൊഫൈല്‍ പിക്ചര്‍ കൊള്ളാം. ഇത് യാര്‍ക്കും കൊടുക്കമാട്ടെ. ഞാന്‍ തയ്യാറായി. കസേരയില്‍ ഒരല്പം മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്നു, ഗാനമേളയുടെ "ഗ" യില്‍ തന്നെ പിടിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ പിള്ളേര്‍ കൊണ്ട് പോകും.
അടുത്ത ഐറ്റങ്ങളൊക്കെ നാടകീയമായി ഒഴിവക്കി ഗാനമേള എന്ന് കേട്ടതും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു, എന്റെ പിന്നിലിരുന്ന ഒരുത്തന്‍ എന്നെയും ചവിട്ടി തള്ളി താഴെയിട്ട് ഞാനിരുന്ന കസേരയും ഒടിച്ച് മുന്നിലേക്ക് കുതിച്ചു. അത് പോലെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും, പ്രസിഡന്റിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കടലാസിനു വേണ്ടീ കസേരകളിലിരുന്നവരുടെ തോളില്‍ ചവിട്ടി ആളെത്തി. ഞാന്‍ ചാടിപിണഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. എങ്ങനേയും ലിസ്റ്റ് കൈക്കലാക്കണം. പക്ഷെ വൈകി പോയി. എന്റെ തോളില്‍ ചവിട്ടി പോയവന്റെ കയ്യില്‍ ലിസ്റ്റ്. ദേഹത്ത് പറ്റിയ മണ്ണ് തട്ടിതുടക്കുന്നതിനടയില്‍ ഞാന്‍ അവനെ ദയനീയതയോടെ നോക്കി.
ലിസ്റ്റുമായി അവന്‍ ഗാനമേളയുടെ പോസ്റ്ററിനരികില്‍ ചെന്ന് അതിലെ പ്രൊഫൈല്‍ പിക്‌ചറില്‍ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി. ഞാന്‍ നിറകണ്ണുകളോടെ നോട്ടം പിന്‍‌വലിച്ചു. അതും കഴിഞ്ഞ്, അവന്‍ എന്റെ പിന്നില്‍ വന്നിരുന്ന് മെല്ലെ പറഞ്ഞു, "ഇതാണ്‍പിള്ളേര്‍ക്കുള്ളതാണു! ലോക്കല്‍സിലെ പയ്യന്മാരോട് മത്സരിക്കണ്ട, ചെല്ല്, ചെന്ന് വല്ല കതിരു കാളയൊ ചെണ്ടയോ മേടീക്കു. ഞാന്‍ ഇടറിയ മനസ്സോടെ അത് കേട്ടു, എന്നിട്ടെന്റെ മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞു - മാര്‍ക്ക് ഹിം. മനസ്സ് റിപ്ലൈഡ്, "യെസ് ബോസ്".
അവന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ എനിക്ക് ചെണ്ട കിട്ടി.
ഉത്സവം ആരംഭിച്ചു. രണ്ടാ ദിവസം രാവിലെ പൊങ്കാല നിവേദ്യത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചു. ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ട അനിത-സുലോചന സഹോദരിമാര്‍ ഓടി നടന്ന് സ്ത്രീകള്‍ക്ക് നിര്‍‌ദ്ദേശം നല്കുന്നു. ഞാന്‍ മാറി നിന്നു പൊങ്കാലയിടാന്‍ വന്ന സ്ത്രീകളെ സ്ക്രീന്‍ ചെയ്യുന്നു. പണ്ഡാരയടുപ്പിലേക്ക് ശ്രീകോവിലില്‍ നിന്നുള്ള തിരിയില്‍ നിന്നും തീ കൊളുത്തി. അതില്‍ നിന്നും മറ്റ് അടുപ്പുകളിലേക്ക് തീ പടര്‍ന്നു. അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് പുകയും ചൂടും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. പുക ഒരു പരിധിവരെ എന്റെ സ്ക്രീനിങ്ങ് തടസ്സപ്പെടുത്തി.
തീയും പുകയും കൂടിയപ്പോള്‍ അതിനിടയില്‍ നിന്നും അനിത ചേച്ചി ഒരു രസീത് കുറ്റിയും പേനയും കൊണ്ട് എന്നരികിലെത്തി പറഞ്ഞു - "സണ്ണി എനിക്കൊരല്പം തിരക്കുണ്ട്, നീ ഇതും കൊണ്ട് പോങ്കാലയിടുന്നവരില്‍ നിന്നും പത്ത് രുപാ വീതം പിരിക്ക്". എന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ രസിത് കുറ്റിയും പേനയും എന്നെ ഏല്പിച്ച് ചേച്ചി പോയി. തീയും പുകയും ചൂടും സഹിച്ച് ഞാന്‍ പണവും പിരിച്ച് തിരികെ കമ്മിറ്റി ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച,
അനിത ചേച്ചിയും സുലോചന ചേച്ചിയും കൂടി,
കമ്മിറ്റി ഓഫീസിലെ മൂലയിലിരുന്നു..
ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ എന്തോ കാണുന്നു... പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. പിന്നേയും നോക്കുന്നു,, ചിരിക്കുന്നു..
എന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ചിരി നിര്ത്തി മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ എന്നെ കാണിച്ചു.. ശ്രീമാന്‍. ഷൗക്കത്ത് മൊയ്തീന്റെ ലുങ്കി ഡാന്‍സ് വായിച്ച് ചിരിക്കുന്നു.
ഒന്നു രണ്ടും ദിവസത്തെ പരിപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞു. പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്നാം ദിവസം.
ഗാനമേള രാത്രി പതിനൊന്നരക്കാണു. പാര്‍‌ട്ടി എത്താന്‍ എന്തായാലും എട്ട് മണിയെങ്കിലുമാകും. ഇത് കൊണ്ടാകണം, ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ട ഫ്രീക്കന്‍ ഘോഷയാത്രക്കൊപ്പം പോയി.
ആറു മണിയായപ്പോള്‍ പ്രസിഡന്റ്, നല്ല പൊക്കമുള്ള, ജീന്സും ജാക്കറ്റും ധരിച്ച്, ഷോള്‍ഡര്‍ ബാഗ് തൂക്കിയ ഒരു പെണ്‍‌കുട്ടിയെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വന്നു. ഗാനമേളക്ക് പാടാന്‍ വന്ന കുട്ടിയാണു, വളരെ ദൂരെനിന്ന് വരികയാണു. ട്രൂപ്പിലെ മറ്റംഗങ്ങള്‍ എത്തുന്നത് വരെ റെസ്റ്റ് എടുക്കുന്നതിനും സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി വീട്ടിലെത്തിച്ചതാണു.
പെണ്‍‌കുട്ടി വീട്ടിനുള്ളില്‍ വിശ്രമിച്ചു. ഇതിനിടയില്‍ ഫ്രീക്കനു വിവരം കിട്ടി. കിട്ടിയ ബൈക്കില്‍ ഫ്രീക്കന്‍ അസ്ത്രം വിട്ട കണക്കെ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി. പ്രസിഡന്റിനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ മതിലിനു മുകളിലൂടേ കണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ വീടിനു നേരെ പ്രസിഡന്റ് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നുമുണ്ട്. ബൈക്ക് കളഞ്ഞിട്ട് ഫ്രീക്കന്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട്, ഞാന്‍ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് വലിച്ചടച്ച് പൂട്ടിയെടുത്തു. ഇത് കണ്ട അമ്മ കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു- ഉത്സവമല്ലെ, ആരൊക്കെയാ വരുന്നതെന്നറിയില്ല. വല്ല ബൈക്കൊ കാറൊ കൊണ്ട് ഗേറ്റിനുള്ളില്‍ വച്ചാല്‍ പിന്നെ അത് മെനക്കേടാകും. പരിചയക്കാര്‍ വന്നാല്‍ മാത്രം തുറന്നാല്‍ മതി.
ഇതിനിടയില്‍ ഫ്രീക്കന്‍ ഗേറ്റിലെത്തി. ഒന്നു മറീയാത്തവനെ പോലെ ഞാന്‍ ഗേറ്റിനരികിലെത്തി എന്തെ എന്നു ചോദിച്ചു?
"അണ്ണാ, ഗാനമേളക്ക് പാടുന്ന പാട്ടുകാരി വന്നൊ ?
എത്തിയല്ലൊ? നീയെവിടെ ആയിരുന്നു? നിനക്കൊരു ഉത്തരവാദിത്വമില്ലെ? നിന്നെയല്ലെ ഇവരുടെ ഒക്കെ കാര്യമേല്പിച്ചിരുന്നത്? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
"അണ്ണാ അവരിത്രപെട്ടെന്ന് എത്തുമെന്ന് കരുതിയില്ല, അണ്ണന്‍ ഗേറ്റ് തുറന്നെ? ആ കുട്ടിയെ ഒന്നു വിളീക്കു ..ഞാന്‍ എല്ലാം അറൈഞ്ച് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്".
"ഇപ്പോള്‍ വിളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല, അവള്‍ റെസ്റ്റ് എടുക്കുകയാണു". ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
"ഞാന്‍ ആ കുട്ടിക്ക് റെസ്റ്റെടുക്കാന്‍ എന്റെ വിട്ടില്‍ സൗകര്യമൊരുക്കിയിട്ടുണ്ട്". അവനവളേ കൊണ്ടേ പോകു എന്ന മട്ടില്‍.
"ഇനിയിപ്പോള്‍ അവളിവിടെ റെസ്റ്റ് എടുക്കട്ടെ, നീ ചെന്ന് മറ്റ് കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്യ്. ജനറേറ്ററിലൊഴിക്കാനുള്ള ഡീസലൊക്കെ മേടീച്ചോന്ന് നോക്ക്"?
അത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറീ. എന്റെ വാക്കിലെ പരിഹാസം അവനു മനസ്സിലായി.
"നിങ്ങളൊരുമാതിരി മറ്റേ പരിപാടി കാണിക്കരുത് കേട്ടൊ". അതും പറഞ്ഞ്, ചവിട്ടി ഞെരിച്ച് അവനും താഴെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി.
അര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പൊള്‍ ഫ്രീക്കനും രണ്ട് കൂട്ടുകാരും വീണ്ടൂമെത്തി. ഇത്തവണ കയ്യില്‍ ഒരു ഫ്ലാസ്കും ഒരു ചെറിയ പൊതിയുമുണ്ട്. ഗേറ്റ് തുറക്കാതെ ഞാന്‍ കാര്യമന്വേഷിച്ചു.
"കുട്ടിക്കുള്ള ചായയും കടിയുമാണു, അണ്ണന്‍ ഗേറ്റ് തുറന്നെ?"
"ആ കുട്ടി ചായ കുടിച്ചു, ദേ ഇപ്പൊള്‍ ഒന്നു മയങ്ങാന്‍ കിടന്നു, നിങ്ങള്‍ ശല്യം ചെയ്യരുത്", ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
"കിടന്നോ? എവിടെ കിടന്നു"? അവനു ആകാംക്ഷ.
ഞാന്‍ ഗേറ്റിലോട്ട് തല ചേര്‍ത്ത് വച്ച് രഹസ്യം പറയുന്ന പോലെ പറഞ്ഞു : "അവള്‍റൂമില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നു. പകലു മുഴുവന്‍ യാത്ര ചെയ്ത് തൊടുപുഴേന്ന് വന്നതല്ലെ, നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, ഇനി രാത്രി മുഴുവന്‍ തൊണ്ട കീറി പാടണം" .
"ഓഹൊ' അപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഭംഗിയായി അറിഞ്ഞ് ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലെ" ഫ്രീക്കന്റെ കുരു പൊട്ടുന്ന ലക്ഷണമുണ്ട്.
ഞാനൊരു കള്ളച്ചിരിയും ചിരിച്ച്, തലയൊന്നു ചരിച്ച്, ഇന്നസെന്റിനു നാണം വരുന്ന പോലെ അവന്മാരെ പാളി നോക്കി, കണ്ണൊന്നു ഇറുക്കി കാണിച്ചിട്ട്, നൃത്തച്ചുവടുകളോടെ എന്റെ വീടിന്റെ പടികയറീ. പിന്നില്‍, ഫ്രീക്കന്‍ കൈകൊണ്ട് ഗേറ്റിലിടിക്കുന്ന ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു.
ഗായിക വിട്ടിലുറങ്ങുന്നു എന്ന വാര്‍‌ത്ത ക്ഷേത്രപരിസരത്ത് വ്യാപിച്ചു. എന്റെ വീടിന്റെ മതിലിന്റെ കീഴില്‍ മൊബൈലും കുത്തിപിടിച്ച് ഫ്രീക്കന്മാര്‍ കറങ്ങി നടക്കുന്നു. ഇതിനിടയില്‍ കുറച്ച് തണുത്ത വെള്ളം ചോദിച്ച മറ്റൊരു ഫ്രീക്കനു ഞാന്‍ ഹോസ് എടുത്ത് റോഡിലേക്ക് കൊടുത്തു, ആവശ്യത്തിനു കുടിക്കുകയോ കുളിക്കുകയോ ആവാം. അവന്റെ ആവശ്യം വെള്ളമയിരുന്നില്ല വീട്ടില്‍ കയറുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു.
എട്ട് മണിയോടെ വീടിന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നും ഉച്ചത്തില്‍ അമ്മയുടേ നിലവിളി കേട്ട് ഓടിചെന്നപ്പൊള്‍, രണ്ട് പേര്‍ പിന്നിലെ മതിലു ചാടി അകത്ത് കടന്നിരിക്കുന്നു. അത് കണ്ടാണു അമ്മ നിലവിളിച്ചത്. ഞാന്‍ ലൈറ്റിട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ നേരത്തെ ഫ്രീക്കന്റെ കൂടെ ചായയുമായി വന്നവന്മാരാണു. കയ്യിലൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് ക്യാരി ബാഗുമുണ്ട്. കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പൊള്‍ ഗായികക്കുള്ള പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയ്യും കയ്യീന്ന് കാശ് മുടക്കി മേടിച്ച് പിന്നാമ്പുറം വഴി വന്നതാണു. ഒന്നു വിരട്ടി, ചാടിക്കടന്ന മതില്‍ തിരികെ ചാടിച്ചു. പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയ്യും ഞാന്‍ മേടിച്ച് അടുക്കളയില്‍ കൊണ്ട് പോയി ഞാനും മകനും കൂടി കഴിച്ചു.
ഒന്‍പത് മണിയോടെ ഗാനമേളയുടെ മറ്റ് ട്രൂപ്പംഗങ്ങളും എത്തി. അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോകാന്‍ തയ്യാറായപ്പോള്‍, മെയിന്‍ ഫ്രീക്കന്‍ വീണ്ടും ഗേറ്റിലെത്തി അടിയും വിളിയും. ഞാന്‍ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
"അണ്ണാ അവളെ ഇറക്കി വിട്, ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് റെഡിയാകാനുള്ളതാണു"
"അവള്‍ ആഹാരം കഴിച്ചു". ഞാന്‍ ശാന്തതയോടേ പറഞ്ഞു.
"ആരു കൊടുത്തു, എപ്പോ കഴിച്ചു, ആരുടെ കൂടെ കഴിച്ചു"? ഫ്രീക്കന്‍ കണ്ട്രോള്‍ വിട്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാന്‍ സൗമ്യനായി പറഞ്ഞു: "ഞാനും അവളും ഒരുമിച്ചിരുന്നു കഴിച്ചു, സാമ്പാറും, ചോറും, അവിയലും, തോരനും ഇഞ്ചിക്കറിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പായസവും കഴിച്ചു, ഇനി അവള്‍ ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നീ ചെന്ന് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കു".
"അണ്ണ, ആ കുട്ടിക്ക് വെജിറ്റേറിയന്‍ അല്ല, പൊറോട്ടയും ബീഫുമാണു പറഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുന്നത്"
"അറിയാം അനിയ, എന്റെ കൂടേ ഇരുന്ന കഴിക്കുമ്പൊള്‍ അവിയലിനും പോലും ബീഫിന്റെ ടേസ്റ്റ് എന്നാ അവള്‍ പറഞ്ഞത്, ബീഫും പൊറോട്ടയും ഒന്നും ഇനി വേണ്ട. ഇനി ഒരു കാര്യം കൂടി പറയാം, നീ ആരോടും പറയരുത്"
അവന്റെ ഉണ്ടക്കണ്ണു തള്ളി... ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു.
"എടാ അവള്‍ വീശുന്ന കൂട്ടത്തിലാണു. എന്നോട് സാധനമുണ്ടോന്നു തിരക്കി, സ്റ്റേജില്‍ കയറുന്നതിനു മുന്നെ രണ്ടെണ്ണം പതിവാണെന്ന്"
മറു ചോദ്യം അവനില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായില്ല.. അന്തം വിട്ട പ്രതിയെക്കണക്ക് അവന്‍ വാ പൊളിച്ച് നിന്നു. അവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ആവേശം കൂടീയ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു;
"ഞങ്ങളീരണ്ട് ഹെന്നസ്സെ വീശി"
"അതെന്തെരു സാധനം" അവന്‍ യാന്ത്രികമായി, വായടക്കാതെ ചോദിച്ചു.
"കോണ്യാക്, നല്ല ഫ്രഞ്ച് വാറ്റ് തൈലം" അത് പറഞ്ഞ് ഞാനൊരു അവലക്ഷണംകെട്ട ചിരി ചിരിച്ചു.
"അണ്ണാ നിങ്ങളു കളിക്കരുത്, ഊപ്പാട് വന്നു പോകും. ഗാനമേളക്ക് വന്ന പെണ്ണിനെ വാറ്റ് ചാരായം കൊടുത്ത് , ഉത്സവം കലക്കാനാ പരിപാടി അല്ലെ? ... കൊള്ളാം കയ്യിലിരിപ്പ്, നിങ്ങളുടെ അസുഖം മനസ്സിലായി, ഞാനിത് പ്രസിഡന്റിനോട് പറയും" അവനെ വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോകാനായി കയറിവന്നു.
ഫ്രീക്കന്‍ എന്നെ തെറിയും പറഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവരേയും കൊണ്ട് ആഹാരം കഴിപ്പിക്കാന്‍ പോയി.
മറ്റുള്ളവരെ ആഹാരം കഴിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് വന്നിട്ട്, ഫ്രീക്കന്‍ വീണ്ടും ഗേറ്റിലെത്തി അടിച്ച് വിളിച്ചു. ഞാന്‍ ചെന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്നു. അപ്പോഴാണു അവനു മനസ്സിലായത് അതപ്പോള്‍ പൂട്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നുവെന്ന്. ഇടിച്ചിട്ട് അവന്‍ അകത്ത് കയറി പടി വരെയെത്തി. അവിടെ ഞാനവനെ തടഞ്ഞു.
"ആ കൊച്ചിനോട് വരാന്‍ പറ, ബാക്കിയുള്ളവരൊക്കെ സ്റ്റേജിലെത്തി. ഞാനാ കൊച്ചിനെ സ്റ്റേജില്‍ കൊണ്ടാക്കാം" എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ഗൗരവത്തില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു.
"അവള്‍ സ്റ്റേജിലെത്തിയല്ലോ" ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
"എപ്പോ" അവിശ്വസനീയതയോടെ അവന്‍
"നിങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോയപ്പൊള്‍, ഞാനാ കുട്ടിയെ സ്റ്റേജില്‍ കൊണ്ടാക്കി, ബാക്കിയുള്ളവര്‍ തിരുച്ചു വരുന്നത് വരെ ഞാനവിടേ കൂട്ടിരിക്കുന്നത് നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നോ"?
"അണ്ണാ..നിങ്ങളൊരുമാതിരി മറ്റെ പരിപാടി കാണിക്കരുത്. നമ്മളൊക്കെ ഊളയാണെന്ന് കരുതരുത്. നിങ്ങടെ മൂത്ത മോനെ കെട്ടിക്കാറായില്ലെ..എന്നിട്ടും ഇപ്പോഴും..നാണമില്ലെ മനുഷ്യ"
അവനെന്നെ പ്രാകി കൊല്ലുമെന്നായപ്പോള്‍, ഞാനവന്റെ തോളില്‍ കൈയ്യിട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "അനിയ..നീ വെറൂം ലോക്കല്‍, ലോക്കല്‍ ഫ്രീക്കന്‍... ഞാന്‍ വേറേ ലെവല്‍... ഇന്റര്‍ നാഷണല്‍ ഫ്രീക്കന്‍, സാരമില്ല.. ട്രൈ നെക്സ്റ്റ് ടൈം". അതും പോരാഞ്ഞ് അമീര്‍‌ഖാന്റെ ദം‌ഗലിലെ ഒരു ഡയലോഗ് കൂടി കാച്ചി
"യേ ദില്‍ ചോട്ടാ മത് കര്‍!!! നാഷണല്‍ ലെവല്‍ ചാമ്പ്യന്സെ ഹരാ ഹെ തു"
വീട്ടില്‍ വൈദ്യുതദീപാലങ്കാരം ഇട്ട് ടെറസില്‍ നിന്നും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍, ഗൗരവം നിറച്ചു സ്നേഹം ഒളിച്ചു വച്ച ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു- വീട് മുഴുവന്‍ ലൈറ്റിട്ട് കറണ്ടൊക്കെ എരിക്ക്, അടുത്ത ബില്ല് വരുമ്പൊള്‍ നോക്കിക്കൊ.
ഞാന്‍ ചാരു കസേരയിലേക്ക് നോക്കി. ഇല്ല. ശ്യൂന്യമാണു.
മനസ്സില്‍ ആഘോഷവും ആരവവും നിറച്ച് പുറമെ ഗൗരവം നിറച്ച്, മറ്റെല്ലാം ഒരു മന്ദഹാസത്തിലൊതുക്കി നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്കാന്‍ ചാരുകസേരയിലില്ല
കൊച്ചു കൊച്ചു ജയങ്ങളിലൂടെയും പരാജയങ്ങളിലൂടെയും തമാശകളിലൂടേയും ഉത്സവത്തിന്റെ ലഹരി നിറക്കുമ്പൊള്‍, കാലം നല്‍കിയ വലിയൊരു പരാജയത്തിന്റെ കയ്പുകള്‍ കണ്കോണുകളില്‍ ജലകണങ്ങള്‍ നിറക്കാതെ ഒരുത്സവവും കഴിഞ്ഞ് പോകാറില്ല.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നെ, ഒരുത്സവത്തലേന്ന്, മുറ്റത്ത് ഓടി നടന്ന്‍ നിര്‍‌ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്കി, കേളി കൊട്ടിന്റെ താളവും കാത്ത് ഉമ്മറത്തെ ചാരു കസേരയില്‍ ചാരി കിടന്നപ്പോള്‍, അപശ്രുതി ഉണര്‍ന്നത് ഹൃദയ താളത്തിനായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷകളോടെ ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക് കാതോര്‍ത്ത് നിന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍, പുറത്തേക്ക് വന്ന ഡോക്റ്റര്‍ മുഖത്ത് നോക്കാതെ കൈകളില്‍ അമര്‍‌ത്തി പിടിച്ച് കടന്ന് പോയപ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ അസ്തമിച്ചത് ഒരു സൂര്യനായിരുന്നു, ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു ഉത്സവമായിരുന്നു. ഒരു വഴിവെട്ടമായി മുന്നില്‍ നടക്കാനാളില്ലെന്ന പരമമായ സത്യം ഉള്‍ക്കിടിലത്തോടെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയായിരുന്നു.
ഇന്നും, ഞങ്ങളുടെ ഉത്സവപറമ്പില്‍, ചെണ്ടയുടേ താളം മുറുകുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ തേടുന്നുണ്ട് ആ മുഖം. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, അവിടുണ്ടാകും. ഞാന്‍ കാണാതെ ഒളിച്ച് നിന്ന് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. അല്ലേ?
(അശോക് വാമദേവന്‍)

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo