Showing posts with label Oasis. Show all posts
Showing posts with label Oasis. Show all posts

ഒയാസീസ് (3)

Image may contain: 1 person, stripes
നിമിഷങ്ങളുടെ ഇടവേളകൾക്ക് ഇത്ര ദൈർഘ്യം ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷാർദ്ദങ്ങൾ മുന്നിൽ ഞെട്ടറ്റു വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു ലിവർ വലിയോടെ താഴത്തായ് ചവിട്ടിനിന്ന മരപ്പലകകൾ ഇരുഭാഗത്തേയ്ക്കും രണ്ടായി അകന്നു മാറുകയും കഴുത്തിലെ കുരുക്ക് ശക്തമായി മുറുകിയെന്നും തോന്നിപ്പോയപ്പോൾ, എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്നോർത്തു. താഴോട്ട് വീഴാതെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച അർബാബ് നൽകിയ സലാംചൊല്ലലിൽ അകാരണമായ ഭയത്തിൻ്റെ അളവിൽ വല്ലാത്ത കുറവനുഭവപ്പെട്ടു. ശരശയ്യയിലേയ്ക്കുള്ള വീഴ്ച്ചയ്ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പ് ശരത്തിൻ്റെ മുനകൾ വിടരാൻ വെമ്പിനിൽക്കുന്ന വെളുത്തു തുടുത്ത മുല്ലമൊട്ടുകളായി മാറിയ തോന്നൽ, കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി പെയ്യാൻ തയ്യാറായി നിന്ന കാർമേഘങ്ങളിലെ കാർവർണ്ണം അകന്ന് കനം കുറഞ്ഞ്, വെൺമേഘങ്ങളായി അവ തന്നേയും കൊണ്ട് ആകാശത്തിലേക്ക് തൂവലുപോലെ പറത്തി കൊണ്ടുപ്പോയ സുഖകരമായ ലാളിത്യം അനുഭവിച്ചാസ്വദിച്ചു നിന്നുപോയല്പനേരം.
അർബാബ് സലാം തന്ന കൈപിൻവലിച്ച് നീളമേറിയ കന്തൂറയുടെ അഴമേറിയ പോക്കറ്റിലേയ്ക്ക് കൈകടത്തി എന്തോ തപ്പിത്തിരഞ്ഞെടുത്ത് ശ്രദ്ധയോടെ പുറത്തേക്ക് എടുക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിയോ? ഇനി ഇപ്പോൾ ലോഡഡ് റിവോൾവർ എങ്ങാനുമാണോ, പോയിൻ്റ് ബ്ലാങ്കിൽ തൻ്റെ തിരുനെറ്റിയിൽ ബുള്ളറ്റ് കൊണ്ട് ഒരു തിലകം ചാർത്താനുള്ള മുന്നൊരുക്കളാണോ എന്നോർത്ത് അല്പനേരം ആകെ തരിച്ചുനിന്നു പോയി. പക്ഷെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്തത് അർബാബിൻ്റെ ഐഫോണായിരുന്നു. ഫോണിൻ്റെ ഗാലറിയിൽ നിന്നെടുത്ത ഒരു ഫോട്ടോ കാണിച്ചിട്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നോടായി ചോദിച്ചു.
ഈ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്ന കുട്ടിയെ അറിയുമോ?
ജനിച്ചിട്ട് മൂന്നാലുദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഇരുനിറമുള്ള ആൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്തു നോക്കി ആരാണെന്ന് എന്ന് ഉത്തരം പറയാനുള്ള ദൈവികമായ സിദ്ധിയൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ അല്പം വിളറിയ ചിരിയോടെ നിന്നു കൊടുത്തു.
നീ ചിന്തിച്ച് വിഷമിക്കണ്ട, ഇതെൻ്റെ കുട്ടിയാണ്, കഴിഞ്ഞ ദിവസം അംബർ പ്രസവിച്ചു. ആ കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ എൻ്റെ മണ്ടൻമാരായ കൂട്ടുകാരേ കാണിയ്ക്കാനായി കൊണ്ടുവന്നതാണ്. കടുത്ത ചൂടും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞിടെയായി ജനിക്കുന്ന എൻ്റെ കുട്ടികൾക്ക് പഴയ നിറമില്ലാത്തതിന് അവർ മറ്റെന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയതിന് കഴിഞ്ഞ ദിവസം അജയനും, അലവിയും ആയി വെറുതെ വഴക്കുണ്ടാക്കി. അതു കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന വഴിയാണ് അന്ന് ആ ദേഷ്യത്തിന് നിന്നേയും തല്ലേണ്ടി വന്നു. അതിന് ക്ഷമിയ്ക്കണം.
അർബാബ് എന്നോട് ക്ഷമയൊന്നും ചോദിയ്ക്കണ്ട. എനിക്ക് വിഷമമൊന്നുമില്ല.
ഇതാ നിനക്ക് നാട്ടിൽ പോകാനുള്ള ഒമാൻ എയർ ടിക്കറ്റും, നിൻ്റെ ശമ്പളവും. അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് പോകാനുള്ള ഡേറ്റ്. നിൻ്റെ ശമ്പളത്തിൻ്റെ കൂടെ ഒരു മാസത്തെ ശമ്പളവും കൂടെ അധികമുണ്ട്. നിനക്ക് രണ്ടു മാസം നാട്ടിൽ നിന്നിട്ട് തിരിച്ചു വരണമെങ്കിൽ വരാം. ക്യാൻസൽ ചെയ്ത് പോകണമെന്നാണ് നിൻ്റെ തീരുമാനമെങ്കിൽ അങ്ങിനെയാവട്ടെ, അതല്ല പിന്നീട് എന്നു വരണമെന്ന് തോന്നിയാലും ഫോൺ ചെയ്താൽ മതി. വിസ ശരിയാക്കാം.
ഞാൻ തിരിച്ചു വരുന്നില്ല അർബാബ്. ഇനി കുറച്ചു നാൾ നാട്ടിൽ കൂടാം എന്ന് കരുതുന്നു.
ശരി,നിൻ്റെ ഇഷ്ടം അതാണെങ്കിൽ അങ്ങിനെയാകട്ടെ. അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച പോകാൻ റെഡി ആയിക്കോ, ഞാൻ എയർപോർട്ടിൽ കൊണ്ടു പോയി ക്യാൻസൽ ചെയ്ത് കയറ്റി വിടാം.
തിരിച്ചു പോക്കിൻ്റെ ദിവസം സമാഗതമായി.
ഏതോ കാലബിന്ദുവിൽ നിന്ന് നാലു വർഷം മുമ്പ് ആരംഭിച്ച യാത്ര ഇന്നിവിടെ തീരുന്നു. അടുത്ത യാത്ര തുടങ്ങുന്നു. അർബാബിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണു നിറഞ്ഞു,കണ്ഠമിടറിയത് നെഞ്ചിലെവിടെയോ സുഗമമായ ശ്വാസത്തിന് വിലങ്ങുതടിയായി നിന്ന ചില ജന്മപാപങ്ങൾ തന്നെ കുത്തിനോവിച്ചതാണോ, എന്തോ എല്ലാത്തിൽ നിന്നും അകന്നുപോകുന്ന ഒരാശ്വാസത്തിൽ ആയിരുന്നു.
ഈ എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് പാസ്പോർട്ടിൽ അടിച്ചു തന്ന വിസയിൽ ആയിരുന്നു അറിയാത്ത പലരേയും അറിഞ്ഞത്, ഇന്നിവിടെ നിന്ന് പാസ്പോർട്ടിൽ അടിച്ച ക്യാൻസലിൻ്റെ പിൻബലത്തിൽ അറിഞ്ഞവരെ പലരേയും മറന്നൊരു യാത്ര തുടരട്ടെ.
അങ്ങു ദൂരെ വിമാനത്തിൻ്റെ ഗോവണിപ്പടികൾ എനിക്കായ് കാത്തു നിൽക്കുന്നു. കയറ്റങ്ങളും ഇറക്കങ്ങളും യാന്ത്രികമല്ലേ. നിസ്സംഗമായ മനസ്സോടെ കേറുന്ന നേരത്ത്, പണ്ടെന്നോ ഇതുപോലുള്ള പടികൾ ഇറങ്ങി വന്നതോർത്തു പോയി. അന്നു ചൊല്ലിയിറങ്ങിയ കവിതയും
ഓർമ്മ വന്നത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികമായിരുന്നു.
"ആരൊരാളെൻ കുതിരയെ കെട്ടുവാൻ
ആരെരൊരാളതിൻ മാർഗ്ഗം മുടക്കുവാൻ?
ദിഗ്വിജയത്തിനെൻ്റെ സർഗ്ഗ ശക്തിയാം
ഈ കുതിരയെ വിട്ടയക്കുന്നു ഞാൻ "
പിന്നീട് യുദ്ധങ്ങൾ ഏതെല്ലാമോ ജയിച്ചെങ്കിലും കബണ്ഡങ്ങൾ കണ്ട് കരളുരുകി പോയ കലിംഗയുദ്ധ രാജാവിൻ്റെ ചിന്തകളിലൂടെ യാത്രകളിൽ
നിസ്സംഗതയുടെ കുപ്പായം ജീവിതത്തിൽ എന്നോ തുന്നിച്ചേർക്കുകയായിരന്നു.
ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടു, മനസ്സ് ശാന്തമാക്കി ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഒന്നു കൂടെ അമർന്നിരുന്നു. വിൻ്റോ സീറ്റ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ശാന്തമായി രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂർ ഉറങ്ങാമായിരിന്നു. ഇതിപ്പോൾ മൂന്നു സീറ്റിലെ ഇടത്തെ അറ്റത്തേ സീറ്റാണ് ലഭിച്ചത്. മറ്റു രണ്ടു യാത്രക്കാരും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കടന്നിരിയ്ക്കയും പുറത്തു കടക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഇനി ശാന്തമായ ഉറക്കത്തിന് സാദ്ധ്യതയില്ല പുറം കാഴ്ചകളിലേയ്ക്ക് വെറുതെ കണ്ണയച്ചു. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ബദ്ധശ്രദ്ധരായി നീങ്ങുന്ന മൂന്ന് സുന്ദരികളായ എയർ ഹോസ്റ്റസുമാർ. അവരുടെ ചലനങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണയച്ച് സീറ്റിൽ ചാരിക്കിടന്നു.
തൊട്ടുമുമ്പിൽ നിന്ന് വിമാനത്തിലെ സുരക്ഷാ രീതികൾ ലളിതമായി പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തരുന്ന എയർഹോസ്റ്റസിനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ അലീമയെ ഓർമ്മ വന്നു. നന്നായി അറബി സംസാരിയ്ക്കാൻ പഠിച്ചതു പോലും അലീമയിൽ നിന്നാണല്ലോ. അല്ലെങ്കിലും അറിവില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തരാൻ അലീമയ്ക്ക് എന്നും ഒരു പ്രത്യേക കഴിവ് ആയിരുന്നല്ലോ.
തൊട്ടരുകിൽ വന്ന് മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ സീറ്റ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് സുഖകരമായി ഇരിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു തന്നതും, സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ലോക്ക് ചെയ്യുന്ന വിധമെല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നതുമായ എയർഹോസ്റ്റസിൻ്റെ സ്നേഹമസൃണമായ പെരുമാറ്റം അനീസയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അനീസ എന്ന വാക്കിൻ്റെ അർത്ഥം തന്നെ സ്നേഹിത യെന്നാണല്ലോ, എന്നും നല്ല സ്നേഹിതയായിരുന്നു അനീസ.
വിമാനം ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്നതിന് തൊട്ട് മുമ്പ് വീണ്ടുമൊന്ന് കണ്ണടച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് പണ്ടെന്നോ പരിചിതമായ ഫ്രഞ്ച്പെർഫ്യൂമിൻ്റെ അസുലഭ സുഗന്ധമരികിലായി നിലകൊണ്ടതറിഞ്ഞ് കൺതുറന്നത്. വിമാനം പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറായി, തൻ്റെ കൈവശമിരിയ്ക്കുന്ന മൊബൈൽ ഓഫ് ചെയ്യുകയോ, ഫ്ലൈറ്റ് മോഡിലേയ്ക്ക് മാറ്റുകയോ ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞ സുന്ദരി അംബർ അല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
മൊബൈൽ ഫോൺ ലോക്ക് തുറന്ന് പവ്വർ ഓഫ് ചെയ്യാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞിളം പൈതലിൻ്റെ പൂപ്പുഞ്ചിരി സ്ക്രീനിൽ മിന്നി മാഞ്ഞതായൊരു തോന്നൽ.
അത് അന്ന് അർബാബ് അംബറിൻ്റെ കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചതിൽ നിന്ന് ഉണ്ടായതായിരിക്കും.
ഏഴു ചെറുരാജ്യങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നതിൽ ഒന്നാമതായ അബുദാബിയിലെ അംബറിൽ ജനിച്ച ഇരു നിറവും വെളുത്ത ചിരിയുമുള്ള കൊച്ചിൻ്റെ ഫോട്ടോ ഇന്ത്യക്കാരനായ എന്നെ കാണിച്ചത് ഒമാൻ കാരനായ അബ്ദുൾ അസീസ് സ്വന്തം ഐഫോണിൽ. ആ കുട്ടിയുടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയിൽ, അതിരുകൾ ഇല്ലാത്ത ആകാശത്തിലെ വെളുത്ത മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ, ഈ കഥകൾ ഞാനെൻ്റെ കൂട്ടുകാരനോട് പറയുകയും അവൻ അത് എന്നെങ്കിലും FB യിൽ കഥകളായ് എഴുതിയിടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ലോകത്തിൻ്റെ ഏതെങ്കിലുമെല്ലാം കോണിലിരുന്നു വായിക്കുന്നവരും, ഈ കഥാപാത്രങ്ങളും, എഴുത്തുകാരനും, ഞാനും എല്ലാവരും തമ്മിൽ ചേർന്നീ മരുപ്പച്ചകളിലെ കണ്ണികളായ് മാറുന്നനേരം. കഥകളിവിടെ തീരുകയാണോ, അതോ കഥകൾ വീണ്ടും തുടരുകയാണോ?
മരുപ്പച്ചകളിൽ നിന്ന് ദൈവത്തിൻ്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലെ
പച്ചപ്പിലേക്ക് ശാന്തമായൊരു യാത്ര.
The End

Written by Anilkumar PS

ഒയാസീസ് (2)

Image may contain: 1 person, stripes
തിങ്കളാഴ്ച നല്ല ദിവസം എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പത്മരാജൻ ചിത്രത്തിൻ്റെ പേരായിട്ട് അന്നു കേട്ടപ്പോൾ തനിക്കും നന്നായി തോന്നി പക്ഷെ ശരിക്കും തിങ്കളാഴ്ച നല്ല ദിവസമാണോ? ഇനി തിങ്കളാഴ്ച ലോട്ടറി അടിച്ചവനോ, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളിയാഴ്ച നടത്തിയ പ്രേമാഭ്യർത്ഥനയ്ക്ക് തിങ്കളാഴ്ച പച്ചകൊടി അടയാളം കിട്ടിയ ഏതോ കാമുകനോ പറഞ്ഞതാകാനാണ് ശരി. അല്ലാതെ തിങ്കളാഴ്ച സ്കൂളിൽ പോകാനോ ജോലിക്ക് പോകാനോ മിക്കവർക്കും മടിയല്ലേ, അവരോട് ചോദിച്ചാൽ ആരെങ്കിലും പറയുമോ തിങ്കളാഴ്ച നല്ല ദിവസമെന്ന്. എൻ്റെ കാര്യം തന്നേ നോക്കൂ, ഇന്ന് തിങ്കളാഴ്ച്ചയാണ്. ഇന്നലെ അവധിയായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അകത്ത് അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ടവന് അവധിയും അല്ലാത്തതും തമ്മിൽ എന്തു വ്യത്യാസം.
ഇന്ന് കിട്ടിയിരിക്കുന്ന എട്ടിൻ്റെ പണി ഭയങ്കരം തന്നേ.
ജയിലിൽ ആയ പ്രവാസികളെ പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ താമസിച്ചിരുന്ന ചുറ്റുപാടിൽ തന്നെ ജയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് ഒന്നോർത്താൽ തനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം ആയിരിക്കും. ഇന്നലെ വരെ നേരിൽ കാണുന്ന എല്ലാമായും ഇന്നൊരു കടുത്ത ചില്ലിൻ്റെ ആവരണം കൊണ്ട് അകറ്റപ്പെടുക, കൈയ്യകലത്താണെങ്കിലും ഒന്നു തൊടാനാവാതെ അകന്നു നിൽക്കുക എന്നു പറയുന്നത് തന്നെ അസ്വാതന്ത്യത്തിൻ്റെ അങ്ങേയറ്റം ആണല്ലോ.
അർബാബിൻ്റെ വീടുകളിലെ ഇന്തോനേഷ്യൻ പണിക്കാരികൾ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു കിളിവാതിലിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് തരികയും പഴയ പാത്രങ്ങൾ അതുവഴി തിരിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് അവർ എടുത്തു കൊണ്ടു പോകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ബാത്ത്റൂം അറ്റാച്ചഡ് ആയതിനാൽ ഒന്നിനും പുറത്തേയ്ക്ക് പോകണ്ട. ഏകാന്തതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അതിനെതിരെ ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ നിൽക്കുന്നവൻ്റെ നിസ്സഹായത. എത്ര നേരം അങ്ങിനെ ഇരുന്നു എന്നറിയില്ല, പെട്ടെന്നാണ്
ആരുടെയോ ഫോൺ വന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ആൻ്റണിയുടെ ഫോൺ ആണ് വന്നത്. മഴക്കാത്തിരിക്കുന്ന വേഴാമ്പലിന് ഇടിവെട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായ സന്തോഷമാണ് അവൻ്റെ ഫോണിൻ്റെ റിംഗ്ടോൺ കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായത്.
ആൻ്റണി അടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിലെ കുക്കാണ്. അവൻ്റെ ഡ്യൂട്ടി തുടങ്ങുന്നത് രാവിലെ ആറുമണി മുതൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരുമണിവരേ ആണ്. പിന്നീട് അഞ്ചുമണിയ്ക്ക് ചെന്നാൽ പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് ഹോട്ടൽ അടയ്ക്കുന്നതുവരേ അവന് വിശ്രമമില്ലാത്ത ജോലിയാണ്. പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് ഹോട്ടൽ അsച്ചാലും പാത്രം എല്ലാം കഴുകി വച്ച് അവൻ റൂമിലെത്തുമ്പോൾ ഒരു മണി ആകും. അവനെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാൽ ഫോണെടുക്കാൻ പോലും അവന് സമയമില്ല. ഇതു പോലെ വല്ലപ്പോഴും അവൻ തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാറുണ്ട് എന്നു മാത്രം.
എടാ ഗോപാലു നീ എവിടെയാണ്.?
ഞാൻ റൂമിൽ ആണെടാ.
പിന്നെ എന്തെല്ലാം വിശേഷം, നീ വൈകിട്ട് ഡ്യൂട്ടിയിൽ കയറാറായില്ലേ.
നാലര മണിയല്ലേ ആയുള്ളു. അഞ്ചു മണിയ്ക്ക് കേറിയാൽ മതി. ഞാൻ വേറൊരു കാര്യം ചോദിയ്ക്കാനാണ് നിനക്ക് ഫോൺ ചെയ്തത്.
ചോദിച്ചോ, എന്തു കാര്യം ആണ്.
എടാ നീ നമ്മുടെ അജയനും, അലവിയും എല്ലാം ആയിട്ട് ഈയിടെ ഉടക്കിലാണോ?
ഉം, ചെറിയൊരു സൗന്ദര്യപ്പിണക്കം ഉണ്ട്.
അതെന്താ കാരണം.
അതെന്താണെന്നു വച്ചാൽ അവർ ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ പണിയെടുക്കുന്ന തോട്ടത്തിൽ വന്ന് വാഴക്കുല വെട്ടിക്കൊണ്ട് പോകും, ഞാൻ അതിനെ എതിർത്തു, അർബാബിനറിയാവുന്നതാണ് തോട്ടത്തിലെ കുലകളുടെ എണ്ണമെല്ലാം. കുലകൾ കാണാതാകുന്നതിനെ പറ്റി എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ അർബാബിനോട് ഞാനെന്തു മറുപടി പറയും എന്നു പറഞ്ഞതിന് അവർ പറഞ്ഞ ഉത്തരം അബ്ദുൾ അസീസും അവരും തമ്മിൽ നല്ല കൂട്ടുകാർ ആണ് അതുകൊണ്ട് അർബാബ് വഴക്കൊന്നും പറയില്ല എന്ന്.
ഞാൻ പറഞ്ഞു എങ്കിൽ അർബാബിനോട് ചോദിച്ചിട്ട് എടുത്തോളാൻ, അതവർക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല. അതോടെ അവർ മിണ്ടാതായി, അത് നടന്നിട്ട് അഞ്ചാറു മാസം ആയല്ലോ, ഇപ്പോൾ എന്താണ് അതു ചോദിയ്ക്കാൻ ഉണ്ടായ കാരണം.
അല്ലെങ്കിലും അവൻമാരുടെ കാര്യം പറയാതിരിക്കുകയാണ് ഭേദം, നാലെണ്ണം അടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നട്ടപ്പാതിരയ്ക്ക് നാടല്ലയെന്ന കാര്യം മറന്ന്, ഉടുമുണ്ടഴിച്ച് തലയിലും കെട്ടി നാടൻ പാട്ടും പാടി നാടുചുറ്റാനിറങ്ങുമ്പോൾ നാളികേരം മോട്ടിയ്ക്കാൻ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് നാലു കുലയെങ്കിലും മോട്ടിക്കുക എന്നത് അവരുടെ ഒരു ശീലമായ് മാറി. ഉടക്കിൻ്റെ കാരണം
ചോദിച്ചതിന് കാര്യമുണ്ട്, കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച നിൻ്റെ അർബാബും, അജയനും, അലവിയും തമ്മിൽ മുട്ടൻ വഴക്ക് നടന്നു നമ്മുടെ ഹോട്ടലിൽ വച്ച്.
നമ്മുടെ തോട്ടത്തിലെ വാഴക്കുലയെ സംബന്ധിച്ചായിരുന്നോ വഴക്ക്?
കുലയെ സംബന്ധിച്ചല്ലായിരുന്നു വഴക്ക് എങ്കിലും, അത് നന്നായി മൂർച്ചിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ കൊല സംഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു വഴക്കിനിടയിൽ. ഏതായാലും അതിൻ്റെ ഒന്നാംഭാഗമേ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളു. തുടർഭാഗങ്ങളുമുsനെയുണ്ടാകും.
ആൻറണീ നീ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ പറയൂ. എന്താ അവിടെ ശരിക്കും സംഭവിച്ചത്.
മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ പറയാമെന്നു വച്ചാൽ എനിക്കും അത്രയ്ക്കങ്ങു മനസ്സിലായില്ല. എങ്കിലും മനസ്സിലായത് പറയാം. ഞാൻ കിച്ചനിൽ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് A 2 Z ഒന്നും അറിയില്ല, കേട്ടറിവ് പറയാം.
കുറെ നേരമായല്ലോ കാടും പടലും കേറുന്നു, ടെൻഷൻ അടിപ്പിക്കാതെ
അറിഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ പറയെടാ.
നിൻ്റെ അർബാബും, അജയനും, അലവിയും പണ്ടേ നല്ല കൂട്ടുകാർ ആണല്ലോ അവർ ചായയും കുടിച്ചിരുന്ന് എന്തെല്ലാമോ സൗഹൃദ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പോഴോ അവർ കുടുംബത്തെയും കുട്ടികളേയും പറ്റി എല്ലാം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ നിൻ്റെ അർബാബിൻ്റെ പഴയ കുട്ടികൾ വെളുത്തതായിരുന്നെന്നും ഈയിടെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് കറുപ്പ് നിറമാണെന്നും ചർച്ചയായി. അർബാബ് പറഞ്ഞു, കാലാവസ്ഥയെല്ലാം മാറിയല്ലോ ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ ചൂടും പൊടിക്കാറ്റും എല്ലാം കൂടിയതാണ് കാരണമെന്ന് തോന്നുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അജയനോ, അലവിയോ പകുതി തമാശയ്ക്കോ പകുതി കാര്യമായോ പറഞ്ഞ രണ്ടു മൂന്ന് വാക്കുകൾ അവർക്ക് പൂരയിടി മേടിച്ചു കൊടുത്തു എന്നതാണ് സത്യം .
അവർ ഇടി കിട്ടാനായി മാത്രമുള്ള എന്തു വാക്കുകളാണ് അവർ പറഞ്ഞത്.
ഇംകി ഹവാ മൽ ഹിന്ദ് എന്നാണത്രേ അവർ പറഞ്ഞത് എന്നാണ് കേട്ടത്.
(ചിലപ്പോൾ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റ് ആയിരിക്കും എന്ന്)
അത് പറഞ്ഞു തീർന്നയുടനെ മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ഇടിവെട്ടുന്ന ശബ്ദത്തിൽ നിൻ്റെ അർബാബ് അവരെ ഇഞ്ചപ്പരുവത്തിൽ ഇടിച്ചു ചതച്ചു.
എന്നിട്ട് പിന്നെ എങ്ങിനെ തീർന്നു ആ പ്രശ്നങ്ങൾ .
അത് തീർന്നിട്ടില്ല. ഒമാനി സ്ത്രീകളെ പറ്റി അപവാദം പറഞ്ഞതിൻ്റെ ടെസ്റ്റ്ഡോസായിരുന്നു അവർക്ക് കൊടുത്ത ഇടിയെന്ന് പറഞ്ഞു. ഇവിടത്തെ നിയമം അനുസരിച്ച് സ്ത്രീകൾക്കും കുട്ടികൾക്കും എതിരായി എന്തെങ്കിലും പറയുകയുയും പ്രവൃത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ പിന്നെ സ്വദേശിയ്ക്കും വിദേശിക്കും ഒരേ നിയമം ആണ്. അകത്തായാൽ പിന്നെ പുറത്തിറങ്ങാൻ വലിയ പാടാണ്. സ്വന്തം കുട്ടികളേയോ, ഭാര്യമാരേയോ ദേഹോപദ്രവം നടത്തുന്നവർക്കെതിരെ പരാതി കിട്ടിയാൽ അവരെ കൈയ്യാമം വച്ചാണ് സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്.
നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതിൽ വല്ല സത്യവും ഉണ്ടോ എന്ന് ആദ്യം തിരക്കട്ടെ. ഒരു സത്യവും ഇല്ലാത്ത ആരോപണം ആണ് നിങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചതെങ്കിൽ അതോടെ നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിന് ഒരു തീരുമാനം ആകും. അങ്ങിനെയെല്ലാം പറഞ്ഞാണ് അന്ന് നിൻ്റെ അർബാബ് പിരിഞ്ഞത്. നിന്നോട് അർബാബ് ഇതിനെ പറ്റി വല്ലതും സംസാരിച്ചോ?
അതെല്ലാം അവിടെ നിൽക്കട്ടെ നിനക്കിതിനെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?
ഇനി ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം. ഏതായാലും തലപോകുന്ന കാര്യത്തിന് ഒരു തീരുമാനം ആയി എന്നു തോന്നുന്നു. ഇനി അതെന്നാണ് എന്നറിഞ്ഞാൽ മതി.
ഡെമോക്ലീസിൻ്റെ വാൾ തലയ്ക്ക് മുകളിലെ നൂലിൽ തൂങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സമാധാനത്തോടെ താഴെ ഇനി എങ്ങിനെയിരിക്കും
ഡെമോക്ലീസോ അതാരാണ്
അതൊരു ഗ്രീക്ക് പാതിരിയാണ്.
പാതിരി ആണോ എങ്കിൽ പള്ളിയിലെ സൺഡേ സ്കൂളിൽ പുള്ളിയെ പറ്റി പഠിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നല്ലോ?
ഇനിയിപ്പോൾ പഠിപ്പിച്ച ദിവസം ഞാൻ പോകാതിരുന്നത് കൊണ്ടാണോ അറിയാതിരുന്നത് എന്നറിയില്ല.
എൻ്റെ ആൻറണീ നീയൊരു ലോകതോൽവിയാണല്ലോ? അഞ്ചു മണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ, സമയത്ത് ജോലിക്ക് ചെല്ലാൻ നോക്ക് അല്ലെങ്കിൽ
നിൻ്റെ മുതലാളി നിൻ്റെ വിസ ക്യാൻസൽ ചെയ്ത് എപ്പോൾ നാട്ടിൽ കയറ്റിവിടും എന്ന് പറഞ്ഞില്ലെന്ന് വേണ്ട.
എന്നാൽ ശരി, നീ സമയം ഉള്ളപ്പോൾ ഹോട്ടലിലേക്ക് ഇറങ്ങ്.
പറയത്തക്ക മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ലാതെ അടുത്ത ദിവസങ്ങളും പതിവുപോലെ കടന്നു പോയി. ഉമിത്തീയിൽ നിൽക്കുന്നതു പോലുള്ള അവസ്ഥ. ഉറങ്ങാനും ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാനും ആവാതെ വെരുകിനെ പോലെ ഉഴറി നടന്നുനടന്നു സമയം കളഞ്ഞു. വ്യാഴാഴ്ച വൈകിട്ടായി. സാധാരണയായി വ്യാഴാഴ്ച എട്ടുമണി കഴിയുന്ന നേരത്താണ് അർബാബ് എത്താറുള്ളത്.
മുറിയിലെ ചുമരിൽ തൂങ്ങുന്ന അജന്താക്ലോക്ക് എട്ടു മണിയായി എന്നറിയിച്ചു കൊണ്ട് എട്ടു പ്രാവശ്യം മണി മുഴക്കി. നിശബ്ദതയിൽ ക്ലോക്കിൻ്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദവും, അതിനെ കവച്ചുവയ്ക്കുന്ന തൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിൻ്റെ ശബ്ദവും ഇടവിട്ടു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിലാണ് പുറത്തെ ചരലിൽ അർബാബിൻ്റെ വെളുവെളുത്ത ലാൻറ്ക്രൂസർ ഒരു മുരൾച്ചയോടെ വന്ന് ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്തിയത്. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അർബാബ് ചാവിയുമായി ഔട്ട് ഹൗസിൻ്റെ വാതിൽക്കലേയ്ക്ക് എത്തി.
അർബാബ് വാതിൽ തുറന്നകത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് കൊല്ലാനാണോ വളർത്താനാണോ എന്നറിയാതെ ഞാൻ അക്ഷമനായി വാതിലിൻ്റെ പുറകിൽ അല്പം പേടിയോടെ നിന്നു.
തുടരും.....Part 3 in two hours 
Written by Anilkumar PS

ഒയാസീസ് (1)

Image may contain: 1 person, stripes
ഠേ...... എന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആണ് അടിപൊട്ടിയത്. അടിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ താൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ആ അടിയുടെ വേദനയും കാഠിന്യവും.
ചിന്തകൾ ചിതറി തെറിച്ചു പോയി. അല്പനിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം ആകെയൊരവ്യക്തത. മൂന്നാലു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഉള്ളതും കുട്ടിക്കാലത്തേയും കാര്യങ്ങൾ ഉള്ളിൽ നന്നായി തെളിഞ്ഞു വരുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ കാര്യങ്ങൾ പാടെ മറന്നുപോയി. ആകെ ഇരുട്ട്. ഒന്നൂടെ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മൂടൽമഞ്ഞിൽ നിന്ന് തെളിഞ്ഞു വരുന്ന പുലർകാല സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ കണ്ണു ചിമ്മിത്തുറന്നു. വീണ്ടും തെറ്റി ഇത് പുലർകാലമല്ലല്ലോ, സുഖകരമായ സായംസന്ധ്യയല്ലേ. ഇപ്പോൾ നന്നായി ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒമാനിലെ സുഖ സാന്ദ്രമായ ഒരു ശനിയാഴ്ച സായാഹ്നം. രണ്ടു ദിവസത്തെ അവധിദിനം ആഘോഷിച്ചിട്ട് അകലെയുള്ള ജോലിക്കാരെല്ലാം ജോലിസ്ഥലത്തേയ്ക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. എൻ്റെ അർബാബ് അബ്ദുൾ അസീസും തിരിച്ചു പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.
നീണ്ട പകലുകളായതിനാൽ ഭൂമീകന്യയോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞിരുന്ന് അസ്തമിക്കാൻ മറന്നു പോയ സായാഹ്ന സൂര്യൻ്റെ ചെങ്കതിരുകളേറ്റ് സ്വർണ്ണവർണ്ണമായ പ്രകൃതി, നാളെ തിരിച്ചെത്താമെന്ന് പറഞ്ഞ് ധൃതിയിൽ പടിഞ്ഞാറേ ചെരുവിലേയ്ക്ക് പിടഞ്ഞിറങ്ങിപ്പോയ സൂര്യനേ നോക്കി അല്പനേരം വെറുതെ നിന്നു. നാളെ തനിക്കവധിയാണ്. സാധാരണ തോട്ടക്കാർക്കൊന്നും അറബികൾ അവധി കൊടുക്കാറില്ല, പക്ഷെ എനിക്ക് അറബിയുടെ രണ്ടു തോട്ടങ്ങളിലും ആഴ്ചയിൽ മൂന്നുദിവസം വീതം ജോലിയും ഞായറാഴ്ച അവധിയും. അവധി ദിവസം അല്പം ദൂരെയുള്ള സുഹൃത്തിനെ കാണാൻ പോകാമെന്ന് ചിന്തിച്ചു നിന്നപ്പോൾ ആണ് അങ്ങ് ദൂരെ താൻ താമസിക്കുന്ന ഔട്ട് ഹൗസിൻ്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് അർബാബ് കൈകാട്ടി വിളിച്ചത്. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ചെയ്തു തീർക്കാനുള്ള ജോലികൾ പറഞ്ഞേൽപ്പിക്കാൻ ആയിരിക്കും എന്ന ചിന്തയിൽ ആണ് പെട്ടെന്ന് എത്തിയത്. പക്ഷെ.
കർണ്ണപുടങ്ങളിൽ ഗുഡ്സ് ട്രെയിനിൻ്റെ കടകട ശബ്ദം, കവിളത്ത് അഞ്ചുവിരലുകളുടെ തൊട്ടെടുക്കാവുന്ന രേഖാചിത്രം തിണർത്തു കിടക്കുന്നു. ഒറ്റയടിയിൽ തന്നെ സ്ഥലകാലബോധത്തിൻ്റെ പകുതി എപ്പോഴേ നഷ്ടമായി, കണ്ണിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്നത് പൊന്നീച്ചകൾ ആയിരുന്നോ എന്ന് കണ്ണടഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ കാണാനായില്ല. ആദ്യമായി കിട്ടിയ അടി ആയതുകൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു വല്ലാത്ത വേദന. കിട്ടിയതോ സ്വന്തം അർബ്ബാബിൻ്റെ വെളുത്തതെങ്കിലും കരുത്തുറ്റ കൈയ്യിൽ നിന്നും, അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പോലീസുകാരുടെ കൈയ്ക്ക് നല്ല കരുത്തുണ്ടെന്നും, കന്നത്തടികിട്ടിയാൽ കണ്ണുകാണാതാവും, ചെവി കേൾക്കാതാവും എന്നും അനുഭവസ്ഥർ പറയുന്നത് അച്ചട്ടാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ഇങ്ങിനെയെല്ലാം അല്ലേ ഓരോ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. എന്നാലും ഇത് ഒരു വല്ലാത്ത അനുഭവമായിപ്പോയി.
അതു ശരിയാണല്ലോ അർബാബ് അബുദാബിയിലെ പോലീസ് ഡിപ്പാർമെൻ്റിലാണല്ലോ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അടി കിട്ടിയപ്പോൾ അടുക്കും ചിട്ടയും എല്ലാം പോയി. അടി മാത്രമല്ലല്ലോ, ചവിട്ടും കുത്തും തന്നാണല്ലോ ഔട്ട് ഹൗസിനകത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചിട്ട് പുറത്തു നിന്ന് വാതിലും ലോക്കും ചെയ്തത്. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം വാ നിറച്ച് ചീത്തയും പറഞ്ഞാണല്ലോ മുന്നോട്ടു നടന്നു പോയത്.
ഹറാമി, ഖർബൂത്ത് വാഹദ് ,കൽബ് എന്നെല്ലാം അറിയാവുന്നതും, പിന്നെ അറിയാത്തതുമായ പല ചീത്ത വാക്കുകളും പോകുന്ന പോക്കിൽ വിളിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനാണാവോ ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്, അതറിയാൻ ഇനി ഇപ്പോൾ ആരോട് ചോദിയ്ക്കാനാണ്. കൂട്ടുകാരോട് ആരോടെങ്കിലും വിളിച്ചു ചോദിയ്ക്കാൻ ഫോണിൽ ഔട്ട് ഗോയിംഗിനുള്ള ബാലൻസ് ഒട്ട് ഇല്ല താനും. അത് കഴിഞ്ഞ ദിവസം നാട്ടിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ തീർന്നു ഞായറാഴ്ച്ചയാണല്ലോ കാർഡ് വാങ്ങുന്നതും നാട്ടിൽ വിളിക്കുന്നതും. എന്നാലും കാർഡ് തീർന്നപ്പോൾ വാങ്ങാതിരുന്നത് കുഴപ്പമായി.
ഏതായാലും അടി കിട്ടിയത് എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കുമറിയില്ല, ഇനി എങ്ങിനെയെങ്കിലുമറിയണമെങ്കിൽ ഒന്നാമതെ അർബാബ് തന്നേ പറയണം, അല്ലെങ്കിൽ ആരോടെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കണം. ഇതിപ്പോൾ രണ്ടു വിധത്തിലും അറിയാൻ പറ്റിയ സാഹചര്യമല്ലാത്തതിനാൽ അറിയുന്നതുവരേ ക്ഷിയ്ക്കാം. അതു കൊണ്ട് സമയം പോകാൻ കുറച്ചു നേരം വേറെയെന്തെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിച്ചിരിക്കാം, നിങ്ങളുടെ ബോറടിയും മാറും എൻ്റെ വേദനയും മാറും.
ഞാൻ വേണുഗോപാൽ. അച്ചനുമമ്മയ്ക്കും ഒരേ ഒരു മകൻ. ഒരു അനിയത്തിക്കുട്ടി, ജയ. നാട്ടിൽ നല്ലൊരു ഇലക്ട്രീഷ്യൻ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എത്ര പണിയെടുത്തിട്ടും നല്ലൊരു വീടുവയ്ക്കാനോ, അനിയത്തിയുടെ വിവാഹം നടത്താനോ ഒന്നും സാധിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ ആണ് കുറച്ചു നാൾ പ്രവാസി ആയി കഴിഞ്ഞ് ആഗ്രഹങ്ങളുടെ സഫലീകരണത്തിനു ശേഷം
തിരിച്ചു പോകാം എന്നു കരുതി ഇവിടെ എത്തിയത്. ഇലക്ട്രീഷ്യൻ്റെ വിസ ആണെന്ന് പറഞ്ഞാണ് വിസ തന്നതെങ്കിലും വന്നു പെട്ടത് അബ്ദുൾ അസീസ് എന്ന അർബാബിൻ്റെ തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരനായിട്ടാണ്. അബ്ദുൾ അസീസ് പേരുപോലെ തന്നെ അജയൻ്റെ ദാസൻ എന്ന പേര് അന്വർത്ഥമാക്കുന്ന നല്ല അർബാബ് ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബംഗ്ലാളി തോട്ടക്കരൻ പോയതിനു ശേഷമാണ് തനിക്ക് വിസ നൽകിയത്. ബംഗാളിയെ എന്തിനാണ് പറഞ്ഞു വിട്ടതെന്ന് അറിയില്ല, അല്ലങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ബംഗാളിയും മൂന്നാലു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോലി മതിയാക്കി ക്യാൻസൽ ചെയ്ത് പോയതായിരിക്കും.
വിശാലമായ രണ്ടു തോട്ടങ്ങൾ, ഈന്തപ്പനയും, മാവും, നാരകവും പച്ചക്കറികളും, കന്നുകാലികൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള പുല്ലും കൊണ്ടും ഹരിതാഭമായ രണ്ടു തോട്ടങ്ങൾ, രണ്ട് തോട്ടത്തിലും മനോഹരമായ രണ്ടു കൊട്ടാരസദൃശമായ ബംഗ്ലാവുകളും. രണ്ടു ബംഗ്ലാവുകളിലും സുന്ദരിമാരായ രണ്ടു ഭാര്യമാരും അവരുടെ കുട്ടികളും.
വേണുഗോപാൽ എന്ന പേര് വിളിക്കാനുള്ള എളുപ്പത്തിന് ഇവരെല്ലാം കൂടെ ചെറുതാക്കി ഗോപാലു ആക്കി. അമ്മ സ്നേഹത്തിൽ വേണു എന്നു വിളിക്കുമ്പോഴും. ഉറക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന രാത്രികളിൽ നാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ഓsക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ ഉതിരുന്ന വേണുഗാനത്തിലും മറ്റുമേ താനിപ്പോൾ വേണുഗോപാൽ എന്ന പേര് ഓർക്കുന്നുള്ളു.
രണ്ട് തോട്ടങ്ങളുടേയും മദ്ധ്യഭാഗത്തുള്ള ഔട്ട് ഹൗസിലാണ് തൻ്റെ താമസം. പണിയുള്ള ദിവസം ഭക്ഷണം അർബാബിൻ്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും
കഴിക്കുകയാണ് പതിവ്. പണിയില്ലാത്ത ദിവസം അറബിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും ഭക്ഷണം ഔട്ട് ഹൗസ്സിൽ കൊണ്ടുവന്നുതരും. മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും അവിടത്തെ ഇന്തോനേഷ്യൻ പണിക്കാരികളോ അപൂർവ്വം ചില ദിവസങ്ങളിൽ അർബാബിൻ്റെ ഭാര്യമാരോ ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വന്നു തരും.
ഇവിടെ വന്നിട്ട് നാലു വർഷമാകുന്നു, രണ്ടു വർഷത്തിനു മുമ്പ് അനിയത്തിയുടെ വിവാഹത്തിന് നാട്ടിൽ പോയി.
വിവാഹമെല്ലാം മംഗളമായി നടത്തി തിരിച്ചു വന്നു. ചെറുതെങ്കിലും മനോഹരമായ വീടിൻ്റേയും പണി തീരാറായി. അടുത്ത മാസം നാട്ടിൽ പോയാൽ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല എന്ന തീരുമാനത്തിൽ വിസ കാൻസൽ ചെയ്ത് മറ്റാർക്കെങ്കിലും വിസ കൊടുത്തോളാൻ അർബാബിനോട് പറഞ്ഞ് സമ്മതം നേരത്തെ വാങ്ങി. അങ്ങിനെ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന ഒരു പുഴ പോലെ ഒഴുകി കൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?
അർബാബ് ഒമാൻ്റെ അടുത്തു കിടക്കുന്ന യുഎഈയിൽ പെട്ട അബുദാബിയിലെ പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റിൽ ആണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ എല്ലാ വ്യാഴാഴ്ചയും ലീവിൽ വരുകയും രണ്ടു ദിവസത്തെ ലീവിനു ശേഷം തിരിച്ചുപോകുകയും ചെയ്യുന്ന കാഴ്ച താൻ നാലു വർഷമായി സ്ഥിരമായി കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അർബാബിന് ആകെ മൊത്തം മൂന്നു ഭാര്യമാരുണ്ട്. രണ്ടു ഭാര്യമാർ ഇവിടെ അടുത്തടുത്തുള്ള രണ്ടു തോട്ടങ്ങളുടെ നടുക്കുള്ള വിശാലമായ രണ്ടു വീടുകളിൽ താമസിക്കുന്നു. അർബാബ് വ്യാഴാഴ്ച രാത്രി വന്ന് അലീമ എന്ന ആദ്യ ഭാര്യയുടേയും അഞ്ചു മക്കളുടേയും കൂടെ താമസിക്കുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് ആകുമ്പോൾ അനീസ എന്ന രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യയുടെയും നാലു മക്കളുടെ കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് ശനിയാഴ്ച രാവിലെ അബുദാബിയിലേക്ക്
തിരിച്ചു പോകുന്നു. അബുദാബിയിൽ ഉള്ള ഭാര്യയുടെ പേര് അംബർ എന്നാണ്, അംബർ എന്നാൽ സുഗന്ധമുള്ളവൾ എന്നാണ് അർത്ഥമെന്ന് അർബാബ് ഒരിയ്ക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നര വർഷമായിട്ടും അവർക്ക് കുട്ടികളൊന്നും ആയിട്ടില്ല എന്നു തോന്നുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഏകദേശം അഞ്ചെട്ട് മാസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പ്രാവശ്യം അവർ വന്ന് പത്തു ദിവസം ഇവിടെ താമസിച്ചിട്ടാണ് മടങ്ങിയത് എന്ന് നന്നായി ഓർക്കുന്നു.
എന്നാലും എന്തിനായിരിക്കും
തന്നെ ഔട്ട്ഹൗസ്സിൽ, ഹൗസ് അറസ്റ്റ് പോലെ അടച്ചു പൂട്ടിയിട്ട് അർബാബ് പോയത്?

Written by Anilkumar PS

DON'T MISS

Nature, Health, Fitness
© all rights reserved
made with by templateszoo