മോഹൻ ബംഗ്ളാവ് (നോവലൈറ്റ്) ഭാഗം 3 I Arun V Sajeev

അവരോട് പറയേണ്ട മറുപടിയെക്കുറിച്ച്, രണ്ടാമതൊരുവട്ടം ആലോചിക്കേണ്ട കാര്യമേ പീറ്ററിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..! അവന് വേണ്ടതപ്പോൾ; ആ നശിച്ച സ്ഥലത്തുനിന്നും എങ്ങെയെങ്കിലും ഒന്ന് രക്ഷപെടുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു. അതിനുവേണ്ടി അവർ പറയുന്നതെന്തും ചെയ്യാൻ പീറ്റർ തയ്യാറുമായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പണത്തിന്റെ കാര്യം പോലും അവന് രണ്ടാമത്തെ ആവശ്യം മാത്രമായിരുന്നു. ആ ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരുന്നുകൊണ്ടവൻ അടഞ്ഞ വാതിലിന്ന് നേർക്കുനോക്കി ഉച്ചത്തിലിങ്ങനെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
"നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.. എത്രയും വേഗം ഞാനാ താക്കോൽ എടുത്തുതരാം.. എനിക്ക് കുടിക്കുവാനായ് കുറച്ച് വെള്ളംവേണം.. അതിന് മുൻപ് ഈ കെട്ടൊന്നഴിച്ച് മാറ്റണം." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം വാതിൽ തുറക്കുന്നതും കാത്ത് പ്രതീക്ഷയോടെ പീറ്റർ അവിടേക്കുതന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
അവന് മുൻപിൽ ആ വാതിൽ വീണ്ടും തുറക്കപ്പെട്ടു...ഇത്തവണ അതുതുറന്നത് റേച്ചലായിരുന്നില്ല.. എഴുപതിനോടടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു മുറിയിലേക്കുവന്നത്. പഴയ ഫാഷനിലുള്ള ഷർട്ടും, പെഡൽപുഷാറും, തൊപ്പിയും ധരിച്ചിരുന്ന അയാൾ; കാഴ്ച്ചയിൽ ഒരു ആംഗ്ളോ ഇന്ത്യനെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അയാൾ മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അവിടെയാകെ മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം പരക്കുന്നതായ് പീറ്ററിന് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവന്റെ അരികിലേക്ക് സാവധാനം നടന്നടുത്ത അയാൾ, തന്റെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു നീളൻ തുകലുറ പുറത്തേക്കെടുത്തു. അതിൽ നിന്നും ഊരിയെടുത്ത.. മൂർച്ചയേറിയ, തിളങ്ങുന്നൊരു കഠാരയുമായ് അയാൾ പീറ്ററിന്റെ നേർക്ക് നടന്നുചെന്നു. ഭയന്ന് പിന്നോട്ടു നിരങ്ങിനീങ്ങിയ പീറ്ററിനെനോക്കി.. പേടിക്കേണ്ട എന്നാഗ്യം കാട്ടിയ ശേഷം അയാള്‍ കത്തികൊണ്ട് അവന്റെ കാലുകളിലെ കെട്ടുകൾ സാവധാനം അറുത്ത് മാറ്റുവാനായ് തുടങ്ങി.
പീറ്റർ വീണ്ടും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി,
''ആ സ്ത്രീയെക്കൂടാതെ ഇയാളും ഇവിടുണ്ടായിരുന്നോ..?! ഇവരെക്കൂടാതെ ഇനി മറ്റാരെങ്കിലുംകൂടി കാണുമോ ഇവിടെ ??. പെട്ടെന്നുതന്നെ ആ ചിന്ത ഉപേക്ഷിച്ച അവൻ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആയാൽത്തന്നെ തനിക്കെന്താ..? ആ താക്കോലെടുത്ത് കൊടുക്കണം, കിട്ടുന്ന ഉരുപ്പടിയുംവാങ്ങി നാടുവിടണം. ആ തോന്നൽ അവനെ ഉന്മേഷവാനാക്കി. കൈകാലുകളിലെ ബന്ധനത്തിൽനിന്നും മോചിതനായ പീറ്റർ ഭിത്തിയിൽചാരി സാവധാനം എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. എർവശത്തെ അലമാരയുടെ മങ്ങിയ നിലക്കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടപ്പോൾ പീറ്ററിന് അതിശയം തോന്നി..
ദേഹത്താസകലം പോറലുകളും, മുറിവുകളുമൊക്കെയായ് കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുംധരിച്ച് പൊടിയിൽക്കുളിച്ച നിലയിൽ അവനാകെ പ്രാകൃതരൂപം പൂണ്ടിരുന്നു.
അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിനറൽ വാട്ടറിന്റെ ഒരു കുപ്പിയുമായ് റേച്ചൽ ആ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. എന്നിട്ട് വൃദ്ധനെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു
''പപ്പാ; ലൊക്കേഷൻ മാപ്പ് നോക്കി താക്കോലിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ വിവരം ഇവന് ഡിറ്റെയിലായിട്ട് പറഞ്ഞ്കൊടുക്കണം. അമ്പലത്തിലേക്ക് കടക്കാനുള്ള വഴിയും, കീ യുടെ പൊസിഷനും ഒക്കെ " കഴിഞ്ഞ തവണത്തെതുപോലെ പിഴവുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവരുത്. എന്നിട്ട് പീറ്ററിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് അവർ കൈയ്യിലിരുന്ന വെള്ളക്കുപ്പി അവന് നല്കി.
പീറ്ററാ കുപ്പി തുറന്ന് ആർത്തിയോടെ പകുതിഭാഗം വെള്ളം ഒറ്റയടിക്കകത്താക്കി. അവന് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. ദാഹം കൊണ്ട് ആകെ വലഞ്ഞ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൻ. ബാക്കിവെള്ളംകൂടി കുടിച്ചുതീർത്ത് കുപ്പി തറയിലേക്ക് വെച്ച പീറ്ററിനെനോക്കി റേച്ചൽ തുടർന്നു. "ഇതെന്റെ പപ്പ മിഖായേൽ സാന്റിയാഗോ. ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞ രഹസ്യം അറിയാവുന്ന മൂന്നാമത്തെ ആൾ..
ഞങ്ങളിരുവരും കൂടിയായിരുന്നു ഇത്തവണ ഈ ദൗത്യം ചെയ്യുവാനായ് തീരുമാനിച്ചത്. അതിനുവേണ്ടി മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപെ ഞങ്ങൾ നഇവിടെ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ ആ നിലവറ തുറക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടു.
താന്ത്രിക വിധിപ്രകാരം പ്രത്യേക ബന്ധനങ്ങളാൽ സംരക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള വാതിലാണ് ആ അറക്കുള്ളത്. അതിനെ മറികടക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരാളുടെ സഹായം
ഇല്ലാതെ ആ അറതുറക്കകയെന്നത് അസാധ്യമാണ്. ഞങ്ങളതിനുള്ള പോംവഴി തേടുകയായിരുന്നു. അപ്പോളാണ് നീ ഈ പ്രദേശത്തെത്തുന്നത് .നിമിത്തപ്രകാരം നീ അതിന് പ്രാപ്തനാണ്..! അത്തരം കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് പപ്പാക്കുണ്ട്. പപ്പായുടെ അനുമാനപ്രകാരം നിന്നെപ്പൊതിഞ്ഞ് ഒരു "രക്ഷാവലയം " നിലകൊള്ളുന്നുണ്ട്... പപ്പായുടെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ "എ ഡിവൈൻ ഓറ " അത് നിന്നെ ഏതാപത്തിൽ നിന്നും കാത്തുരക്ഷിക്കും.
അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ഈ ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ കഴിയും.ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയ ഞങ്ങൾ; നിന്നെ തന്ത്രപൂർവ്വം ഇവിടേക്ക് വരുത്തുമായിരുന്നു. നിനക്കുകിട്ടിയ നിലവിളക്കിന്റെ മേൽത്തട്ടും, ആ കിണ്ടിയും ഒക്കെ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ടേക്കാകർഷിക്കാൻ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയിട്ടതായിരുന്നു. നീ അതിൽ വീഴുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. നീയറിയാതെതന്നെ നിന്റെ ഓരോനീക്കവും ഞങ്ങൾ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.
പീറ്റർ അവിശ്വസനീയതയോടെ റേച്ചലിനെ നോക്കി. ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ അവന്റെ നോട്ടം അവഗണിച്ച ആ സ്ത്രീ തന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം കലർത്തി അവനോട് തുടർന്നു.
ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക.. നീ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ജോലി അത്ര എളുപ്പമുള്ളതൊന്നുല്ല...പ്രതിബന്ധങ്ങൾ ഏറെ മറികടക്കേണ്ടതായ് വരും. ആ താക്കോലിന് കാവലായ് അദൃശ്യ ശക്തികൾ ഉണ്ടാകും.. പക്ഷെ അതെടുക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയും. ഇനിയെല്ലാം നിന്റെ മിടുക്ക് പോലിരിക്കും. പപ്പാ അതിന് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ വിശദമായ്ത്തന്നെ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരും."
അത്രനേരം താൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഒരു നിസ്സാര കാര്യമാണെന്നു കരുതിയിരുന്ന പീറ്ററിന്.. അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായപ്പോൾ, ചെറിയ ഭയംതോന്നിത്തുടങ്ങി. പക്ഷെ റേച്ചൽ പറഞ്ഞ; തന്നെ ഏതാപത്തിൽ നിന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ള; ആ വസ്തു.. പുണ്യാളന്റെ മുടിയിഴയുള്ള വെന്തിങ്ങയാണ് എന്നറിയാവുന്ന അവൻ; താൻ ഏതുപ്രതിബന്ധങ്ങളേയും നേരിടാൻ തയ്യാറാണ് എന്നമട്ടിൽ റേച്ചലിനെ നോക്കി സമ്മതഭാവത്തിൽ തലയാട്ടിക്കാണിച്ചു.
"ആദ്യം നീ പോയ് കുളിച്ച് ഈ വസ്ത്രമൊക്കെ മാറി ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, നീ പൊന്തയിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ബാഗ് ദാ അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ പപ്പായോട് താക്കോലിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കുറിച്ചും, അതെടുക്കേണ്ട രീതിയെക്കുറിച്ചും വിശദമായ് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കുക. അതിനുശേഷം
ഇന്ന് രാത്രി നീയീ ദൗത്യവുമായ് ഇവിടെനിന്നും യാത്ര ആരംഭിക്കുക. നാലുദിവസമാണ് ഞങ്ങൾ നിനക്കനുവദിച്ച് തരുന്ന സമയം. താക്കോൽ ലഭിച്ചാൽ മടങ്ങിവരിക.. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ പ്രദേശത്തേക്കുറിച്ചും, ഇവിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങളേക്കുറിച്ചും എന്നെന്നേക്കുമായ് മറന്നേക്കുക.'' ഇതും പറഞ്ഞ് റേച്ചൽ മുറിയിൽനിന്നും വെളിയിലേക്ക് പോയി.
കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം.. പീറ്ററ് മിഖായേലിനു പിന്നാലെ അയാളുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. ബംഗ്ലാവിന്റെ മുൻഭാഗത്ത് നിന്നും, പോർച്ചുകടന്നുവരുമ്പോൾ കാണുന്ന വശത്തായിരുന്നു മിഖായേലിന്റെ മുറി. പോർച്ചിന്റെ ഭാഗത്തേക്കു തുറക്കുന്ന മൂന്നു ജനൽപ്പാളികളും ആ മുറിക്കുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയുടെ ഭിത്തിയിലും,തറയിലുമൊക്കെയായ് അനേകം രേഖാചിത്രങ്ങളും, തുകലിന്റെ ചട്ടയുള്ള കുറെ പുസ്തകങ്ങളും അവിടെയാകെ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നു. ചൗക്കാളം വിരിച്ചിരുന്ന ഒരു കട്ടിൽചൂണ്ടി പീറ്ററിനോട് അതിൽ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞ മിഖായേൽ; എതിർ വശത്തായിട്ടിരുന്ന മേശക്ക് സമീപമുള്ള കസേരയിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് ആ മേശയുടെ ഒരു വശത്തിരുന്ന രേഖാചിത്രം ചുരുളഴിച്ച് അതിൽ നിവർത്തിവെച്ചു. പിന്നെ ഒരുനിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ച അയാൾ ; അലമാര തുറന്ന് ഒരു മദ്യക്കുപ്പിയും, രണ്ട് ഗ്ലാസ്സുകളുമെടുത്ത് വെളിയിലേക്ക് വെച്ചു.
ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ മദ്യം പകർന്ന് പീറ്ററിന് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് മിഖായേൽ പറഞ്ഞു.
"പത്രോസ്...നീയിപ്പോൾ ഏറ്റെടുത്ത് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന കാര്യത്തിനിറങ്ങും മുൻപ് : അതിനുവേണ്ടി ഞാൻ നടത്തിയ പ്രയത്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് കുറെയെങ്കിലും നീ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം.. എങ്കിലെ ആ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ വില നിനക്ക് അറിയാൻ പറ്റൂ.. "
മിഖായേൽ ഒരു മുഖവുരയോടെ പീറ്ററിനോട്
സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
"ഞങ്ങൾ തലമുറകളായ് നാവികരാണ്. പോർട്ട്ഗീസിൽ നിന്നും വന്ന ഗാമയുടെ പിന്മുറക്കാർ..പറങ്കികൾ."
വാക്കുകൾ ഓരോന്നായ് പെറുക്കിയെടുത്തുപറയും പോലുള്ള അയാളുടെ ശബ്ദം, അഗാധതയിൽ നിന്നും കാതിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നതു പോലെ പീറ്ററിന് തോന്നി. തന്റെ ഗ്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഒരുസിപ്പ് മദ്യം നുകർന്ന ശേഷം മിഖായേൽ അവനെ നോക്കിത്തുടർന്നു..
''യാത്രികരായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.. കരയിലേയും കടലിലേയും, പൊന്നുതേടി അലയുന്ന സെയിലേർസ്.. ഒളിഞ്ഞും,തെളിഞ്ഞും കിടക്കുന്ന നിധികൾ തേടിയുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഈ സഞ്ചാരത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. അങ്ങനെ കൈമാറ്റപ്പെട്ടുവന്ന ഈ രേഖകളുമായി ഞാൻ ഇന്ത്യയിലേക്കെത്തുന്നത് എൺപത്തിരണ്ടിലാണ്. പിന്നീട് കേരളത്തിലെത്തിയ ഞാൻ ഇവിടുത്തുകാരിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിച്ച് മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ ജൂതത്തെരുവിൽ താമസം ആരംഭിച്ചു. അന്നുമുതൽ എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ നിധി കൈക്കലാക്കുക. ഇതെന്റെ ഏഴാമത്തെ ദൗത്യമാണ്. അതിനർത്ഥം ഇതിന് മുൻപ് പരാജയപ്പെട്ട ആറ് ദൗത്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് തന്നെ. പക്ഷെ ഇത്തവണ തോറ്റുപിന്മാറാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല എനിക്കാ നിധി കിട്ടിയേതീരൂ. എന്നിട്ട് അതുമായ് ഈ നശിച്ച നാടുവിട്ട് എന്റെ വാഗ്ദത്തഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങണം. ഇനിയെത്രകാലം ജീവിച്ചിരിക്കും എന്നെനിറിയില്ല പക്ഷെ എന്റെ മരണം അതെന്റെ മണ്ണിലാവണം. മിഖായേലിന്റെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെതിളങ്ങി.
തലേന്നുമുതൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ സംഭവങ്ങളും പീറ്ററിന്റെ ഉള്ളിൽ അത്ഭുതവും, ഭയവും നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു കഥ കേൾക്കുന്ന കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ മിഖായേലിന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പീറ്ററിന്റെ മുൻപിലേക്കപ്പോൾ; മിഖായേൽ.. കാളൂർ മനയുടെയും, മനപ്പറമ്പിന്റെയും രേഖാചിത്രം ചുരുൾ നിവർത്തി വെച്ചു.
*******
സമയം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു ബംഗ്ലാവിനും പരിസരത്തും ഇരുൾ പരന്ന് തുടങ്ങി മിഖായേലിനോടും, റേച്ചലിനോടും യാത്രപറഞ്ഞ് പീറ്റർ ബംഗ്ലാവിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. അവൻ ആ മുറ്റം മറികടക്കുമ്പോൾ ആ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ എവിടെ നിന്നോ ഇടവിട്ട് ഒരു നേർത്തതേങ്ങൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കും പോലെ പീറ്ററിന് തോന്നി. അതിനെ അവഗണിച്ച് പീറ്റർ ആ മതിൽച്ചാടിക്കടന്നു.
(തുടരും)

പ്രേതം I ManojKumar Kappad

 

കോട്ടക്കുന്നിൽ പ്രേതമുണ്ടെന്നായിരുന്നു ചെറുപ്പ കാലത്തെ ഞങ്ങളുടെ ഉറച്ച വിശ്വാസം . ചരൽ നിറഞ്ഞ കുന്നിന്റെ ഉച്ചിയിൽ ഒരു ഒറ്റമരം ഉണ്ട്. അതിൽ പണ്ടെന്നോ ആരോ തൂങ്ങി മരിച്ചിരുന്നു . അത് വഴി അസമയത്ത് പോയ പലരും നേരിട്ടും അല്ലാതെയും കണ്ടിട്ടുണ്ട് പോലും അയാളുടെ പ്രേതത്തെ .
ഞങ്ങൾ, കുട്ടികൾക്ക് സ്‌കൂളിലേക്ക് പോവാൻ ആ കുന്നു കയറി ഇറങ്ങാതെ മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .അല്ലെങ്കിൽ കുന്നു ചുറ്റി സ്‌കൂളിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ആദ്യ പിരീഡ് കഴിഞ്ഞിരിക്കും .
പ്രേതത്തെ പേടിച്ചു കൂട്ടത്തോടെയാണ് ഞങ്ങൾ കുന്നുകയറുക . കുന്നിൻ നെറുകയിൽ എത്തിയാൽ പെൺകുട്ടികൾ എല്ലാം കണ്ണടച്ചു പിടിച്ചു ഒറ്റ ഓട്ടമാണ് . പെൺകുട്ടികളുടെ മുൻപിൽ ധൈര്യം പിടിച്ചു നിന്ന ആൺ കേസരികളും അവർക്കു പിന്നിൽ വെച്ച് പിടിക്കും . ആ ഓട്ടം കുന്നിന്റെ പകുതി ചെരിവ് കഴിഞ്ഞാലേ നിൽക്കു . എന്നിട്ടു പരസ്പരം നോക്കി ആരെയും പ്രേതം പിടിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തും .
ആരൊക്കെ ഓടിയാലും ഓടാൻ കഴിയാതിരുന്ന രണ്ടു പേരായിരുന്നു ഞാനും ആയിഷയും . ആയിഷാക്കു ജന്മനാ ഒരു കാലു വയ്യാ . മുട്ടുകാലിൽ കൈ കുത്തി പതുക്കെയേ നടക്കാൻ ആവൂ . എനിക്കു ഓടാനും ചാടാനും പറ്റും . പക്ഷെ ആയിഷയെ ഒറ്റക്ക് ഇട്ട് ഓടാൻ പറ്റൂല്ല .
അത് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അതിനു പിന്നിൽ ഒരു കഥയുണ്ട് . ആയിഷയുടെ ബാപ്പക്ക് ഇറച്ചി വെട്ടാണ് പണി . അതോണ്ട് ആയിഷ എന്നും ഉച്ചക്ക് പോത്ത് വരട്ടിയത് ഇലയിൽ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടുവരും . ഓള് അടുത്തു വരുമ്പോൾ ഇലയിൽ പൊതിഞ്ഞ പോത്ത് വരട്ടിയതിന്റെ ഒരു മണമാണ് . ഹോ !!!! . സത്യം പറയാല്ലോ ആ പോത്ത് വരട്ടിയതിനാണ് നമ്മള് അവള്ടെ ബോഡിഗാർഡ് ആയത് .
പോരാത്തതിന് ഒരേ പറമ്പിലെ ഒരു മുറ്റം മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന അയൽക്കാരായിരുന്നു ഞങ്ങൾ .
അന്ന് രണ്ടു വീട്ടുകാർക്കും കൂടെ ഒരു കിണറായിരുന്നു , ഒരു വഴി ആയിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെ ഒരേ ചിന്തയായിരുന്നു .
രാവിലെ പറമ്പിന്റെ പടിയിറക്കം വരെ ആയിഷയുടെ
ഉമ്മ
അവളെ കൈപിടിച്ചു ഇറക്കും . പിന്നെ എന്നെ നോക്കിപ്പറയും
" എടാ മുരളി യെ .. അവളെയും കൂട്ടി ശ്രദിച്ചു പോണോട്ടോ ... അന്നത്തെ പോലെ അവളെ ഇട്ടേച്ചു ഓടരുത് "
അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ആയിഷ എന്നെ ഉണ്ടക്കണ്ണു ഉരുട്ടി നോക്കും . എന്റെ പോത്തിറച്ചി വെട്ടി മുഴുങ്ങിയിട്ടും എന്നെ ഇട്ടു ഒട്ടിയില്ലേടാ പോത്തേ എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കും ആ നോട്ടത്തിൽ .
അത് ..ഒരുദിവസം അങ്ങിനെ ഒരു അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയി . ആരോടും പറഞ്ഞു നിങ്ങളായി ഇനീം നാറ്റിക്കരുത്
ഒരു ദിവസം പതിവിലും വൈകിയാണ് സ്‌കൂൾ വിട്ടത് . കുന്നിൻ മുകളിൽ എല്ലാവരും എത്തുമ്പോൾ ചെറിയ ഇരുൾ വീണിരുന്നു . ആ ഇരുട്ടിൽ കുന്നിൻ ഉച്ചിയിലെ ഒറ്റ മരത്തിനു മറ്റൊരു ഭാവമായിരുന്നു മറ്റൊരു രൂപമായിരുന്നു . കുറച്ചു നടന്നതും മരത്തിനു പിറകിൽ നിന്നൊരു ഇളക്കം അതിനു പിറകിൽ ഒരു രൂപം .
അത് കണ്ടതും . പെൺകുട്ടികൾ ആണ് ആദ്യം ഓടിയെതെങ്കിലും ആദ്യം കുന്നിൻ ചെരുവിൽ ഏത്തിയത് ധൈര്യ ശാലികളായ ആൺപിള്ളേരായിരുന്നു . ആദ്യം ഞാൻ ഓടിയില്ലെങ്കിലും "അന്നേ പ്രേതം പിടിക്കേണ്ടെങ്കിൽ ഓടിക്കോടാ മുരളിയെന്നു ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് ഓർമയുണ്ടു . ഒരു നിമിഷം ഞാൻ പോത്തിറച്ചി മറന്നു . ഒപ്പം ആയിഷയേയും .
കുന്നിൻ മറുചെറുവിൽ എത്തിയപ്പോൾ പരസ്പരം എണ്ണം എടുത്ത് ആരോ പറഞ്ഞു ആയിഷയെ പ്രേതം പിടിച്ചു . അത് കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളൊന്നു കാളി . ശരിയാ ആയിഷക്ക് നല്ല വരട്ടിയ പോത്തിറച്ചിയുടെ മണമല്ലേ ? പ്രേതങ്ങൾ ഇറച്ചി അല്ലെ കഴിക്കുക ?
ഓട്ടത്തിനിടയ്ക്കു " എന്നെ ഇട്ടേച്ചു പോവില്ലെടാ എന്റെ മുരളിയേ " എന്ന് ആയിഷ കരയുന്നത് കേട്ടതാണ് . അതോർത്തപ്പോൾ എവിടെ നിന്നാണ് ധൈര്യം ഉണ്ടായത് എന്നറിയില്ല . വീണ്ടും ഓടിക്കുന്നു കയറി . ദൂരെ നിന്നേ കണ്ടു കുന്നിൻ മുകളിൽ മൂന്നു പ്രേതങ്ങളെ . ഒന്ന് ആൺ പ്രേതവും മറ്റേത് രണ്ടു പെൺ പ്രേതവുമാണ് . ഒന്നിന്റെ കുനിഞ്ഞുള്ള നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ അറിയാം അത് ആയിഷാ പ്രേതമാണോ .
എന്നാലും ആയിഷ ഇത്രയും പെട്ടന്നു പ്രേതമാവുമോ ? തിരിച്ചു ഓടാണോ എന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോഴേക്ക് വിളി വന്നു " ടാ മുരളിയേ നീ അവളേം ഇട്ടേച്ചു ഓടി അല്ലേ " ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മനസിലായി കോട്ടക്കുന്നില്ലേ രവിയേട്ടൻ . ഒപ്പം ഒള്ള സ്ത്രീ തൊട്ടും വാക്കിലെ രമണിയേച്ചിയും .അപ്പോൾ അവരായിരുന്നോ മരത്തിനു പിറകിൽ .
" എന്നാലും ന്റെ മുരളിയേ അന്നെ വിശ്വസിച്ചു കൂടെ വന്ന ഇവളെ ഇട്ടു ഓടീലെ നീ ....അല്ലേലും ആണുങ്ങൾ ഒക്കെ ഇങ്ങനെയാ എപ്പോളാ ഇട്ടേച്ചു പോവുകയെന്നു പറയാൻ പറ്റൂല്ല " പകുതി എന്നെ നോക്കിയും ബാക്കി പകുതി രവിയേട്ടനെ നോക്കിയും ചുളിഞ്ഞ പാവാട നേരെയാക്കി കൊണ്ട് രമണിയേടത്തി പറഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിനോളം കറുപ്പുൽ രവിയേട്ടൻ ചിരിച്ചതല്ലാതെ അതിനു മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല . ഞാൻ പതുക്കെ ആയിഷയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു . ആയിഷ എനിക്ക് മുഖം തരാതെ മുൻപോട്ടു നടന്നു . അവൾക്ക് സങ്കടം ആയിക്കാണും . കൂടെ കാണും എന്ന് കരുതിയ കൂട്ടുകാരൻ കൈവിട്ടു കളഞ്ഞതിലുള്ള സങ്കടം
ഞാൻ നടത്തിനിടയ്ക്ക് അവളോട് ചേർന്ന് നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " സത്യായിട്ടും ആയിഷാ ... നിക്ക് പ്രേതത്തിനെ പേടിയായതോണ്ടാ ഓടിയെ .. ഒന്ന് ന്നെ വിശ്വസിക്ക് അല്ലാതെ അന്നോട് ഇഷ്ടല്യാഞ്ഞിട്ടല്ല ."
ആയിഷ നടത്തം നിർത്തി എന്നെ നോക്കി ആ ഇരുട്ടിലും രണ്ടു വെള്ളാരം കല്ലുപോലെ തിളങ്ങുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഞാൻ കണ്ടു .
" ഞാൻ മാത്രല്ലേ നിന്നെ തിരഞ്ഞു വന്നുള്ളൂ ..അതെന്താ അനക്ക് മനസിലാവാത്തെ " അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു വന്നു . ആ ആവേശത്തിൽ ഞാൻ തുടർന്നു
"അന്നെ പ്രേതം പിടിച്ചാൽ പിന്നെ എനിക്ക് എവിടന്നു കിട്ടാനാ ആയിഷാ പോത്ത് വരട്ടിയത് ... അങ്ങനത്തെ അന്നെ ഞാൻ ഇട്ടേച്ചു പോവ്വോ " എന്റെ വാക്കുകൾ നിഷ്കളങ്കമായി പുറത്തേക്കൊഴുകി . കഷ്ടകാലത്തിനു അവള് അത്ര നിഷ്കളങ്കമായി അല്ല അതെടുത്തത് . അല്ലെങ്കിലും പെണ്ണുങ്ങൾ എഴുതാപ്പുറം വായിക്കാൻ മിടുക്കരാ .
" അപ്പൊ അനക്ക് പോത്തിറച്ചി മുടങ്ങുന്നു വിചാരിച്ചാ ഞ് നമ്മെളെ തെരഞ്ഞു വന്നത് അല്ലെ ". പിന്നെ അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല . ഞാനും . കുന്നിറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കൈ പിടിക്കാറുള്ള ആയിഷാ അന്ന് കൈ തന്നില്ല . വള്ളിക്കമ്പ് പിടിച്ചു ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞു കഷ്ടപ്പെട്ടു അവൾ കുന്നിറങ്ങി .
അവൾ ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു . കുറച്ചു ദിവസം എന്നോട് മിണ്ടിയിരുന്നില്ല . പക്ഷേ ഇലപ്പൊതി മുടങ്ങാതെ എനിക്കരുകിൽ വെച്ചിട്ടു പോവും . അവൾ മിണ്ടാതെ തരുന്ന ഭക്ഷണത്തിനു ഒരു രുചിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അത് കൊണ്ട് തന്നെ കഴിക്കാതെ ഞാൻ കളഞ്ഞു .
വൈകീട്ട് തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു കുന്നു കയറുമ്പോൾ വിശപ്പിനാൽ ഞാൻ തളരും . എന്നാലും അവൾക്കു മുൻപിൽ പുറത്ത് കാണിക്കാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കും . ഞങ്ങൾ പരസ്പരം മിണ്ടാതെ രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞു .
അവളാണ് ആദ്യം മിണ്ടിയത് " ഞമ്മള് തരുന്നത് നീ കളയുന്നത് ... ഞമ്മള് കാണാഞ്ഞിട്ടല്ല ട്ടോ .. പിന്നെയും തരുന്നത് " അവളുടെ വാക്കുകളിൽ സങ്കടം തുളുമ്പി നിന്നിരുന്നു .
" മി ണ്ടാത്തോരെ ... ഒന്നും എനിക്ക് വേണ്ട . വിശന്നു മരിച്ചാലും എനിക്ക് വേണ്ട " ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു
" എന്നാ ഞ് എന്തിനാ മാ ങ്ങുന്നത് .... ഞമ്മളോട് " അവൾ എനിക്ക് നേരെ മുഖം കോട്ടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു .
അത് ശരിയാണല്ലോ . ഞാൻ എന്തിനാ അത് വാങ്ങുന്നത് . വാങ്ങാതിരിക്കാൻ എനിക്കാവില്ലായിരുന്നു എന്ന സത്യം ഞാനും അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
" എന്നാ അന്നോട് മുണ്ടീക്ക് ണ് ... ഞ് വേഗം ഇത് കഴിച്ചേ " അവളുടെ പൊതി എനിക്കു നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ടു വിടർന്ന കണ്ണുകളുമായി അവൾ പറഞ്ഞു .
" എനിക്ക് വിശപ്പില്ല .."
അത് കേട്ട് അവൾ ചിരിച്ചു . പിന്നെ പൊതിയഴിച്ചു എനിക്ക് മുൻപിൽ നിവർത്തി . നമ്മൾ എത്ര തന്മയത്ത്വോടെ അഭിനയിച്ചാലും നമ്മെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് അത് കണ്ടു പിടിക്കാൻ ഒരു നിമിഷം മതി .
ഞാൻ ഓരോ കഷ്ണങ്ങളായി അകത്താ ക്കുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു .
" ഇനി എന്നെ ഇട്ടേച്ചും ഓടോ ...."
" ഇല്ല .."
" അള്ളാണെ സത്യം .."
" ഉം..അള്ളാണെ സത്യം .."
" പ്രേതത്തിനെ കണ്ടാലും .
"പ്രേതത്തിനെ കണ്ടാൽ ... എന്നോട് ഓടിപ്പോവും ആയിഷാ. നിക്ക് പ്രേതത്തിനെ അത്രയ്ക്ക് പേടി ആയതോണ്ടാ .... . വേറെന്തു വന്നാലും അന്നേ വിട്ടു ഞാൻ ഒടൂല്ല സത്യായിട്ടും.ഒന്ന് വിശ്വസിക്ക് " ഞാൻ അവളുടെ മുഖം വാടുന്നുണ്ടോ എന്ന ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു.
" അപ്പൊ ഇനീം ഞമ്മളെ ഒറ്റക്കാക്കി ഓടും അല്ലേ ..ന്നാ ഞ് അങ്ങനെ മുണുങ്ങണ്ട "
അവൾ മുഖം കോട്ടി കൊണ്ട് ബീഫും ഇലയും പിറകോട്ടു വലിക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി . എന്നാൽ അതിനു മുൻപേ ഞാൻ അതെടുത്ത് ഓടിയിരുന്നു
എനിക്കൊപ്പം ഓടാൻ അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു എന്നാൽ അവളുടെ മനസിനൊപ്പം കാലുകൾ ചിലിച്ചില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ ആ അതിയായ സന്തോഷത്തിന്റെ നിമിഷത്തിൽ അംഗവൈകല്യം അവൾ മറന്നു പോയിരുന്നുയെന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി .
അവളൊന്നു മുൻപോട്ട് ആഞ്ഞു പൊടുന്നനെ മുഖം അടിച്ചു നിലത്തു വീണു. അതൊരു വല്ലാത്ത വീഴ്ച്ചയായിരുന്നു . കൈയ്യിലിരുന്ന പൊതി വലിച്ചെറിഞ്ഞു ഞാൻ ആയിഷായെന്നു വിളിച്ചു ഓടിച്ചെന്നു അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു .
ആ വീഴ്ച്ചയെക്കാൾ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചത് എനിക്കൊപ്പം ഓടാൻ കഴിയാഞ്ഞതിലുള്ള സങ്കടമായിരുന്നു. ആ വീഴ്ച എന്റെ മുൻപിൽ ആയതിലുള്ള ദുഃഖം ആ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടു . അവൾ എനിക്ക് മുഖം തരാതെ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കവേ ഞാൻ ആണ് അത് ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് . അവൾ നിന്നേടത്തെ ചോരത്തുള്ളികൾ . അത് കൂടിക്കൂടി വന്നപ്പോൾ പതുക്കെ അവളെ താങ്ങി ഒരു ഉയർന്ന കല്ലിൽ ഇരുത്തി .
ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി ആ കുന്നിൻ ചെരുവിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരുമല്ലാതെ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല . അവളിരുന്ന കല്ല് രക്തം കൊണ്ട് നനയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .
" ഞമ്മള് ഇപ്പൊ മരിച്ചോവ്വോ .. മുരളിയേ " എന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു . ആദ്യമായി സ്വന്തം രക്തം കണ്ട അവളുടെ കൈകൾ വിറ കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
അവൾ മരിച്ചു പോവുമെന്നു ഞാനും കരുതി . പക്ഷെ എവിടയാണ് മുറിഞ്ഞത് എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായില്ല . അവളവാകട്ടെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല ഒപ്പം എന്റെ കൈവിടാനും .
അവളുടെ സങ്കടം കരച്ചിലായി ഉയരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ധർമ്മ സങ്കടത്തിൽ ആയി . . പിന്നെ എനിക്കും പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ഞാനും അവൾക്കൊപ്പം ഇരുന്നു ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഭാഗ്യത്തിനാണ് സ്‌കൂൾ അടച്ചു ഹെഡ്ടീച്ചർ "അന്നമ്മ ടീച്ചർ" അത് വഴി വന്നത് . അവരെ കണ്ടതും ഞാൻ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി . ടീച്ചർ ആദ്യം കരുതിയത് എനിക്കെന്തോ പറ്റിയെന്നാണ് . പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ടീച്ചർ അവളെ അടി മുടി നോക്കിയിട്ടു എന്റെ ചെവി പിടിച്ചു തിരുമ്മി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
" ഓടെടാ .."
അതെന്തിനാണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായില്ല . കരഞ്ഞതിനായിരിക്കും എന്ന് കരുതി ഞാൻ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു പിടിച്ചു കരയാതിരിക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി .
എന്നിട്ടും ആയിഷ മരിക്കുന്നതോർത്തപ്പോൾ വിതുമ്പിപ്പോയി . നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കാൻ എനിക്കു പത്തു കൈകൾ വേണമായിരുന്നു .
ടീച്ചർ ആയിഷയെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു .ആയിഷയുടെ പാവാട ചോരയിൽ കുളിച്ചിരുന്നു . അത് കണ്ടതും എന്റെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിലായി .
ടീച്ചർ ഒരു വടി ഒടിച്ചു കണ്ണുരുട്ടികൊണ്ടു പറഞ്ഞു " നിന്നോടല്ലേടാ പറഞ്ഞെത് ഓടാൻ .... " അടി കൊള്ളും എന്നായപ്പോൾ ഞാൻ ഓടി . ആ ഓട്ടത്തിനിടയ്ക്ക് ഞാൻ പലവട്ടം തിരിഞ്ഞു നോക്കി അപ്പോഴെല്ലാം ആ കുന്നിൻ ചെരുവിൽ വീണു ചോരപൊടിഞ്ഞെങ്കിലും എനിക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതിരിക്കാൻ ആവില്ലായിരുന്നു .
ടീച്ചർ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോഴും നീ വീണ്ടും എന്നെ കൈയൊഴിഞ്ഞു അല്ലേടാ എന്ന നിസാഹതയിൽ ചാലിച്ച കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ . ഇനി ഒരിക്കലും അവൾ എന്നോട് മിണ്ടില്ല എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു . അവൾക്കു പരിക്ക് പറ്റാൻ കാരണമായ ഞാൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .
പ്രേതത്തിന്റെ മുൻപിൽ മാത്രം ഓടുകയുള്ളൂ എന്ന് അവൾക്ക് സത്യം കൊടുത്തതാ . എന്നിട്ട് വീണ്ടും ... ഓർത്തപ്പോൾ നെഞ്ചു പൊള്ളിപ്പോയി .
റൂമിൽ ഓടിക്കയറി വാതിലടച്ചു നിർത്താതെ കരഞ്ഞു . അമ്മയും അച്ഛനും വാതിൽ തുറക്കാൻ ഒരു പാട് വിളിച്ചു . ആ ഒറ്റമുറിയുള്ള വീട്ടിൽ അധികം അങ്ങിനെ ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും വാതിൽ തുറന്നില്ല.
ജനാല തുറന്നു ആയിഷയുടെ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി . ആയിഷ മരിച്ചു കാണുമോ ? ആയിഷെയെ വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു കിടത്തിയിരിക്കുന്നത് മനസിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ . റൂമിലെ അമ്മ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ ഫോട്ടോക്ക് മുൻപിൽ മുട്ട് കുത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു .
" അയിഷ മരിക്കണ്ട ..അവൾക്കു കാലു വയ്യാത്തതല്ലേ... ഞാൻ മരിച്ചു പൊയ്ക്കോട്ടേ " ദൈവം പ്രാർത്ഥന കേട്ടു. അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണ് മൂപ്പർക്ക് ഇഷ്ടം എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്
ആയിഷയെയും കൊണ്ട് അന്നമ്മ ടീച്ചർ ആയിഷയുടെ മുറ്റത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . അവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആയിഷയുടെ ഉമ്മയോട് എന്തൊക്കൊയോ പറയുന്നുണ്ടു .
ഉമ്മ
ആയിഷയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് അകത്തേക്കു കൊണ്ട് പോയി .
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
ഉമ്മ
എന്റെ അമ്മയെ ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നത് എനിക്കു കേൾക്കാമായിരുന്നു . അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങോട്ട് പോയി വളരെ വൈകിയാണ് അവർ തിരിച്ചു വന്നത് . അവർ വന്നപാടെ ഞാൻ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു അടക്കാൻ പറ്റാത്ത ആകാംഷയോടെ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു . .
" ആയിഷാക്ക് എന്താ പറ്റിയേ ..?"
" ഉം അവനു അത് അറിഞ്ഞാലേ ഉറക്കം വരൂ .... പോയിക്കിടന്നു ഉറങ്ങടാ "
പിന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല നേരെ പായ വിരിച്ചു കിടന്നു . പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആയിഷയെ കാത്ത് നിന്നു. അവൾ വന്നില്ല . പിന്നെ
ഉമ്മ
പറഞ്ഞറിഞ്ഞു നാല് നാൾ കഴിഞ്ഞേ അവൾ വരുകയുള്ളുവെ ന്നു . അന്നാളുകളിലെ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള പോക്കിൽ ശരിക്കും അവളുടെ വില അറിഞ്ഞു .
നാലാം നാൾ അവൾ വന്നു . ആയിഷാക്ക് എന്തൊരു മാറ്റം ആയിരുന്നു . അവൾ എന്നെ നോക്കിയതേ ഇല്ല . കാത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കൈയ്യിലെ വാഴയില പൊതി നീട്ടി കൊണ്ട്
ഉമ്മ
പറഞ്ഞു.
" നീ നടന്നോടാ മുരളിയെ അവളെ ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം " .
എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കത് വാങ്ങാൻ തോന്നിയില്ല . ഒന്നും പറയാതെ തല കുമ്പിട്ടു നടന്നു . എന്നിട്ടും പിറ്റേന്നും കാത്തു നിന്നു . അന്ന് 'അമ്മ വന്നു, അവർക്കു മുൻപേ
" ഇനി നീ അവളെ കാക്കേണ്ടെടാ അവള് വലിയ കുട്ടി ആയി .. നീ നടന്നോ ''
ആയിഷ ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് എങ്ങിനെ വലിയ കുട്ടി ആയി എന്ന് മനസിലായില്ല . പക്ഷെ ഒന്ന് മനസിലായി ഇനി കൂട്ടില്ല. കൂട്ട് കൂടാൻ പാടില്ല . ഞാൻ ആണും അവൾ പെണ്ണും ആയി പോലും . ഒരുമിച്ചു ഒഴുകിയ പുഴ രണ്ടു കൈവഴികളായി പിരിഞ്ഞൊഴുകും പോലെ ജീവിതം ഒഴുകി തുടങ്ങിയത് ഞങ്ങളറിഞ്ഞു . ഇടക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലുമുള്ള ഒരു ചിരിയിൽ ഒതുങ്ങി ഞങ്ങളുടെ കൂട്ട്.
കാലം കടന്നപ്പോൾ കുന്നിൻ ചെരുവിലെ ചാലിയാർപ്പുഴയും രണ്ടു കൈവഴികളായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി . പരപസ്പരം കാണാതിരുന്നെങ്കിലും അവക്കറിയാമായിരുന്നു മറ്റൊന്ന് തനിക്കൊപ്പം ഒഴുകുന്നുണ്ടെന്നു . പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഒരു നേർത്ത കരയ്ക്കിരുപുറവും അവ ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്നു പര്പസപരം കണ്ടിട്ടും കാണാത്തത്പോലെ അവ രണ്ടും ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്നു .
കാലം കാലുനീട്ടി വെച്ച് നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുന്നിന്റെ വാരിയെല്ല് വെട്ടിയെടുത്ത് റോഡ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു . വീട് വഴി റോഡ് വന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ ഓഹരി വിറ്റു അച്ഛൻ വീടിനു മുൻപിൽ അവിടത്തെ ആദ്യ പലചരക്ക് കട തുടങ്ങി .കച്ചവടം പൊടി പൊടിച്ചപ്പോൾ പൊടിപിടിച്ച വീട് തട്ടി വാർപ്പാക്കി . കടം വാങ്ങാൻ വന്നവർ അച്ഛനെ മുതലാളിയെന്നു വിളിച്ചു. പിന്നെ അച്ഛനും മനസുകൊണ്ട് മുതലാളിയായി .
ഞങ്ങളുടെ വളർച്ച യിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഒപ്പം നിന്നവരായിരുന്നു ആയിഷയുടെ കുടുംബം . ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ മാറ്റം വീട്ടിലെ അംഗ സംഖ്യയുടെ കൂടുതൽ കൊണ്ടോ, ബാപ്പയുടെ വരുമാനത്തെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചായതിന്നാലോ ആ വീട്ടിലേക്ക് എത്താതെ പോയി .ചെത്തി തേയ്ക്കാത്ത ചുവരുകൾ വെള്ളപ്പൂശാനുള്ള മോഹം കൈവിട്ട് വിണ്ടു കീറി പ്രതിഷേധം അറിയിച്ചു അങ്ങിനെ കിടന്നു .
റോഡ് വന്നപ്പോൾ കുന്നിലേക്കു പല ജാതി മനുഷ്യർ കൂട്ടമായെത്തി . അമ്പലങ്ങൾ വന്നു , പള്ളികൾ വന്നു , ചർച്ചും വന്നു . ഒരിക്കൽ പോലും കൈകൂപ്പി പ്രാർത്ഥിക്കാത്ത അച്ഛൻ അമ്പലകമ്മറ്റി പ്രസിഡന്റായി. എത്രയോ ദിവസം ആയിഷയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വന്ന ബീഫ് കഴിച്ചു വിശപ്പ് മാറ്റിയ അച്ഛൻ ബീഫ് കഴിക്കാതെ ആയി ... പിന്നെ വീട്ടിൽ കയറ്റാതെയായി .
അതോടെ ആയിഷയുടെ ഉമ്മയും ബാപ്പയും വീട്ടിലേക്കുള്ള വരവ് കുറച്ചു .
വെള്ളിയാഴ്ച ക്‌ളാസ്സുകളുടെ എണ്ണം കൂടിയപ്പോൾ അലക്കിയത് ആറിയിടാൻ ആയിഷയുടെ
ഉമ്മ
അവരുടെ അതിരു കണക്കാക്കി ഒരു അയൽ കെട്ടി . അതോടെ ഒരേ അയലിൽ കാറ്റിനോട് കഥ പറഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും വേർപിരിഞ്ഞു . അതിർത്തി വേർതിരിച്ചെന്നു പറഞ്ഞു അച്ഛൻ അതിർത്തിയിൽ കന്മതിലുകെട്ടി മുറ്റം രണ്ടാക്കി . കിണറിൻ മേലുള്ള അവകാശവാദം തീരാതെ പുറത്ത് പറയാത്ത വിവാദമായി പുകഞ്ഞു .
അതിനിടയ്ക് ആയിഷാക്ക് ഒരു പാട് ആലോചനകൾ വന്നു . ഒന്നും ഉറയ്ക്കാതെ പോയി . അവളുടെ കാലിന്റെ ബലഹീനതയിലേക്ക് നോക്കി വന്നവർ സ്ത്രീധനം കൂട്ടി . കുറഞ്ഞ സ്ഥലവും ഇടിഞ്ഞ വീടും വന്നവരെ വേഗം പടികടത്തി വിട്ടു .
ഓരോ ആലോചനക്കാർ വന്നു പോവുമ്പോഴും ആയിഷ പീടികയിൽ വരും . ഒന്നും പറയാതെ തല താഴ്ത്തി കൈവിരലിൽ തട്ടത്തിന്റെ തുമ്പു ചുറ്റിയും അഴിച്ചും നിൽക്കും . എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അതിനു മാത്രം മറുപടി പറയും . പിന്നെ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് വാങ്ങി തിരിച്ചു പോവും . ആ വാങ്ങൽ സാധനം വേണ്ടിയിട്ടല്ല എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് .
ഒരു പക്ഷെ അവളെ അവൾ തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക ആയിരിക്കാം , ഒപ്പം എന്നെയും .ഇന്നലെ കാഴ്ച്ചക്കാർ വന്നു പോയതിനു ശേഷം അവൾ വന്നു. പതിവ് പോലെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല . പക്ഷെ അന്ന് അവൾ ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല . കുറച്ചു നേരം എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു .
ഒന്നും പറയാതെ ഒരുപാട് പറഞ്ഞവൾ . തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി . എവിടെ നിന്നാണ് എന്റെ ചിന്തകളും വാക്കുകളും വന്നതെന്ന് അറിയില്ല . ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഒരു ധൈര്യമുള്ള പുരുഷനായി
" ആയിഷാ .. അന്നെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കട്ടെ "
ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു എന്നെ നോക്കും എന്ന് കരുതി .അതുണ്ടായില്ല അവൾ ആ നിന്ന നിൽപ്പിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു " ബാപ്പണ്ട് പൊരേല് ........ " ഒരു ചെറിയ മൗനത്തിന് ശേഷം അവൾ പതിയ ശബ്ദത്തിൽ തുടർന്നു "ഞമ്മള് പൊയ്ക്കോട്ടേ "
"ഉം ...." ഞാൻ ഒന്ന് മൂളി അവൾക്കു പിറകെ നടന്നു. അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു . വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ അവൾക്കൊപ്പം നടന്നു . വീടിന്റെ കോലായിൽ അവളുടെ ബാപ്പ ഇരുപ്പുണ്ട് .
അവൾ വീടിന്റെ പിൻപുറത്തെ വാതിൽ വഴി അകത്തേക്ക് കയറി . എന്നെ കണ്ടതും ബാപ്പ ഇറയത്തേക്കു ഇറങ്ങി .
രണ്ടു പേരും കുറച്ചു നേരം പരസ്പ്പരം നോക്കി നിന്നു .ഞാൻ ആണ് മൗനം ഉടച്ചത്
"ആയിഷാനെ കാണാൻ വന്നവർ എന്ത് പറഞ്ഞുപോയി"
" എന്ത് പറയാൻ ... എല്ലാവരും പറഞ്ഞപോലെ ഓളെ കുറവിന് കണക്കില്ലാത്ത കാശ് പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു . പക്ഷെ ഒരു ഗുണാണ്ടായിക്ക് . ചെറുക്കന്റെ ബാപ്പക്ക് പോത്ത് കച്ചോടം ആയതോണ്ട് എന്റെ ഒരു പോത്തിനെ വിറ്റു പോയി . അതിന് കാശ് ഇങ്ങോട്ടാ .. പൊന്നുപോലെ വളർത്തിയ മോളെ കൈപിടിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോ കുന്നോളം കാശ് അങ്ങോട്ട് .. " ബാപ്പ അവൾ കേൾക്കുന്നില്ല എന്ന് പിറകോട്ടു നോക്കി ഉറപ്പു വരുത്തി .
ഞാൻ മുന്പോട്ട് ചെന്ന് ആയിഷായുടെ ബാപ്പയുടെ കൈകൾ കൂട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു
" ഞാൻ കെട്ടിക്കോട്ടെ ആയിഷായെ '
ബാപ്പ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചു നിന്നു . പതുക്കെ എന്റെ കൈ വിടിയിച്ചു. പിന്നെ റോഡിനു അപ്പുറമുള്ള ഇരുന്നില്ല പള്ളി ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
" മോൻ അത് കണ്ടോ അതിനപ്പുറം കുറച്ചു ദൂരം നടന്നാൽ അമ്പലമുണ്ട് രണ്ടിനും ഇക്കാലത്ത് നമ്മുടെ വീടുകളേക്കാൾ വലുപ്പം ഉണ്ട് . ശക്തിയും, അധികാരവുമുണ്ട് . അതിനൊക്കെ തോൽപ്പിക്കാൻ നമ്മള് കൂട്ട്യാ കൂടൂല്ല ... മോനെ "
" ഞ് അങ്ങനെ ഒന്ന് ചോദിച്ചിട്ടും ഇല്ല ... ഞാനൊട്ടു കേട്ടിട്ടും ഇല്ല " ബാപ്പ ഒന്ന് വീട്ടിലേക്കു തിരിഞ്ഞു നോക്കി . ആ നിമിഷം വാതിലിനു പിന്നിൽ ഒരു തേങ്ങൽ ഞാൻ കേട്ടു പിന്നെ പിൻവലിയുന്ന തട്ടത്തിന്റെ തുമ്പും .
ഞാൻ തിരിച്ചു നടന്നു . ചോദിച്ചത് തെറ്റോ ശരിയോ എന്നറിയില്ല . ഒന്നറിയാം അത് ചോദിക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം .
പിറ്റേന്ന് ആയിഷയുടെ വീടിനു മുൻപിൽ ഒരു കാറ് വന്നു നിന്നു . ആയിഷയുടെ ഉപ്പയാണ് ആദ്യം കാറിൽ കയറിയത് കൂടെ ആയിഷയും . കാറിൽ കയറും മുൻപ് അവളൊന്ന് എന്നെ നോക്കി . ആ നോട്ടം നേരിടാൻ ആവാതെ ഞാൻ മിഴികൾ പിൻവലിച്ചു .
പിന്നെ കേട്ടു അവർ ആയിഷായെ ഏതോ അകന്ന ബന്ധു വീട്ടിൽ ആക്കിയെന്നു . അവിടെ വെച്ച് ആർക്കോ കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തെന്ന് .
എന്ത് കൊണ്ട് തേടിപ്പോയില്ല എന്ന് ഞാൻ തന്നെ എന്നോട് പലവട്ടം ചോദിച്ചു .ഉത്തരം ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ഞങ്ങൾ രണ്ടു മതസ്ഥർ ആയിരുന്നു .അത് ഞങ്ങളുടെ തെറ്റല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യരേക്കാൾ മതത്തിനു വിലകൽപ്പിക്കുന്ന ഈ സമൂഹത്തിൽ അത് തെറ്റാണ് ...വലിയ തെറ്റ് .
"വലിയ തെറ്റ് ........................."
മനോജ്‌കുമാർ കാപ്പാട് - കുവൈറ്റ്

സക്കാത്ത് I ഹക്കീം മൊറയൂർ.


 സ്കൂളിൽ അഞ്ചിലോ ആറിലോ പഠിക്കുന്ന ഒരു നോമ്പ് കാലം.
അന്നത്തെ നോമ്പ് കാലത്തെ അത്താഴവും നോമ്പ് തുറയുമെല്ലാം ഇതിനു മുമ്പ് ഞാൻ എഴുതിയത് കൊണ്ട് അത്‌ വിട്ടു കളയുന്നു.
അന്നു, രാവിലെ തന്നെ കടയിൽ പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുക എന്നത് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ആണ്. ഒരു പാട് അംഗങ്ങൾ ഉള്ള വീട്ടിലേക്കുള്ള ഒരു ദിവസത്തെ സാധനം മാത്രമാണ് അന്നൊക്കെ വാങ്ങുക. ഇന്നിത് വായിക്കുമ്പോൾ അവിശ്വസനീയമായി തോന്നുമെങ്കിലും അന്നത്തെ ഒട്ടു മിക്ക ആളുകളുടെയും ജീവിതം അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഒന്നര കിലോ പച്ചരി, അരക്കിലോ പഞ്ചാര, നൂറു ഗ്രാം ചായപ്പൊടി, ഇരുന്നൂറ് വെളിച്ചെണ്ണ, നാലു കഷ്ണം സാബൂൻ, പത്തു രൂപക്ക് മീൻ എന്നിങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അന്നത്തെ ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാവുക. വെളിച്ചെണ്ണ വാങ്ങാൻ കുപ്പിയും സാധനങ്ങൾ കൊണ്ട് വരാൻ സഞ്ചിയും കയ്യിൽ കാണും. പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ജീവിതത്തിൽ സജീവമാവാത്ത ഒരു കാലമായിരുന്നു അത്‌. അരിയും പഞ്ചാരയും പരിപ്പുമെല്ലാം തൂക്കി തരുന്നത് പത്രം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ പേപ്പർ സഞ്ചികളിൽ ആണ്.
അരകിലോ മീറ്ററോളം നടക്കാനുണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നും അങ്ങാടിയിലേക്ക്. മെയിൻ റോഡിലൂടെയാണ് നടക്കേണ്ടത്.
അന്ന് മിട്ടായി വാങ്ങാൻ എനിക്കൊരു പരിപാടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധനം വാങ്ങാനുള്ള സഞ്ചിയുടെ കൂടെ മറ്റൊരു സഞ്ചി കൂടെ എന്റെ അരയിൽ കാണും.
അങ്ങാടിയിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ റോഡ് സൈഡിൽ ഉപേക്ഷിച്ച പ്ലാസ്റ്റിക്കും കുപ്പികളും തകരവുമെല്ലാം ഞാൻ ആ സഞ്ചിയിൽ നിറക്കും. അങ്ങാടിയിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ ഒരു ഭാഗവും തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ മറ്റേ ഭാഗവുമാണ് നോക്കി നടക്കുക. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ കള്ള് കുപ്പികളോ കോള ടിന്നുകളോ ഒക്കെ കിട്ടും. അത്‌ വീട്ടുകാർ കാണാതെ ആരുടെയെങ്കിലും പറമ്പുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കും. എന്നിട്ട് സ്കൂൾ ഇല്ലാത്ത ദിവസം അത്‌ ആക്രി കടയിൽ കൊണ്ട് പോയി വിൽക്കും. തുച്ഛമായ പൈസയെ കിട്ടൂ എങ്കിലും അന്നത്തെ കാലത്ത് ആ പൈസക്ക് വലിയ മൂല്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നോമ്പ് കാലത്ത് രാവിലെ റോഡിൽ ആരും ഉണ്ടാവില്ല. മിക്കവാറും ഒന്നോ രണ്ടോ പേരെ റോഡിൽ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടാലായി. എന്നാൽ ഇരുപത്തി ആറാമത്തെ നോമ്പിനു രാവിലെ തന്നെ റോഡിൽ ഒരു നേർച്ചക്കുള്ള ആളുണ്ടാവും. ആ ആളുകൾക്ക് എല്ലാം ഒരു ഉദ്ദേശമുണ്ട്.
സക്കാത്ത് സ്വീകരിക്കാൻ ആണ് ആ ആളുകൾ എല്ലാം വരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ നിന്നും അപൂർവമായേ ആളുകൾ അങ്ങനെ സക്കാത്ത് വാങ്ങാൻ പോവാറുള്ളൂ.
ഇസ്ലാമിക വിധിപ്രകാരം സമ്പത്തിന്റെ മേലുള്ള നിർബന്ധിത ദാനമാണ് സക്കാത്ത്. അതിന് കുറച്ചു വിധികൾ ഉണ്ട്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ അത്‌ മൊത്തം സ്വത്തിന്റെ രണ്ടര ശതമാനത്തോളം വരും. അതായത് ഒരു ലക്ഷം രൂപ കയ്യിൽ ഉള്ളയാൾ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ് രൂപ നിർബന്ധമായും സക്കാതിനു അർഹരായ ആളുകളെ കണ്ടെത്തി അവർക്ക് കൊടുക്കണം. അത്‌ പാവങ്ങളുടെ അവകാശമാണ്.
എന്നാൽ ഇവിടെ നടക്കുന്നത് തികച്ചും ഒരു കാട്ടി കൂട്ടൽ ആണ്. മിക്ക ആളുകളും സക്കാത്ത് കൊടുക്കേണ്ട രീതിയിൽ കൊടുക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ ചിലർ സക്കാത്ത് കൃത്യമായി കൊടുക്കില്ല. എന്നാൽ 26 മത്തെ നോമ്പിനു രാവിലെ മുതൽ വീട്ടിൽ വരുന്ന ആളുകൾക്ക് അവർ പത്തും ഇരുപതും രൂപയൊക്കെ കൊടുക്കും. അത്‌ വാങ്ങാൻ വരുന്നവർ ആ പ്രദേശത്തുള്ള കാണാൻ വലുപ്പമുള്ള വീടുകളിൽ എല്ലാം സക്കാത്തിനായി കയറി ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങും.
ജോലിക്ക് പോവാൻ കഴിയാത്തവരും പച്ച പാവങ്ങളും പക്വത എത്താത്ത കുട്ടികളുമൊക്കെയാണ് സക്കാത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ചു നടക്കുന്നത്. അഭിമാനികൾ ആയ ഒരു പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനും അന്നേ ദിവസം ഒരു വീട്ടിലും പോവാറില്ല.
അങ്ങാടിയിലേക്ക് പോവുന്ന വഴി ഒരു വീടുണ്ട്. റോഡരികിൽ തന്നെയുള്ള വലിയ വീടായതിനാൽ അന്നേ ദിവസം അവിടെ ഒരു പാട് പേര് എത്താറുണ്ട്. വരുന്നവർക്കെല്ലാം അവിടുന്ന് പൈസയും കിട്ടാറുണ്ട്.
അന്ന് അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു ചാഞ്ചാട്ടം. അവിടെ വരെ പോയാൽ അഞ്ചോ പത്തോ കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. പക്ഷെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ മോശമല്ലേ എന്നൊരു ചിന്ത മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നുമുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അർഹതയില്ലാത്ത എന്തും സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സ് സമ്മതിക്കാറില്ല.
അങ്ങാടിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ കുട്ടികൾ രണ്ട് രൂപയും അഞ്ചു രൂപയുമൊക്കെയായി വരുന്നത് കണ്ടു. അങ്ങോട്ടേക്ക് തിരിഞ്ഞ കാലുകൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് വലിച്ചെടുത്താണ് ഞാൻ അങ്ങാടിയിലേക്ക് പോയത്. സാധനം വാങ്ങി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ആ ഗേറ്റും കടന്നു ഞാൻ അവരുടെ മതിലിനോട് ചേർന്നുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ സക്കാത്ത് വിതരണം തകൃതിയായി നടക്കുകയാണ്. ആഗ്രഹം അഭിമാനത്തെ കടത്തി വെട്ടിയ നിമിഷത്തിൽ ഞാനും അവരിലൊരാളായി വരി നിന്നു. എത്ര നീങ്ങിയിട്ടും കാലുകൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാത്ത പോലെ. മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിൽ ഉള്ള പണം യാചിച്ചു വാങ്ങാൻ പോവുകയാണ്. എനിക്ക് ആ വരിയിൽ നിന്നും തിരിച്ചു പോവണമെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ അതെ നിമിഷം കിട്ടാൻ പോകുന്ന പുതുമണം മാറാത്ത അഞ്ചു രൂപ നോട്ടിന്റെ മണം ഓർത്തപ്പോൾ വിട്ടു പോവാനും തോന്നുന്നില്ല.
അങ്ങനെ എങ്ങനെയോ ഞാനും ആ വരിയുടെ ഏറ്റവും മുന്നിലെത്തി. കറുത്ത് മെലിഞ്ഞു ഉയരം കുറഞ്ഞ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്ന എന്നെ കണ്ടു അദ്ദേഹം എന്റെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു രൂപയുടെ ഒരു നാണയം ഇട്ട് തന്നു. ആ നാണയം കയ്യിൽ വന്നു വീണപ്പോൾ അറിയാതെ എന്റെ മനസ്സ് പൊള്ളി. അഞ്ചു രൂപ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന എനിക്കാണ് ഒരു രൂപ. എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആളുകൾക്കൊക്കെ കൊടുത്തത് അഞ്ചും പത്തും രൂപയാണ്. എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. സത്യമായിട്ടും കരഞ്ഞു പോവുമോ എന്ന് ഞാൻ പേടിച്ചു പോയി.
തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹം നോക്കിയത്. എന്റെ ഉപ്പയെയും വലിയുപ്പയെയും എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. പരിചയമുള്ള എനിക്ക് ഒരു രൂപ തന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിനും കുറ്റബോധം തോന്നിയിരിക്കണം.
അദ്ദേഹം എന്നെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു പിടക്കുന്ന രണ്ട് ഇരുപത് രൂപ നോട്ടുകൾ തന്നു. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ചു പോയി. ഭൂമിയിലും ആകാശത്തുമല്ലാത്ത പോലെയാണ് ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നത്.
പത്തു രൂപക്ക് ഒരു കിലോ മത്തി കിട്ടിയിരുന്ന കാലമാണ്. അന്നാണ് നാല്പത് രൂപ. എന്നെ പോലെ ഒരു കുട്ടിക്ക് ശരിക്കും ഒരു ലോട്ടറി തന്നെയായിരുന്നു ആ നാല്പത് രൂപ.
പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരാളുടെ മുൻപിൽ കൈ നീട്ടി വാങ്ങിയതാണല്ലോ ആ പൈസ എന്നോർത്തു നെഞ്ച് നീറാനും തുടങ്ങി. എന്തായാലും ആ പൈസ എനിക്ക് നൽകിയത് സന്തോഷത്തേക്കാളേറെ സങ്കടം തന്നെയാണ്.
അല്ലെങ്കിലും അത്‌ അങ്ങനെയാണല്ലോ. അർഹതയില്ലാതെ നാം നേടുന്ന എന്തും ഒരു കയ്പ്പ് പോലെ നമ്മുടെ മനസ്സ് നീറ്റി കൊണ്ട് അങ്ങനെ കിടക്കും.

Written by Hakeem Morayoor

മോഹൻ ബംഗ്ലാവ് നോവലൈറ്റ് I ഭാഗം 2 I Arun V Sajeev


 ഒന്നാംഭാഗം ലിങ്ക്
https://www.facebook.com/nallezhuth/posts/1186154308468105
ആ വെപ്രാളത്തിനിടയിൽ നീക്കിവെച്ചിരുന്ന ഓടിനിടയിലായുള്ള കഴുക്കോലിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച പീറ്റർ എങ്ങനെയൊക്കെയോ താഴെവീഴാതെ ആ കൂരയിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നു !.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ വീഴ്ച്ചയിൽ അവന്റെ ദേഹംതട്ടി, ഇളക്കിവെച്ചിരുന്ന ഓടുകളിൽ രണ്ടെണ്ണം കൂരയിലൂടെ നിരങ്ങിയിറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് വീണ് ചിന്നിച്ചിതറിയിരുന്നു.. അതുവരെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ച് ആ ശബ്ദം എവിടെയൊക്കെയോ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവിചാരിതമായുണ്ടായ ഈ സംഭവം പീറ്ററിനെ ഒന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. പിടിവിട്ട് താഴേക്കു പോയാൽ തന്റെ അവസ്ഥയും ആ ഓടിന് തുല്യമാകുമെന്ന ചിന്ത അവനെ ഉൾക്കിടിലം കൊള്ളിച്ചു. പൊടുന്നനെ സമചിത്തത വീണ്ടെടുത്ത പീറ്റർ പഴയ സ്ഥലത്തേക്കുതന്നെ വലിഞ്ഞുകയറി. ആ വീഴ്ച്ചയിൽ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ മുൻഭാഗമാകെ കീറിപ്പറിയുകയും..നെഞ്ചിലും, മുഖത്തും മുറിവുകളുണ്ടാവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഓടിളക്കിമാറ്റിയ വിടവിനരികിൽ എത്തിയ അവൻ; കരുതലോടെ അതിന് സമീപത്തായ് ഇരുന്നശേഷം മുഖത്തും, മുടിയിഴകളിലും പറ്റിയ പായൽ തുടച്ചുനീക്കി.. പിന്നെ ആ വിടവിലൂടെ കാൽ താഴേക്കിട്ട് കഴുക്കോലിൽ തൂങ്ങി മച്ചിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി.
നൂറുക്കണക്കിന് വവ്വാലുകൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന മച്ചിന്റെ ഉൾവശം മുഴുവൻ അവയുടെ വിസർജ്ജ്യത്താൽ രൂക്ഷഗന്ധം വമിക്കുന്ന നിലയിലായിരുന്നു. പീറ്റർ താഴേക്കിറങ്ങിയപ്പോളുണ്ടായ ഒച്ച കേട്ട്, കഴുക്കോലിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന നരിച്ചീറുകൾ ഇളകി വല്ലാത്ത ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ച് അതിനുള്ളിലൂടെ തലങ്ങുംവിലങ്ങും പറക്കാൻ തുടങ്ങി.. അതിൽ ചിലതൊക്കെ അവന്റെ ദേഹത്ത് വന്നിടിക്കുകയും, ശരീരത്തിൽ അള്ളിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ദേഹത്ത്നിന്നും അവയെ എങ്ങനെയൊക്കെ: പറിച്ചെറിഞ്ഞ പീറ്റർ: അവയിൽ നിന്നും രക്ഷനേടുന്നതിനായ്.. ഇരുകൈകളും തലയിൽവെച്ച് ആ മച്ചിൽ മുട്ടുകുത്തി അനങ്ങാതെ കുറച്ച്സമയം കമിഴ്ന്നിരുന്നു.
ഒടുവിൽ ആ ബഹളം ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ, തറയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ അവൻ, തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് ലാമ്പിന്റെ പിൻവശത്തായുള്ള ടോർച്ച്തെളിച്ച് താഴേക്കിറങ്ങാനുള്ള വാതിൽ തിരയാൻ തുടങ്ങി..
ഏറെ നേരത്തെ അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ ഭിത്തിയോട് ചേർന്നുള്ളൊരു ഭാഗത്തായ് അവനത് കണ്ടെത്തി.. അതിന്റെ വിടവിലൂടെ കൈകടത്തി മുകളിലേക്ക് വലിച്ച പീറ്ററിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഞരങ്ങൽ ശബ്ദത്തോടെ ആ വാതിൽ മുകളിലേക്ക് തുറന്നുവന്നു. അതിന്റെ അകവശത്തുനിന്നുമുള്ള പൂട്ട് തുറന്നനിലയിലായിരുന്നു കിടന്നിരുന്നത് !. ആ വഴിയിലൂടെ ലാംപിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ച് നോക്കിയ പീറ്ററിന്റെ കണ്ണുകൾ, താഴെ നടുത്തളത്തിലേക്കിറക്കുന്ന ഗോവണികൂടി കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷംകൊണ്ട് വല്ലാതെ തിളങ്ങി.
ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാതെ അവനാ ഗോവണി വഴി താഴേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റുപാടും കണ്ണുകൾകൊണ്ട് പരതി അവസാനത്തെ പടിയുമിറങ്ങി നടുത്തളത്തിലേക്ക് കാൽതൊട്ടനിമിഷം.. പീറ്ററിന്റെ തലക്കുപിന്നിൽ എന്തോ ഒരു വസ്തുവിനാൽ ആഞ്ഞൊരു പ്രഹരമേറ്റു. അടിയേറ്റ ഭാഗത്ത് ഇരുകൈകളും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് അവൻ ഒരാർത്തനാദത്തോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ നടുത്തളത്തിലേക്ക് കമിഴ്ന്നുവീണു.. ഒരു നൊടിയിൽ കണ്ണിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയ ഇരുട്ടിനൊപ്പം തനിക്കുചുറ്റുമുള്ള ലോകം കീഴ്‌മേൽ മറിയുംപോലെ പീറ്ററിന് തോന്നി. ഒന്നു പിടഞ്ഞശേഷം ഒരു ഞരക്കത്തോടെ അവൻ നിശ്ചലനായ്.
ആ വീഴ്ചയിൽ ബോധരഹിതനായ്പ്പോയ പീറ്റർ പിന്നെ ഉണർന്നത് ജനലിന്റെ പായൽമൂടിയ ചില്ലുപാളിവഴി അരിച്ചെത്തിയ സൂര്യപ്രകാശം മുഖത്തുതട്ടിയപ്പോഴായിരുന്നു. പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന അവന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് തലേ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായ് തെളിഞ്ഞുവന്നു. തലക്കുപിന്നിൽ പ്രഹരമേറ്റ ഭാഗത്ത് അസഹ്യമായ വേദനതോന്നിയ അവൻ, തറയിൽ നിന്നും പിടഞ്ഞെഴുന്നേൽക്കാനായ് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അതിന് കഴിയാത്തവിധം തന്റെ കൈകാലുകൾ തുണികൊണ്ട് വരിഞ്ഞ്ബന്ധിച്ച നിലയിലാണെന്ന് പീറ്ററിന് മനസ്സിലായി. പീറ്റർ അവിടെക്കിടന്നുകൊണ്ട് ചുറ്റുപാടും കണ്ണുകളോടിച്ചു.. താനിപ്പോൾ കിടക്കുന്നത്, ഗോവണിക്ക് ചുവട്ടിലുള്ള നടുത്തളത്തിലല്ലെന്നും, തന്നെ ആരോ അവിടെ നിന്നും വലിച്ചിഴച്ച് ഒരു മുറിയിലെത്തിച്ച ശേഷം കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ച് അതിനുള്ളിൽ അടച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും പീറ്ററിന് മനസ്സിലായി. തന്നെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന കുരുക്ക് അഴിച്ചെടുക്കുവാക്കാൻ മൂന്നുനാല് വട്ടം ശ്രമിച്ച അവൻ, അത് വിഫലമായപ്പോൾ, തറയിലൂടെ ഉരുണ്ട് വാതിലിനരുകിലേക്ക്ചെന്നു. എന്നിട്ട് തറയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അടഞ്ഞുകിടന്ന വാതിൽപ്പാളിയിൽ തന്റെ ചുമലുകൊണ്ട് ആഞ്ഞിടിച്ചു. അതിനുപക്ഷെ ഒരിളക്കവും സംഭവിച്ചില്ല. ഒരു വട്ടംകൂടി ഇതാവർത്തിച്ച അവൻ
"തുറന്ന് വിടെടാ എന്നെ.. " യെന്ന് അവിടിരുന്ന് ഉച്ചത്തിൽ ആക്രോശിച്ചു. മറുപടി ഒന്നും ഉണ്ടാകാത്തതുകൊണ്ട് രണ്ടുമൂന്നു വട്ടംകൂടി അവൻ അതാവർത്തിച്ചു. കരിവീട്ടിയിൽ കൊത്തുപണികളോടെ നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ആ വാതിൽപ്പാളിയിൽ ചുമലുകൊണ്ടിടിച്ച് തോൾ വേദനിച്ച് തുടങ്ങിയപ്പോൾ പീറ്റർ തന്റെ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് തറയിൽ മലർന്നുകിടന്നു. വിശപ്പും,ദാഹവും അപ്പോൾ അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അധികം വലിപ്പമില്ലാത്ത ഒരു മുറിയായിരുന്നു അത്. നിറം അടർന്നു തുടങ്ങിയ ഭിത്തികളിൽ ഈർപ്പം പായലുകൾ തീർത്തിരുന്നു. കനത്ത തേക്കിൻ പാളികളാൽ തീർത്തമച്ചും.. മാറാലയും,പൊടിപടലങ്ങളും മൂടിയ അകവശവും ആൾപ്പെരുമാറ്റമില്ലാത്തതിന്റെ എല്ലാ സൂചനയും നല്കി. കാലങ്ങളായ് ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്ന മുറിയുടെതറയിൽ ആകെ പടർന്നുകിടന്ന പൊടിയിലൂടെ തന്നെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ പാടും,ആരോ ചെരിപ്പിട്ടുനടന്ന പാടുകളും അവൻ കണ്ടു.
കുറച്ച് സമയത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്നും ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം പീറ്റർ കേട്ടു. അത് തന്നെ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന വാതിലിന് സമീപത്തേക്കാണ് വരുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൻ..വാതിലിനരികിൽനിന്നും കരുതലോടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുമാറി. ഏത് നിമിഷത്തിലും ഒരാക്രമണം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു.
വാതിലിന്റെ ഓടാമ്പൽ സാവധാനം ഇളകുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ ശ്വാസമടക്കി അവിടേക്കുതന്നെ ദൃഷ്ടിപതിപ്പിച്ചു. ഒരു ഞരക്കത്തോടെ തുറന്ന് വന്ന വാതിൽപ്പാളികൾക്കപ്പുറം മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ ഒരു രൂപംകണ്ടു. ഒരു വട്ടം കൂടി അവിടേക്ക് നോക്കിയ പീറ്ററിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്ചര്യംനിഴലിച്ചു. ആ വാതിലിന് വെളിയിൽ നിന്നത് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ കരുത്തനായ ഒരു പുരുഷനായിരുന്നില്ല!. പകരം ദീർഘകായയായ ഒരു സ്ത്രീ അവിടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതുകണ്ട പീറ്റർ ഒട്ടൊന്നമ്പരന്നു. താൻ ഏറെ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടും ഈ വീട്ടിൽ ആൾപ്പെരുമാറ്റത്തിന്റെ ലാഞ്ചന പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവർ ആരാണ്..?!. ആരായാലും ശത്രുതന്നെ..അവൻ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. "എന്നെ ഇവിടെ കെട്ടിയിട്ട നിന്റെ മറ്റവനോട് ഇതൊന്ന് അഴിച്ച് മാറ്റാൻ പറ..എന്നിട്ട് ഒളിച്ചിരിക്കാതെ നേരെവന്ന് മുട്ടാൻ പറ. അതാ ആണുങ്ങൾക്ക് ചേരണ പണി. "
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം ആ രൂപത്തിൽ നിന്നും അവന് മറുപടി ലഭിച്ചു
"നീ വെറുതെ കിടന്നൊച്ചവെക്കണ്ട.. എത്ര ഉറക്കെ ശബ്ദിച്ചാലും ഒരു കുഞ്ഞുപോലും അത് കേൾക്കില്ല. ഇതും പറഞ്ഞ് ആ വാതിൽകടന്ന് ആ സ്ത്രീ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് വന്നു. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ ഇപ്പോൾ അവന് അവരെ വ്യക്തമായ് കാണാം. നീലനിറത്തിലുള്ള ജീൻസും,ക്രീം കളർ കുർത്തയും ധരിച്ചിരുന്ന അവർക്ക് അഞ്ചര അടിക്ക്മേൽ ഉയരവും, തടിച്ച ശരീരപ്രകൃതവുമായിരുന്നു. കാഴ്ച്ചയിൽ നാല്പതിനോടടുത്ത് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക് അസാമാന്യ ആഞ്ജാ ശക്തിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ രൂപവും, ഒട്ടും കൂസലില്ലാത്ത അവരുടെ പെരുമാറ്റവും പീറ്ററിന്റെ ഉള്ളിലെ ധൈര്യത്തെ അപ്പാടെ ചോർത്തിക്കളഞ്ഞു.അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദൈന്യത നിഴലിച്ചു.അത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നവണ്ണം അവർ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഞാൻ റേച്ചൽ തോമസ്.. ഒരു ആർക്കിയോളജിസ്റ്റാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ കുറച്ചുകൂടി ലളിതമായ് പറഞ്ഞ് തരാം.. പുരാവസ്തുക്കളെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ഒരാൾ..പഴയകൊട്ടാരങ്ങളും, വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഇതുപോലുള്ള കെട്ടിടങ്ങളുമൊക്കെയാണ് എനിക്ക് താത്പര്യമുള്ള വിഷയം. അങ്ങനെയാണ് ഞാനീ ബംഗ്ലാവിനെക്കുറിച്ചറിയുന്നതും ഇവിടേക്ക് വന്നതും.''
ഒന്നു നിർത്തിയ അവർ, അവന്റെ സമീപത്തേക്ക് അല്പം കൂടി അടുത്തുവന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അറിവിലേക്കായ് ഒരു കാര്യം കൂടി ഞാൻ പറയാം..
നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുള്ളത് ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായാണ്. നീ വന്നത് വളരെ ചെറിയ കാര്യത്തിനാണെങ്കിൽ.. എന്റെ ലക്ഷ്യം വളരെ വലിയ ഒന്നാണ്. ഇതുകൂടി നീ കേൾക്കുക നമ്മൾ പരസ്പരം സഹായിച്ചാൽ ഇതിനുള്ളിൽ ആരും അറിയാതെ കിടക്കുന്ന അളവറ്റ സമ്പാദ്യം നമുക്ക് പങ്കിട്ടെടുക്കാം."
പീറ്റർ ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാവത്തിൽ റേച്ചലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ റേച്ചൽ തുടർന്നു .. "ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ രൂപം പണ്ടിങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല..ചോള രാജഭരണക്കാലത്ത് നായാട്ടിനെത്തുന്ന രാജാവിന് വിശ്രമിക്കാൻ വേണ്ടി പണിത വസതിയായിരുന്നു ആദ്യമിത. പിന്നീട് രാജാവിന്റെ ഒരു ആശ്രിതൻ കൈവശപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. കാലാകാലങ്ങളായ് പല അവകാശികളിലൂടെ കൈമറിഞ്ഞ ഈ ബംഗ്ലാവിപ്പോൾ കോട്ടയത്തുള്ള മോഹൻ എന്ന പ്ളാൻററുടെ സ്വന്തമാണ്. പക്ഷെ അവരാരും അറിയാതെപോയ ഒരു രഹസ്യം ഈ കെട്ടിടത്തിലുണ്ട്!. ചേരന്മാരുടെ പടയോട്ടകാലത്ത് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഉരുപ്പടികളുടെ അമൂല്യമായ ഒരു നിധിശേഖരം ഇതിന്റെ രഹസ്യ അറയിലുണ്ട്!.പത്ത് തലമുറകൾക്ക് സുഖമായ് കഴിയാൻതക്ക മൂല്യമുള്ള സമ്പത്ത്.''
പീറ്റർ തെല്ലമ്പരപ്പോടെ അവർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടു..എന്തായാലും താൻ കരുതിയത് പോലെ ഇവർ ശത്രുവല്ല. തന്നെയുമല്ല ഇവർ പറയുന്നത് സത്യമാണെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്നും ലഭിക്കാൻ പോകുന്നത് താൻ കരുതിയതുപോലെ പഴയ ഓട്ടുപാത്രമോ വിളക്കുകളോ ഒന്നുമായിരിക്കുകയില്ല.. ഇത്രനാളത്തെ തന്റെ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും തീർക്കാൻ തക്കവണ്ണമുള്ള ഒരമൂല്യസമ്പത്താണ് തന്റെ കൈവശം വന്നുചേരാൻ പോകുന്നത്. അവന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ടുവിടർന്നു.
ആ ഭാവമാറ്റത്തെ പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് റേച്ചൽ തുടർന്നു..
പക്ഷെ ആ അറതുറക്കുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. പത്താനകൾ ചേർന്നു ശ്രമിച്ചാൽപോലും തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത കനത്ത വീട്ടിപ്പാളികളുള്ള വാതിൽ തുറന്നെങ്കിലേ അതിനകത്തേക്ക് കടക്കാൻ പറ്റു, പിന്നെയും ഏറെക്കടമ്പടകൾ കടന്നാലെ നിധി ഇരിക്കുന്നിടത്ത് എത്തിച്ചേരാൻ പറ്റൂ.തച്ചുശാസ്ത്ര വിദഗ്ദർ നിർമ്മിച്ചിട്ടുള്ള ആ വാതിലിന്റെ ഏഴുചുറ്റുകളുള്ള മണിപ്പൂട്ട് തുറക്കാൻ.. യഥാർത്ഥ താക്കോൽ തന്നെ വേണം താനും. അവിടെയാണ് നീ നിന്റെ മിടുക്ക് തെളിയിക്കേണ്ടത്. എനിക്ക് ലഭ്യമായ അറിവ്പ്രകാരം, ഇപ്പോളാ താക്കോലിരിക്കുന്നത് മേല്പത്തൂർമനയിലാണ്. മനപ്പറമ്പിലെ പൂജ മുടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചെറിയമ്പലത്തിലെ പീഠത്തിനടിയിലെ രഹസ്യ അറയിലാണ് അതിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥാനം.
നിന്നെപ്പോലൊരു പഠിച്ചകള്ളന് അത് കൈക്കലാക്കുവാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ല. അതിൽ നിന്റെ മിടുക്ക് തെളിയിച്ചാൽ ഈ നിലവറയിലെ പാതിസമ്പാദ്യം നിനക്കുള്ളതാണ്.
"നിങ്ങളീപ്പറയുന്നതൊക്കെ സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?. "പീറ്റർ അവരോട് ചോദിച്ചു.
"ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ല.അതിനൊട്ടു പ്രസക്തിയുമില്ല..അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്റെ പേരുപോലും ചോദിക്കാത്തത് ചോദ്യങ്ങൾ വേണ്ട..ഉത്തരം മാത്രം മതി"
നിന്റെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളാണുള്ളത്. ഒന്നുകിൽ പട്ടിണികിടന്ന് ആരും വരാത്ത ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ മരിച്ച് വീഴാം... അല്ലെങ്കിൽ അളവറ്റ സമ്പത്തിന്നുടമയായ് ശിഷ്ടകാലം ജീവിക്കാം..ഏത് വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കണം എന്നത് നിന്റെ മാത്രം ചുമതലയാണ്. നീയല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ. എനിക്ക് സാധ്യതകൾ പലതാണ്.പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലെ ഏറ്റവും എളുപ്പവഴി ഇതാണ്. നിനക്ക് ചിന്തിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു മണിക്കൂർ സമയംതരാം..അതിനുള്ളിൽ ഉത്തരം വേണം. പിന്നൊരു കാര്യം; ഈ വിവരം പുറത്തറിയിച്ച് എന്നെ ചതിക്കാനാണ് ഭാവമെങ്കിൽ പിന്നെ നീയീ ഭൂമിക്ക് മുകളിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ഇത് ഇതിന് ഉത്തരം നല്കിയതിന് ശേഷം മാത്രം നിന്റെ കെട്ടുകളഴിക്കുന്ന കാര്യം ചിന്തിക്കാം. ഇത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഞൊടിയിടയിൽ മുറിക്ക് വെളിയിലേക്കിറങ്ങിയ ആ സ്ത്രീ; പീറ്ററിന് മുന്നിലേക്ക് ആ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു.
(തുടരും)

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo